Een jongeman, onverwacht net vader geworden, komt in de Zonnewind terecht, een afdeling van een psychiatrisch centrum. Het liefst van al wil hij ‘niks’ meer zijn, want iemand die niks is, kan niks meer verkeerd doen en dat is wat hij wil. Om zijn doel te bereiken, zal hij voorgoed moeten afrekenen met het verleden. En net dat verleden bezit wel erg scherpe kantjes. Zo scherp dat het een nieuw begin in één haal aan flarden kan rijten.
Tom Marien (1979) is zichzelf, terwijl 10 andere Tom Mariens de planeet bevolken (bron Facebook).Hij schreef enkele goed onthaalde prentenboeken en publiceerde poëzie en kortverhalen in onder meer Deus Ex Machina, Poëziekrant en De Titaan. 's Nachts ligt hij wel eens wakker van de klimaatopwarming en het gat in de begroting. Dat laatste zal hij proberen te dichten.
Het eerste boek dat ik van de Vlaamse auteur gelezen heb. De plot van het boek is eerder een triest gegeven: getraumatiseerde jongeman (door huishoudelijk geweld vroeger) begaat dezelfde fouten als zijn voorgangers. Ondanks de tristesse die om het verhaal hangt, word je als lezer niet volledig meegesleurd in de duistere kant van het verhaal. Vanaf het tweede hoofdstuk (Alex komt op de proppen)word je in het heden gekatapulteerd. Dit heden doorbreekt telkens het duistere verleden en de afwisseling tussen verleden/heden zorgt ervoor dat het tempo stevig wordt opgevoerd. Je wil het boek dan ook in één ruk uitlezen. Je wil weten of het nu goed komt tussen hem en zijn vriendin Valerie. En of hij zijn dochter nu in de steek zal laten of niet. Een beklijvende leeservaring.