What do you think?
Rate this book
Καλημέρα σας, κυρία Παχλαβί: Ανοιχτή επιστολή
Όταν ο σάχης της Περσίας Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί επισκέφθηκε επισήμως την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από τις 27 Μαΐου έως τις 4 Ιουνίου 1967 μαζί με την τρίτη σύζυγό του, τη Φαράχ Ντιμπά, ο Τύπος και τα ΜΜΕ εκθείαζαν την ομορφιά, την κομψότητα και την καλλιέργειά της, αποσιωπώντας την πολιτική κατάσταση και τις συνθήκες διαβίωσης στο Ιράν.
Η Ουλρίκε Μαρί Μάινχοφ, δημοσιογράφος που έκανε αίσθηση με την πολεμική των άρθρων της εκείνη την εποχή, επιλέγει να απευθυνθεί στη Φαράχ Ντιμπά, την κυρία Παχλαβί, για να αποκαλύψει στη γερμανική κοινή γνώμη την αλήθεια για τον σάχη της Περσίας και το Ιράν, γράφοντας και δημοσιεύοντας στο περιοδικό konkret την «Ανοιχτή επιστολή στη Φαράχ Ντιμπά», χωρίς να παραλείψει να αφήσει αιχμές τόσο για την πολιτική ηγεσία της Γερμανίας όσο και για τον ρόλο του γερμανικού Τύπου.
Φοιτητές και φοιτήτριες της Παιδαγωγικής Σχολής του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου χρησιμοποίησαν την επιστολή της Μάινχοφ και συνέταξαν μια προκήρυξη, την οποία μοίρασαν στις διαμαρτυρίες κατά του σάχη στις 2 Ιουνίου 1967. Μεταξύ άλλων σημείωναν: «Αυτή η “Ανοιχτή επιστολή στη Φαράχ Ντιμπά” σκοπό έχει να συμβάλει στην κατανόηση των διαμαρτυριών κατά των απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης, ανεξαρτήτως του αν αυτές υφίστανται στη Γερμανία, στο Βιετνάμ, στην Ελλάδα, στην Περσία ή σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου».
Ο απολογισμός εκείνης της ημέρας των κινητοποιήσεων στο Βερολίνο ήταν πολλοί τραυματίες και ένας νεκρός. Λίγες ημέρες αργότερα η Μάινχοφ θα ακουγόταν να λέει στο σχόλιό της στη γερμανική τηλεόραση για την επίσκεψη του σάχη: «Οι διαμαρτυρίες εναντίον του αρχηγού ενός αστυνομικού κράτους ξεσκέπασαν το δικό μας κράτος ως αστυνομικό κράτος. Η τρομοκρατία της αστυνομίας και του Τύπου κορυφώθηκαν στις 2 Ιουνίου στο Βερολίνο».
Η επιστολή της Ουλρίκε Μαρί Μάινχοφ μεταφράζεται και δημοσιεύεται μαζί με το κείμενο της φοιτητικής προκήρυξης, συνοδευόμενη από εκτενές επίμετρο τόσο για την ίδια όσο και για την πολιτική ιστορία του Ιράν και της Γερμανίας.
Η Ουλρίκε Μαρί Μάινχοφ, δημοσιογράφος που έκανε αίσθηση με την πολεμική των άρθρων της εκείνη την εποχή, επιλέγει να απευθυνθεί στη Φαράχ Ντιμπά, την κυρία Παχλαβί, για να αποκαλύψει στη γερμανική κοινή γνώμη την αλήθεια για τον σάχη της Περσίας και το Ιράν, γράφοντας και δημοσιεύοντας στο περιοδικό konkret την «Ανοιχτή επιστολή στη Φαράχ Ντιμπά», χωρίς να παραλείψει να αφήσει αιχμές τόσο για την πολιτική ηγεσία της Γερμανίας όσο και για τον ρόλο του γερμανικού Τύπου.
Φοιτητές και φοιτήτριες της Παιδαγωγικής Σχολής του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου χρησιμοποίησαν την επιστολή της Μάινχοφ και συνέταξαν μια προκήρυξη, την οποία μοίρασαν στις διαμαρτυρίες κατά του σάχη στις 2 Ιουνίου 1967. Μεταξύ άλλων σημείωναν: «Αυτή η “Ανοιχτή επιστολή στη Φαράχ Ντιμπά” σκοπό έχει να συμβάλει στην κατανόηση των διαμαρτυριών κατά των απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης, ανεξαρτήτως του αν αυτές υφίστανται στη Γερμανία, στο Βιετνάμ, στην Ελλάδα, στην Περσία ή σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου».
Ο απολογισμός εκείνης της ημέρας των κινητοποιήσεων στο Βερολίνο ήταν πολλοί τραυματίες και ένας νεκρός. Λίγες ημέρες αργότερα η Μάινχοφ θα ακουγόταν να λέει στο σχόλιό της στη γερμανική τηλεόραση για την επίσκεψη του σάχη: «Οι διαμαρτυρίες εναντίον του αρχηγού ενός αστυνομικού κράτους ξεσκέπασαν το δικό μας κράτος ως αστυνομικό κράτος. Η τρομοκρατία της αστυνομίας και του Τύπου κορυφώθηκαν στις 2 Ιουνίου στο Βερολίνο».
Η επιστολή της Ουλρίκε Μαρί Μάινχοφ μεταφράζεται και δημοσιεύεται μαζί με το κείμενο της φοιτητικής προκήρυξης, συνοδευόμενη από εκτενές επίμετρο τόσο για την ίδια όσο και για την πολιτική ιστορία του Ιράν και της Γερμανίας.
96 pages, Paperback
Published January 1, 2022
9 people want to read
About the author
Ulrike Marie Meinhof
25 books40 followersGerman left-wing militant. She co-founded the Red Army Faction (Rote Armee Fraktion) in 1970 after having previously worked as a journalist for the monthly left-wing magazine Konkret.
She was arrested in 1972, and eventually charged with numerous murders and the formation of a criminal association. Before the trial concluded, Meinhof died in her cell in 1976 in controversial circumstances.
Ulrike Marie Meinhof was born in 1934 in Oldenburg, Germany. In 1936, her family moved to Jena when her father, art historian Dr. Werner Meinhof, became director of the city's museum. Her father died of cancer in 1940, causing her mother to take in a boarder, Renate Riemeck, to make money. In 1946 the family moved back to Oldenburg because Jena fell under Soviet rule as a result of the Yalta agreement. Ulrike's mother, Dr. Ingeborg Meinhof, who worked as a teacher after World War II, died 8 years later from cancer. Renate Riemeck took on the role of guardian for Ulrike and her elder sister.
In 1955 she took her Abitur at a school in Weilburg. She then studied philosophy, sociology, Pädagogik (roughly pedagogy) and Germanistik (German studies) at Marburg where she became involved with reform movements.
In 1957 she moved to the University of Münster, where she met the Spanish Marxist Manuel Sacristán (who later translated and edited some of her writings) and joined the Socialist German Student Union, participating in the protests against the rearmament of the Bundeswehr and its involvement with nuclear weapons as proposed by Konrad Adenauer's government. She eventually became the spokeswoman of the local Anti-Atomtod-Ausschuss ('Anti-Atomic Death Committee'). In 1958, she spent a short time on the AStA (German: Allgemeiner Studierendenausschuss, or General Committee of Students) of the university and wrote articles for various student newspapers.
In 1959 she joined the Communist Party of Germany (KPD)—the banned German Communist Party—and later began work at the magazine konkret, serving as chief editor from 1962 until 1964. In 1961, she married the co-founder and publisher of Konkret, Klaus Rainer Röhl. Their marriage produced twins, Regine and Bettina, on 21 September 1962, and lasted until their separation in 1967, which was followed by divorce the following year.
(Source: http://en.wikipedia.org/wiki/Ulrike_M...)
She was arrested in 1972, and eventually charged with numerous murders and the formation of a criminal association. Before the trial concluded, Meinhof died in her cell in 1976 in controversial circumstances.
Ulrike Marie Meinhof was born in 1934 in Oldenburg, Germany. In 1936, her family moved to Jena when her father, art historian Dr. Werner Meinhof, became director of the city's museum. Her father died of cancer in 1940, causing her mother to take in a boarder, Renate Riemeck, to make money. In 1946 the family moved back to Oldenburg because Jena fell under Soviet rule as a result of the Yalta agreement. Ulrike's mother, Dr. Ingeborg Meinhof, who worked as a teacher after World War II, died 8 years later from cancer. Renate Riemeck took on the role of guardian for Ulrike and her elder sister.
In 1955 she took her Abitur at a school in Weilburg. She then studied philosophy, sociology, Pädagogik (roughly pedagogy) and Germanistik (German studies) at Marburg where she became involved with reform movements.
In 1957 she moved to the University of Münster, where she met the Spanish Marxist Manuel Sacristán (who later translated and edited some of her writings) and joined the Socialist German Student Union, participating in the protests against the rearmament of the Bundeswehr and its involvement with nuclear weapons as proposed by Konrad Adenauer's government. She eventually became the spokeswoman of the local Anti-Atomtod-Ausschuss ('Anti-Atomic Death Committee'). In 1958, she spent a short time on the AStA (German: Allgemeiner Studierendenausschuss, or General Committee of Students) of the university and wrote articles for various student newspapers.
In 1959 she joined the Communist Party of Germany (KPD)—the banned German Communist Party—and later began work at the magazine konkret, serving as chief editor from 1962 until 1964. In 1961, she married the co-founder and publisher of Konkret, Klaus Rainer Röhl. Their marriage produced twins, Regine and Bettina, on 21 September 1962, and lasted until their separation in 1967, which was followed by divorce the following year.
(Source: http://en.wikipedia.org/wiki/Ulrike_M...)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 15, 2023
Η επιστολή καταλαμβάνει μικρό μέρος του βιβλίου με το μεγαλύτερο να αποτελείται από την εισαγωγή και το επίμετρο, που είναι πάρα πολύ χρήσιμα για τον αναγνώστη και παρουσιάζουν τόσο τη ζωή της συγγραφέα μέχρι τότε, όσο και την κατάσταση στη χώρα.
Η Μάινχοφ το 1967, λίγα χρόνια πριν αναλάβει ένοπλη δράση, γράφει μια επιστολή στη Φαράχ Ντιμπά, τρίτη σύζυγο του Ρεζά Παχλαβί, σάχη της Περσίας -αφού οι δύο πρώτες δεν μπόρεσαν να του κάνουν άρρενα απόγονο-, με αφορμή την επίσκεψη του αυτοκρατορικού ζεύγους του Ιράν στο Βερολίνο. Έχει προηγουμένως διαβάσει το βιβλίο ενός Ιρανού φοιτητή στη Γερμανία, που μιλάει με τα μελανότερα λόγια για τη ζωή των συμπατριωτών του.
Η πλειοψηφία των Ιρανών την εποχή του Σάχη ζούσε σε πολύ μεγάλη φτώχεια και δεν ήξερε να διαβάζει, γιατί η παιδεία δεν ευνοούνταν απ' το καθεστώς και δεν υπήρχαν σχολεία. Ταυτόχρονα οργανώνονταν εορτασμοί δισεκατομμυρίων γιατί λεφτά υπήρχαν, αλλά όχι για τον κοσμάκη. Ο Παχλαβί είχε ανατρέψει με τη βοήθεια της CIA τον δημοφιλή πρωθυπουργό Μοσαντέγ, που είχε κρατικοποιήσει το πετρέλαιο, και το έδωσε στις ξένες εταιρείες, γι' αυτό και τον στήριζαν οι ΗΠΑ. Τα βασανιστήρια ήταν κοινή πρακτική για τη ιρανική δικαιοσύνη.
Ο Σάχης ανατράπηκε με την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, αλλά τα πράγματα μάλλον δεν άλλαξαν πολύ για τους απλούς πολίτες, αν κρίνουμε από την επικαιρότητα καθώς κι ότι απαγορεύτηκε το κομμουνιστικό κόμμα, οπότε δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.
Η Μάινχοφ το 1967, λίγα χρόνια πριν αναλάβει ένοπλη δράση, γράφει μια επιστολή στη Φαράχ Ντιμπά, τρίτη σύζυγο του Ρεζά Παχλαβί, σάχη της Περσίας -αφού οι δύο πρώτες δεν μπόρεσαν να του κάνουν άρρενα απόγονο-, με αφορμή την επίσκεψη του αυτοκρατορικού ζεύγους του Ιράν στο Βερολίνο. Έχει προηγουμένως διαβάσει το βιβλίο ενός Ιρανού φοιτητή στη Γερμανία, που μιλάει με τα μελανότερα λόγια για τη ζωή των συμπατριωτών του.
Η πλειοψηφία των Ιρανών την εποχή του Σάχη ζούσε σε πολύ μεγάλη φτώχεια και δεν ήξερε να διαβάζει, γιατί η παιδεία δεν ευνοούνταν απ' το καθεστώς και δεν υπήρχαν σχολεία. Ταυτόχρονα οργανώνονταν εορτασμοί δισεκατομμυρίων γιατί λεφτά υπήρχαν, αλλά όχι για τον κοσμάκη. Ο Παχλαβί είχε ανατρέψει με τη βοήθεια της CIA τον δημοφιλή πρωθυπουργό Μοσαντέγ, που είχε κρατικοποιήσει το πετρέλαιο, και το έδωσε στις ξένες εταιρείες, γι' αυτό και τον στήριζαν οι ΗΠΑ. Τα βασανιστήρια ήταν κοινή πρακτική για τη ιρανική δικαιοσύνη.
Ο Σάχης ανατράπηκε με την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, αλλά τα πράγματα μάλλον δεν άλλαξαν πολύ για τους απλούς πολίτες, αν κρίνουμε από την επικαιρότητα καθώς κι ότι απαγορεύτηκε το κομμουνιστικό κόμμα, οπότε δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.
July 5, 2023
«Νομίζαμε ότι ο σάχης είναι απλώς ένας ωραίος άντρας με μια ωραία γυναίκα και μια ευτυχισμένη οικογένεια από μια ευτυχισμένη χώρα. Έτσι εν πάση περιπτώσει έγραφαν οι εφημερίδες μας…»
To 1967 o Σάχης της Περσίας επισκέπτεται το Βερολίνο και όλος ο δυτικός κόσμος ασχολείται με την τρίτη σύζυγο του, την Φαράχ Ντιμπά. Κανείς δε μιλά πια για την ανατροπή με στρατιωτικό πραξικόπημα του δημοκρατικά εκλεγμένου Μοσαντέγ, δε συμφέρει βλέπεις να λες πως ο Σάχης έδωσε και πάλι τα πετρέλαια στους ιδιώτες ώστε να χαϊδεύει αυτάρεσκα την κοιλιά του ο δυτικός κόσμος. Τις κοσμοπολίτικες στήλες απασχολούν πιο σημαντικά πράγματα, η ομορφιά της αυτοκράτειρας, τα ρούχα της που έχει ράψει ο Ιβ Σεν Λοράν και το γεγονός πως θα είναι αυτή που θα φέρει τον άρρενα απόγονο. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η δημοσιογράφος Μάινχοφ (τρία χρόνια πριν ασχοληθεί με την ένοπλη πάλη) γράφει στην αυτοκράτειρα μια επιστολή, αφού πρώτα έχει διαβάσει το βιβλίο ενός Ιρανού που περιγράφει τις συνθήκες μιας χώρας η οποία κολυμπάει στο χρήμα την ώρα που η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι στην ψάθα, το 85% είναι αναλφάβητο, ένα στα δύο παιδιά πεθαίνουν και εκατομμύρια ζουν σε τρώγλες.
«…Όταν όμως οι φοιτητές βγήκαν στο δρόμο, για να κάνουν γνωστή την αλήθεια για την Περσία, στον δρόμο, γιατί δεν είχα στη διάθεσή τους άλλο δημόσιο χώρο πέρα από τον δρόμο, τότε αποκαλύφθηκε η αλήθεια και για το κράτος στο οποίο ζούμε οι ίδιοι…»
Η ίδια η επιστολή (θα δημοσιευτεί στο konkret, το πιο δημοφιλές πολιτικό περιοδικό εκείνη την εποχή), είναι απλά ένα μέρος του βιβλίου, με εξίσου σημαντικά να είναι η εισαγωγή και το επίμετρο του Αλέξανδρου Κυπριώτη που δίνουν έξτρα πόντους στην εξαιρετική έκδοση αφού αυτά φωτίζουν κάποιες λεπτομέρειες της ζωής της Μάινχοφ αλλά και της γενικότερης κατάστασης τόσο στη Γερμανία όσο και στη χώρα που είχε συνεχόμενες ανατροπές στην ηγεσία της, με μόνη σταθερά τα δεινά του λαού, κάτι βέβαια που δεν άλλαξε ούτε με την Ισλαμική Επανάσταση του 1979...
«…τότε αποκαλύφθηκε ότι δεν μπορείς να υποδέχεσαι τον αρχηγό ενός αστυνομικού κράτους χωρίς να υποστηρίζεις ο ίδιος το αστυνομικό κράτος…»
To 1967 o Σάχης της Περσίας επισκέπτεται το Βερολίνο και όλος ο δυτικός κόσμος ασχολείται με την τρίτη σύζυγο του, την Φαράχ Ντιμπά. Κανείς δε μιλά πια για την ανατροπή με στρατιωτικό πραξικόπημα του δημοκρατικά εκλεγμένου Μοσαντέγ, δε συμφέρει βλέπεις να λες πως ο Σάχης έδωσε και πάλι τα πετρέλαια στους ιδιώτες ώστε να χαϊδεύει αυτάρεσκα την κοιλιά του ο δυτικός κόσμος. Τις κοσμοπολίτικες στήλες απασχολούν πιο σημαντικά πράγματα, η ομορφιά της αυτοκράτειρας, τα ρούχα της που έχει ράψει ο Ιβ Σεν Λοράν και το γεγονός πως θα είναι αυτή που θα φέρει τον άρρενα απόγονο. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η δημοσιογράφος Μάινχοφ (τρία χρόνια πριν ασχοληθεί με την ένοπλη πάλη) γράφει στην αυτοκράτειρα μια επιστολή, αφού πρώτα έχει διαβάσει το βιβλίο ενός Ιρανού που περιγράφει τις συνθήκες μιας χώρας η οποία κολυμπάει στο χρήμα την ώρα που η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι στην ψάθα, το 85% είναι αναλφάβητο, ένα στα δύο παιδιά πεθαίνουν και εκατομμύρια ζουν σε τρώγλες.
«…Όταν όμως οι φοιτητές βγήκαν στο δρόμο, για να κάνουν γνωστή την αλήθεια για την Περσία, στον δρόμο, γιατί δεν είχα στη διάθεσή τους άλλο δημόσιο χώρο πέρα από τον δρόμο, τότε αποκαλύφθηκε η αλήθεια και για το κράτος στο οποίο ζούμε οι ίδιοι…»
Η ίδια η επιστολή (θα δημοσιευτεί στο konkret, το πιο δημοφιλές πολιτικό περιοδικό εκείνη την εποχή), είναι απλά ένα μέρος του βιβλίου, με εξίσου σημαντικά να είναι η εισαγωγή και το επίμετρο του Αλέξανδρου Κυπριώτη που δίνουν έξτρα πόντους στην εξαιρετική έκδοση αφού αυτά φωτίζουν κάποιες λεπτομέρειες της ζωής της Μάινχοφ αλλά και της γενικότερης κατάστασης τόσο στη Γερμανία όσο και στη χώρα που είχε συνεχόμενες ανατροπές στην ηγεσία της, με μόνη σταθερά τα δεινά του λαού, κάτι βέβαια που δεν άλλαξε ούτε με την Ισλαμική Επανάσταση του 1979...
«…τότε αποκαλύφθηκε ότι δεν μπορείς να υποδέχεσαι τον αρχηγό ενός αστυνομικού κράτους χωρίς να υποστηρίζεις ο ίδιος το αστυνομικό κράτος…»
Displaying 1 - 2 of 2 reviews