(Als je dit leest na mijn status update: ik had de naam van de schrijfster verkeerd geschreven en heb hem inderdaad toch gevonden. Excuus, ik klaagde te snel)
Oké dus, veel van de boeken die ik nu lees komen van mijn locale bibliotheek vandaan, van die goede ouwe tijd dat je nog een tasje vol afgeschreven boeken kon vullen voor echt twee euro of iets. En ja, ik kom er nu pas achter hoe slecht het merendeel is.
Als de “als ik een euro kreeg voor iedere keer dat” situaties echt bestonden, dan had ik graag een euro gewild voor iedere keer dat er iets werd gezegd over het feit dat Teddi uit een maffiagezin komt.
Want dat is zo goed als elke bladzijde.
Élke
Freaking
Bladzijde.
Als je nog een leuk drankspelletje zoekt doe het dan met dit boek, want na een kwart van dit verhaal garandeer ik je al volledige dronkenschap.
Lady Di en Teddi vond ik leuke karakters. Gewoon lekkere eigenzinnige meiden die duidelijk genieten van hun leven als jongvolwassenen. Natuurlijk herinnert Teddi ons elke bladzijde over dat ze uit een maffiagezin komt, maar als je gelooft in tweede kansen zie je dat ze best een leuke meid is. En ze kan goed koken en de passie die ze ervoor heeft is wel heel aandoenlijk om te lezen. Lady Di heeft een goeie smaak qua kleding en tja, heb ik nu eenmaal wel een zwak voor.
Maar dan komen we op de twee liefdesinteresses en mijn God, pak de drankfles weer uit de kast. Die Robert is vanaf het begin al een creep, en dat blijkt vooral uit de telefoontjes waarbij telkens wordt gevraagd wat Teddi op dat moment draagt. Kijk, ik ben geen heilige meer en ik weet hoeveel jongens dit oprecht vragen, als grapje of serieus. Maar als je dat doet terwijl je iemand net kent en het gesprek ook niet echt heel flirterig verloopt, serieus? En het ergste is dat ik niet eens weet of dat dit een rode vlag geval was, of dat de schrijfster echt denkt dat alleen zo mannen communiceren.
Ik hoop het eerste,
Ik vrees het laatste.
Daarnaast is het zo’n verschrikkelijke slijmbal en praat zo verschrikkelijk graag over zichzelf en wilt zo duidelijk alleen met haar naar bed, dat ik echt enorm cringe iedere keer als het over hem ging. Ik weet dat dit soort mannen echt bestaan en misschien is dat nog wel het ergste, maar ik hoefde niet bepaald over dat soort mannen te lezen in een soort romcom.
En dan hebben we het nog niet over Mark gehad. Hij komt amper in het boek voor, en toch moeten we als lezer geloven dat ze beiden direct door de bliksem zijn geraakt. Begrijp me niet verkeerd, ik geloof echt in liefde op het eerste gezicht, maar hoe kan je echt voor elkaar vallen als je elkaar amper meemaakt? Dit voelde een beetje als oogcontact maken met een extreem knap iemand in de metro, beide lachen naar elkaar, daar nog maanden over denken terwijl je elkaar niet meer ziet en elkaar dan na drie maanden weer zien en direct een relatie starten, gebaseerd op die ene blik. Sorry, maar lijkt me niet erg realistisch. En hoe kan hij heel zijn baan op het spel zetten voor iemand die hij amper kent? Enige positieve was wel dat hij veel minder als een slijmbal en creep werd neergezet dan de ander, dus ik vond hem gelijk leuker.
Maar nee sorry, dit boek was hem echt helemaal niet. En ik voel me heel gemeen zo erover te praten - want iemand heeft er wel tijd en moeite in gestopt - maar ik snap echt niet waarom zoiets als dit wel wordt uitgegeven en zoveel schrijfsters met unieke, diepgaande verhalen niet.
Enige reden dat het twee sterren heeft is omdat het op zich nog redelijk makkelijk weg leest en de manier waarop het familie en koken heeft neergezet wel echt snoezig is.