What do you think?
Rate this book
Joegoslavië : Verhalen van deze tijd
In het Servokroatisch, de voornaamste taal van Joegoslavië, bestaat een literatuur die teruggaat tot de geschreven heiligenlevens in Servische kloosters en tot de Renaissance-dichters van de Dalmatische kuststeden. Lange perioden van oorlog en onderdrukking hebben de ontwikkeling dwarsgezeten, maar in de loop van de negentiende eeuw consolideerde zich, in Servië en Kroatië, Bosnië en Montenegro, een letterkunde met een eigen gezicht, zij het dan dat ze wel werd gestimuleerd door die in West- en Midden-Europa.
In onze eeuw is de vroegere achterstand ingelopen, en in culturele centra van Zagreb, Belgrado en Sarajevo reageert men snel op nieuwe literaire stromingen: Hemingway en Salinger, Borges en Márquez, de nouveau roman en het post-modernisme. Toch heeft deze literatuur iets geheel eigens. De meeste vooraanstaande vorm is vanouds de vertelling, oorspronkelijk een voortzetting van het mondelinge volksverhaal. Soms is in deze verhalen uit de laatste decennia de Joegoslavische realiteit, de couleur locale, sterk aanwezig, maar steeds meer schrijvers wenden zich tot een pseudo-realiteit, een droomwereld (Andrić), een legendarische verleden (Sijarić), of zij introduceren een fantasie-element in de werkelijkheid (Kiš). Een schijn van realisme, de geloofwaardige werkelijkheid wordt nog maar door weinigen nagestreefd (Tišma). Ook vertellingen die ogenschijnlijk de realiteit geen geweld aandoen (Slamnig) krijgen toch nog een mysterieuze draai. Maar deze literatuur is geenszins gedenationaliseerd: er zijn heel wat Joegoslavische landschappen, toestanden en karaktertrekken in weerspiegeld.
De bundel Joegoslavië. Verhalen van deze tijd brengt een aantal van de zeer vele begaafde verhalenschrijvers in het Servokroatisch, uit verschillende delen van het land en uit verschillende naoorlogse periodes: van de Nobelprijswinnaar Ivo Andrić tot rijpe auteurs als Danilo Kiš en Milorad Pavić en een aantal jongeren.
In onze eeuw is de vroegere achterstand ingelopen, en in culturele centra van Zagreb, Belgrado en Sarajevo reageert men snel op nieuwe literaire stromingen: Hemingway en Salinger, Borges en Márquez, de nouveau roman en het post-modernisme. Toch heeft deze literatuur iets geheel eigens. De meeste vooraanstaande vorm is vanouds de vertelling, oorspronkelijk een voortzetting van het mondelinge volksverhaal. Soms is in deze verhalen uit de laatste decennia de Joegoslavische realiteit, de couleur locale, sterk aanwezig, maar steeds meer schrijvers wenden zich tot een pseudo-realiteit, een droomwereld (Andrić), een legendarische verleden (Sijarić), of zij introduceren een fantasie-element in de werkelijkheid (Kiš). Een schijn van realisme, de geloofwaardige werkelijkheid wordt nog maar door weinigen nagestreefd (Tišma). Ook vertellingen die ogenschijnlijk de realiteit geen geweld aandoen (Slamnig) krijgen toch nog een mysterieuze draai. Maar deze literatuur is geenszins gedenationaliseerd: er zijn heel wat Joegoslavische landschappen, toestanden en karaktertrekken in weerspiegeld.
De bundel Joegoslavië. Verhalen van deze tijd brengt een aantal van de zeer vele begaafde verhalenschrijvers in het Servokroatisch, uit verschillende delen van het land en uit verschillende naoorlogse periodes: van de Nobelprijswinnaar Ivo Andrić tot rijpe auteurs als Danilo Kiš en Milorad Pavić en een aantal jongeren.
210 pages, Paperback
First published January 1, 1988
15 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
June 21, 2016
By far most of the fourteen stories in this wonderful collection were (very) much to my liking, although one of stories I gave up on, after having read several pages of it (De tweekoppige schildpad by Vojislav V. Jovanovic). Oddly enough this turned out to be one of the stories best liked by the editor & translator, Tom Eekman.
The stories I personally liked best were by Ranko Marinković (Handen), Ćamil Sijarić (De put), Milorad Pavić (De giftige spiegels), Miroslav Josić Višnjić (Het rijk der duisternis) and Dubravka Ugrešić, whose story WIe ik ben strongly reminded me of Alice in Wonderland, especially when I read the bit about the birthday party :-).
The stories I personally liked best were by Ranko Marinković (Handen), Ćamil Sijarić (De put), Milorad Pavić (De giftige spiegels), Miroslav Josić Višnjić (Het rijk der duisternis) and Dubravka Ugrešić, whose story WIe ik ben strongly reminded me of Alice in Wonderland, especially when I read the bit about the birthday party :-).
Displaying 1 of 1 review