What do you think?
Rate this book
Phobia
1st edition paperback, vg+
- GenresHorror
252 pages, Paperback
First published April 12, 1990
1 person is currently reading
120 people want to read
About the author
Guy N. Smith
175 books297 followersI was born on November 21, 1939, in the small village of Hopwas, near Tamworth, Staffordshire, England. My mother was a pre-war historical novelist (E. M. Weale) and she always encouraged me to write.
I was first published at the age of 12 in The Tettenhall Observer, a local weekly newspaper. Between 1952-57 I wrote 56 stories for them, many serialized. In 1990 I collated these into a book entitled Fifty Tales from the Fifties.
My father was a dedicated bank manager and I was destined for banking from birth. I accepted it but never found it very interesting. During the early years when I was working in Birmingham, I spent most of my lunch hours in the Birmingham gun quarter. I would have loved to have served an apprenticeship in the gun trade but my father would not hear of it.
Shooting (hunting) was my first love, and all my spare time was spent in this way. In 1961 I designed and made a 12-bore shotgun, intending to follow it up with six more, but I did not have the money to do this. I still use the Guy N. Smith short-barrelled magnum. During 1960-67 I operated a small shotgun cartridge loading business but this finished when my components suppliers closed down and I could no longer obtain components at competitive prices.
My writing in those days only concerned shooting. I wrote regularly for most of the sporting magazines, interspersed with fiction for such magazines as the legendary London Mystery Selection, a quarterly anthology for which I contributed 18 stories between 1972-82.
In 1972 I launched my second hand bookselling business which eventually became Black Hill Books. Originally my intention was to concentrate on this and maybe build it up to a full-time business which would enable me to leave banking. Although we still have this business, writing came along and this proved to be the vehicle which gave me my freedom.
I wrote a horror novel for the New English Library in 1974 entitled Werewolf by Moonlight. This was followed by a couple more, but it was Night of the Crabs in 1976 which really launched me as a writer. It was a bestseller, spawning five sequels, and was followed by another 60 or so horror novels through to the mid-1990's. Amicus bought the film rights to Crabs in 1976 and this gave me the chance to leave banking and by my own place, including my shoot, on the Black Hill.
The Guy N. Smith Fan Club was formed in 1990 and still has an active membership. We hold a convention every year at my home which is always well attended.
Around this time I became Poland's best-selling author. Phantom Press published two GNS books each month, mostly with print runs of around 100,000.
I have written much, much more than just horror; crime and mystery (as Gavin Newman), and children's animal novels (as Jonathan Guy). I have written a dozen or so shooting and countryside books, a book on Writing Horror Fiction (A. & C. Black). In 1997 my first full length western novel, The Pony Riders was published by Pinnacle in the States.
With 100-plus books to my credit, I was looking for new challenges. In 1999 I formed my own publishing company and began to publish my own books. They did rather well and gave me a lot of satisfaction. We plan to publish one or two every year.
Still regretting that I had not served an apprenticeship in the gun trade, the best job of my life dropped into my lap in 1999 when I was offered the post of Gun Editor of The Countryman's Weekly, a weekly magazine which covers all field sports. This entails my writing five illustrated feature articles a week on guns, cartridges, deer stalking, big game hunting etc.
Alongside this we have expanded our mail order second hand crime fiction business, still publish a few books, and I find as much time as possible for shooting.
Jean, my wife, helps with the business. Our four children, Rowan, Tara, Gavin and Angus have all moved away from home but they visit on a regular basis.
I would not want to live anywhere other than m
I was first published at the age of 12 in The Tettenhall Observer, a local weekly newspaper. Between 1952-57 I wrote 56 stories for them, many serialized. In 1990 I collated these into a book entitled Fifty Tales from the Fifties.
My father was a dedicated bank manager and I was destined for banking from birth. I accepted it but never found it very interesting. During the early years when I was working in Birmingham, I spent most of my lunch hours in the Birmingham gun quarter. I would have loved to have served an apprenticeship in the gun trade but my father would not hear of it.
Shooting (hunting) was my first love, and all my spare time was spent in this way. In 1961 I designed and made a 12-bore shotgun, intending to follow it up with six more, but I did not have the money to do this. I still use the Guy N. Smith short-barrelled magnum. During 1960-67 I operated a small shotgun cartridge loading business but this finished when my components suppliers closed down and I could no longer obtain components at competitive prices.
My writing in those days only concerned shooting. I wrote regularly for most of the sporting magazines, interspersed with fiction for such magazines as the legendary London Mystery Selection, a quarterly anthology for which I contributed 18 stories between 1972-82.
In 1972 I launched my second hand bookselling business which eventually became Black Hill Books. Originally my intention was to concentrate on this and maybe build it up to a full-time business which would enable me to leave banking. Although we still have this business, writing came along and this proved to be the vehicle which gave me my freedom.
I wrote a horror novel for the New English Library in 1974 entitled Werewolf by Moonlight. This was followed by a couple more, but it was Night of the Crabs in 1976 which really launched me as a writer. It was a bestseller, spawning five sequels, and was followed by another 60 or so horror novels through to the mid-1990's. Amicus bought the film rights to Crabs in 1976 and this gave me the chance to leave banking and by my own place, including my shoot, on the Black Hill.
The Guy N. Smith Fan Club was formed in 1990 and still has an active membership. We hold a convention every year at my home which is always well attended.
Around this time I became Poland's best-selling author. Phantom Press published two GNS books each month, mostly with print runs of around 100,000.
I have written much, much more than just horror; crime and mystery (as Gavin Newman), and children's animal novels (as Jonathan Guy). I have written a dozen or so shooting and countryside books, a book on Writing Horror Fiction (A. & C. Black). In 1997 my first full length western novel, The Pony Riders was published by Pinnacle in the States.
With 100-plus books to my credit, I was looking for new challenges. In 1999 I formed my own publishing company and began to publish my own books. They did rather well and gave me a lot of satisfaction. We plan to publish one or two every year.
Still regretting that I had not served an apprenticeship in the gun trade, the best job of my life dropped into my lap in 1999 when I was offered the post of Gun Editor of The Countryman's Weekly, a weekly magazine which covers all field sports. This entails my writing five illustrated feature articles a week on guns, cartridges, deer stalking, big game hunting etc.
Alongside this we have expanded our mail order second hand crime fiction business, still publish a few books, and I find as much time as possible for shooting.
Jean, my wife, helps with the business. Our four children, Rowan, Tara, Gavin and Angus have all moved away from home but they visit on a regular basis.
I would not want to live anywhere other than m
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
February 5, 2022
A traditional horror centred around a cursed house on 13 Schooner Street; has some nice poltergeist/possession and psychological themes which play on the characters deepest phobias. The ending was fantastic and really upped the gore which says something considering the vivid nature of depicting the phobia driven horror scenes from earlier in the book.
November 20, 2016
Ich würde gerne sagen, dass das Spukhaus Schooner Street 13 in Südlondon die Familie Strike zerstört hat, aber so wie der Doktor dem Kranken schon ins Bett gelegt ist und nicht die Behörde die Schuld sucht, sondern die Schuld die Behörde anzieht, so ist es auch hier die im Kern bereits dysfunktionale Familie, die die Zeichen zu spät erkennt und in ein Haus zieht, dass alle anderen meiden, und dem Bösen Tür und Tor öffnet.
Zahlreiche Albträume und Angstzustände, die alle Familienmitglieder nach dem Umzug ins neue Haus befallen, sind noch das kleinere Problem, denn bald kommt es zu mehreren ganz realen Todesfällen.
In dieser Haunted House-Story arbeitet Guy N. Smith klassische Angsterreger nahezu systematisch ab, den Spaß am pulpigen Trash, den die Krabbenromane vermitteln, fehlt hier leider sehr. Klassischer und traditioneller erzählt ist eben längst nicht immer besser...
Und wenn schon Triskaidekaphobie, hätte Smith dem Leser dann nicht wenigstens das 13. Kapitel ersparen können?
Zahlreiche Albträume und Angstzustände, die alle Familienmitglieder nach dem Umzug ins neue Haus befallen, sind noch das kleinere Problem, denn bald kommt es zu mehreren ganz realen Todesfällen.
In dieser Haunted House-Story arbeitet Guy N. Smith klassische Angsterreger nahezu systematisch ab, den Spaß am pulpigen Trash, den die Krabbenromane vermitteln, fehlt hier leider sehr. Klassischer und traditioneller erzählt ist eben längst nicht immer besser...
Und wenn schon Triskaidekaphobie, hätte Smith dem Leser dann nicht wenigstens das 13. Kapitel ersparen können?
July 28, 2018
Będzie trochę spoilerowo, bo nie umiem tu inaczej.
Powiem tak: jeszcze kiedyś sięgnę po twórczość autora, ale to nie będzie mój priorytet. Nie twierdzę, że książka jest zła, bo nie jest, nawet jak na kolejny horror, który wałkuje motyw nawiedzonego domu (głównie z tego powodu po niego sięgnęłam, bo ten opis jednak trochę mnie kupił). Nie twierdzę też, że nic się nie dzieje, bo się dzieje, ale ja i tak dość mocno się wynudziłam. Nie mogłam kompletnie wkręcić się w tę książkę, nie czułam tego klimatu, postacie były mi absolutnie obojętne i jak dla mnie mogły umrzeć nawet zaraz. Jedynie Sara wzbudzała we mnie jakieś tam uczucia. Czasem miałam wrażenie, że czytałam bardziej historię groteskową niż horror.
Moje zainteresowanie wzrosło dopiero na jakichś ostatnich 30 stronach, ale i tak bez większego zaangażowania.
Nie rozumiem postępowania i sposobu myślenia Leah. Z jednej strony nie chce się rozwodzić ze względu na dzieci (chociaż ma pełną świadomość wątpliwej wierności swojego męża), a potem stwierdza, że jednak się rozwiedzie, ale z jakiegoś powodu zrobi to dopiero po przeprowadzce, chociaż ma możliwość wyjazdu do rodziców w każdej chwili i widzi, że z domem coś jest nie tak i źle wpływa na każdego z nich. Właściwie myślenie jej rodziców też nie ma w sobie zbyt wiele logiki. Matka nalega na przyjazd Leah, po czym stwierdza, że nie pasuje jej obecność dzieci i że denerwują ją i jej męża (właściwie denerwowały chyba tylko ją). Nawet nie wiadomo, czym właściwie ją denerwowały, bo autor nie przedstawia konkretnej sytuacji, gdy dzieci były nieznośne.
Zastanawia mnie też to, czy to normalne, że podczas huraganu nagle zamyka się podziemną stację metra, która byłaby przecież dużo bezpieczniejszym schronieniem niż budynki. I skoro dla Leah bezpieczeństwo dzieci było tak ważne, to dlaczego faktycznie nie poszła po prostu do któregoś z sąsiadów, tylko, nie wiem, unosiła się dumą (to jest główny problem tej postaci: unoszenie się dumą)? No i wolała łazić po mieście podczas szalejącego huraganu, szukając jakiegoś schronienia. Świetny pomysł, co mogłoby pójść nie tak? Nie rozumiałam też tego, co działo się z poszczególnymi pobocznymi postaciami podczas tego całego załamania pogody. Umierali tak... nagle, bez żadnego konkretnego wyjaśnienia dlaczego? Rozumiem, że to horror i w ogóle, ale jeśli ktoś dosłownie traci głowę, to jednak chciałabym znać tego przyczynę. I nie wierzę, że podczas tak niebezpiecznych warunków nagle na ulice wychodzą jakieś gangi złodziei i innych osobników, jak w jakimś postapo.
I, o matko, czemu John nie mógł zabrać żadnych zapałek ze sobą? Mógł je zabrać z domu kochanki, mógł je kupić po drodze... Nie, to musiały być koniecznie te zapałki, które były w mieszkaniu. Albo był już po prostu tak zbzikowany, że na to nie wpadł, albo nie wiem co.
I autor niby przez postać Johna mówi na końcu, co stało się z resztą rodziny, ale nie pokazuje żadnej konkretnej sceny związanej z dziećmi. Jakim sposobem Leah tak się urządziła też nie wiemy. Tak się po prostu stało i już.
Natykałam się też na zdania, które nie miały dla mnie kompletnie sensu (domyślam się, że to akurat wina tłumaczenia), np.:
''Mrok litościwie zaoszczędził jej widoku hańby, gdy szalony nieznajomy zaczynał wyładowywać ciele swą obrzydliwą, niepohamowaną żądzę na jej obnażonym.''
W innym miejscu miałam wrażenie, że ktoś pomylił "choć" z "chodź".
Szkoda, bo był potencjał, a pomysł naprawdę ciekawy.
Powiem tak: jeszcze kiedyś sięgnę po twórczość autora, ale to nie będzie mój priorytet. Nie twierdzę, że książka jest zła, bo nie jest, nawet jak na kolejny horror, który wałkuje motyw nawiedzonego domu (głównie z tego powodu po niego sięgnęłam, bo ten opis jednak trochę mnie kupił). Nie twierdzę też, że nic się nie dzieje, bo się dzieje, ale ja i tak dość mocno się wynudziłam. Nie mogłam kompletnie wkręcić się w tę książkę, nie czułam tego klimatu, postacie były mi absolutnie obojętne i jak dla mnie mogły umrzeć nawet zaraz. Jedynie Sara wzbudzała we mnie jakieś tam uczucia. Czasem miałam wrażenie, że czytałam bardziej historię groteskową niż horror.
Moje zainteresowanie wzrosło dopiero na jakichś ostatnich 30 stronach, ale i tak bez większego zaangażowania.
Nie rozumiem postępowania i sposobu myślenia Leah. Z jednej strony nie chce się rozwodzić ze względu na dzieci (chociaż ma pełną świadomość wątpliwej wierności swojego męża), a potem stwierdza, że jednak się rozwiedzie, ale z jakiegoś powodu zrobi to dopiero po przeprowadzce, chociaż ma możliwość wyjazdu do rodziców w każdej chwili i widzi, że z domem coś jest nie tak i źle wpływa na każdego z nich. Właściwie myślenie jej rodziców też nie ma w sobie zbyt wiele logiki. Matka nalega na przyjazd Leah, po czym stwierdza, że nie pasuje jej obecność dzieci i że denerwują ją i jej męża (właściwie denerwowały chyba tylko ją). Nawet nie wiadomo, czym właściwie ją denerwowały, bo autor nie przedstawia konkretnej sytuacji, gdy dzieci były nieznośne.
Zastanawia mnie też to, czy to normalne, że podczas huraganu nagle zamyka się podziemną stację metra, która byłaby przecież dużo bezpieczniejszym schronieniem niż budynki. I skoro dla Leah bezpieczeństwo dzieci było tak ważne, to dlaczego faktycznie nie poszła po prostu do któregoś z sąsiadów, tylko, nie wiem, unosiła się dumą (to jest główny problem tej postaci: unoszenie się dumą)? No i wolała łazić po mieście podczas szalejącego huraganu, szukając jakiegoś schronienia. Świetny pomysł, co mogłoby pójść nie tak? Nie rozumiałam też tego, co działo się z poszczególnymi pobocznymi postaciami podczas tego całego załamania pogody. Umierali tak... nagle, bez żadnego konkretnego wyjaśnienia dlaczego? Rozumiem, że to horror i w ogóle, ale jeśli ktoś dosłownie traci głowę, to jednak chciałabym znać tego przyczynę. I nie wierzę, że podczas tak niebezpiecznych warunków nagle na ulice wychodzą jakieś gangi złodziei i innych osobników, jak w jakimś postapo.
I, o matko, czemu John nie mógł zabrać żadnych zapałek ze sobą? Mógł je zabrać z domu kochanki, mógł je kupić po drodze... Nie, to musiały być koniecznie te zapałki, które były w mieszkaniu. Albo był już po prostu tak zbzikowany, że na to nie wpadł, albo nie wiem co.
I autor niby przez postać Johna mówi na końcu, co stało się z resztą rodziny, ale nie pokazuje żadnej konkretnej sceny związanej z dziećmi. Jakim sposobem Leah tak się urządziła też nie wiemy. Tak się po prostu stało i już.
Natykałam się też na zdania, które nie miały dla mnie kompletnie sensu (domyślam się, że to akurat wina tłumaczenia), np.:
''Mrok litościwie zaoszczędził jej widoku hańby, gdy szalony nieznajomy zaczynał wyładowywać ciele swą obrzydliwą, niepohamowaną żądzę na jej obnażonym.''
W innym miejscu miałam wrażenie, że ktoś pomylił "choć" z "chodź".
Szkoda, bo był potencjał, a pomysł naprawdę ciekawy.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 16, 2016
Always worth a read - this one will certainly take your mind off things in the dentists waiting room - but I would not pick it out from a well-sorted library.
July 14, 2025
A family named Strike moves into a terraced house on the outskirts of London – number 13, to be precise. But from the very start, things feel off – all family members begin to suffer from irrational bouts of fear. The lady of the house feels a presence watching her and keeps hearing strange sounds everywhere. She’s terrified by visions of the house burning down. Her husband, on the other hand, is haunted by the image of a drowned old man. Their young daughter wakes up screaming every night, and even their older son – at first seemingly immune – suddenly starts seeing a dangerous alligator in the garden lizard.
At first, it seems like all the “horror” surrounding house no. 13 is just a case of collective hysteria. But things take a darker turn when the family comes home one day to find a burglar dead in the hallway – a man who apparently fell down the stairs in a panic. That proves too much. The wife takes the children and leaves for Wales, while Mr. Strike stays behind in London to try to sell the cursed house. He also, in his wife’s absence, gets involved in an office affair.
Misfortune, however, has no intention of letting go – neither of the Strike family, nor the ominous house. More people die, and the desperate husband begins to investigate the property’s past. What he discovers is a terrifying story about the former owner…
+
"Phobia" was published in 1990, by which point Smith was already a very experienced and – by his own standards – fairly competent writer. That’s also how he handles the narration of this solid horror novel, avoiding the most caricatured pitfalls of his earlier work. The “so-bad-it's-good potential” here is relatively low.
One also gets the impression that the actual idea for the book only came to the GNS halfway through writing. The first part – where all the horror happens inside the Strike family’s minds – feels noticeably weaker. The titular phobias are introduced rather mechanically and the result is more funny than scary. But somewhere around the discovery of the burglar’s corpse, the story picks up pace, gains energy and direction, and finally comes alive.
The solution to the mystery is highly predictable – even archetypal – but that’s exactly what fans expect from a pulp horror. What can be held against Smith are the poorly written final scenes: so vague that neither the Strike family’s fate nor the outcome of the final confrontation is very clear (sic!).
Still, "Phobia" holds up quite well for a novel by the Great Scribbler – an old-school horror tale about a haunted house and a doomed family, with just the right dose of spooky scenes and Smith’s trademark biting observations about British society.
At first, it seems like all the “horror” surrounding house no. 13 is just a case of collective hysteria. But things take a darker turn when the family comes home one day to find a burglar dead in the hallway – a man who apparently fell down the stairs in a panic. That proves too much. The wife takes the children and leaves for Wales, while Mr. Strike stays behind in London to try to sell the cursed house. He also, in his wife’s absence, gets involved in an office affair.
Misfortune, however, has no intention of letting go – neither of the Strike family, nor the ominous house. More people die, and the desperate husband begins to investigate the property’s past. What he discovers is a terrifying story about the former owner…
+
"Phobia" was published in 1990, by which point Smith was already a very experienced and – by his own standards – fairly competent writer. That’s also how he handles the narration of this solid horror novel, avoiding the most caricatured pitfalls of his earlier work. The “so-bad-it's-good potential” here is relatively low.
One also gets the impression that the actual idea for the book only came to the GNS halfway through writing. The first part – where all the horror happens inside the Strike family’s minds – feels noticeably weaker. The titular phobias are introduced rather mechanically and the result is more funny than scary. But somewhere around the discovery of the burglar’s corpse, the story picks up pace, gains energy and direction, and finally comes alive.
The solution to the mystery is highly predictable – even archetypal – but that’s exactly what fans expect from a pulp horror. What can be held against Smith are the poorly written final scenes: so vague that neither the Strike family’s fate nor the outcome of the final confrontation is very clear (sic!).
Still, "Phobia" holds up quite well for a novel by the Great Scribbler – an old-school horror tale about a haunted house and a doomed family, with just the right dose of spooky scenes and Smith’s trademark biting observations about British society.
Read
August 7, 2019Recording the fact that I read this book either in the late 1970s or early 1980s
November 13, 2025
pretty good traditional horror but a little too much r*pe/sexual assault - felt unnecessary
Displaying 1 - 7 of 7 reviews