Ο κόκκινος βράχος

by Γρηγόριος Ξενόπουλος

Όταν η Φωτεινή Σάντρη υποδέχεται τον Άγγελο στο σπίτι του «Κόκκινου Βράχου», μέσα στα λιοστάσια με το κοκκινόχωμα, στους ανθοστόλιστους κήπους, στις παραλίες και στις γραφικές εκκλησιές, γεννιέται ένα περίεργο «σ’ αγαπώ». Ανάμεσα στη Φωτεινή και τον Άγγελο ένας έρωτας ξεκινά σαν το χαμόγελο της άνοιξης. Απότομα όμως μεταμορφώνεται σε καταλυτική δύναμη. Εκείνο το καλοκαίρι στη βίλα του «Κόκκινου Βράχου» κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τις μοιραίες συνέπειες αυτής της γνωριμίας στη ζωή της Φωτεινής Σάντρη – μιας από τις πιο δημοφιλείς ηρωίδες του Ξενόπουλου.

200 pages, Paperback

Published January 1, 2006

About the author

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1867 από Ζακυνθινό πατέρα και από μητέρα Φαναριώτισσα. Η οικογένειά του εγκαταλείπει την Πόλη, όταν ο Γρηγόριος ήταν έντεκα μηνών και εγκαθίσταται στη Ζάκυνθο. Μετά το γυμνάσιο ο Ξενόπουλος παρακολουθεί μαθήματα φυσικομαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Όμως, η λογοτεχνία και η δημοσιογραφία τον αποσπούν οριστικά. Συνεργάζεται με όλες σχεδόν τις εφημερίδες και τα περιοδικά της εποχής του.
Το 1890 ο Γεώργιος Δροσίνης του προτείνει και αναλαμβάνει αρχισυντάκτης στην Εστία. Το 1896 ο ιδιοκτήτης του παιδικού περιοδικού «Διάπλασις των παίδων» Νικόλαος Παπαδόπουλος τον παίρνει αρχισυντάκτη και αργότερα του αναθέτει τη διεύθυνση του περιοδικού.
Αν και είναι επηρεασμένος από τις ευρωπαϊκές πολιτιστικές ανακατατάξεις, δεν περιορίζεται μέσα στα πλαίσια του ηθογραφικού μυθιστορήματος, αλλά προχωράει και ασχολείται με την περιγραφή των ψυχικών ικανοτήτων των ηρώων του. Γίνεται ένας ψυχογράφος που τηρεί όμως αυστηρά την αντικειμενικότητά του. Ο Ξενόπουλος έγραψε με την ίδια επιτυχία και δράματα και κωμωδίες κυρίως με θέμα τον έρωτα. Τα έργα του είναι ηθογραφίες που αναδεικνύουν τη ζωή μιας εποχής η μιας τοπικής κοινωνίας, τοπικές και εποχικές ιδιαιτερότητες παίρνουν συχνά ισχύ άγραφων νόμων που επιβάλλονται μέσα από την κοινωνία. Τα έργα του ταξινομούνται είτε στη Ζάκυνθο είτε στην Αθήνα και ο Ξενόπουλος έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δύο Σχολών, της Αθηναϊκής και της Επτανησιακής. Ο Ξενόπουλος πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1951 στην Αθήνα μακριά από το αγαπημένο του νησί.

Reviews

[Alexandra · Rating 3 out of 5]

Υπάρχει ένα μοτίβο σε κάποια από τα άπαντα (ίσως και σε όλα,δεν τα έχω ολοκληρώσει) του Ξενόπουλου το οποίο είναι ο προσωπικός διχασμός και η σημασία των κοινωνικών αξιών. Στον ''Κόκκινο Βράχο'' πάντα σε ζακυνθινό τοπίο, ο Άγγελος και η Φωτεινή έρχονται να αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο ηθικό δίλημμα. Γίνεται να υπάρξει έρωτας μεταξύ συγγενών; H ιστορία μας λέει πως φαινομενικά ναι. Βαθύτερα όχι. Υπάρχει ένα απρόσμενο πάθος και παρορμητισμός. Η Φωτεινή αντιπροσωπεύει την αέναη ομορφιά της νεότητας, τη δροσιά και τον αέρα του νησιού, το σφρίγος και το κάλος της νεαρής παιδούλας που είναι έτοιμη να προχωρήσει στο στάδιο της ενηλικίωσης. Ο Άγγελος είναι ένας μεσήλικας πλέον, προβληματισμένος για την επικείμενη παρακμή του, στηριζόμενος όμως ακόμα στη γοητεία των ματιών και του χαμόγελού του. Αν θεωρώ πως πραγματικά αγάπησε τη Φωτεινή; όχι, δεν το πιστεύω. Ερωτεύτηκε μόνο τη νεότητά της, εκείνο που θεωρεί πως χάνει ο ίδιος. Ερωτεύτηκε τους χυμούς της και τον αυθορμητισμό της, σε σημείο σχεδόν σκανδαλιστικό καθώς αναγνώριζε πως ήταν και φερόταν σαν παιδί. Το ότι η Φωτεινή στο τέλος άλλαξε στάση πιστεύω ότι οφείλεται σε αυτή την αφέλεια της τελευταίας εφηβείας, της πρώιμης ενηλικίωσης και του ενθουσιασμού την οποία μετέφρασε σε έρωτα. Το τραγικό της τέλος είναι και ο ηθικός εξευτελισμός του Άγγελου ο οποίος έστειλε το προσκλητήριο του γάμου του μόλις η μικρή είχε στείλει το ερωτικό της γράμμα. Άραγε εκείνος το είχε διαβάσει και ενήργησε έτσι ή συνειδητοποίησε για άλλη μια φορά την επιπολαιότητα των πράξεων του; Αυτό μένει στη φαντασία μας..

[Antonis Giannoulis · Rating 2 out of 5]

Νομίζω ότι μετά τα πρώτα 10 λεπτα όλα που ακολουθούν τα λες αναμενόμενα ... η φωτεινή τραγικός χαρακτήρας και αξιαγάπητη αλλά νομίζω ότι μένει εκεί το πραγμα ...

[Angeliki Pampoutzoglou · Rating 4 out of 5]

"Ο Κόκκινος Βράχος" είναι ένα βιβλίο που θα τολμήσω να πω πως με ενθουσίασε. Ο Ξενόπουλος με πολύ λεπτομερή τρόπο περιγράφει τα συναισθήματα των χαρακτήρων, τον έκδηλο ρομαντισμό και τον συγκρατημένο, θα τολμούσα να πω, πάθος. Ο συγγραφέας προσπαθεί να μεταφέρει το διχασμό των χαρακτήρων, που φοβούνται να καταπατήσουν τις αρχές του. Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ στη φανταστική και ανατριχιαστική περιγραφή του "τέλους".