What do you think?
Rate this book
孤島の鬼〈江戸川乱歩ベストセレクション7〉
初代は3歳で親に捨てられた。お守り代わりの古い系図帳だけが初代の身元の手がかりだ。そんな初代にひかれ蓑浦は婚約を決意するが、蓑浦の先輩で同性愛者の諸戸が初代に突然求婚した。諸戸はかつて蓑浦に恋していた男。蓑浦は、諸戸が嫉妬心からわざと初代に求婚したのではないかと疑う。そんなある日自宅で初代が殺された。これは恐ろしく壮大な物語の幕開けに過ぎなかった―。
336 pages, Paperback
First published January 1, 1929
About the author
Edogawa Rampo
914 books1,120 followersHirai Tarō (平井 太郎), better known by the pseudonym Rampo Edogawa ( 江戸川 乱歩), sometimes romanized as "Ranpo Edogawa", was a Japanese author and critic who played a major role in the development of Japanese mystery fiction.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 594 reviews
February 5, 2025
Kocham sposób, w jaki Edogawa prowadzi narrację, a tutaj mamy mocną jazdę bez trzymanki. Zaczyna się jak klasyczny kryminał, ale szybko zaczyna skręcać w stronę dreszczowca, w którym nie wszystko jest do końca oczywiste. Skłamałbym pisząc, że rozwiązanie mnie zaskoczyło, ale nie liczy się złapanie króliczka, ale gonienie go.
January 11, 2025
Przywilej wynikający z pamięci ryby to możliwość przeczytania tej książki drugi raz i bawienia się nawet lepiej niż za pierwszym czytaniem
February 24, 2025
Najwyraźniej do pełni literackiego szczęścia potrzebowałam prozy Rampo w długiej formie.
July 13, 2025
makabrycznie wciągająca. uwielbiam styl Ranpo Edogawy, chcę więcej, Tajfuny tłumaczcie!
March 18, 2025
Fenomenalna, ale zakończenie to mogłoby być inne, bo mam łzy w oczach.
May 15, 2022
Edogawa Ranpo is Japan's most famous mystery writer. His stories have been translated and adapted into various formats: movies, comics, anime, and bizarre superpowered bishounen with only the vaguest link to the original author. Even famed horror mangaka Junji Ito has adapted some of his short stories. But while any seasoned reader of Japanese literature would be familiar with Ranpo's detective fiction, very few of them are familiar with, or perhaps dare to acknowledge, his contribution to queer literature.
Ranpo's most well-known English language debut was Japanese Tales of Mystery and Imagination. This was a painstaking collaborative effort between Ranpo who could read in English but not speak it, and his translator who could speak Japanese but not read it. Based on the title and his pseudonym, you can tell Ranpo was a huge fan of English horror writer Edgar Allan Poe. So honestly, "mystery" is an inadequate descriptor of his writing. His stuff is part mystery, part horror, part bizarre.
Ranpo was a contributor to the eroguronansensu (literally erotic, grotesque, nonsense) genre of the early 20th century. True to its name, it was basically full of shock factors that pushed the boundaries of society. Kinky sex, gore, medical sensationalism — pulp fiction at its finest. The Japanese government did ban a lot of these works, but publishers got around censorship by distributing them underground.
From 1929-1930, Edogawa Ranpo published Demon of the Lonely Isle (Kotou no Oni) serially in the magazine Asahi. And it does have all the weird shit he loves, though I won't reveal all to avoid spoilers.
Ever since his school days, our protagonist Minoura has known that his good friend Michio has been in love with him. Minoura has rejected all of Michio's advances but still considers him a friend. The two men grow up; Michio becomes a surgeon while Minoura becomes an accountant at a firm that bores him to death. Minoura is handsome but quite average; despite that, he quickly falls for his coworker Hatsuyo. The two fall in love but just as they are about to be married, Hatsuyo is murdered. As Minoura struggles to solve the crime, Michio gets involved, and it goes from orthodox murder mystery to a conspiracy thriller with horrors beyond imagining…
I'm saving the review of the actual book for the end so skip ahead if you're only interested in that. Honestly, I've been a fan of Ranpo for the longest time and I've wanted to read this book for years now. I'm so glad to finally have an English translation by Alexis J. Brown. I think what strikes me the most is that this is the earliest book I've read that treats its queer character (Michio) with such complexity and tenderness. This isn't subtle queer-coding either; Michio is explicitly labeled as homosexual in-text. Him and the MC have a complex friendship that I'll get into later. Michio isn't an entirely good man, but the narrative treats him with enough sympathy that it truly moved me.
After WWII, Ranpo and his friend Junichi Iwata had a light-hearted competition on who could find more literature and historical references on male homosexuality. Iwata focused on creating a history of homosexuality in Japan while Ranpo focused on the West. Ranpo was particularly very interested in Ancient Greece at that time, while Iwata wanted to prove that male-male love was truly Japanese and not just some foreign import. I don't just mean a Western import; there was the idea that it was a Chinese import, along with Buddhism. And yes, Buddhist monks have a lot to do with Japanese homosexuality but that's an essay for another time.
Unfortunately, Iwata died before publishing all of his work. Despite this, Ranpo actively supported and endorsed his research. Ranpo himself published his own essays but I haven't been able to find English translations.
Ranpo was also friends with Shiro Hamao, another eroguronansensu writer who could be considered one of the earliest modern gay rights activists. In the early 20th century, Japan had begun to adopt Western modes of pathologizing sexuality and systemic homophobia. Hamao was very much against this, and said homosexuality was an innate aspect and thus homosexuals should not feel shame. But in truth this was because Hamao knew that male homosexuality had always been a part of pre-modern, pre-Western Japan. This is true, by the way — many daimyo and samurai practiced nanshoku and had male lovers, though you don't hear about that much for obvious reasons. Do note that ever since the Americans forcibly opened up Japan to the world in the Meiji era, Japan took to modernization (aka Westernization) with gusto… after all, it would be one way to gain power in this new global stage. Thus began their staunch militarization and adoption of Western ideals, one of which is taking after the Western sexologists of the time.
So we've already established that Ranpo had queer interests, but he also liked controversial stuff in general. I honestly expected all the usual queer tropes of classic literature: Michio would be the titular demon, he would be awful, etc… but was very pleasantly surprised to find something else entirely.
First off, Demon of the Lonely Isle has a modern writing style but it is still from 1929 so expect some offensive content lmao. This is especially in regards to the terms it uses for the disabled characters, though they are also sympathetic.
It's technically a novella so it's a short, easy, and fun read. I mean, the subject matter is messed up but I think a 21st century reader would be a little more desensitized lol. The first half is very much an old-fashioned orthodox murder mystery. Hatsuyo was murdered in a locked room with no witnesses… How did that happen? Then there's a second murder that takes place in broad daylight, in front of dozens of witnesses who didn't see anything… this is the sleuthing Ranpo is known for, and fans of Agatha Christie will be delighted.
The second half of the book is more of a thriller with our protagonists trying to catch the killer and unearthing a horrible decades-long conspiracy in the process. They travel to the so-called lonely isle which is a desolate, deadly, and decayed place of hopelessness. This section has some adventure story vibes with its buried treasure, forbidden romance, underground labyrinths and well, more murder.
So if you're already a fan of Japanese mystery fiction then you'll enjoy this. But I think what sets this novel apart is its characters and their relationships with each other. So yeah, let's talk about the homoerotic CONTEXT — about Minoura and Michio.
Just offhand, I find it funny that the first real mention of Michio is when the narrator is musing about how his fiance finds him handsome… RIGHT BEFORE THEY'RE ABOUT TO GO TO A HOTEL TOGETHER
"[About Michio's feelings] I’d never felt the same way, but as far as I could tell I’d matched the selection criteria of this hard-to-please handsome young man, noble in body and spirit, so at the very least this gave me a degree of confidence in my own appearance.
"But there will be an opportunity to go into my relationship with Michio later on. Let me instead return to that first night with Kigiki Hatsuyo in that out-of-the-way hotel, one I remember so clearly even now."
Later, Minoura dictates how him and Michio became such good friends. And honestly, er, it reads very nanshoku which Ranpo would have definitely been aware of at that time. Many other writers of this time discussed the reality of student homosexual relationships (gay male ones and lesbian ones), with various opinions. So I am sure he did this on purpose. Minoura is made to be aware of Michio's feelings, but he never feels any disgust as a student:
"Again, I was fully aware of what we were doing. Sometimes he would zealously squeeze my fingers with his own and though I pretended not to notice and put up no resistance, my heart would flutter, though I never squeezed back."
He doesn't push Michio away… but he doesn't return his feelings either. I think it's quite telling that the only times Minoura uses harsh words to describe Michio's homosexual feelings for him are once he becomes an adult, when he's supposed to have "grown" out of such childish feelings. Michio, however, pursues Minoura even after they have graduated. In fact, Michio is so jealous of Minoura and Hatsuyo that he himself tries to go between them and offer Hatsuyo his hand in marriage—though she isn't interested.
Note that when the English translation refers to Michio as a "misogynist" I strongly suspect Ranpo is using a historical wording that also referred to gay men in Edo era Japan.
Michio knows Minoura isn't interested in him. Minoura is supposedly very straight; he falls in love with women in-universe passionately. And Michio does do some heinous things considering his inability to accept rejection… but I honestly was surprised by how much Minoura, and the narrative, forgives him. Because Minoura considers him a good friend to the very end; he even finds comfort in Michio repeatedly once things get hopeless…
Here are some of my favorite lines:
"My suspicions ran deep and I wasn’t going to be taken in so easily by Michio’s excuses, no matter how plausible or how persuasively he put them. Although I’m embarrassed to say, I behaved like a spoiled child in his embrace. It occurred to me later that whether unconsciously or to cover my shame at raising my voice and sobbing so openly, I perhaps felt the need to be cosseted by this man who loved me still."
"Added to this, the type of relationship that existed between Michio and myself meant we were more than just “friends”; Michio’s affection for me was atypical, and though I didn’t really comprehend how he felt, I understood it on an intellectual level; and just like any normal romantic sentiment it wasn’t distasteful; so when we were face to face, there was a kind of sweet sexual tension in the air. This tension perhaps made our “Investigation HQ” all the more enjoyable."
"I could hear his steady breathing and feel it hot against my cheek. His clothes were sodden, and his muscles taut, but his embrace warm. I was hit by the smell of his body which was pleasant to my senses. All this reassured me. Thanks to Michio I was able to stand again"
And a SPOILER ALERT for the final line of the book, which moves me deeply:
"My son, Michio, never called out for me or his mother. Until his very last breath he clasped one of your letters to his breast. It was you, and you alone, he kept asking for."
It would have been so easy to demonize Michio's homosexuality in this horror novel — but Ranpo didn't. Because Ranpo and his friends were sympathetic to the queer experience, because they knew their history, because they knew the world was shifting right in front of them. We can never know the author's sexuality. He was married and had kids, though this is weirdly not referenced in English sources, but I don't think any of that matters, because his work is one of the kindest things I've seen from that era. And he wrote spooky stories for a living.
One hundred years ago, Shiro Hamao was remembering an era where men loved men freely. And I am comforted to find connection with these dead writers who lived a century ago and thought the same. The truth is, we've always been here — and you are not alone.
Ranpo's most well-known English language debut was Japanese Tales of Mystery and Imagination. This was a painstaking collaborative effort between Ranpo who could read in English but not speak it, and his translator who could speak Japanese but not read it. Based on the title and his pseudonym, you can tell Ranpo was a huge fan of English horror writer Edgar Allan Poe. So honestly, "mystery" is an inadequate descriptor of his writing. His stuff is part mystery, part horror, part bizarre.
Ranpo was a contributor to the eroguronansensu (literally erotic, grotesque, nonsense) genre of the early 20th century. True to its name, it was basically full of shock factors that pushed the boundaries of society. Kinky sex, gore, medical sensationalism — pulp fiction at its finest. The Japanese government did ban a lot of these works, but publishers got around censorship by distributing them underground.
From 1929-1930, Edogawa Ranpo published Demon of the Lonely Isle (Kotou no Oni) serially in the magazine Asahi. And it does have all the weird shit he loves, though I won't reveal all to avoid spoilers.
Ever since his school days, our protagonist Minoura has known that his good friend Michio has been in love with him. Minoura has rejected all of Michio's advances but still considers him a friend. The two men grow up; Michio becomes a surgeon while Minoura becomes an accountant at a firm that bores him to death. Minoura is handsome but quite average; despite that, he quickly falls for his coworker Hatsuyo. The two fall in love but just as they are about to be married, Hatsuyo is murdered. As Minoura struggles to solve the crime, Michio gets involved, and it goes from orthodox murder mystery to a conspiracy thriller with horrors beyond imagining…
I'm saving the review of the actual book for the end so skip ahead if you're only interested in that. Honestly, I've been a fan of Ranpo for the longest time and I've wanted to read this book for years now. I'm so glad to finally have an English translation by Alexis J. Brown. I think what strikes me the most is that this is the earliest book I've read that treats its queer character (Michio) with such complexity and tenderness. This isn't subtle queer-coding either; Michio is explicitly labeled as homosexual in-text. Him and the MC have a complex friendship that I'll get into later. Michio isn't an entirely good man, but the narrative treats him with enough sympathy that it truly moved me.
After WWII, Ranpo and his friend Junichi Iwata had a light-hearted competition on who could find more literature and historical references on male homosexuality. Iwata focused on creating a history of homosexuality in Japan while Ranpo focused on the West. Ranpo was particularly very interested in Ancient Greece at that time, while Iwata wanted to prove that male-male love was truly Japanese and not just some foreign import. I don't just mean a Western import; there was the idea that it was a Chinese import, along with Buddhism. And yes, Buddhist monks have a lot to do with Japanese homosexuality but that's an essay for another time.
Unfortunately, Iwata died before publishing all of his work. Despite this, Ranpo actively supported and endorsed his research. Ranpo himself published his own essays but I haven't been able to find English translations.
Ranpo was also friends with Shiro Hamao, another eroguronansensu writer who could be considered one of the earliest modern gay rights activists. In the early 20th century, Japan had begun to adopt Western modes of pathologizing sexuality and systemic homophobia. Hamao was very much against this, and said homosexuality was an innate aspect and thus homosexuals should not feel shame. But in truth this was because Hamao knew that male homosexuality had always been a part of pre-modern, pre-Western Japan. This is true, by the way — many daimyo and samurai practiced nanshoku and had male lovers, though you don't hear about that much for obvious reasons. Do note that ever since the Americans forcibly opened up Japan to the world in the Meiji era, Japan took to modernization (aka Westernization) with gusto… after all, it would be one way to gain power in this new global stage. Thus began their staunch militarization and adoption of Western ideals, one of which is taking after the Western sexologists of the time.
So we've already established that Ranpo had queer interests, but he also liked controversial stuff in general. I honestly expected all the usual queer tropes of classic literature: Michio would be the titular demon, he would be awful, etc… but was very pleasantly surprised to find something else entirely.
First off, Demon of the Lonely Isle has a modern writing style but it is still from 1929 so expect some offensive content lmao. This is especially in regards to the terms it uses for the disabled characters, though they are also sympathetic.
It's technically a novella so it's a short, easy, and fun read. I mean, the subject matter is messed up but I think a 21st century reader would be a little more desensitized lol. The first half is very much an old-fashioned orthodox murder mystery. Hatsuyo was murdered in a locked room with no witnesses… How did that happen? Then there's a second murder that takes place in broad daylight, in front of dozens of witnesses who didn't see anything… this is the sleuthing Ranpo is known for, and fans of Agatha Christie will be delighted.
The second half of the book is more of a thriller with our protagonists trying to catch the killer and unearthing a horrible decades-long conspiracy in the process. They travel to the so-called lonely isle which is a desolate, deadly, and decayed place of hopelessness. This section has some adventure story vibes with its buried treasure, forbidden romance, underground labyrinths and well, more murder.
So if you're already a fan of Japanese mystery fiction then you'll enjoy this. But I think what sets this novel apart is its characters and their relationships with each other. So yeah, let's talk about the homoerotic CONTEXT — about Minoura and Michio.
Just offhand, I find it funny that the first real mention of Michio is when the narrator is musing about how his fiance finds him handsome… RIGHT BEFORE THEY'RE ABOUT TO GO TO A HOTEL TOGETHER
"[About Michio's feelings] I’d never felt the same way, but as far as I could tell I’d matched the selection criteria of this hard-to-please handsome young man, noble in body and spirit, so at the very least this gave me a degree of confidence in my own appearance.
"But there will be an opportunity to go into my relationship with Michio later on. Let me instead return to that first night with Kigiki Hatsuyo in that out-of-the-way hotel, one I remember so clearly even now."
Later, Minoura dictates how him and Michio became such good friends. And honestly, er, it reads very nanshoku which Ranpo would have definitely been aware of at that time. Many other writers of this time discussed the reality of student homosexual relationships (gay male ones and lesbian ones), with various opinions. So I am sure he did this on purpose. Minoura is made to be aware of Michio's feelings, but he never feels any disgust as a student:
"Again, I was fully aware of what we were doing. Sometimes he would zealously squeeze my fingers with his own and though I pretended not to notice and put up no resistance, my heart would flutter, though I never squeezed back."
He doesn't push Michio away… but he doesn't return his feelings either. I think it's quite telling that the only times Minoura uses harsh words to describe Michio's homosexual feelings for him are once he becomes an adult, when he's supposed to have "grown" out of such childish feelings. Michio, however, pursues Minoura even after they have graduated. In fact, Michio is so jealous of Minoura and Hatsuyo that he himself tries to go between them and offer Hatsuyo his hand in marriage—though she isn't interested.
Note that when the English translation refers to Michio as a "misogynist" I strongly suspect Ranpo is using a historical wording that also referred to gay men in Edo era Japan.
Michio knows Minoura isn't interested in him. Minoura is supposedly very straight; he falls in love with women in-universe passionately. And Michio does do some heinous things considering his inability to accept rejection… but I honestly was surprised by how much Minoura, and the narrative, forgives him. Because Minoura considers him a good friend to the very end; he even finds comfort in Michio repeatedly once things get hopeless…
Here are some of my favorite lines:
"My suspicions ran deep and I wasn’t going to be taken in so easily by Michio’s excuses, no matter how plausible or how persuasively he put them. Although I’m embarrassed to say, I behaved like a spoiled child in his embrace. It occurred to me later that whether unconsciously or to cover my shame at raising my voice and sobbing so openly, I perhaps felt the need to be cosseted by this man who loved me still."
"Added to this, the type of relationship that existed between Michio and myself meant we were more than just “friends”; Michio’s affection for me was atypical, and though I didn’t really comprehend how he felt, I understood it on an intellectual level; and just like any normal romantic sentiment it wasn’t distasteful; so when we were face to face, there was a kind of sweet sexual tension in the air. This tension perhaps made our “Investigation HQ” all the more enjoyable."
"I could hear his steady breathing and feel it hot against my cheek. His clothes were sodden, and his muscles taut, but his embrace warm. I was hit by the smell of his body which was pleasant to my senses. All this reassured me. Thanks to Michio I was able to stand again"
And a SPOILER ALERT for the final line of the book, which moves me deeply:
"My son, Michio, never called out for me or his mother. Until his very last breath he clasped one of your letters to his breast. It was you, and you alone, he kept asking for."
It would have been so easy to demonize Michio's homosexuality in this horror novel — but Ranpo didn't. Because Ranpo and his friends were sympathetic to the queer experience, because they knew their history, because they knew the world was shifting right in front of them. We can never know the author's sexuality. He was married and had kids, though this is weirdly not referenced in English sources, but I don't think any of that matters, because his work is one of the kindest things I've seen from that era. And he wrote spooky stories for a living.
One hundred years ago, Shiro Hamao was remembering an era where men loved men freely. And I am comforted to find connection with these dead writers who lived a century ago and thought the same. The truth is, we've always been here — and you are not alone.
April 1, 2025
uwielbiam książki, po których skończeniu czuję potrzebę natychmiastowego sięgnięcia po więcej twórczości danego autora. ranpo edogawa, i love you
November 8, 2025
4,25/5 ✨
O JAKIE TO BYŁO SUPER.
Ranpo zachwycił mnie już "Gąsienicą" i udało mu się to zrobić po raz drugi 🫶🏼
Tą książkę po prostu się pochłania i pożera na raz, była absolutnie świetna, dawno mnie nic tak bardzo nie wciągnęło! I need more Ranpo Edogawa in my life 🤎
O JAKIE TO BYŁO SUPER.
Ranpo zachwycił mnie już "Gąsienicą" i udało mu się to zrobić po raz drugi 🫶🏼
Tą książkę po prostu się pochłania i pożera na raz, była absolutnie świetna, dawno mnie nic tak bardzo nie wciągnęło! I need more Ranpo Edogawa in my life 🤎
February 4, 2025
Nieźle pokręcona historia, której pyknęło już prawie 100 lat. Niesamowite!
Bawiłam się całkiem dobrze. Minusy? Jak dla mnie średnio poprowadzona narracja, trochę tak "byle jak". Za mało było mi niepokoju i poczucia dyskomfortu. Czasem brewki wystrzeliły w górę, ale nic poza tym.
Bawiłam się całkiem dobrze. Minusy? Jak dla mnie średnio poprowadzona narracja, trochę tak "byle jak". Za mało było mi niepokoju i poczucia dyskomfortu. Czasem brewki wystrzeliły w górę, ale nic poza tym.
January 10, 2025
4.5 ⭐️
How can I be homophobic? Ranpo powiedział do swojego kolegi w gimnazjum:„chcę Cię zjeść” and that was kinda crazy
How can I be homophobic? Ranpo powiedział do swojego kolegi w gimnazjum:„chcę Cię zjeść” and that was kinda crazy
Read
August 31, 202575% fantastyczne, nie wiem, czy mam potrzebę poznawać resztę
Read
May 2, 2026bez zachwytu ale doceniam ;)
January 30, 2025
Bawiłam się wspaniale
July 28, 2025
Reread w 🎧
To jest jakiś odlot! Ranpo odwala tutaj takie akcje, że głowa mała! Obrzydliwe, groteskowe, zaskakujące i zatrważające do szpiku! Cieszę się maksymalnie, że sięgnęłam po nią ponownie!!!
Kocham Ranpo!!!
Ależ krejzi była ta opowieść! Rollercoater z mnóstwem zakrętów - zawiła, spektakularna, nieziemsko zaskakująca! Bawiłam się cudnie! Narrator to tutaj wybitny opowiadacz - love him! 🫶🏼 O oddaniu, wiernym uczuciu, odmienności i poczuciu inności.
Go read it now!!! 🖤🖤🖤
To jest jakiś odlot! Ranpo odwala tutaj takie akcje, że głowa mała! Obrzydliwe, groteskowe, zaskakujące i zatrważające do szpiku! Cieszę się maksymalnie, że sięgnęłam po nią ponownie!!!
Kocham Ranpo!!!
Ależ krejzi była ta opowieść! Rollercoater z mnóstwem zakrętów - zawiła, spektakularna, nieziemsko zaskakująca! Bawiłam się cudnie! Narrator to tutaj wybitny opowiadacz - love him! 🫶🏼 O oddaniu, wiernym uczuciu, odmienności i poczuciu inności.
Go read it now!!! 🖤🖤🖤
July 13, 2026
2,5⭐️ do polowy bylo bardzo ciekawie, pozniej absurd gonil absurd. pod koniec juz zapominalam o czym w ogole jest ta ksiazka, bo uwage od glownego watku odwracaja idiotyczne zwroty akcji oraz niepotrzebnie przyspieszone zakonczenie. a zapowiadalo sie tak dobrze... 😔
July 10, 2026
5/5
Olga już nigdy nie polecaj mi książek.
(Żartuję. That was so peak. Ostro pojebane)
Olga już nigdy nie polecaj mi książek.
(Żartuję. That was so peak. Ostro pojebane)
August 7, 2025
wybitnie mroczne, wybitnie obrzydliwe i wybitnie perfekcyjne
June 6, 2025
Kinnosuke Minoura zauroczył się w swojej koleżance z firmy, w której pracuje, Hatsuyo Kizaki. Okazuje się, że sympatia jest odwzajemniona, ale równocześnie zauroczonym w mężczyźnie jest Michio Moroto, student medycyny. Finalnie Minoura zostanie wplątany w wydarzenia ze zbrodnią, zemstą oraz mocnymi odkryciami w tle.
Edogawa Ranpo to bardzo specyficzny pisarz, więc sięgając po jego drugą książkę wiedziałam co zastanę w środku. Ten specyficzny klimat, mieszanie się gatunków, makabra, groteska oraz narastający niepokój. Cieszy mnie, że mogłam na dłużej zagłębić się w jego twórczości, ponieważ "Gąsienica" zostawiła mnie z pozytywnym nastawieniem, ale równocześnie z niedosytem. Myślę, że pozycja będzie idealna dla fanów twórczości Edgara Allana Poe'go, bo pojawia się tutaj wiele elementów wspólnych, a dłuższa forma sprawiła, że widzę Ranpo w pełnym rozkwicie. Bywały momenty, gdzie czułam, że fabuła zbyt długo stoi w miejscu, ale to nie odebrało mi radości w lektury.
Zostaje tylko polecić, co tu więcej mówić.
Edogawa Ranpo to bardzo specyficzny pisarz, więc sięgając po jego drugą książkę wiedziałam co zastanę w środku. Ten specyficzny klimat, mieszanie się gatunków, makabra, groteska oraz narastający niepokój. Cieszy mnie, że mogłam na dłużej zagłębić się w jego twórczości, ponieważ "Gąsienica" zostawiła mnie z pozytywnym nastawieniem, ale równocześnie z niedosytem. Myślę, że pozycja będzie idealna dla fanów twórczości Edgara Allana Poe'go, bo pojawia się tutaj wiele elementów wspólnych, a dłuższa forma sprawiła, że widzę Ranpo w pełnym rozkwicie. Bywały momenty, gdzie czułam, że fabuła zbyt długo stoi w miejscu, ale to nie odebrało mi radości w lektury.
Zostaje tylko polecić, co tu więcej mówić.
December 31, 2024
Absolute masterpiece
Gdybym już nie była wielkim fanem Ranpo, to teraz bym nim została.
Pozdrawiam Doktora Świrkowskiego ;)
Gdybym już nie była wielkim fanem Ranpo, to teraz bym nim została.
Pozdrawiam Doktora Świrkowskiego ;)
December 8, 2024
Está bueno el libro, yo creo que es la historia que más me ha gustado de Edogawa Rampo. Me gusta el estilo de misterio y enigmático que tiene, le hace un sentido homenaje a la obra de Edgar Allan Poe y a otras obras de autores que escribieron historia detectivescas que tiene similitud con la obra en cuestión. Muy recomendable, bastante siniestro, novedoso e interesante para la época en la que fue escrita.
May 17, 2018
เป็นนิยายสืบสวนที่เรียกได้ว่าเป็นต้นฉบับของนิยายสายนี้ในญี่ปุ่นเลยทีเดียว นั่นคือไม่ได้เน้นการสืบสวนหาหลักฐานเเต่จะเน้นการสร้างบรรยากาศที่ไม่น่าไว้วางใจ ออกเเนวสยองหลอนๆหน่อย
โดยเล่มนี้เล่าเรื่องผ่านตัวเอก เหมือนเรานั่งอ่านบันทึกที่ตัวเอกเขียนไว้เกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ที่เขาต้องประสบพบเจอ จึงมีบทพูดค่อนข้างน้อยเน้นการบรรยายอารมความรู้สึกมากกว่า ซึ่งก็ไม่ได้น่าเบื่อเเต่ก็ไม่ได้สนุกขนาดวางไม่ลง
ข้อเสียที่เห็นชัดในเล่มนี้คือการบิ้วอารมณ์ตลอดเรื่องว่าปมตอนจบต้องสยองมาก เเต่พอเฉลยเข้าจริงๆก็ไม่ได้ขนาดนั้น ทำให้เรื่องดูดรอปลงไปอย่างชัดเจน เเต่ถ้ามองในอีกมุมถึงปีที่เล่มนี่ตีพิมพ์ออกมาคือในช่วงต้น 1900 ก็นับได้ว่าล้ำมากกกเลยทีเดียว
โดยเล่มนี้เล่าเรื่องผ่านตัวเอก เหมือนเรานั่งอ่านบันทึกที่ตัวเอกเขียนไว้เกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ที่เขาต้องประสบพบเจอ จึงมีบทพูดค่อนข้างน้อยเน้นการบรรยายอารมความรู้สึกมากกว่า ซึ่งก็ไม่ได้น่าเบื่อเเต่ก็ไม่ได้สนุกขนาดวางไม่ลง
ข้อเสียที่เห็นชัดในเล่มนี้คือการบิ้วอารมณ์ตลอดเรื่องว่าปมตอนจบต้องสยองมาก เเต่พอเฉลยเข้าจริงๆก็ไม่ได้ขนาดนั้น ทำให้เรื่องดูดรอปลงไปอย่างชัดเจน เเต่ถ้ามองในอีกมุมถึงปีที่เล่มนี่ตีพิมพ์ออกมาคือในช่วงต้น 1900 ก็นับได้ว่าล้ำมากกกเลยทีเดียว
March 21, 2025
po raz kolejny japoński kryminał udowadnia mi, że nie ma kiepskich gatunków, mogą być co najwyżej kiepscy pisarze - a całe szczęście ranpo endogawa do takich z pewnością nie należy. jestem pozytywnie zaskoczona ile świeżości do mojego czytelniczego doświadczenia wniosła powieść sprzed prawie 100 (!) lat; co za fantastyczny sposób prowadzenia narracji i budowania dramaturgii; połączenie tradycji XIX-wiecznej powieści gotyckiej spod znaku edgara allana poego ze wspolczesnym kryminałem wypada po prostu rewelacyjnie. wielka wielka polecajka
February 9, 2025
Dawno nie czytałam czegoś tak porąbanego. 10/10, ale czytasz na własną odpowiedzialność.
June 23, 2025
Bardzo dobrze się przy tej książce bawiłem. Ciąży narracja powieści odcinkowej, dużo zwrotów fabuły, ale przez to całość, chociaż już stuletnia, jest filmowo żywiołowa. Narrator dość płaski, ale jego towarzysz świetnie napisany i intrygujący. Są tu miejsca dziwne (wyliczenia, skróty), ale to chyba dodaje jakiegoś uroku w lekturze. Czyta się to dla akcji i to naprawdę działa, kusząc postępującym szaleństwem rodem z powieści gotyckiej - tylko inaczej.
April 26, 2025
to jest dokładnie ten poziom pojebania, który sprawia mi perwersyjną wręcz przyjemność
November 26, 2025
Wymęczone, nie umiem w dnfy, niby ciekawa historia, a jednak taka przewidywalna i czegoś brakowało... Gąsienica dalej top, ale myślę, że coś jeszcze z tym autorem potańczę, bardzo dba o czytelnika zwracając się do niego!
January 26, 2025
Przedziwna historia, która wywraca i bawi się popularnymi motywami klasycznych powieści detektywistycznych. Cudownie się bawiłam.
November 20, 2016
เห็นปกน่ากลัวๆ อย่างนี้ เรื่องนี้เป็นแนวสืบสวนนะคะ
ใช้วิธีการเล่าโดยให้ตัวเอกเป็นคนเขียนเล่าเรื่อง โดยเกริ่นถึงตัวเขาปัจจุบัน แล้วค่อยๆ เล่าย้อนความไปว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่
มิโนะอุระ ตัวเอก บอกเล่าเรื่องราวถึงสิ่งที่เขาเผชิญ โดยแง้มบทสรุปให้เรารู้ แต่ไม่บอกจุดสำคัญ วิธีการนี้จะทำให้ผู้อ่านเกิดจินตนาการถึงช่องว่างที่อยู่ระหว่างนั้น โดยจุดเริ่มต้นของเรื่อง เริ่มจากแฟนสาวของเขาถูกฆาตกรรม เขาเลยพยายามที่จะสืบหาตัวคนร้าย ทำให้เกิดเหตุการณ์น่ากลัวต่างๆ ตามมา
ผู้เขียนใช้วิธีย้ำความ ว่าสิ่งที่เขาเจอเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด พิสดาร สยองขวัญ อย่างที่ไม่เคยมีใครในโลกจินตนาการได้
โอคิดว่าจุดนี้เป็นดาบสองคมนะ เร้าอารมณ์ผู้อ่านให้สงสัย ฉุดให้ดำดิ่งไปในเนื้อเรื่อง แต่จะอันตรายถ้าไม่สามารถทำให้ผู้อ่านรู้สึกตามได้เมื่อถึงตอนเฉลย พูดง่ายๆ คือเสี่ยงกับการทำให้ผิดหวังน่ะค่ะ
สำหรับโอ เรื่องนี้ก้ำกึ่ง บางช่วงโอก็ไม่รู้สึกคล้อยตามผู้เขียน แต่บางช่วงโอก็คิดว่าบรรยากาศในเรื่องเป็นไปตามที่ผู้เขียนต้องการ
อ่านจากคำนำ งานเก่ามากแล้วค่ะ วิธีการเล่าก็รู้สึกโบราณนิดๆ (เช่น ใช้บทสนทนาในการอธิบายหลักการยาวๆ เป็นบทบรรยายมากกว่าบทพูด) แต่เนื้อหายังทันสมัยอยู่นะ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความไม่รู้ และจินตนาการของเราโลดโผนเสมอ หนังสือเล่มนี้ทำให้โอรู้สึกอย่างนี้
3.5 ดาว อย่างที่บอกไปว่าก้ำกึ่งว่าจะทำได้ไม่ถึงอย่างที่นำเสนอ มีช่องว่างของตัวละครต่างๆ มากเกินไป ซึ่งบางทีก็ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล และบทสรุปไม่ค่อยสมใจโอสักเท่าไร แต่อย่าเชื่อโอนักนะคะ โอไม่ใช่คอนิยายญี่ปุ่น โอมักรู้สึกว่างานของฝั่งนี้เหมือนอยู่ในมิติลี้ลับ ถ้าวาดภาพก็คงเป็นภาพบิดๆ เบี้ยวๆ ที่เปิดช่องว่างให้ผู้อ่านไปจินตนาการเอาเองว่านั่นคืออะไร และบางทีก็ไม่ต้องการบทสรุปเสมอไปด้วย
แต่โดยรวมทำได้น่าติดตาม หลอนนิดๆ จิตหน่อยๆ แปลดีด้วยค่ะ ถ้าใครชอบแนวนี้อยู่แล้วโอก็ยังแนะนำนะคะ
.
.
.
เวลาเจ็บปวดแสนสาหัส คนเราจะไม่ร้องไห้ออกมาทันที แต่กลับทำเป็นฝืนยิ้ม ความโศกเศร้าก็เช่นกัน ความเศร้าสะเทือนใจแสนสาหัสทำให้คนเราลืมน้ำตา บั่นทอนพลังของคนให้สูญสิ้น ไม่มีเหลือพอให้รู้สึกโศกเศร้า และต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะเข้าถึงความเศร้าที่แท้จริง ผมตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น
หน้า 38-39 ห้องที่ไม่มีทางเข้า
.
.
.
สิ่งที่เป็นคำเฉลยนั้นแม้จะวางอยู่ตรงหน้าอย่างเปิดเผย แต่หากเรายึดติดกับความคิดแนวเดียวอยู่ตลอด ก็จะไม่สังเกตเห็นความสำคัญของมัน เวลาดูเขาเล่นกลก็เหมือนกัน เราจะหลงคิดตามการจูงใจของนักมายากล เห็นไปว่าสิ่งที่เขาทำให้ดูเป็นเรื่องประหลาดอัศจรรย์เหนือจริง ทั้ง ๆ ที่คำเฉลยปริศนาของมันอยู่ตรงหน้าเรานั่นเอง บางทีคำเฉลยปริศนาห้องปิดตายของคดีนี้อาจเป็นที่ใดสักแห่งที่ไม่มีลักษณะเป็นทางเข้าทางออกเลยแม้แต่น้อยก็ได้ ซึ่งถ้าเราเปลี่ยนแนวคิดนิดเดียว มันก็จะกลายเป็นทางเข้าออกที่กว้างมากแบบเปิดอ้าเอาไว้เลยทีเดียว เมื่อไม่มีการปิดกุญแจก็ไม่ต้องถอนตะปูหรือพังเขาไป ที่ตรงนั้นมันเป็นทางเข้าออกที่เปิดกว้างออกอย่างนั้น แต่ไม่มีใครนึกถึงและคิดที่จะปิดมัน
หน้า 59 เพื่อนแปลก ๆ ของผม
.
.
.
ใช้วิธีการเล่าโดยให้ตัวเอกเป็นคนเขียนเล่าเรื่อง โดยเกริ่นถึงตัวเขาปัจจุบัน แล้วค่อยๆ เล่าย้อนความไปว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่
มิโนะอุระ ตัวเอก บอกเล่าเรื่องราวถึงสิ่งที่เขาเผชิญ โดยแง้มบทสรุปให้เรารู้ แต่ไม่บอกจุดสำคัญ วิธีการนี้จะทำให้ผู้อ่านเกิดจินตนาการถึงช่องว่างที่อยู่ระหว่างนั้น โดยจุดเริ่มต้นของเรื่อง เริ่มจากแฟนสาวของเขาถูกฆาตกรรม เขาเลยพยายามที่จะสืบหาตัวคนร้าย ทำให้เกิดเหตุการณ์น่ากลัวต่างๆ ตามมา
ผู้เขียนใช้วิธีย้ำความ ว่าสิ่งที่เขาเจอเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด พิสดาร สยองขวัญ อย่างที่ไม่เคยมีใครในโลกจินตนาการได้
โอคิดว่าจุดนี้เป็นดาบสองคมนะ เร้าอารมณ์ผู้อ่านให้สงสัย ฉุดให้ดำดิ่งไปในเนื้อเรื่อง แต่จะอันตรายถ้าไม่สามารถทำให้ผู้อ่านรู้สึกตามได้เมื่อถึงตอนเฉลย พูดง่ายๆ คือเสี่ยงกับการทำให้ผิดหวังน่ะค่ะ
สำหรับโอ เรื่องนี้ก้ำกึ่ง บางช่วงโอก็ไม่รู้สึกคล้อยตามผู้เขียน แต่บางช่วงโอก็คิดว่าบรรยากาศในเรื่องเป็นไปตามที่ผู้เขียนต้องการ
อ่านจากคำนำ งานเก่ามากแล้วค่ะ วิธีการเล่าก็รู้สึกโบราณนิดๆ (เช่น ใช้บทสนทนาในการอธิบายหลักการยาวๆ เป็นบทบรรยายมากกว่าบทพูด) แต่เนื้อหายังทันสมัยอยู่นะ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความไม่รู้ และจินตนาการของเราโลดโผนเสมอ หนังสือเล่มนี้ทำให้โอรู้สึกอย่างนี้
3.5 ดาว อย่างที่บอกไปว่าก้ำกึ่งว่าจะทำได้ไม่ถึงอย่างที่นำเสนอ มีช่องว่างของตัวละครต่างๆ มากเกินไป ซึ่งบางทีก็ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล และบทสรุปไม่ค่อยสมใจโอสักเท่าไร แต่อย่าเชื่อโอนักนะคะ โอไม่ใช่คอนิยายญี่ปุ่น โอมักรู้สึกว่างานของฝั่งนี้เหมือนอยู่ในมิติลี้ลับ ถ้าวาดภาพก็คงเป็นภาพบิดๆ เบี้ยวๆ ที่เปิดช่องว่างให้ผู้อ่านไปจินตนาการเอาเองว่านั่นคืออะไร และบางทีก็ไม่ต้องการบทสรุปเสมอไปด้วย
แต่โดยรวมทำได้น่าติดตาม หลอนนิดๆ จิตหน่อยๆ แปลดีด้วยค่ะ ถ้าใครชอบแนวนี้อยู่แล้วโอก็ยังแนะนำนะคะ
.
.
.
เวลาเจ็บปวดแสนสาหัส คนเราจะไม่ร้องไห้ออกมาทันที แต่กลับทำเป็นฝืนยิ้ม ความโศกเศร้าก็เช่นกัน ความเศร้าสะเทือนใจแสนสาหัสทำให้คนเราลืมน้ำตา บั่นทอนพลังของคนให้สูญสิ้น ไม่มีเหลือพอให้รู้สึกโศกเศร้า และต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะเข้าถึงความเศร้าที่แท้จริง ผมตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น
หน้า 38-39 ห้องที่ไม่มีทางเข้า
.
.
.
สิ่งที่เป็นคำเฉลยนั้นแม้จะวางอยู่ตรงหน้าอย่างเปิดเผย แต่หากเรายึดติดกับความคิดแนวเดียวอยู่ตลอด ก็จะไม่สังเกตเห็นความสำคัญของมัน เวลาดูเขาเล่นกลก็เหมือนกัน เราจะหลงคิดตามการจูงใจของนักมายากล เห็นไปว่าสิ่งที่เขาทำให้ดูเป็นเรื่องประหลาดอัศจรรย์เหนือจริง ทั้ง ๆ ที่คำเฉลยปริศนาของมันอยู่ตรงหน้าเรานั่นเอง บางทีคำเฉลยปริศนาห้องปิดตายของคดีนี้อาจเป็นที่ใดสักแห่งที่ไม่มีลักษณะเป็นทางเข้าทางออกเลยแม้แต่น้อยก็ได้ ซึ่งถ้าเราเปลี่ยนแนวคิดนิดเดียว มันก็จะกลายเป็นทางเข้าออกที่กว้างมากแบบเปิดอ้าเอาไว้เลยทีเดียว เมื่อไม่มีการปิดกุญแจก็ไม่ต้องถอนตะปูหรือพังเขาไป ที่ตรงนั้นมันเป็นทางเข้าออกที่เปิดกว้างออกอย่างนั้น แต่ไม่มีใครนึกถึงและคิดที่จะปิดมัน
หน้า 59 เพื่อนแปลก ๆ ของผม
.
.
.
Displaying 1 - 30 of 594 reviews