Don Quichotte I

Don Quijote de la Mancha #1

by Miguel de Cervantes Saavedra, Jean Canavaggio (Translator & Editor), Claude Allagire (Translator)

Gentilhomme enivré de romans de chevalerie, Don Quichotte cherche à suivre les traces de ses brillants modèles : il veut devenir chevalier, même s’il n’en a ni les armes, ni les titres, ni l’éducation. Il se lance à l’aventure avec son fidèle écuyer, Sancho Pança. En venant en aide aux opprimés, en affrontant les tyrans, en sauvant une dame en danger, don Quichotte cherche à être un héros. Mais la réalité peut-elle être à la hauteur de son idéal ?
A travers un personnage décalé, nostalgique d’un monde héroïque qui n’est plus, Cervantes dresse la satire d’une société sans repères, et met en question les pouvoirs et les dangers de la fiction. Parue en 1615, cette épopée tragi-comique n’a cessé de faire rire des générations de lecteurs, et d’inspirer les plus grands écrivains, de Tourguéniev à Borges, en passant par Salman Rushdie.

Édition en deux volumes.

Genres: Classics, Fiction, Spanish Literature, Literature, Spain, Novels, Adventure

880 pages, Paperback

First published January 1, 1605

About the author

Miguel de Cervantes y Cortinas, later Saavedra was a Spanish novelist, poet, and playwright. His novel Don Quixote is often considered his magnum opus, as well as the first modern novel.

It is assumed that Miguel de Cervantes was born in Alcalá de Henares. His father was Rodrigo de Cervantes, a surgeon of cordoban descent. Little is known of his mother Leonor de Cortinas, except that she was a native of Arganda del Rey.

In 1569, Cervantes moved to Italy, where he served as a valet to Giulio Acquaviva, a wealthy priest who was elevated to cardinal the next year. By then, Cervantes had enlisted as a soldier in a Spanish Navy infantry regiment and continued his military life until 1575, when he was captured by Algerian corsairs. He was then released on ransom from his captors by his parents and the Trinitarians, a Catholic religious order.

He subsequently returned to his family in Madrid.
In Esquivias (Province of Toledo), on 12 December 1584, he married the much younger Catalina de Salazar y Palacios (Toledo, Esquivias –, 31 October 1626), daughter of Fernando de Salazar y Vozmediano and Catalina de Palacios. Her uncle Alonso de Quesada y Salazar is said to have inspired the character of Don Quixote. During the next 20 years Cervantes led a nomadic existence, working as a purchasing agent for the Spanish Armada and as a tax collector. He suffered a bankruptcy and was imprisoned at least twice (1597 and 1602) for irregularities in his accounts. Between 1596 and 1600, he lived primarily in Seville. In 1606, Cervantes settled in Madrid, where he remained for the rest of his life.
Cervantes died in Madrid on April 23, 1616.
-Copied from Wikipedia

Reviews

[Valeriu Gherghel]

Dostoievski despre romanul lui Cervantes: „Cea mai amară ironie pe care a putut-o exprima omul” (Jurnalul unui scriitor).

Cum se prezintă Cavalerul Tristei Figuri pe el însuși: „Eu sînt Don Quijote, tămăduitorul nedreptăților și obidelor; aflați că rostul meu nu-i altul decît să-i ajut pe cei ce nu pot multe și să răzbun pe cei nedreptățiți, pedepsind fărădelegile”.

Așadar, Don Quijote lecuiește nefericirile și îndreaptă strîmbătățile; este toiag și mîngîiere a tuturor nefericiților. E mînat de un scop foarte nobil: a face bine tuturor și rău nimănui. Sancho spune despre cavaler: Are „un suflet de mielușel”. La sfîrșitul romanului, cineva îl numește Mîntuitor. Trimiterea la Iisus Christos este evidentă.

În Pe urmele lui Don Quijote, 1974, Valeriu Cristea scrie: eroul lui Cervantes este „parodia christică a unui dezabuzat... Prin ea, Cervantes denunță ineficacitatea ideii creștine” (p.37).

P. S. José Saramago rezumă romanul lui Cervantes în chipul următor: „Victimă a unei nebunii pur și simplu omenești sau agent al unei voințe supraomenești de schimbare, Don Quijote caută să recreeze lumea, s-o facă să renască și moare cînd înțelege că nu a fost de ajuns să se schimbe el ca să se schimbe lumea”.

P. P. S. Una din sursele lui Dostoievski în Idiotul a fost - toată lumea știe - romanul lui Miguel de Cervantes Saavedra. În chip deliberat, prințul Mîșkin e un avatar al nefericitului cavaler...

[Murray ᛘᚢᛦᛦᛅᛁ]

🇪🇸 So, the first version of Don Quixote (1605) - of which this review is about - certainly gives the impression the story is over, although Cervantes left little doors open in the text in case the first novel did well and he felt encouraged to continue the tale. Of course, this is what happened, the second novel emerging in print in 1615. After which, Cervantes died in 1616. Just like Dumas gave the world Twenty Years After as a follow up to The Three Musketeers, Cervantes, preceding him, gave the world a Ten Years After, or something like that, and for a time the two Quixote novels existed side by side, until one day a publisher brought them together and sold Quixote as one hefty volume.

For Cervantes’s clever plot, his witty writing, his fine parody that, secretly or openly, parodied all of life, not just Quixote’s, for all the satire and humor, I give the good Cervantes a 5.

However I confess I did not do well with the style. A character had only to open their mouth and we were treated to a long spiel that went on for paragraphs and pages. No sooner was this over when either they opened their mouth again, or someone else did, and another long spiel began. And so on for 90% of the 500+ pages of the original book of Don Quixote. I thought I’d die. Surely this is the fiction with the most loquacious characters in human history.

It was even more painful for me when it was Quixote himself who began to talk, for his flamboyant, knight-errant way of speaking gave me headaches. Yes, I’m aware this way of talking was crucial to his character and his madness and the story but, have mercy! It was too much for me. I was entertained by the novel, but I’m sure I’d have been entertained more if the garrulousness had been toned down considerably. So in the category of enjoyability I must pass down a 3.

So, then a 5 in one case and a 3 in another and I come up with a 4.

I will be a man of 1606 and the original Don Quixote will be the extent of my travels with the Man of La Mancha. In truth, I did not like his pompous character so much, nor his frequent and vicious assaults on the innocent he always took to be other than they were, usually demons or black-hearted villains. On the other hand, I liked Sancho very much, truly a better and more grounded man than Quixote. He could retort with the best of them, had wit and common sense, and often stood his ground and tried to bring the Madman of La Mancha to his senses, sometimes with limited success. It was always entertaining when he had something to say.

So, then I bid adios to this man who will outlive me in his immortality. Some love him and his story, others, like me, definitely take away some good, but must ride on to other adventures and other horizons.

🇪🇸 Vaya con Dios, Quixote and Sancho 👋🏼

[Valeriu Gherghel]

Un roman care se cuvine recitit cît mai des. Măcar pentru a răspunde la întrebarea dacă Don Quijote a fost un înțelept sau un nebun? Ce ziceți?

În vremea lui Cervantes, Don Quijote stîrnea hazul, era socotit un personaj care și-a pierdut mințile: „a citit zile și nopți pînă i s-au uscat creierii”. Pentru cititorii de atunci, Don Quijote era un personaj comic, burlesc. Lectura romanului îi distra copios. Contemporanii lui Cervantes rîdeau mai mult şi mai tare decât noi.

Cîteva secole mai tîrziu, portretul eroului s-a modificat radical. Miguel de Unamuno și Ortega y Gasset l-au privit pe erou ca fiind „un sfînt gotic cu angoase moderne”. Unde se află adevărul? Înclin să cred că cititorii din secolul al XVII-lea interpretau mai corect intenția autorului decît cititorii recenți. Sărmanul Don Quijote rămîne un caraghios. Dar nu neg că există capitole din care am putea deduce și imaginea de înțelept și clarvăzător propusă de Unamuno și Ortega.

Cervantes n-a văzut niciodată vreo legătură între nebunie și clarviziune. Un nebun este numai un nebun. Dacă Don Quijote „devine” înţelept (cum cred mulţi), e pentru că Alonso Quijano era deja înţelept cînd a pornit în lume.

Într-o singură privinţă înţelepciunea i-a lipsit cu desăvîrşire, insinuează Miguel de Cervantes: cînd s-a apucat să citească romane cavalereşti...

[Dream.M]

دن کیشوت یک نجیب زاده ساکن روستایی در اسپانیاست که انقدر کتاب های عاشقانه قهرمانانه و شرح نبرد قهرمانان رو خونده که دیوونه شده.
این دقیقا بلاییه که سر اونایی میاد که رمان عاشقانه زیاد میخونن :))
جلد اول از خروج قهرمان مون از خونه روستایی اش و نبرد با آسیاب های بادی شروع میشه، و تا وقتی که توی قفس چوبی به خونه اش برگردونده میشه ادامه داره. در این فاصله هم کلی با در و دیوار و گوسفند و الاغ جنگ میکنه و هربار تا حد مرگ کتک می‌خورده اما از رو نمیره.
ببینیم جلد بعد چخبره...

[Kalliope]

You, my GR-Friends and Readers must be wondering what is this cheese doing at the head of the review. And I, the fictitious Kalliope, invite you to cut a slice and help yourself and savour the flavours of Manchego cheese. Buts since you can’t grab and eat the one displayed on your screen, then I suggest you take a substitute, some Edam, or Cheddar, or any other you have in your fridge, and then think and imagine that you are taking cheese from La Mancha, from the land of Don Quijote (DQ). For according to him what you imagine is what exists.

I imagine that everything I say is true, no more and no less, and I depict her (Dulcinea) in my imagination as I wish her to be in beauty and distinction. Yo imagino que todo lo que digo es así, sin que sobre ni falte nada, y píntola en mi imaginación como la deseo>/spoiler>

This would work with the cheeses also.

My father--and this is for real--, who had read DQ four times by the time he was eleven-, would tell me that when reading Cervantes’ masterwork one had to keep on the side a platter of Manchego cheese and a carafe of red wine- Tinto, and nibble and sip whenever the characters ate cheese and drank wine. I used to think this was a joke but in this last, more careful and pondering, read of DQ’s First part (1605) I am reviewing here only the First Part – often published together, the second was written much later and published in 1616, I realized that what seemed jest on his part was a literary comment with fundamental implications.

For as this novel is about the complex and fluid relationship between reality and fiction, and the dangers of fiction if you let it dominate your imagination, the best antidote is cheese. Unless you engage your body and attend to its physiological needs regularly while you read, you run the danger of dissociating from your body and of losing your wits.

So, please, help yourself now to a slice and take a sip. I keep on my side a dish because behind that spirally kalliope there is a person who feels hungry and thirsty some times. And better stick to the wine and do not dream of trying the Fierrabrás Balm, or you will regret it. As did poor Sancho.



Food has a literary role and helps in distinguishing the various literary genres from which this novel is made. For example, Pedro, the common shepherd, eats, while Grisóstomo, the literary student who placidly and harmoniously takes care of sheep, does not. And had Quijote been called Don Gigote (meaning 'meat stew'), as Dorotea once thought, maybe things would have gone easier for him. Cheese can be a good substitute for jewellery – as Sancho reports when he tells DQ of his phony meeting with Dulcinea. The practice of chivalric novels was to offer a precious stone to the messenger as a token of appreciation, but Sancho is proud that instead he got a better deal: cheese of pure sheep milk (queso ovejuno).

DQ as a model knight-errant, does not need to feed. When Sancho offers him to share his victuals, DQ elegantly refuses – he has never read in any of his chivalric novels that the knights, with the exception of attending enrapturing banquets, do bother with eating. They just are in communion with nature and the wild weeds and herbs are sufficient to nourish their souls and courage. Sancho then offers him some nuts (nuts for the nut?), but DQ, meekly insinuates that bread and sardines would be as good as the chivalric food and finally accepts Sancho’s offer without further ado. And at another point DQ acknowledges, after having lost some teeth in a fight that will make his eating much more difficult, that teeth are better than diamonds. Life in an imagined world is not always easy.



For DQ’s goals require demanding dedication. When he sees the flock of sheep that make his fantasy fly and recites one of the most memorable passages in the novel, evoking all the grand deeds of his army of heroes, there comes a point when his grandiose personalities seem to dissolve and take the shape of sheep. He needs reinforcement against the enchantments brought by the conjurers and wizards and drinks some of the Fierrabrás Balm. The reader wishes that Sancho had given him, instead, some Tinto to drink.

And it is food, and a bit of rest, what seems to calm down DQ when he enters in a more dangerous kind of madness--a sort of dissociative disorder that only happens at the beginning of the book--when DQ imagines himself to be someone else. Once he thinks he is Reinaldos de Montalbán, from Boiardo’s Orlando Innamorato, and another time he thinks he is Valdovinos (from the Carolingian Romancier of the Marchess of Mantua) and yet another time, he is convinced he is Abindarráez. That he could not be Abindarráez I knew well, because a few months ago I attended the performance of the Historia del Abencerraje y la hermosa Jarifa, and I had gone for tapas beforehand and eaten some cheese, so I was immune to the fantasies to which DQ fell. As for Valdovinos, again, had Sancho been able to show him the Valdovinos wine…. But maybe he did, for those dissociative fits do not repeat themselves.





At stake then, is DQ’s puzzle created by his broad reading Martin de Riquer, the editor of my wonderful edition, expands on this. He could not distinguish between three kinds of writing: histories or chronicles that recorded facts; ‘historical fiction’ of various forms but still based on real people; and the then pervasive ‘chivalric novel’ made out of extravagant fantasies. The origins of this confusion are partly semantic. The Spanish word Novela (novel – originating in the Italian novella) was relatively modern. For prose works longer than a novella, Spanish could not use the French Roman or Italian Romanzo because Romance was a particular kind of poem. Chronicles, fictional stories and the chivalric works all used the word Historia (both 'history' and 'novel').

DQ, as well as the Innkeeper towards the end of the novel, have been all confused with the various heroes, whether these were the Emperor Charles V, or Rodrigo Díaz de Vivar, or the real Rolando defeated in Roncesvalles, or the transformed and fantastical Orlando from both Boiardo’s and Ariosto’s works. DQ is more impressed by the Knight of the Ardent Sword (chivalry work by Feliciano de Silva) than by Rodrigo Díaz de Vivar, El Cid (apart from the Epic poem there were several chronicles). Similarly, the Innkeeper also thinks that Felixmarte de Hircania, who with one stroke could cut in half five giants, is much more impressive than El Gran Capitán (Gonzalo Fernández de Córdoba – the Great Captain – who defeated the French in the last Italian wars).

May be it would have helped, at least with El Gran Capitán, if Sancho had been able to show both the Innkeeper and DQ (who had also expressed not to be too impressed by him) that this heroic captain was so real that he has his own cheese.



If we can conceive of this novel as a game on the borderlines between fiction and reality, representation and truth, game that Cervantes would explore even further when he took up the second part of his work, it comes as a tease to the reader how he warns the ‘author’ of the book, the fictional Cide Hamete Berengeli, not to stray from what should be his goal, and not hold back parts of the truth. The constant and deliberate presence of food in the novel, and the care to feed his characters regularly--in spite of DQ' occasional refusals--, is part of Cervantes' aim not to stray away from reality and make his fiction and his characters credible.


The best for pursuing this aim, then, is just to cut another piece of Manchego and finish the glass of Tinto.

[Tawfek]

For me Don Quixote as a novel, was about Idealism and Bravery, Enlightenment and love of books, about every reader's desire for adventure, and finally a novel for dreamers.
To be Completely frank, I am not even sure if it was the writer's intention to make me interpret all of this about his novel, but I say for the Writer its the pleasure of weaving his stories, and for the reader it's the pleasure of interpretation.
I learned from this novel, a lesson I never expected from reading it, It taught me to read with greater passion, to breath life into the books I read, to treat them as history, or as the words of a god descending upon us from the heavens, and to live among their pages, and I think that's a greater gain than any other I could have gained through reading it.
My perspective suddenly changed about everything else I am reading, I didn't know why did it all feel so alive so suddenly, why am I enjoying reading more than any time prior?
Why am I suddenly taking these novels and fantasy anecdotes as if they were real?!
This is the lesson that i learned from Don Quixote, By Chance or by design, it doesn't really matter, what matters is, i learned it, and I'll never forget it.
It's about Idealism and its constant Struggle against Reality, for me it was never about a crazy guy who went out to live a fantasy tale, doing foolish things, The Writer mentioned it many times, to make us try and think, and enter the debate of is He Crazy or is he Sane, and what is it we should figure out from all the events that are happening if he was sane? and at the same time if he was crazy?!
While it's probably the last Great Chivalry Tale of its Age, and The first Novel in history in the style that got us to where we are today, Its also by all means a Sarcastic Extravaganza, about the Exact same thing that made it so cool and interesting, and That's Chivalry novels, I love them, i read the ancient epics, with all their flaws, and at the same time, I was laughing so hard reading this, Because i know its true, i know he is funny and got a point, i know Cervantes probably dismantled Chivalry novels single handedly with His Hero Don Quixote.
This was a translation of the first part of my Arabic review and a few other smaller lines, many of my friends who i connect with in English are reading it, and i wanted to show a glimpse of What Don Quixote as a novel means to me, i might visit this back later and translate the rest, except the parts about comparisons for The different Arabic translations, and another part was just recommendations for Arabic Chivalry Epics, that i know about and own, for any lover of old chivalry Epics like myself and Don Quixote, or anyone that might be interested in seeing why they lit such fire inside his heart, to make him what might have looked as foolish, But for me it looked like Breaking Out of your Shell, Breaking out of your Hermitage of books, and going out there and living the adventure, and creating your own story.
هذه رواية عن المثالية و الشجاعة عن الثقافة و حب الكتب و توق القارئ للمغامرة و اخيرًا رواية للحالمين
لا أعلم حقًا إن كان الكاتب قصد نقل هذه الدروس التي تعلمتها من روايته أم لا و لكن للروائي متعة السرد و للقارئ متعة التأويل.
علمتني الرواية درس لم أكن أتوقعه منها ، فقد علمتني القراءة بشغف أعظم بث الحياة في الكتب التي أقراها ، معاملتها كتاريخ قراءتها كانها كلمات الرب المنزلة من السماء و أن أحيا بين صفحاتها ، و أعتقد أن هذا أعظم من أي درس آخر كان من الممكن أن أتعلمه لأن نظرتي تغيرت لكل ما أقراه فجأة لم أكن أعلم لماذا أنا أحيا فيما أقرا بهذا الشكل ؟ لماذا انا مستمتع اكثر من اي وقت مضي ؟ لماذا آخذ هذه الروايات و القصص الخيالية بهذه الجدية ؟ انه درس ثمين تعلمته من دون كيخوتي و لن أنساه .

دخلت في العديد من المناقشات منذ بداية قراءتي للرواية حيث كانت قراءة مشتركة ، و دائمًا استعين بصديقي الأستاذ أحمد ابو الفتح عندما امتلك افتراض معين و اريد التأكد من صحته و اسمحولي أن أستعير كلمات هذا الرجل فمعارفه هي الآن معارفي
هذه رواية عن المثالية و صراعها الدائم مع الواقع
لم تكن ابدًا و بأي شكل من الأشكال رواية عن رجل مجنون و لقد نوه الكاتب عن هذا في العديد من المشاهد لكي يعمل القارئ الفكر في شخصية دون كيخوتي أكثر.
السيد كيخانا الحالم يخرج للعالم بحلة جديدة و يريد ان يعيد أمجاد الفرسان المشائين و هو في أحلامه يمثل مثالية البشر و لكن تقابله العديد من العثرات في رحلته و في هذا يتمثل الواقع و صرعه دائمًا للمثالية و تحطيمها علي رؤوسنا.
أنا أري أن ما فعله السيد كيخانا كان له أفضل بكثير من الجلوس في منزله و الموت بين كتبه فقد طوع العالم و غيره ليناسب المغامرة التي يريد أن ينطلق بها فكما يقول الأستاذ أحمد أبو الفتح للشحات نصف العالم أما دون كيخوتي فله العالم كله.
الرواية تنتمي لنوع الأدب الساخر فالهدف الأولي كان صنع رواية تسخر من و تحاكي في مسارها أدب الفروسية القديم و الذي كنت محظوظ بقراءة ملحمه من ملاحمه في سيرة سيف بن ذي يزن و الاستمتاع بها بالرغم من عيوبهم الكثيرة.
و لكن مع ذلك يعتريني شعور ان الرواية نفسها تنتمي لذات الأدب الذي تسخر منه ، و لكن بحرفية عالية فهي تعتبر أول رواية حديثة أوروبية و لذلك فأنا أعتبرها أفضل ما قدم لنا أدب الفروسية ، و هي لي بمثابة رواية الوداع لنوع من الأدب كان من المتع القليلة للبشر لمئات السنين و بالرغم من أني جربت عيوب أدب الفروسية بنفسي إلا ان إختفاء هذا النوع من الأدب يصيبني بالحزن و يكسر قلبي ، لقد قتل عصر البارود الفروسية و جاء ثربانتس ليعطيها الجنازة الفخمة التي تليق بها.

موضع آخر للسخرية هو القس في الرواية فيسخر الكاتب من حكمه و نقده الإكليريكي للأعمال الأدبية و ذلك في موضعين عند حرقه لكتب دون كيخوتي و عند حكمه علي رواية الصديقان بعد ذلك.
هناك شيئًا غريب فكرت فيه و أنا أقرا و اكتشفته متأخرًا بسبب مقولة لدون كيخوتي في الرواية و هو الحادثات التي حدثت مع انها كانت معدومه التوفيق الا انها كانت عادلة و تمثل رؤية سابقة لعصرها بشكل يجعلنا لا نتوقعها عند حدوثها و سأذكر حادثتين منهم
أولًا حادثة الراعي الصغير المربوط إلي شجره و سيده يعاقبه ألم يكن ما فعله دون كيخوتي في صالح الفتي و سابق لعصره ألم يكن هذا عدوانًا و جورًا الفتي يعمل لدي سيده بنظام أقرب ما يكون من السخره و هذا يعاقبه بجلده علي جسده و يريد خصم راتبه الضئيل في هذا الزمن لم يكن لأحد آخر أن يتدخل
ثانيًا حادثة المساجين المرسلين للتجديف في سفن الملك هل طريقة نقل المساجين آدمية؟
سلسلة طويلة من البشر المقيدين بالحديد تسير عنوة و غصبًا لحيث مكان تنفيذ عقوبتهم حيث سيقضون السنين القادمة في التجديف في سفن حربية علي الأغلب لن ينجوا أيضًا من الحروب التي سيدخلوها هذه الطريقة في نقل البشر ليست آدمية بأي شكل من الأشكال و بسبب ما قاله دون كيخوتي فكرت في إمكانية أن أغلب مواقفه كانت لسبب أخلاقي سابق لهذا العصر و لكن بمواربة تامة فروايات و كتب هذا العصر كان يجب التصديق عليها من المجلس الملكي قبل ان تطبع.
ثالثًا حادثة العباد الذين يجلدوا انفسهم اتذكر ان فيكتور هيجو تحدث عن قسوة هذه الممارسات و انها لا تجلب الخير لأي أحد
موضع آخير للسخرية كان سخرية ثربانتس من أكاديمين عصره الذين يقدمون و ينهون كتبهم بالأشعار المختلفه المكتوبه خصيصًا لهم و أشعار البداية لدون كيخوتي لم يترجمها عبد الرحمن بدوي فيه نسخته.

رواية الصديقان و هي رواية قرأها أبطالنا بداخل الرواية كانت بشعة
كل الحديث عن الأخلاق و الشرف و النزاهة و الصداقة و ما إلي ذلك و التطويل فيه لأنك لا ترتكز علي فلسفة رصينة لتقول ما تريد بأقل الكلمات هذا الأسلوب يذكرني بأسلوب ألكسندر دوماس في البؤساء عندما يتحدث عن نفس المواضيع الأدب تخطي هذا الأسلوب منذ زمن و أتمني أن يكمل ثربانتس الرواية بأسلوبه البسيط فسحره في بساطته و سخريته و ليس في فلسفته فهي بشعة.
التسلسل من قصة كوريدينيو لقصة دوروتيا لقصة الأسير لقصة دونيا كلارا لقصة حلاق لقصة جنود الأخوة المقدسة و جمع كل هذا في مكان واحد بهذا الشكل البديع يذكرك بحكايات ألف ليلة و ليلة و الأدب القديم عمومًا و المعتمد علي العجائبية و المصادفة.
مونولوج الأدب و الفروسية و فلسفته يمكن أن تناسب عصر ثربانتس و هو يستطيع أن يقول ما يشاء فهو كان جندي و كان أديبًا و لكنها لا تناسب عصرنا فالأدب أقوي في عصرنا و أهم و بالتنور ستنتهي كل الحروب مع اني لا أعتقد ان هذا سيحدث و لكن لو أصبح العالم مثقفًا ستنتهي كل الحروب فبالفعل نري الآن الوقفات و المسيرات الاحتجاجية لوقف الحروب من الشعب الذي بدأت حكومته بالحرب في العديد من الدول.
و أخيرًا سأتحدث عن الترجمات المتاحة لهذه الرواية و رأيي فيها بعد تجربة ثلاثة منهم و بعد محادثات طويلة مع صديق قرأهم كلهم
الترجمة الأفضل للرواية هي ترجمة عبد العزيز الأهواني و التي بسبب تعنت الرقابة في عصره لما تصدر كاملة قد نشر منها القسم الاول من الجزء الأول فقط و تمتاز الترجمة بأحسن نقل ممكن لشعر أجنبي إلي العربية و قد قرأت فصل كامل منها و كانت بديعة
تأتي ترجمة سليمان العطار في المركز الثاني و التي يجب الإشادة بها فهي ترجمة عنوانها الشغف مضي الكاتب أربع سنوات يترجم فيها الرواية لكي يحقق حلم معلمه عبد العزيز الأهواني في ترجمة الرواية كاملة و بحرفية لأول مرة لأن كل سابقتها من الترجمات لم يرقوا لهذا المستوي و مستوي ترجمة الأشعار أقل بدرجة او درجتين من عبد العزيز الأهواني و لكن ممتاز جدًا مع ذلك
و سليمان مترجم يهتم بالجودة لقد بذل من الوقت و المجهود أقصاه في ترجمة كل عمل في حياته و لذلك فترجمات سليمان العطار قليلة جدًا مقارنة بمترجمين ستجد انهم ترجموا 15 عمل في 3 سنوات
3 - رفعت عطفه لم أقرا ترجمة دكتور رفعت و لكن سألت صديق قرأها و قال لي أن ترجمات رفعت عطفه ليس رائعة مثل خالد الجبيلي و آخرون و لكن جيدة فقط
4 د.عبد الرحمن بدوي لا أريد أن أنقصه حقه أو قدره فأنا أعتقد انه كان له الأثر الأكبر في حركة الترجمة العربية فقد كان يجيد ثمان لغات يترجم عنهم امهات الكتب و لكنه للأسف كان مترجم يهتم بجودة الترجمة و لكن كان مشروعه الأهم و الأكبر أن يترجم أكبر قدر من أمهات الكتب في حياته و لكن ترجمته للأسماء دائمًا و ابدًا خاطئه إسبانية كانت ام يونانية و ستري هذا عندما تقرأ الأسماء لأول مرة بترجمة سليمان العطار و تجد انها لأول مرة تعني شيئًا و مألوفه للسمع المشكلة الأخري في ترجمته هو انه لا يحاول نقل الشعر بحرفية و لكن هوامشه كانت لها الأفضلية لأن ترجمة سليمان العطار هوامشها خاصة بالترجمة فقط.
ترشيحات لأعمال من أدب الفروسية
1 – سيف بن ذي يزن (في الغالب هي أفضل سيرة شعبية ستقرأوها علي الإطلاق حيث يمتزج السحر بالأعاجييب بفنون الحرب و الفروسية)
2 – عنترة بن شداد
3 – فيروز شاه بن الملك الضارب
4 – الظاهر بيبرس
5 – آماديس دي جاولا (المركز القومي للترجمة) (و هي في الغالب السيرة الشعبية الأوروبية الوحيدة المترجمة و و ستجدون بينها و بين أدب الفروسية العربي الكثير من الفروق لكن الأسلوب واحد في النهاية)

[Sana]

پایان جلد اول ..خیلی تجربه‌ی دلنشینی بود برام.

[David]

First, an organizational note. I actually read this in parallel, in the original Spanish, and in the Penguin Classics English translation by J.M. Cohen. Anyone who is interested can follow my tortured progress through Book I at the link below:

http://www.goodreads.com/review/show/...

In this review, I will attempt a coherent summary of my reaction to Book I, and in the process try to justify my two-star rating.

Let me start by saying that I really gave it my best shot. I can't think of another book that I've read as closely. Read it in Spanish AND in English. Even - to keep myself honest - tried summarizing as I went, in deathless doggerel ( QUIK QUIXOTE ). I've spent a month of my life with this book - it's been a mild obsession.

Why? Oh, I don't know. Can we ever satisfactorily explain why we choose to give ourselves over to any specific whim? I'm here, in Madrid. I'm studying Spanish at a school that's called "Don Quijote". The time just seemed right. And I had a strong feeling that it was going to be now or never.

But a coherent summary of my reaction eludes me, frankly. This book alternately amused me and bored me to tears. There are a couple of places where I laughed out loud. But mostly I just wanted it to be over. I wasn't about to quit. But it felt awfully like a penance, much of the time.

Some random observations, for which I am forced to resort to the dreaded list of bullet items:

1. The Spanish was often more fun to read than the English. Cervantes and Shakespeare were contemporaries (down to the urban legend (?) of having died on the same day). But Spanish has changed considerably less in the intervening 400 years than English. There were enough archaic words that I did feel reading the translation was a necessary check, but it was surprisingly straightforward in Spanish, and - traduttori, tradittori - one felt closer to the original story. So I definitely enjoyed that aspect of reading the book - it felt like a real confirmation that all the Spanish classes have paid off.

2. I have a good general understanding of the book's place in literary history, and so was willing to cut it some slack - that is to say, not to judge it as one would a modern novel. That said, I still can't avoid saying that I found it enormously clunky. The first couple of hundred pages were annoyingly episodic and formulaic - addled Don meets (a)windmills (b)yokels (c)sheep (d)funeral mourners - take your pick - is confused, through a hilarious misunderstanding (but see point 5 below) attacks them, gets the worst of the dustup, and ends in the ditch.

3. Things improved a little in the second half (of Book I), when some of the protagonists other than Don and Sancho start to appear on a recurring basis. But don't look for in-depth characterization, or much character development to speak of. Cervantes is no Shakespeare.
OK. Let me repeat that for the benefit of each and every one of my Spanish teachers, though I love them dearly. People - you are completely fucking delusional! CERVANTES IS NO SHAKESPEARE. When you make this comparison, you just make me want to resort to actual physical violence. I've read Shakespeare and, dudes, CERVANTES IS NO FUCKING SHAKESPEARE. There's more subtlety, insight, and depth of understanding of human nature in almost any single Shakespeare play (OK, "Titus Andronicus" is a little weird, but there are still over thirty to choose from) than in this entire first volume. Not to mention a superabundance of the most gorgeous language, though - to be fair - I can't quite fairly judge Cervantes on this score.

4. When the plot isn't being all episodic, it's not really any great shakes either. Mick is altogether too heavy-handed with the AMAZING COINCIDENCE method of plot resolution. Man, you wouldn't believe who all happens to mosey on by the same remote Manchegan inn, just in time to tie up a dangling plot thread. I dunno. It all seems more than a little -- lazy.
Though I guess (and I feel like I'm really bending over backwards to give Mick the benefit of the doubt here - why is that - in retroactive justification of the time I invested reading this damned book?) maybe I'm applying modern criteria and expectations here. It's not as if all of Shakespeare's plots were entirely plausible either.

5. Humor. Ah, yes. One of literature's great comic masterpieces. Well, excuse me, if I fail to climb on this particular bandwagon. I'm sorry, but I just don't get it. Let's be quite clear - the humor, such as it is, is almost exclusively slapstick of the broadest kind. If you like watching circus clowns do pratfalls, or if your dream television weekend is a Three Stooges marathon, then maybe you´ll laugh like a drain. But if you don't really find slapstick all that hilarious, or take vicarious pleasure in taunting and jeering at a deranged person, you will, as I was, wonder what all the fuss is about. (Yes: I acknowledge that there is some wit in the book's initial premise - a person addled by too much book-reading. But lemme tellya, it gets old awful quick. It really does).
One goodreads reviewer tells us, with no apparent irony, that this is the funniest book he has ever read in his life. A statement that can only be literally true if he is a shut-in with no access to a library.

6. And on the subject of those ratings by other goodreads reviewers. De gustibus non disputandum est (i.e. diff'rent strokes..) etc. But really, folks, I'm having a hard time swallowing it. An average rating of 4.69? 102 5-star ratings?
Might it not be possible, just faintly possible, that we have a slight case of what one might call "classic intimidation" going on? The (perhaps unconscious) fear that people may think less of one for not appreciating one of the world's designated literary classics? Did all these apparently rabid Quixote enthusiasts - and how can I put this delicately - ACTUALLY READ THE WHOLE BOOK? All of it, without cheating? All those pastoral poems by the love-besotted shepherds? The entire soporific "Tale of Foolish Curiosity". The limited empirical data available suggests that maybe close attention was not paid - a mere 9.9% of respondents chose the correct answer to the goodreads quiz question about the "fulling hammers".
Just sayin'. I has my doubts.

7. Because, here's the thing. Large swaths of this book are intrinsically unreadable. No, I mean it. You read a page. Your eyes glaze over. You try it again. Same phenomenon. Cycle and repeat.
I humbly submit that the stuff in which Cervantes is engaged in direct spoofing of the knight-errant genre - all the stuff about Amadis of Gaul, the Don's argument with the Canon, the priest's adjudication of the various volumes in the Don's library, not to mention the interminable pastoral interludes with lovelorn shepherds and damsels dressed as shepherdesses could be considered interesting only by the most desperate of graduate students in need of a dissertation topic. For anyone not engaged in abstruse academic investigation it's a freaking snoozefest.

Did I enjoy "Don Quixote, Book I"? Only very sporadically. Do I consider it one of the world's great books? Absolutely not. Will I read Book II? Oddly enough, probably yes.

But not this trip. And probably not this year. Let the Don lie slumbering back home in La Mancha. Myself, I hope to travel to Chile in July, and Argentina in August. I think that other, more appealing, opportunities will arise to extend my knowledge of literature in Spanish.

So there you have it. Sorry. I told you that I probably wouldn't manage an entirely coherent review.

[sAmAnE]

طنز خوبی داشت، جلد دوم کسل کننده
.
امسال تنها سالی هست که خیلی کتاب‌های کلاسیک خوندم و واقعا از این بابت خوشحالم😊به نظرم از نیازهای اصلی یک کتابخوان هست که با دنیای کلاسیک کتاب‌ها هم آشنا بشه هر چند که از نظر بعضی‌ها حوصله‌سر بر و پروسه‌ای طولانیه ولی من از تک تک جملات کتاب‌های کلاسیک لذت می‌برم. خواندن کتاب دو جلدی دن کیشوت برای من حدود دو ماه طول کشید و هر روز کتاب را به شوق گفتگوهای شوخ و طنز و اغلب حکیمانه‌ی دن کیشوت و مهترش سانکو باز می‌کردم. این کتاب را سروانتس با اقتباس از روی یک اثر مکتوب از یک مؤلف عرب به نام سید حامد ابن نجلی نوشته که در کتاب هم بارها نامش را آورده. دن کیشوت داستان نجیب‌زاده‌ای بلندبالا با چهره‌ای خشکیده و عضلانی کشیده، رنگ صورت زرد و موهای جوگندمی و بینی عقابی و قدری کج و سبیل سیاه و پرپشت و آویخته است. او به نام پهلوان افسرده‌سیما به میدان می‌رود که به قول خودش اعظم پهلوانان اسپانیاست. او روز و شب کتاب‌های مربوط به سلحشوران را می‌خواند و در سودای شکست شیاطین به سر می‌بره. نویسنده در قالب این داستان خواستار گوشزد برخی نکات اخلاقی، مبارزه در برابر فقر و ظلم، اجرای حق و عدالت و ... است و وقتی کتاب دن کیشوت را می‌خواندم انگار پای چند داستان با فرهنگ و مذهب‌های گوناگون نشستم چرا که هر لحظه با ورود شخصیت‌هایی وارد دنیای جدیدی می‌شدم. به طور کلی کتاب خوبی بود ولی ممکنه برای بعضی‌ها خسته‌کننده و حوصله‌سر بر باشه ولی من لذت بردم و ترجمه هم خوب و روان بود.
#دن_کیشوت #سروانتس

[Ulysse]

Quixotic Sonnet

We’re all of us mad right here in La Mancha
Riding our nags into the setting sun
Praying for a glass of beer and a plancha
Now that our day in the desert is done

We all read too much and think we are knights
Clad head to toe in the garb of our dreams
Our faces bloody with the blood of fights
That could have happened — but did not it seems

Our windmills are giants our shepherds princes
We save people who don’t need to be saved
We sunbathe on beaches no ocean rinses
We're often told to be better behaved

But does one have to be mentally ill
To chase the wind when all the leaves are still?

[Mahsa]

بالاخره تو تموم شدی؛ و من تموم نشدم. و این یک پیروزی بزرگه!

دن کیشوت در نظر من همواره یک اثر بزرگ و سنگین محسوب می‌شد. شاید به خاطر اولین مواجهه من با این کتاب در ده سالگی در قفسه کتابخانه عمومی که به نظرم یک کتاب دو جلدی با اسم عجیب و غریبش و دو مرد روی کتاب که مشخصا در حال سفر دور و درازی بودند، زیادی بالغانه به نظر می‌رسید. و همیشه با خودم فکر می‌کردم که یک روزی بزرگ خواهم شد و خواهم فهمید داستان این دو همسفر چیست. و حالا که با این ماجراجویی‌های بی‌باکانه و شاید جنون‌آمیز همراه شده‌ام، بسی خرسندم.
بابت خوانش این کتاب باید از شقایق و گروه هم‌خوانی‌ش تشکر کنم که خواندن نظرات و هم‌فکری‌های اعضا این سفر طولانی را برای من هموار کرد.

دن‌کیشوت برای من فقط آغاز رمان مدرن نبود، بلکه تجربه‌ای بود درباره اینکه داستان چگونه می‌تواند ذهن انسان را بسازد و ویران کند. سروانتس با شکستن مرز میان خیال و واقعیت، فرم تازه‌ای از روایت را خلق می‌کند که در آن خودِ داستان تبدیل به نیرویی فعال می‌شود؛ نیرویی که می‌تواند فرد را از واقعیت جدا کند، یا به شکلی دردناک او را دوباره به آن بازگرداند. از همین‌جاست که دن‌کیشوت، فراتر از یک قهرمان کمیک، به یکی از نمونه‌های پیچیده شخصیت‌پردازی روان‌شناختی در ادبیات تبدیل می‌شود.

سروانتس با دقتی غافلگیرکننده مجموعه‌ای از علائم روان‌پزشکی را تصویر کرده: هذیان‌های بزرگ‌منشی، توهمات پایدار، دوره‌های گسست از واقعیت، و حتی نشانه‌های افسردگی پس از شکست‌های پیاپی. اما آنچه اثر را منحصر‌به‌فرد می‌کند، نگاه انسانی سروانتس است؛ او بیماری را صرفا ابزاری برای خنداندن مخاطب نمی‌کند، بلکه از دل همان اختلال روانی، کرامت، صداقت و شکنندگی انسان را بیرون می‌کشد.

از طرفی سانچو پانزا نیز نمونه‌ای جذاب از سازگاری روانی است: واقع‌گرا، اما به‌نوعی هم‌وابسته؛ آگاه از بیماری اربابش، اما ناتوان از رها کردن او. در رابطه این دو یک اختلال روان‌پزشکی نه‌تنها روایت را هدایت می‌کند، بلکه آن را به پرسشی اخلاقی و انسانی تبدیل می‌سازد: چه می‌شود وقتی انسان بیمار، همچنان آرمان‌گراترین و شریف‌ترین شخصیت داستان باشد؟

در دوران سروانتس، بیماری‌های روانی اغلب با جادو، جنون یا فساد اخلاقی پیوند داده می‌شد. اما سروانتس با نگاهی انسانی‌تر به دن‌کیشوت می‌نگرد؛ او را بیمار می‌داند؛ اما در عین حال ارزشمند، صادق، و قابل احترام. شاید یکی از اولین تلاش‌ها برای روایت انسانی رنج روانی همین‌جا باشد.

دن‌کیشوت برای من ترکیبی از شوخ‌طبعی، تراژدی و روان‌کاوی است. کتابی که نه‌تنها مسیر ادبیات را تغییر داد، بلکه تصویری عمیق از ذهنی فرسوده ولی امیدوار ارائه کرد. خواندنش به من یادآوری کرد که مرز میان سلامت روان و فروپاشی، بیش از آن‌که مطلق باشد، داستانی است که هر کس برای خودش می‌سازد.

با این‌همه، نمی‌توان ادعا کرد خوانش دن‌کیشوت تجربه‌ای آسان است. روایت پراکنده، اپیزودهای طولانی و شوخی‌هایی که برای زمانه‌ی خود نوشته‌ شده‌اند، گاه خواننده امروزی را خسته می‌کنند. اما شاید بتوان گفت همین کش‌آمدگی متن بخشی از واقعیت کتاب است: سفری فرساینده در ذهن کسی که از واقعیت فاصله گرفته، و خواننده ناگهان خود را در ریتم کند، تکراری و گاه آزارنده‌ی توهمات او شریک می‌یابد. خستگیِ خواندن، بخشی از معماری اثر است؛ همان جایی که ادبیات و روان‌پزشکی دست در دست هم می‌گذارند و تجربه «گسست» را نه فقط توصیف، بلکه القا می‌کنند.

[Ali Salehi]

امان از روزی که گوشیت بیوفته دست بچه مهمونت🫠چند روزی در گودریدز نبودم چون بچه تخس فامیل اول گودریدزمنو بهم ریخته بود و بعدم دن کیشوت رو کلا از لیست خونده ها پاک کرده بود😂 حالا چراش رو نمیدونم
بعدم کلا اپ رو پاک کرده بود و... خلاصه که ماجراها داشتم سر برگشتنم به این محفل دوست داشتنی کنار دوستانی که واقعا برام خاصن.
کلا حالا یه بهونه‌ای هم پیدا کردم درباره «دن کیشوت» خاص ترین اثر «سروانتس» بگم. پس.....

دوستان قراره راجع به «دن کیشوت» اثر «میگل د سروانتس» صحبت کنیم.
خیلی کلی بگم
من دوستش نداشتم.
شاید اگه بخوام نظر حقیقی‌م رو بگم خیلی جاها بشدت کسل کننده بود برام.
جزئیات و حکایت های بیهوده باعث میشه داستان بیش از حد منطقی دربیاد.
خب....الان میگین تو که انقدر فرم برات مهمه چرا از منطقی بودن بیش از حد مینالی؟
دلیل : منطق بیش از حد باعث از بین رفتن فرم فضای داستان و جذابیت اعمال شخصیت ها میشه. در کمدی این قضیه بدتره. کمدی هرگز نباید منطقی باشه.کمدی یعنی دنیای بی منطق و سرشار از سرخوشی لحظه‌ای.
دن کیشوت هر از گاهی به خاطر طنازی دو سه کرکتر میتونه لحظاتی کمدی بسازه. اما منطق و فصل های زیاد اثر باعث خسته شدن مخاطب میشه.
مخاطب پیش خودش میگه «خب اینا که برای من واضحه پس چرا دارم میخونم؟» یا «خب اینا رو که فصل (های) قبل هم که خونده بودم. پس الان چرا باید دوباره بخونم؟» این چراها رفته رفته زیاد میشه و باعث خسته شدن خواننده میشه.
در اثر شخصیت کار میکنه ولی کافی نیست.چرا؟چون داستان کافی نیست و بیش از حد کند روایت میشه. شخصیت زمانی کار میکنه که فضای داستان باز باشه. در دن کیشوت آیا فضای ما محدود شده؟ بله بشدت محدوده. جرات و دغدغه نویسنده ستودنیه ، فرم اثر ستودنیه اما نویسنده قمار کرده. چجور قماری؟ قماری که طرح داستان نهایتا 300 صفحه ای رو میخواد 1200 صفحه بنویسه.
طبیعیه که ما با جزئیات و قصه های تکراری شخصیت ها مواجه بشیم. کم کم کتک خوردن های سانچو هم برای ما جذابیتش رو از دست میده. کم کم دیوانه بازی های دن کیشوت برای ما عذاب آور میشه. کم کم فضای داستان در نظر ما تکراری و محدود جلوه میکنه.

پس....
در مجموع میتونم بگم دن کیشوت اثر خوبیه ولی به عنوان اثری که از سر اینکه حوصلمون سر رفته باشه و فراغ بازی داشته باشیم و لیست مطالعه‌مون ته کشیده باشه ، مطالعه و لذت بردن ازش کاملا طبیعی میشه ولی در غیر این صورت نه.
من یه جمله هم درباره ترجمه استاد قاضی بگم :
ترجمه دن کیشوت از نظر من ، جز ده ترجمه متن برتر در تاریخ ایرانه.
این حجم از ادبیات و آوای متون رو در متون ترجمه هرگز نمیشه پیدا کرد. سپاس از استاد قاضی عزیز که خدایش او را بیامرزد....

[Asad Asgari]

یک اثر شگفت‌انگیز، سرگرم کننده و تامل برانگیز.
خواندن دن کیشوت یک تجربه کم بدیله. شرح روایت‌های فردی که با داشتن افکاری بلند، ضمیری پاک و قلبی امیدوار، جنونش او را در راه برآوردن آمالش به بیراهه میکشد. هنر سروانتس اینه که علی رغم اینکه روایت‌هایش خنده بر لبان مخاطبش میاره همزمان به گونه‌ای ناخودآگاه او را دچار اندوه و تامل می‌کنه. به نظرم بخش‌هایی که دیگران سعی داشتن دن کیشوت را به با قراردادنش در موقعیت‌هایی دروغین به سخره بگیرند و اسباب تفریح خود را با واکنش‌های جنون انگیز دن کیشوت فراهم کنند و در واقع این اتفاقات در مسیری غیر از اراده دن کیشوت بر او حادث میشده، دردناک تر از سایر بخش‌هایی بود که دن کیشوت شخصاً و با اراده و آگاهی خود وارد ماجراهای جنون‌آمیزش می‌شد. جلد دوم کتاب کم کشش‌تر از جلد اول کتاب بود ولی در مجموع می‌تونم بگم با یک اثر پرکشش و گیرا روبرو هستیم. کتابی که تونسته از قرن 16 ام تا به امروز در ادبیات ماندگار باشه و مورد اقبال خوانندگان بیشماری از سراسر جهان قرار بگیره. ترجمه کتاب توسط محمد قاضی به قدری سلیس روان و دوست داشتنیه که باورش برای من سخته که اگر سروانتس میخواست شخصاً به زبان فارسی بنویسه نتیجه کار اینچنین درخشان می‌شد.
The cares of others kill the ass
ترجمه محمد قاضی : غم همسایه خوردن، خر را هم از پا در می‌آورد :)
در پایان هم نقل قولی از لرد بایرون شاعر و سیاستمدار انگلیسی در خصوص این اثر شگفت انگیز :

دن کیشوت از هر رمانی غم‌انگیزتر است و به خصوص از آن رو غم‌انگیز است که ما را به خنده می‌آورد.

[Paul]

What can I add to the volumes that have already been written about this book, which some people consider the first ‘modern’ novel? Not a lot, to be honest, so let’s suffice it to say I found it very funny, quietly sad and more than a little meandering.

I’m glad I’ve finally read this. I’ve been meaning to get around to it since I saw the spoof of it on Danger Mouse when I was still in school, lo, oh so many years ago! Crumbs, DM!

[Nickolas B.]

Η ιστορία του βιβλίου νομίζω είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους...
Ένας μεσήλικας ιδαλγός χάνει τα λογικά του διαβάζοντας συνεχώς ιπποτικά μυθιστορήματα και αποφασίζει πως πρέπει και ο ίδιος να δράσει ως ιππότης προστατεύοντας με το σπαθί του και το δόρυ του τους αδύναμους, τους φτωχούς και τις όμορφες δεσποσύνες.

Ο Θερβάντες λοιπόν μέσα από την ζωή και τις περιπέτειες αυτού του ανθρωπάκου, αποδομεί και σατιρίζει τα ιπποτικά μυθιστορήματα που μάλλον ήταν ευρέως διαδεδομένα εκείνη την εποχή.
Ο Δον Κιχώτης μπλέκει σε διάφορες περιπέτειες, γνωρίζει διάφορους ανθρώπους και ανοίγει κωμικοτραγικούς διαλόγους με τον αφελή φίλο του Σάντσο Πάντσα.

Δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε το βιβλίο...
Μάλλον θα έλεγα πως αρκετές φορές βαρέθηκα με τις κάπως αφελείς απόψεις του συγγραφέα και τις παρατεταμένες εγκιβωτισμένες ιστοριούλες του. Για μένα το βιβλίο έχει μια κάποια ιστορική αξία αλλά σίγουρα πια δεν μπορεί να με ιντριγκάρει σαν αναγνώστη. Καταρχάς δεν με ενδιαφέρει η σάτιρα πάνω σε ένα είδος λογοτεχνίας που έχει εξαφανιστεί εδώ και χρόνια. Ίσως στην εποχή του να φαινότανε αστείο, αλλά δεν μπορώ να το ξέρω...
Η γραφή του Θερβάντες είναι βαρετή. Γεμάτη αναφορές, λάθη, λογοπαίγνια που μαζί με την κάπως περίεργη μετάφραση των "Γραμμάτων" το βιβλίο ώρες ώρες καταντούσε ανυπόφορο...

Σίγουρα υπήρχαν και οι καλές στιγμές μέσα σε αυτόν τον πρώτο τόμο. Κάποιες περιπέτειες του Δον Κιχώτη μου άρεσαν αρκετά και μπορώ να πω ότι ήταν διασκεδαστικές. Αλλά δυστυχώς ο δεύτερος τόμος δεν με τραβάει...

Και κάτι τελευταίο...
Παρόλο που το βιβλίο φιγουράρει στην κορυφή τον παγκοσμίων λογοτεχνικών δημιουργιών θα έλεγα πως δεν έχει τον οικουμενικό χαρακτήρα των Ομηρικών επών, των έργων του Βιργιλίου και του Δάντη και έτσι χάνει το ειδικό βάρος που θα ήθελε να έχει.

2,5/5

[Stefania]

¡Cuantas cosas me ha dado esta primera parte de la historia!

Momentos de risa, de meditación y hasta momentos de tristeza. No miento si digo que mientras leía el final sentía que me iba a reventar el pecho de pura ternura hacia Don Quijote.

[Mohsen]

چقدر غمگین شدم از تموم شدنش

تجربه‌ی نابی بود و بعید میدونم جای خالیشو بشه پر کرد...

[Luis]

Puede sonar a invento o locura pero es la verdad. Cuando estaba en 3er grado de primaria tuve un accidente, el porton del garage de mi casa me cayo encima, despues de tener un yeso en una de mis piernas (no recuerdo bien cual) por casi un año completo, tuve que asistir a fisioterapia. un dia mi mama llego a la casa y puso en mis manos un ejemplar de una ediccion que dio el gobierno de mi pais de Don Quijote de la Mancha, con sus dos partes y un prologo de José Saramago excelente, y me dijo que era uno de las mas grandes obras de la literatura, yo, inocente del mundo de la lectura lo tome y me fui a mis terapias en la pierna, desde ese dia mis terapias dejaron de ser aburridas y la gente me empezo a mirar raro porque un niño tan pequeño preferia leerl este libro que jugar con su GameBoy y se olvidaba de todo el mundo a su alrededor cuando lo hacia. Con las aventuras de Don Quijote y Sancho Panza mis terapias dejaron de ser unas torturas y se hicieron mas entretenidas, es un libro excelente y con unas historias muy emocionantes y enredos divertidos. Claro me costo un poco, para no decir mucho, leerlo siendo yo tan pequeño asi que esta en la lista para una merecida Relectura.

[محمدقائم خانی]

.



دامن حقیقت را حقیقت‌جویی فلاسفه به دروغ آلوده کرده است

سروانتس به روایت مشهور، خالق اولین رمان است. یعنی اولین داستان که ویژگی های داستان های مدرن را داراست. درباره اثر مشهور او دن کیشوت سخنان زیادی گفته شده و تحلیل های زیادی انجام شده است. ویژگی های کار به گونه ای است که از منظرهای متفاوت می توان به آن پرداخت. یکی از آنها توجه به تسخری است که او به اصل عالک گذشته می زند. معمولا چنین چیزی بدیهی پنداشته می وشد. و بسیاری این تسخر را نوعی مژده گانی شروع دنیای جدید می دانند. اما جدای از این نقیضه‌تشویقی، آیا پس پشت تمسخرهای او می توان نشانه ای مبنی بر سخنی یبجابی پیدا کرد؟ و حتی بالاتر، آیا ممکن است حکمتی در گوشه پنهان این هجویه وجود داشته باشد؟ آیا دن کیشوت سخنی است صرفا بر پایه تسخر، چونان داستان های پست‌مدرن نقیضه‌محور قرن بیستم؟ یا آن که سخنی در این کتاب هست که او را در ابتدای دوره جدید قرار می دهد؟ آیا در فاصله بین واقع گرایی روایت و شخصیت مضحک دن کیشوت، چیزی غیر از تمسخر نیز وجود دارد؟ یکی از بهترین نقاط داستان برای پرداختن به این سوال، توجه به فصل های 33 تا 35 کتاب اول است. جایی که کشیش داستان «کنجکاو بی‌تدبیر» را برای بقیه حضار می‌خواند.
«کنجکاو بی‌تدبیر» عنوان داستان نسبتا کوتاهی است که در میانه رمان دن کیشوت به نقل از یک کتاب آورده می شود. این داستان درباره دو دوست است و یک زن؛ درباره آنسلم و لوتر، و نیز کامی. این داستان درباره چیست؟ سخت بتوان به این سوال پاسخ داد. درباره عفت است؟ درباره خیانت؟ عشق؟ یا چیزهای دیگر؟ همه این ها هست و با نگاهی خاص، هیچکدام از این ها نیست. داستان به چه می پردازد؟ و یا دقیق تر این که، چه چیزی را به نمایش می گذارد؟ می توان گفت داستان درباره حقیقت است؟ یا حقیقت چیزی را به نمایش می‌گذارد؟ آیا چیزی این قدر غریب، و این قدر دور از ظواهر منطق، می تواند حقیقی باشد؟ نام گذاری داستان به وضوح ما را به سمت داستان های تمثیلی رهنمون می شوند. چطور می شود بدان سو نرفت وقتی پای دو الهی دان بزرگ وسط هست؟ دو الاهی‌دانی که سرمنشأ و نماد شاخه های بزرگی از مسیحیت هستند؟ اما پیش از پرداختن به ایده داستان، باید به این توجه کرد که چطور داستان پیش از تمثیلی بودن، واقعی یا حداقل باورپذیر هم هست. در گذشته اصل گفتن داستان تمثیلی مورد پسند مخاطبان بود. حتی وقتی که گوینده و شنونده می دانستند که داستان واقعی نیست، باز آن را می گفتند و از گفتن و شنیدن آن لذت می بردند. اصل بر خود تمثیل بود و بحرانی به نام باورپذیری وجود نداشت، چون اساسا محکی به عنوان واقعیت مورد توجه بشر قرار نگرفته بود. قرار نبود داستان ها واقعی باشند یا لااقل واقعی به نظر برسند، پس گوینده هم خود را به دردسر نمی انداخت. اما داستان جدید این طور نبود. و مشخصاً خود دن کیشوت، درباره واقعیت است. درباره فاصله ذهنیات دن کیشوت با واقعیت. پس داستان او باید واقع گرایانه تعریف شود. که همین طور هم هست. «کنجکاو بی تدبیر» در لایه اول باید نمایش زندگی واقعی سه نفر پنداشته شود، که می شود و مورد پذیرش قرار می گیرد. مخاطب باید بپذیرد که چنین چیزی «ممکن» است، تا بعداً به این فکر کند که ارزش آن چقدر است. و سروانتس در بیان این داستان به شکلی باورپذیر، موفق است. پس این داستان واقع گرایانه است و تا حد ممکن، نزدیک به زندگی در این دنیا. اما در عین حال، تمثیلی هم هست. یعنی به حقیقت تاریخ مسیحیت نظر دارد. کاری که در عالم نویسندگی بسیار سخت است. پیش بردن همزمان جریان روایت واقعیت در نسبت با طرحی از حقیقت، هنری خاص و سحرگون می طلبد که بتواند سنگینی حقیقت را با نرمی و لطافت واقعیت آشتی دهد و فلسفه را با ادبیات، متحد کند. برای فهم چگونگی انجام این کار، خوب است نگاهی به سه شخصیت این داستان بیندازیم.
آنسلم یکی از دو یار غار است. تفاوت اساسی او با لوتر دارایی اوست. او صاحب نعمت است ولی دست لوتر خالی است. و البته این دوستی چنان است که لوتر از نعمتی که به آنسلم رسیده، خوشحال است. آنسلم اهل سخن است و گفتگو را آغاز می کند. مسأله را مطرح می کند. خواسته اش را بیان می کند. درونیات خویش را برملا می‌کند. و هیچ چیزی را از لوتر پنهان نمی دارد. او به دوست خویش، اعتماد کامل دارد. در عوض پای اعتماد او جای دیگر می لنگد. او با زن خویش خوشبخت است، اما در پی آزمودن اوست. به عفت زن خویش شک ندارد، بلکه مقاومت او را در برابر وسوسه نمی شناسد. شخصیتی ناراضی دارد و تا یقین نکند که کامی در ذات خویش عفیف است، به خوشبختی کامل نخواهد رسید. شک او ریشه در نشانه های زندگی واقعی ندارد، او نمی داند که مالک زنی در عمق وجود خویش پاکدامن هست یا نه. می توان او را صاحب شک فلسفی دانست. در این نقطه است که آنسلم داستان سروانتس با آنسلم معروف تاریخی پیوند می خورد. او که از آباء کلیسای کاتولیک بود، برهانی متقن در اثبات وجود خدا اقامه کرده بود. او صاحب حقیقت بود و کاتولیک ها به اعتبار سخن او، مومن به مسیحیت بودند. او جستجوگر ذات ایمان بود تا وجود یقینی همیشگی را نسبت به خداوند متعال تضمین کند. او فیلسوف است و نمی تواند به ایمان «موجود» راضی باشد. تنها ایمانی که حقیقتاً وجود داشته باشد، آرامش خواهد کرد. اثبات او را به یقینی ذاتی خواهد رساند که هیچ خدشه ای بر آن وارد نخواهد شد. گفتگوی طولانی (و اندکی حوصله سر بر) آنسلم و لوتر در ابتدای داستان، مهمترین نقطه شروع پیوند روایت واقعی با طرح حقیقت دین در داستان سروانتس است. آنها درباره بسیاری از چیزها صحبت می کنند که همزمان درباره کامی و مطلقِ حقیقت، صادق است. آنسلم داستان می خواهد عفت کامی را بسنجد و آنسلم فیلسوف، در پی اثبات وجود خدا بود. شک هر دو به معنی دقیق کلمه فلسفی است و اثبات، تنها راه یقین ایشان. پاسخ لوتر همزمان در سطح واقعی و حقیقی گویاست. او به آنسلم می گوید که چنین آزمونی، بر آنچه هدف اوست نمی افزاید ولی ممکن است به شکست بینجامد که هم از قدر او و هم قدر کامی خواهد کاست. پس آنسلم هیچ چیزی به دست نخواهد آورد و چنین آزمونی، فقط از دارایی او می کاهد.
پاسخ لوتر کاملا خیرخواهانه و به تمامه از سر پرهیزکاری است. چه آنکه آنسلم وی را به نمایش خیانت می خواند اما لوتر، آن را دور از احتیاط و ملازم با پرده دری تحلیل می کند. جالب آن که آنسلم وی را عامل آزمودن کامی قرار می دهد. انگار هرکجا پای تجربه در میان باشد، نامی از او هم برده خواهد شد. او قرار است تصمیم بزرگی بگیرد و عملی خاص انجام دهد. در طول داستان، لوتر در حال گرفتن تصمیمات بزرگ و انجام کنش های خطیر است. گام به گام در حال کامل شدن است و در هر مرحله از داستان، لوتری جدید است جدا از لوتر مرحله پیش. چقدر این لوتر شبه‌واقعی داستان به لوتر حقیقی تارخ شباهت دارد. او نیز در پی حقیقت مطلق بود و ایمانش او را مرحله به مرحله پیش می برد. لوتر پروتستانتیسم بر شدنِ حاصل از تصمیم و عمل تأکید می کرد و قرب به حقیقت را تنها از این طریق میسر می دانست. در ابتدای داستان سروانتس، لوتر از زن آنسلم پرهیز می‌کند و این پرهیز باعث می شود ارتباط او با آنسلم کمتر از دوره مجردی گردد. همه این‌ها از این جهت است که مبادا شرایطی پیش آید که رابطه کامی و آنسلم دچار خدشه شود و محبت بین آن دو رقت گیرد. اما همین پرهیزکاری شدید، نطفه شک را در ذهن آنسلم می کارد، زیرا خیانت کامی را در عالم نظر «ممکن» می داند. اما واقعیت آن است که اول بار این لوتر بود که این خیانت را از موضعی نظری ممکن دانسته بود. او از رفتن به خانه آنسلم پرهیز می کرد نه بدان جهت که نشانه ای از میلی در کامی دیده باشد، بلکه چون زن را ذاتا در معرض وسوسه می دانست و حکم خدا را تأکید بر پرهیز از اختلاط با زنان می دانست. در حقیقت در دل همین پرهیزکاری دینی لوتر است که می توان زمینه شک فلسفی آنسلم را پیدا کرد. لوتر با کامی کارین داشت بلکه به ذات زن نظر داشت پس تقوای او هم خصلتی فلسفی دارد. میبینید که نسبت لوتر داستان سروانتس با کامی، چه تناسب عجیبی با نسبت لوتر تاریخی با حقیقت مطلق دارد. لوتر داستان نگران محبت بین آنسلم و کامی است، و لوتر هم نگران محبت بین بنده و خدا بود. در نگاه لوتر داستان، هشداری هست که به زبان نمی آید: «زن (و به ویژه عفتش) بی محبت از دست می رود.» طنین این گزاره در عالم حقیقت این است که «حقیقت بدون محبت از دست می رود و ایمان به خدا بدون محبت می میرد.
روده درازی های داستان چندان فلسفی نیستند، پیرنگ داستان فلسفی ترین بخش آن است. سروانتس به واقعیت آنسلم تاریخی و لوتر تاریخی کار ندارد بنابراین درباره آنها سخن نمی گوید. او برای آشکار ساختن حقیقت و مسیحیت و فلسفه، موقعیت ویژه ای می آفریند تا آنسلم و لوتری واقع‌نما را «نمایش» می دهد. آنسلم و لوتری که در جهان نمایشی داستان او، کاملا واقعی هستند و همه اعمال و سخنان و خواسته های ایشان باورپذیر است. او طرح واقعیتی نمایشی را ریخته تا امکان نمایش حقیقت را پیدا بکند. او درباره وسواسی که در بنیان یقین فلسفی هست «سخن نمی گوید» بلکه آن را با آنسلمی که ساخته نشان می دهد. سروانتس به ما نمی گوید که آلوده دامنی حقیقت به خیانت ریشه در نارضایتی بی پایان تفکر فلسفی دارد، بلکه آن را با شخصیت کامی پیش چشم ما قرار می دهد. لازم نیست در داستان به ما بگوید که حقیقت از حب جدا نیست و در صورت شک بی پایان انسان به او، در پی عشق خود را آلوده هر تجاوزی می کند. پیرنگ داستان او چنین چیزی را به ما می فهماند. و اگر هم نفهمیم، اصل آن را در ناخودآگاه ما قرار می دهد. می بینیم که چطور سروانتس داستانی واقع نما به نگارش درآورده تا درباره حقیقت و ایمان چیزی به ما بگوید. او بیان گزاره ای را کنار گذاشته و حقیقت را در متن زندگی به ما نشان داده است. انگار فراخوانی باشد به نگاه کردن واقعیت، برای فهم حقیقت کاتولیسیسم و پروتستانتیسم. و شگفتا که تمام اثر او هم درباره فاصله واقعیت و نوشته های کتاب های کهن است. اصلاً ایده اصلی نگارش «دن کیشوت» توسط سروانتس همین نشان دادن فاصله واقعیت با باوری است که خواندن متون کهن در ذهن ها پدید می آورد. اینجا متوجه می شویم که در این نقیضه طولانی پهلوانی، داستانی ایجابی برای نمایش حقیقت «دین و حقیقت» گنجانده شده است. چطور داستانی تمثیلی در کتابی سراسر نقیضه آورده می‌شود که کاری جز تمسخر باور به قصه های کهن ندارد. وجود این داستان به چه معنی است؟ از سر حکمت است یا پوچی محض؟

[Dovydas Pancerovas]

Negalėčiau paaiškinti kodėl, bet seniai nešiojausi įsivaizdavimą, esą šį romaną kada nors perskaitysiu kaži kaip esmingai: imsiu ir suprasiu iš esmės :) Gal taip atrodė, nes mokyklos laikais skaičiau sutrumpintą versiją ir man labai patiko? Vėliau, 2015-aisiais, tėvų namuose atsiverčiau pirmąją dalį ir susidomėjęs skaičiau, bet sugrįžęs į Vilnių romaną numečiau.

Neseniai pagavau save galvojant, kad mano naujas kūrybinis sumanymas pasąmoningai gali būti susijęs su Don Kichotu, todėl būtų sveika romaną perskaityti. Taigi ėmiausi „Išmoningojo bajoro Don Kichoto Lamančiečio“.

Kadangi nesu pajėgus apie Don Kichotą pasakyti ką nors naujo, tai pasidalinsiu keliomis mintimis, kurios liko nuo perskaitymo praėjus kelioms savaitėms:

1) Nėra lengva visa širdimi įsijausti į keturių šimtų metų senumo tekstą. Tie patys teksto elementai ir blaškė, ir įtraukė. Pavyzdžiui, didaktiškas tonas, išlendantis ne tik dialoguose, arba pompastiškas personažų kalba. Kartais tai trukdė pajusti personažų savitumą, bet kartu tai lyg senovės reliktas, leidžiantis įsivaizduoti Servanteso laikų pasaulį.

Beje, sudėtinga skaityti ir dėl to, kad nuolat reikia žiūrėti vertėjo paaiškinimus.

Šiaip ar taip, romane buvo ne viena istorija, per kurią pajutau skaitymo džiaugsmą.

2) Nustebino grubios Servanteso klaidos. Pavyzdžiui, viename puslapyje Sančas Pancas netenka savo asilo, o jau kitame puslapyje sėda ant jo ir nujoja paskui šeimininką. Sančo Panco žmonos vardas romane pasikeičia tris kartus: Chuana, Teresa, Marija.

Kaip suprantu iš lietuvių vertėjo Valdo Petrausko pastabų, Servantesas neturėjo redaktoriaus. Gal tai viena iš priežasčių. Apie kitą galimą klaidų priežastį kalba profesorius Ilan Stavans savo kursuose „The Novel that Invented Modernity“. Jis pasakojo, esą rašytojas Sančo Panco personažą sukūrė jau gerokai įsirašęs, todėl galbūt keitė kai kuriuos savo romano elementus.

Užbėgdamas už akių pasakysiu, kad antrojoje dalyje Servantesas gražiai sužaidžia su šitomis klaidomis.

3) Sunku suvokti, kaip Servantesas parašė tokį modernų kūrinį, kai aplink jį panašių pavyzdžių nebuvo. Juk tai 1605-ieji. Romano struktūra ir Servanteso naudojamos technikos tiesiog stulbina. Pavydžiui: jeigu rėminimo technika (istorija istorijoje) jau buvo panaudota „Tūkstantis ir vienoje naktyje“, tai visiškai neįtikėtina, kaip Servantesas sugalvojo sukurti nepatikimą pasakotoją - žmogų, kuris išvertė arabų istoriko tekstą ir perpasakojo Don Kichoto istoriją, kaip galima įtarti, šiek tiek ją pakeisdamas.

Jau nekalbant apie Servanteso sukurtus personažus. Įprastai tų laikų personažai atspindėdavo kokį nors šaržuotą žmogaus tipą, idėją ar vertybę, o Servantesas sukūrė netikėtai gyvus personažus.

4) Kaip jau minėjau, perskaityti romaną nebuvo labai lengva. Reikėjo ir prisiversti. Bet. Nors Don Kichoto jokiu būdu nepavadinčiau savo mėgstamiausia knyga, bet jau antra savaitė, kai galvoju apie Liūdnojo Vaizdo Riterį :) Romanas tikrai turi kažką nenusakomo ir skaitytojas nelieka abejingas.

[Mostafa]

3.8 star
آنچه سعادت وی را تامین کرد، همین بود که
به دیوانگی زیست و به عاقلی مُرد
دُن کیشوت یا دُن کیخوته در سال ۱۶۰۵ نوشته و در سال ۱۶۱۵ نوشتار جلد دوم آن به پایان رسید
میگوئل دو سروانتس سآودرا در ۱۵۴۷ متولد و ۲۳ اوریل سال ۱۶۱۶ به درود حیات گفت و جالب آنکه دقیقا در همان سال و همان روز نیز نویسنده بزرگ هزاره یعنی شکسپیر نیز از دنیا رفت و این روز یعنی ۲۳ آوریل به عنوان روز جهانی ادبیات شناخته شد

دن کیشوت در اوج دوران عصر روشنگری و تعقل گرایی بشر و هم زمان با دوران زندگی دکارت، ولتر و ژان ژاک روسو که از بزرگان خردگرایی و روشنگری بودند نوشته شد و هدف آن هم مبارزه با وهن،خرافات و امتیازات دینی و اجتماعی گروه های خاص و قدرت طلبی آنها بود

قهرمان اصلی داستان یعنی دُن کیشوت در یک حالت پارانویایی، مغروق در داستان های پهلوانی است، داستانهایی که خصیصه بارز آن خرافات، جهل و وهن و اوهام است

نویسنده با بیان این داستان می خواهد بگوید که دیگر دوران توهم گرایی و پذیرش امورات غیر خردمندانه و غیر عقلانی که در فرهنگ اروپای جنوب غربی همان تمسک و توسل به داستان های پهلوانی است دیگر گذشته است.....این توسلات جاهلانه در هر فرهنگی می تواند مصداق خاص خودش را داشته باشد از آن جمله در برخی جوامع توسلات مذهبی و دینی همین ویژگی را داشت.... آنیمیسم در آفریقا( که هنوز هم هست) و آموزه های غیر عقلانی در برخی مذاهب در آسیا و جنوب آسیا از این جمله است

در همین دوران و تقریبا یک سده قبل هم مارتین لوتر به دنیای توهم انگیز کاتولیک تاخت و ماحصل آن شد پروتستانیسم و اصلاح دین مسیح و البته عقلانی تر شدن آن

در جایی از داستان دن کیشوت بزرگترین گناه بشر را کفر و ناسپایی می داند و در انتهای داستان بزرگترین گناه بشر را جهل عنوان می کند و در این خصوص تولستوی را در حدود سه سده بعد هم رای خویش می کند چرا که تولستوی نیز در رمان آنا کارنینا هم بزرگترین گناه بشر را جهل می داند

صرف نظر از برخی ایرادات در بیان اسامی، پایان بندی داستان نیز عجولانست... دن کیشوت که مجدد به وادی خرد و اندیشه و زیست معقولانه باز می گردد، این بازگشت مَحمل منطقی در روایت داستانی ندارد و صرفا بعد از بیدار شدن از یک خواب همراه با بیماری نظر او نسبت به داستانهای پهلوانی عوض می شود و پی به خرافاتی و غیر عقلانی بودن آنها می برد..... اگر چه سروانتس چند ماه بعد از اتمام نوشتن جلد دومِ دن کیشوت فوت می کند و چرخ غدّار دنیای ادبیات را از وجود ذی وجود او محروم می سازد و ناراحتی وی از اینکه فردی دیگری به تقلب، جلد دوم دن کیشوت را نوشته و به بازار عرضه کرده( که در قسمت های مختلف داستان به وی تاخته است) اما نبود جریان منطقی، پایان بندی جذاب آن را مخدوش کرده است

[Sara]

«در جهان خاطره‌ای نیست که بر اثر مرور زمان از یاد نرودو دردی نیست که مرگ آن را علاج نکند.»

بعد از یک سال جلد دوم هم تمام شد!!!
نمیدونم چرا انقدر فاصله افتاد یا چرا بعد از جلد اول ادامش ندادم ولی حس می‌کنم، این مدتی که درگیر جلد ۲ بودم بهترین موقع برای تصمیم به تموم کردنش بود.
در مورد "دن کیشوت" می‌تونم بگم که اوایلش که شروع شد یه مقدار زیادی طول کشید تا به ترجمه عادت کنم، حس این رو القا می‌کرد که پرت شدی تو دوره هخامنشیان. حالا نمیدونم فقط برای من این حس بوجود اومد یا همه‌گیر بوده :)
با قسمت پایانی که قهرمانمون به طور سریعی از دنیای دیوانگی به طرف عاقلی پیش رفت مشکل داشتم. (شاید بخاطر این بود که به یه پیرمرد بداخلاق بی اعصاب عادت کرده بودم)
****اینکه دلم نمیاد ۵ بدم بخاطر پایان داستان بود!!!
شخصیت بعدی که شاید دلم میخواست واقعی بود دولسینه بود ولی خب بیشتر ازین که بشناسمش تمام مدت تو فکر دن کیشوت بود.
و در نهایت شخصیتی که خیلی مورد علاقم بود سانکو پلازا بود دهقان وفادارِ سست عنصر و دیوونه، با بلاهایی که بخاطر طماع بودنش سرش میومد باعث میشد روند داستان بانمک‌تر باشه. درسته که بعضی وقت‌ها حرصم ازش می‌گرفت ولی دلم می‌خواست یه دوست و همراه ول‌نکن داشته باشم.
دلم میخواست بیشتر و منظم‌تر بنویسم ولی انقدر ذوق داشتم که فقط هر چی تو ذهنم بود نوشتم قول میدم بعدا برگردم و ویرایشت کنم :(

پایان: بیست و سوم اسفندماه سال

[Νατάσσα]

Δεν νομίζω πως χρειάζεται να δικαιολογήσω τα 5 αστεράκια εδώ. Ο Δον Κιχώτης είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, για μένα, και απόλαυσα την δεύτερη (μετά από πολλά χρόνια) ανάγνωση, όπως και την πρώτη φορά.

[Olga]

Tai knyga kurią turi perskaityti kiekvienas.
Šis romanas ne tik tuometinės Ispanijos istorijos, politikos, kultūros ir t.t. enciklopedija, bet ir nuostabi istorija apie draugystę, meilę, iliuzijas, gerumą ir žiaurumą. Ir dar ši knyga yra apie tikėjimo svarbą žmogaus gyvenime ir apie tai, kas atsitinka, kai žmogus jį praranda.

[Nercs]

چیزی که توی این کتاب بیشتر از همه چیز برام جالب بود، ترجمهْ محمد قاضی و مهارت و پشتکار خارق‌العاده‌ش توی برگردوندن اصطلاحات و ضرب‌المثل‌ها بود.
اما راجع به خود رمان، به اندازه‌ای که ازش تعریف می‌کنن wow نبود و فکر می‌کنم توی زمانهْ خودش یه اثر بدیع به حساب می‌اومده. به هر حال، از اینکه براش وقت گذاشتم پشیمون نیستم و اتفاقاً، با اینکه خیلی طول کشید، موقع خوندنش خیلی هم بهم خوش گذشت؛ ولی فکر نکنم سراغ جلد دومش برم.

[Veronica]

O capodoperă care te fascinează încă de la primele pagini citite. O minune de roman ce te poartă de-a lungul întregii lecturi într-o lume fascinantă de aventuri, cu cele mai "discernatoare" maxime/proverbe ale celor mai cunoscute personaje cheie din literatura universală: Don Quijote de La Mancha și al său scutier, Sancho Panza.

Chiar dacă-i știm cu toții povestea lui Don Quijote (citită pe scurt în copilarie sau văzută într-un desen animat), fascinantă este starea de bună dispoziție și timpul de calitate pe care le câștigi la finalul lecturii acestui roman compus din două părți/volume.

Motivul alegerii acestei lecturii, în această vară, a fost unul categoric de admirație și profundă recunoaștere a valorii de capodoperă a acestui roman, dublat de plăcuta vizită a orașului în care s-a născut Miguel de Cervantes, Alcala de Henares, acum 4 ani în urmă. Am fost impresionată de tot ceea ce am văzut și trăit pe parcursul celor 7 zile pentrecute pe meleagurile lui Don Quijote.

📖 Roman de 5 ⭐+ din categoria cărți de citit într-o viață.

[Mahsa]

از اونجا که جلد دوم رو بی‌هیچ عجله‌ای دارم می‌خونم و فکر کنم یکسال دیگه طول بکشه، کتاب اول رو می‌فرستم تو قفسه‌ی خونده‌شده‌های ۲۰۲۵ تا بعدا شاید چیزکی نوشتم واسه این کتاب‌ جلونرو.

[اشکان نیری]

دن‌کیشوت بیشتر برای من یک انسان علاقمند به ادبیات است تا انسانی صرفاً مجنون از طریق باور کردن قصه‌های پهلوانی. برای من دن‌کیشوت مثل بچه‌ای است که در هنگام بازی مونوپلی (که در ایران دهه شصت به نام روپولی موجود بود) آنچنان از خرید هتل و زیاد کردن سرمایه‌اش در بانک شاد می‌شود و از ورشکست شدن ناراحت و اصلاً در بند واقعیت نیست.
در همان اوایل رمان در فصلی کشیش و دلاک ده دن‌کیشوت به کتابخانه‌اش می‌روند و تمام کتاب‌های پهلوانی او را آتش می‌زنند. حالا نمی‌دانم خود سروانتس به چه منظوری این فصل را نوشته. آیا همانطور که در پایان جلد دوم و در حقیقت پایان رمان می‌گوید می‌خواسته دق‌دلی‌اش را سر رمانس‌های پهلوانی خالی کند یا... برای من این فصل کنایه‌ی ظریفی دارد. دن‌کیشوت با کلاه‌خود و اسب و ساز و برگ پهلوانی از خانه‌اش رفته و چنان که در فصل‌های بعد می‌آید شخصیت‌ها و داستان‌های رمانس‌های پهلوانی را حتی بهتر از نویسندگانشان می‌شناخته. در حقیقت دن‌کیشوت خیلی پیشتر تبدیل به کتابخانه‌ی متحرکی شده و حالا دیگر خود را از حالت بالقوه به بالفعل در آورده و می‌خواهد چیزهایی را که از حفظ می‌داند در عالم خارج از کتاب‌ها تجربه کند. در حقیقت دن‌کیشوت از زمانی که تصمیم به رفتن به دنبال ماجراهای پهلوانی گرفت از بند کتاب‌های ظاهری کتابخانه‌اش آزاد شد. حالا این کشیش و دلاک بی‌عقل به جای اینکه دنبال دن‌کیشوت باشند به سراغ کتابخانه‌اش می‌روند. و با برگشت دن‌کیشوت به خانه‌اش در کتابخانه را تیغه می‌کشند و می‌گویند جادوگری آمد و تمام کتاب‌ها را بُرد! که باعث تقویت توهمات دن‌کیشوت می‌شود.
جلد اول، داستان سریع‌تر و سرگرم‌کننده‌تری دارد اما اشتباهات و آشفتگی‌های زیادی هم دارد. شیمی رابطه‌ی دن‌کیشوت و سانکوپانزا شاید مهم‌ترین نکته‌ای باشد که هر داستان‌نویسی باید از سروانتس یاد بگیرد. رابطه‌ای که در نگاه اول به نظر ناپایدار و نچسب و بی‌ربط می‌آید تا هزار و دویست صفحه و تا پایان عمر دن‌کیشوت با قدرت و فراز و نشیب‌های باورنکردنی و جالبی ادامه پیدا می‌کند.
در جلد دوم اشتباهات و حاشیه‌روی‌های داستان به حداقل می‌رسد و داستان آرام‌تر و کُندتر پیش می‌رود. برای خود من جاهایی از جلد دوم که سروانتس به صورت آگاهانه شروع به دادن درس اخلاق و به رخ کشیدن معلومات و حکمت خود از زبان دن‌کیشوت می‌کند کمی خسته‌کننده می‌شود. دن‌کیشوت در جلد دوم خطابه‌ها و مونولوگ‌های طولانی ایراد می‌کند. سانکوپانزا نیز در جلد دوم ناگهان به شخصیتی مانند ملانصرالدین خودمان یا جوحی و بهلول عرب‌ها تبدیل می‌شود. شخصیتی در ظاهر دلقک، احمق و دیوانه و در باطن متفکر، حکیم و عاقل.
صحنه‌هایی که در آن سروانتس اساس عاشقانه‌ی رمانس‌ها را به مسخره می‌گیرد و پهلوان‌ها را با مسخره‌ترین و رقت‌بارترین وسیله‌ها دک و دنده‌شکسته می‌کند زیباترین قسمت‌های دن‌کیشوت برای من بود. فکر می‌کنم برای ما ایرانی‌ها که ادبیات عاشقانه‌ی وسیع و قدرتمندی داریم معشوقه‌ای مانند دولسینه و کلی معشوقه و عاشق مضحک و احمق دیگر لازم است تا ما را از خواب شاعران عاشق‌پیشه بیدار کند. خوابی که در آن عاشق در حالت بیخودی فقط با خودش حرف می‌زند و اصلاً معشوقه‌ای در کار نیست و اگر هم هست عاشق به خاطر مردم‌آزاری ذاتی‌اش امانش را بریده.
در فصل سیزده جلد اول دن‌کیشوت در جایی که جنازه‌ی چوپانی عاشق در حال تشییع است دختری که تا پیش از آن در شعرهای آن مرحوم به ستمگری و بی‌وفایی و زیبایی یاد می‌شود ناگهان حاضر می‌شود و پای قبر آن چوپان از حیثیت خود و به نظر من از حیثیت تمام معشوقه‌های بی‌زبان ادبیات پهلوانی و کهنه دفاع می‌کند. او عاشق مرحوم را مزاحم نوامیس مردم می‌داند و تمام توهمات عاشقانه و بی‌وفایی‌های خودش را محصول ذهن آن مرحوم می‌داند. این فصل شاید اولین جایی از این رمان بود که برایم تکان‌دهنده و عمیقاً خنده‌دار بود. انگار معشوقه‌ای که مدام در ادبیات قدیم از زبان عاشق بیمار توصیف می‌شده حالا زنده شده و دارد برای اولین‌بار خودش از زبان خودش حرف می‌زند. با زبانی زنانه و عاقلانه.

[Miss Ravi]

دن‌ کیشوت بهترین شغل دنیا را دارد؛ سرگردانی و در جهانی خودخواسته زندگی می‌کند که با خیال‌هایش ساخته. دیگران تلاش می‌کنند تا او را از این وضعیت نجات دهند؛ اما دن کیشوت نمی‌خواهد نجات پیدا کند. می‌خواهد پهلوان افسرده سیمایی باشد که لگن را کلاهخود می‌پندارد و گمان می‌کند که آن‌چنان قدرتمند است که می‌تواند بیچارگان را از بدبختی رها کند. آیا دن کیشوت خوشبخت‌ترین آدمی نیست که می‌شناسیم؟

[Stephen P(who no longer can participate due to illness)]

The stars move toward an infinity not to be counted. Yet so accessible. They shift over making a space for me around the campfire as we listen to Cervantes’ narrator tell us tales nested within tales. The emergence of modern tropes. I follow the Don who will not cease to follow his life source; his imagination; his seeing the actual reality agreed upon lacking. Robed in humor there is a biting edge of honing books as the source of life. The inner life over the outer life? Breeding laughter while breeding thought.

What a reading experience! I am so glad that I now have this volume as a part of me. What I am perplexed about is that Volume 2 was written without permission by someone else and therefore a decade later Cervantes writes his; a reaction or a creative urge. Does anyone know the answer. It would help me greatly in deciding whether to go onto Volume 2.