Na de dood van haar vader reist de achttienjarige Senne van Jakarta, waar ze is opgegroeid, naar Nederland om zich daar in het leven van haar opa te verdiepen. Haar broer Dian zwerft op dat moment rond in Indonesië om de beschuldigingen van zijn moeder aan het adres van hun overleden vader te weerleggen. Senne en Dian zijn kinderen van hun internet is een tweede huis, en de dreiging van terrorisme een gegeven. Door hun duik in het verleden worden ze geconfronteerd met de grenzen van hun eigen geweten en dat van hun naaste familie. Vervlochten grenzen vertelt aan de hand van een familiegeschiedenis over de driehoeksverhouding Nederlands-Indië, Indonesië en Nederland. De rode draad is het verhaal van opa, een ex-KNIL-militair, die het op zijn sterfbed betreurt dat hij zestig jaar geleden niet voor de onafhankelijkheid van zijn geboorteland koos.
Marion Bloem is dé chroniqueur van Nederlands-Indië. Zonder nostalgie maar met compassie beschreef zij in eerdere romans het Indische milieu waar zij zelf deel van uitmaakt. Ook het nieuwe Indonesië heeft zij beschreven. Toch is de wijze waarop zij bovengenoemde drie werelden in Vervlochten grenzen met elkaar verbindt, vernieuwend. Bloem, een echte kosmopoliet, verlegt haar grenzen met Vervlochten grenzen.
Geboren 24 augustus 1952 te Arnhem. Kind van Indische ouders die in december 1950 naar Nederland zijn gekomen. Lagere school te Soesterberg. Opleiding: HBS-A te Amersfoort. Afgestudeerd als klinisch psychologe in 1978 te Utrecht.
Met de roman ‘Vervlochten grenzen’ heeft Marion Bloem een prachtig familieportret geschreven. De zeventienjarige Senne verlaat haar geboorteland Indonesië om in Nederland te gaan studeren. Zij gaat bij haar oude Indische grootouders wonen. Behalve haar eigen belevenissen passeren die van een aantal familieleden en vrienden van opa de revue. Vooral over opa zelf wordt verhaald, zijn jeugd, zijn tijd in een jappenkamp, een schipbreuk, zijn tijd in het KNIL. Prachtig gedaan, in wisselende scenes met een bonte veelheid aan sprekende rollen van hen die opa hebben gekend. Voor opa en zijn keuzes in het leven is een hiermee een monument opgericht. Door middel van de veelheid van de stemmen heeft Marion Bloem een evenwichtige visie neergezet, die recht doet aan de diversiteit van standpunten van hen die hun weg zochten in de eerste periode van Nederlandsch Indië direct na WOII. JM
Het boek heeft interessante delen, maar als geheel blijf ik toch een beetje vertwijfeld achter. En een uiteindelijke plotlijn of plot kan ik niet echt vinden. Eigenlijk zijn het verschillende verhalen in elkaar, verschillende plotlijnen, maar echt samenkomen tot één "boek" gebeurt voor mij althans niet.
Senne gaat na haar eindexamen van Indonesië naar Nederland om de geschiedenis van haar grootvader na te gaan. Of dat haar doel was of dat ze gewoon weg wilde blijft onduidelijk. Gedurende het verhaal krijg je veel te weten over de vooroorlogse tijd in Indië, en de tijd na de oorlog. Vooral duidelijk wordt dat de groep waar haar grootvader toe behoort, de niet-blanken indiërs die eigenlijk tot de nederlanders behoorden, en die gewoon hun vaderland (geboorteland) wilden behouden, totaal ontheemd zijn geraakt. Iets wat ik mij persoonlijk nooit zo heb gerealiseerd. Wat de gevolgen zijn, wordt in het boek duidelijk door de verschillende levens van de diverse vrienden en bekenden van opa. Misschien is dat het plot? Maar ook Senne heeft niet echt een thuis. Dat in Jakarta ruimt ze op, stopt ze in dozen, om te vertrekken. En toch gaat ze weer terug. Het gaat eigenlijk over het zoekende naar "Heimat" zijn.
Het boek is interessant om meer van deze bevolkingsgroep te weten te komen, en wat dat met hun nakomenden gedaan heeft. Maar meer heb ik er niet uit kunnen halen. De schrijfstijl is zoals te verwachten bij Marion Bloem erg goed en vlot. Een paar keer heb ik erg mooie citaten gevonden.
Voor mij was het boek een goede lecture, maar zonder te veel diepgang. Dat had meer gekund. Op naar de volgende boeken van Marion Bloem.
Senne reist vanuit Indonesië naar Nederland om haar grootvader te ontmoeten, die ernstig ziek is. Wat volgt is een boeiende beschrijving, van de jaren onder Japanse bezetting, het aanpassingsproces van de Indische Nederlanders na vertrek uit Nederlands Indië eind jaren veertig, hun zoektocht naar het vinden van een thuis in Nederland en het verlangen naar het moderne Indonesië, grotendeels vanuit het perspectief van haar grootvader. Op dat zelfde moment is haar broer Dian in Indonesië op zoek naar de omstandigheden van het (vroegtijdig) overlijden van hun vader. Verhaallijnen van een ‘zoekende’ oudere en jongere generatie lopen door elkaar en zijn vlot geschreven. Wat blijft na de laatste bladzijde is het gevoel dat een vervolg op deze roman de verhaallijnen nog meer zou kunnen uitdiepen.