Elias Canetti (1905-1994) - powieściopisarz, dramaturg, eseista, laureat literackiej Nagrody Nobla w 1981 roku. Autor m.in. powieści Auto da fe, studium Masa i władza, autobiografii Ocalony język, Pochodnia w uchu i Gra oczu oraz wspomnień z okresu spędzonego w Londynie Party pod wojennym niebem.
Veza Canetti (1897-1963) - dopiero po śmierci uznana jako pisarka. Autorka powieści Die gelbe Strasse i Die Schildkroeten.
W 1934 roku Veza Taubner i Elias Canetti, żyjący od lat w nieformalnym związku, zawierają małżeństwo z rozsądku, co mocno podkreśla Elias w liście do ukochanego, młodszego brata, Georges'a. Właśnie do niego, którego pociągają raczej młodzi chłopcy, Veza poczuje niebawem bliską uwielbienia sympatię. W niej będzie szukać oparcia w trudnym, symbiotycznym związku z Eliasem. Cztery lata później Veza i Elias zostają wyrzuceni z wiedeńskiego mieszkania i uciekają do Londynu. Wiodą tam biedne emigranckie i coraz bardziej komplikujące się małżeńskie życie. Niezależnie od siebie, a czasem nawet w tajemnicy przed sobą, korespondują z mieszkającym w Paryżu Georges'em, starającym się wyrobić sobie pozycję jako pulmonolog. Veza donosi mu o napadach obłędu Eliasa, Elias natomiast o złym stanie nerwów i depresjach Vezy. Wspólnym mianownikiem tych listów jest troska o zdrowie chorego na gruźlicę Georges'a, któremu Veza pragnęłaby scałować zarazki z ust. Georges, sam nieskory do pisania, przechowa troskliwie listy brata i szwagierki, które zostały odnalezione w 2003 roku w jednej z paryskich piwnic.
Listy Canettich to nie tylko świadectwo tamtych czasów, ale również doskonała literatura: historia miłosnego trójkąta.
Awarded the 1981 Nobel Prize in Literature "for writings marked by a broad outlook, a wealth of ideas and artistic power."
He studied in Vienna. Before World War II he moved with his wife Veza to England and stayed there for long time. Since late 1960s he lived in London and Zurich. In late 1980s he started to live in Zurich permanently. He died in 1994 in Zurich.
Author of Auto-da-Fé, Party in the Blitz, Crowds and Power, and The Voices of Marrakesh: A Record of a Visit
Me he metido en estas cartas sin haber leído previamente a Elías Canetti. La correspondencia entre Veza, su primera mujer, su hermano Georg y en ocasiones el propio Elías permiten una mirada a unas vidas durísimas, de 1933-38 en Viena y durante la II Guerra Mundial en Inglaterra, siempre faltos de dinero, con relaciones conflictivas entre ellos y con el miedo y la inseguridad por su condición de judíos apátridas. En mi opinión Canetti no sale muy bien parado, la mayoría de las veces la imagen que perdura es la de un personaje muy vanidoso, interesado, atormentado y poco claro. Me ha resultado una lectura ardua y poco gratificante.
"Später, als ihr Witz im Schreiben voll ausgebildet war, kann sie sich alles erlauben, ihre Ironie, die sie meisterhaft handhabte, entschuldigte beinahe alles. Sie hebt ihre Schmeichelei auf der Stelle auf und bildet Täuschungen zu Pirouetten um, die durch ihre Form allein entzücken." (Elias über Veza)
Veza Canetti, zunächst Ehefrau und Muse, selbst Autorin, später Elias Canettis Ghislaine Maxwell.