Η μνήμη και η πόλις: 40+1 δημόσιες ιστορίες

by Χάρης Αθανασιάδης

Οι 40+1 ιστορίες του βιβλίου είναι όπως ο υπότιτλος τις ορίζει: δημόσιες. Όχι μόνο διότι θέλουν να είναι εύληπτες και ελκυστικές, έτσι που να απευθύνονται σε ένα ευρύ κοινό, μα επίσης διότι αναμετριούνται με τις συλλογικές μας μνήμες όπως αυτές διαχέονται στη δημόσια σφαίρα: Ποια από τα ίχνη του παρελθόντος αναδείχθηκαν σε σύμβολα, ποια ανασύρουμε από τη σκόνη του χρόνου (και ποιοι τα ανασύρουμε), ποια αφέθηκαν οριστικά στη λήθη και γιατί; Τι γίνεται με τις δύσκολες, τις επώδυνες, τις διαιρεμένες και διαιρετικές μνήμες; Πως εξηγείται η αντοχή τους και πως επηρεάζουν τις αντοχές και τους προσανατολισμούς μας. Οι δημόσιες ιστορίες θέλουν να φωτίσουν την ηχώ των περασμένων μα όχι αποστασιοποιημένα, με τον τρόπο του ιατροδικαστή, όχι σίγουρα ψυχρά, αλλά ασφαλώς ψύχραιμα και κάπως ίσως θερμά, με τον τρόπο του πολίτη. Προπαντός με συνείδηση των διακυβεύσεων του παρόντος- οι ιστορίες είναι δημόσιες διότι αναλύουν τις μνημονικές συγκρούσεις μετέχοντας ταυτόχρονα σε αυτές.

Genres: History

280 pages, Paperback

First published December 13, 2022

About the author

Ο Χάρης Αθανασιάδης είναι εκλεγμένος Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας Εκπαίδευσης στο Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Με τις μελέτες του επιχειρεί να διερευνήσει δύο κυρίως πτυχές του ελληνικού εκπαιδευτικού παρελθόντος: Σε πρώτο επίπεδο την επίδραση των εκπαιδευτικών συνδικάτων στη διαμόρφωση της κρατικής εκπαιδευτικής πολιτικής και εν συνεχεία τις κοινωνικές διαμάχες που αναπτύσσονται γύρω από τη σχέση έθνους και σχολείου.

Reviews

[foteini_dl · Rating 4 out of 5]

40+1 ιστορίες, πρωτοδημοσιευμένες στο DocVille, συγκροτούν αυτή τη συλλογή που αναδεικνύει τη δυναμική τους. Εδώ, εμείς, οι πολίτες, μαζευόμαστε στην πόλη που έχει πλέον όχι μόνο χωρική διάσταση αλλά και χρονική.

Ο ιδιωτικός χώρος που προτάσσει ο Αθανασιάδη, μέσα από τις προσωπικές μνήμες και τον δικό του τρόπο γραφής, γίνεται δημόσιος. Κάπου εδώ, καλούμαστε να θυμηθούμε ιστορίες περισσότερο ή λιγότερο γνωστές, (πολύ) παλιότερες ή νεότερες, τις οποίες συνειδητά ή ασυνείδητα, μέσα στον καταιγισμό ειδήσεων και "ειδήσεων", ξεχάσαμε. Ή, μέσω της προπαγάνδας ή/και της διαστρέβλωσης, από το σχολείο ακόμα, κάποιοι φρόντισαν να ξεθωριάσουν, όχι όχι, να σβηστούν, από τη συλλογική μνήμη.

Αυτές οι ιστορίες μάς θέλουν ενεργούς πολίτες που προβληματίζονται, που αποφασίζουν να βγουν από τη λήθη (αν όχι τη νέκρωση). Και τώρα τι κάνουμε;

[Eirini Zazani · Rating 4 out of 5]

Προσεγμένη έκδοση, το βιβλίο είναι μικρό σε μέγεθος και η εικονογράφηση αποτελεί κι αυτή, εκτός από τα κείμενα, πηγή προβληματισμού και γνώσης. Η γλώσσα των κειμένων, σοβαρή και ζωντανή με ωραίο λεξιλόγιο, συνάδει με το περιεχόμενό τους. Διαβάζοντας το βιβλίο θυμήθηκα γεγονότα που είχα ξεχάσει, ενώ για κάποια δεν είχα πάρει καν είδηση ότι είχαν συμβεί. Κι επειδή υπάρχει η άποψη/στερεότυπο ότι είμαστε λαός που ξεχνάει, θεωρώ ότι το βιβλίο είναι άξιο ανάγνωσης.