What do you think?
Rate this book
Dziecko Holokaustu
Prawdziwa historia dziewczynki cudem ocalonej z żydowskiego getta. inspirująca historia o przetrwaniu i nadziei w obliczu grozy.
Rachela, nazywana Laleczką, urodziła się w getcie w 1941 roku. Jej rodzice, Jakub i Cypa byli gotowi na wszystko, byle tylko utrzymać ją przy życiu.
Tuż przed pierwszymi urodzinami Laleczki, naziści zaczęli stopniowo mordować wszystkich w getcie. Jej ojciec zdawał sobie sprawę, że oznacza to pewną śmierć również dla jego córeczki. W przypływie desperacji i nadziei, bez względu na koszty, rodzice postanawiają ocalić Rachelę.
Cypa przemyca córkę poza granice getta, gdzie czekały jej polskie przyjaciółki: Irena i Zofia. Powierza im swoją ukochaną Laleczkę, po czym wraca do getta, by dołączyć do męża i rodziców – nieświadoma czekającego ją losu. Pomimo śmiertelnego niebezpieczeństwa, Irena i Zofia biorą na siebie odpowiedzialność za opiekę nad dzieckiem w czasie wojny, udając, że jest członkiem ich rodziny. Wiedzą, że gdyby je zdemaskowano, zostałyby rozstrzelane.
Dziecko Holokaustu powstało w oparciu o unikatowy dziennik napisany przez Cypę w trakcie anihilacji getta oraz wywiady z kluczowymi bohaterami tej historii, rzadkie dokumenty i autentyczne listy.
Rachela, nazywana Laleczką, urodziła się w getcie w 1941 roku. Jej rodzice, Jakub i Cypa byli gotowi na wszystko, byle tylko utrzymać ją przy życiu.
Tuż przed pierwszymi urodzinami Laleczki, naziści zaczęli stopniowo mordować wszystkich w getcie. Jej ojciec zdawał sobie sprawę, że oznacza to pewną śmierć również dla jego córeczki. W przypływie desperacji i nadziei, bez względu na koszty, rodzice postanawiają ocalić Rachelę.
Cypa przemyca córkę poza granice getta, gdzie czekały jej polskie przyjaciółki: Irena i Zofia. Powierza im swoją ukochaną Laleczkę, po czym wraca do getta, by dołączyć do męża i rodziców – nieświadoma czekającego ją losu. Pomimo śmiertelnego niebezpieczeństwa, Irena i Zofia biorą na siebie odpowiedzialność za opiekę nad dzieckiem w czasie wojny, udając, że jest członkiem ich rodziny. Wiedzą, że gdyby je zdemaskowano, zostałyby rozstrzelane.
Dziecko Holokaustu powstało w oparciu o unikatowy dziennik napisany przez Cypę w trakcie anihilacji getta oraz wywiady z kluczowymi bohaterami tej historii, rzadkie dokumenty i autentyczne listy.
344 pages, Paperback
Published September 10, 2022
1105 people are currently reading
1576 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 217 reviews
April 15, 2016
Thank you for writing this story, Amira!
I probably should wait to write this review as the tears are still flowing. What am amazing story. It did take a few scans through the book to get the characters straight as there were many and I was unfamiliar with some of the polish names. Thank you to author for sharing this incredible story of love, compassion and strength in the midst of pure evil.
The evil that was perpetrated is just unfathomable. These stories must be told. I loved the three photos and may we always remember handsome Jacob and beautiful Zippa and the millions holocaust victims. Evil and hate are real and will always exist. Through these stories, we see that evil doesn't conquer all but good always wins in the end.
Evil exists today and as our fellow humans are butchered, we turn a blind eye. Each year that evil continues to get worse, we become more immune to the atrocities just as good people did in the 30's and 40's. What was striking to me was the hatred that was expressed by many of the polish people before the war reminded me of the hateful expressions we are hearing from groups today. Groups that pretend to be super tolerant and in the right but are so full of anger and hate. I grew up being told to never forget and it breaks my heart to see so many have forgotten or just don't care. Worse yet, many carry the same anti semitism that allowed the Holocaust to happen. I pray there are more Irene and Sophia's in today's world and love wins out.
I probably should wait to write this review as the tears are still flowing. What am amazing story. It did take a few scans through the book to get the characters straight as there were many and I was unfamiliar with some of the polish names. Thank you to author for sharing this incredible story of love, compassion and strength in the midst of pure evil.
The evil that was perpetrated is just unfathomable. These stories must be told. I loved the three photos and may we always remember handsome Jacob and beautiful Zippa and the millions holocaust victims. Evil and hate are real and will always exist. Through these stories, we see that evil doesn't conquer all but good always wins in the end.
Evil exists today and as our fellow humans are butchered, we turn a blind eye. Each year that evil continues to get worse, we become more immune to the atrocities just as good people did in the 30's and 40's. What was striking to me was the hatred that was expressed by many of the polish people before the war reminded me of the hateful expressions we are hearing from groups today. Groups that pretend to be super tolerant and in the right but are so full of anger and hate. I grew up being told to never forget and it breaks my heart to see so many have forgotten or just don't care. Worse yet, many carry the same anti semitism that allowed the Holocaust to happen. I pray there are more Irene and Sophia's in today's world and love wins out.
February 5, 2016
I was absolutely floored by this book. I have read several books about the Holocaust and the atrocities that occurred in those years. This one though was like none other I had read. It was told in first person and each chapter featured a different person. It centered around a young girl who was born in the worst circumstances imaginable. It was a story of unconditional love but more so, absolute friendship.
As I read the gamut of emotions swelled over me in an unusual fashion. I shed a tear, I was angry, I was disgusted, I was relieved. I hurt for this child who had gone through so much, had lost so much,just to stay alive. The people who loved her did what they could, even from the beginning when her Mother had to let go. She was loved.
Is this just another Holocaust story from the historical times? No, this is a true story, a story that had to be told. This is a story that has to be heard like the stories of other survivors. It needs to be told again, and again, so that what happened to this child and her family and the many other families NEVER happens again!
Side note: This book goes from before she was born up through present day. You find out what happens to her near the end and you get to see photos too. Hint, the cover photo is her, read this book to find out who the other person is.
Disclosure: I received a Kindle copy of this book in exchange for my open and honest opinion. The views expressed here are 100% my own and may differ from yours. ~Naila Moon
As I read the gamut of emotions swelled over me in an unusual fashion. I shed a tear, I was angry, I was disgusted, I was relieved. I hurt for this child who had gone through so much, had lost so much,just to stay alive. The people who loved her did what they could, even from the beginning when her Mother had to let go. She was loved.
Is this just another Holocaust story from the historical times? No, this is a true story, a story that had to be told. This is a story that has to be heard like the stories of other survivors. It needs to be told again, and again, so that what happened to this child and her family and the many other families NEVER happens again!
Side note: This book goes from before she was born up through present day. You find out what happens to her near the end and you get to see photos too. Hint, the cover photo is her, read this book to find out who the other person is.
Disclosure: I received a Kindle copy of this book in exchange for my open and honest opinion. The views expressed here are 100% my own and may differ from yours. ~Naila Moon
April 30, 2025
heartbreaking and inspirational rolled into one, truly remarkable people
July 25, 2021
#HolocaustChild - Lalechka
By Amira Keidar
“Holocaust Child” - a little girl smuggled out of a Jewish ghetto. Two courageous women and a stirring story of desperation, hope and survival.
There’s not a Holocaust based story that I’ve read without being misty eyed and “Holocaust Child - Lalechka” was no different. Amira Keidar has taken true life events of an inspirational survival story and written a novel that tugs at the heartstrings and brings a tear to the eye.
The book dives straight in with a haunting prologue which sets the scene for how the characters arrived at that point in time and then the following developments.
With the Polish girls characters being a mix of both Christian and Jewish, it was interesting to read how they both experienced the start of the war with their religions and views, after living together in somewhat harmony. Their unity and friendship despite their religious differences, were so strong and admirable and it was this strength of character and dedication that saw the survival of the child and escape from sure death.
I was saddened by how the Jews were segregated from the Polish students in lecture halls, with hostile looks and daily direct and whispered insults aimed at the Jews, after learning happily together in the same classes.
Based on a true story with real life people, the author started writing her book after reading a journal written by Zippa (the Jewish girl incarcerated in the ghetto) and the author’s real life friend’s familial connection to the story. So intense was the attention to detail and accurately recounted facts, this read almost like non fiction, which for me, hit the heart so much harder. I was surprised to see the real photos at the close of the book that were mentioned in the story and was able to put a face to the actual characters, making it so much more real and heartbreaking. Interviews with key figures and authentic letters together with the harrowing descriptions of the annihilation of the ghettos, has resulted in a first rate story of survival and loyal friendships.
By Amira Keidar
“Holocaust Child” - a little girl smuggled out of a Jewish ghetto. Two courageous women and a stirring story of desperation, hope and survival.
There’s not a Holocaust based story that I’ve read without being misty eyed and “Holocaust Child - Lalechka” was no different. Amira Keidar has taken true life events of an inspirational survival story and written a novel that tugs at the heartstrings and brings a tear to the eye.
The book dives straight in with a haunting prologue which sets the scene for how the characters arrived at that point in time and then the following developments.
With the Polish girls characters being a mix of both Christian and Jewish, it was interesting to read how they both experienced the start of the war with their religions and views, after living together in somewhat harmony. Their unity and friendship despite their religious differences, were so strong and admirable and it was this strength of character and dedication that saw the survival of the child and escape from sure death.
I was saddened by how the Jews were segregated from the Polish students in lecture halls, with hostile looks and daily direct and whispered insults aimed at the Jews, after learning happily together in the same classes.
Based on a true story with real life people, the author started writing her book after reading a journal written by Zippa (the Jewish girl incarcerated in the ghetto) and the author’s real life friend’s familial connection to the story. So intense was the attention to detail and accurately recounted facts, this read almost like non fiction, which for me, hit the heart so much harder. I was surprised to see the real photos at the close of the book that were mentioned in the story and was able to put a face to the actual characters, making it so much more real and heartbreaking. Interviews with key figures and authentic letters together with the harrowing descriptions of the annihilation of the ghettos, has resulted in a first rate story of survival and loyal friendships.
November 30, 2022
In August 1942 Zippa Zonshein smuggled her baby girl out of the Shedlitz ghetto and handed her over to her two life-long Polish friends: Irena and Sophia. Together these two women cared for the child until the end of the war, pretending she is part of their family. Nicknamed ‘Lalechka’ (dolly), she escapes the fate that was indiscriminately handed out to thousands of others.
This book dispelled any notions I may have had that anti-semitism started with the rise of National Socialism. It made me realize that the groundwork for antisemiticsentiments to flourish had already been laid by the time the Nazis came to power. Although Germany was not the only country that was guilty of anti-Semitism it was singularly responsible for the systematic annihilation of European Jews.
I’ve read many books about the Holocaust. It is a subject I keep returning to because I believe that understanding how is started and why it happened it is the only way to ensure that nothing like it will ever happen again (although current events make me doubt we have learnt anything). I thought that The Holocaust Child was especially heartbreaking. For a young mother to give up her 10 month-old child to ensure that it has a chance to survive requires not only extreme courage but the realization that there really was no other hope. It must have been truly devastating to make such a huge sacrifice.
Harrowing and bleak in places this book, and others like it, both appalled and thrilled me because it clearly depicted both the evil and the goodness that humans are capable of. In spite of the darkness of the war years there were still people who were capable of acting as bright, shining lights.
My rating: 4.25
This book dispelled any notions I may have had that anti-semitism started with the rise of National Socialism. It made me realize that the groundwork for antisemiticsentiments to flourish had already been laid by the time the Nazis came to power. Although Germany was not the only country that was guilty of anti-Semitism it was singularly responsible for the systematic annihilation of European Jews.
I’ve read many books about the Holocaust. It is a subject I keep returning to because I believe that understanding how is started and why it happened it is the only way to ensure that nothing like it will ever happen again (although current events make me doubt we have learnt anything). I thought that The Holocaust Child was especially heartbreaking. For a young mother to give up her 10 month-old child to ensure that it has a chance to survive requires not only extreme courage but the realization that there really was no other hope. It must have been truly devastating to make such a huge sacrifice.
Harrowing and bleak in places this book, and others like it, both appalled and thrilled me because it clearly depicted both the evil and the goodness that humans are capable of. In spite of the darkness of the war years there were still people who were capable of acting as bright, shining lights.
My rating: 4.25
October 7, 2018
This is probably the best Holocaust or WWII novel that I have ever read. I have read so many actual memoirs and biographies of the time that finding a novel that I find many novels to be too modern in tone or too historically inaccurate. This one was different. Keidar managed to catch the cadence and feel of a first-person memoir of the times. You can really tell that she did an incredible amount of research before writing this. I really appreciated that.
The style took me by surprise, but it was perfect for the story. Each person tells their own chunk of the story so it does jump from narrator to narrator, but it wasn’t hard to follow. It gives a very complete picture of each event because of the multiple narrators. Besides that, it was a very clever literary technique well executed.
Because the story is the novelization of a true account, it’s also heartbreaking. The focus is on the friendships that saved a baby despite all the odds, but still, it was a sad book. I would still recommend it.
The style took me by surprise, but it was perfect for the story. Each person tells their own chunk of the story so it does jump from narrator to narrator, but it wasn’t hard to follow. It gives a very complete picture of each event because of the multiple narrators. Besides that, it was a very clever literary technique well executed.
Because the story is the novelization of a true account, it’s also heartbreaking. The focus is on the friendships that saved a baby despite all the odds, but still, it was a sad book. I would still recommend it.
October 29, 2023
Couldn't put it down -
A great read especially today with so much hate and antisemtry in our world. Although intense and also unimaginable at times, the warmth and support of friends shines through. Also makes me reflect and ask myself, would I have the strength, courage and be brave enough to take care of my best friends? I would hope so.
A great read especially today with so much hate and antisemtry in our world. Although intense and also unimaginable at times, the warmth and support of friends shines through. Also makes me reflect and ask myself, would I have the strength, courage and be brave enough to take care of my best friends? I would hope so.
April 13, 2025
Took me so long due to just life recently. However this true story was so harrowing and really helps brings to light the darker sides of WW2. However to know this little girl was able to be saved as her whole family gave their lives for her is unbelievable and so heartbreaking at the same time. Despite the dark topics, this does bring back my faith in some in humanity.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 30, 2022
Weer een van die verhalen die verteld moeten worden, met veel gevoel gedaan.
April 23, 2022
Recensie van:
Het meisje uit het Joodse Ghetto
Auteur: Amira Keidar
Amira Keidar werd in de herfst van 1963 geboren in een kibboets in Israël. Nadat ze als officier in het Israëlische leger had gediend, woonde ze 3 jaar in Parijs, waar ze zakelijk Frans en politieke wetenschappen studeerde. Terugkomend uit Frankrijk voltooide ze haar B.A. in Internationale Betrekkingen aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. Amira werkte zes jaar als stewardess voor de Israëlische luchtvaartmaatschappij EL-AL en ging daarna aan de slag als onderzoeker bij een nationale tv-zender.
Tijdens haar werk als onderzoeker schreef Amira tientallen mini-biografieën voor een interviewprogramma dat destijds op de zender werd uitgezonden. Door onderzoek te doen naar en te schrijven over het leven van mensen, realiseerde ze zich dat het schrijven van biografieën haar doelwit zou kunnen zijn.
Wijze van lezen: e book voor Boeken en Meer Leesclub o.l.v. Erna Eikhoudt
Uitgeverij: Omniboek
Genre: historische roman non-fictie
Cover:
De cover doet mij denken aan lang vervlogen tijden. Van mensen die of heel oud zijn nu of al overleden zijn. De coverfoto lijkt op een vaderfiguur voor het kindje dat ogenschijnlijk zijn best gaat doen voor haar te vechten opdat zij in de toekomst vrede mag kennen. De foto achterin vind ik een moeder of grootmoeder die liefde aan haar (klein) kind betoont. Beide hebben hun eigen vorm van ontroering.
Flaptekst:
De flaptekst is indrukwekkend, hartverscheurend en maakt me naast emotioneel ook nieuwsgierig naar deze tragische geschiedenis.
Het verhaal:
Het meisje uit het Joodse getto’ van Amira Keidar is het indringende, waargebeurde verhaal van Rachel, die dankzij de moed van mensen om haar heen wordt gered van deportatie.
‘Het meisje uit het Joodse getto’ begint in Polen, 1941. In het getto van Siedlce, een klein stadje ten oosten van Warschau, wordt een meisje geboren. Ze krijgt de naam Rachel, maar haar ouders noemen haar liefkozend ‘Lalechka’. Terwijl de liquidatie van het getto al begonnen is, smokkelt vader Jacob zijn vrouw en dochter het getto uit. Moeder Zippa brengt haar kind, met alle risico’s van dien, naar twee oude vriendinnen, Irena en Sophia. Zij nemen de zorg voor het meisje op zich. Zippa keert terug naar Jacob, wetende welk vreselijk lot hun te wachten staat.
‘Het meisje uit het Joodse getto’ is gebaseerd op het dagboek dat Zippa, samen met haar dochter, achterliet.
Mijn leesbeleving:
Het verhaal leest fijn en vlot. Je leert de diverse personages goed kennen alsmede hun visie op de wereld om hen heen en hoe dat met elkaar verweven is. Het hele verhaal wordt in de ik vorm door diverse personen verteld. Op zeer indringende en beeldende wijze. Alsof je er bij bent bij de gebeurtenissen. Je ervaart alles door de ogen van diegene die het verhaal vertellen.
Doordat de vriendschap op jonge leeftijd begon tussen twee Poolse en een Joods meisjes zie je dat de fundamenten ervan zeer stevig zijn. Ook speelden er nog geen aspecten als religie, afkomst en oorlog (dreiging). Vele jaren later als ze hun eigen leven wagen voor een kind van een van hen dan is dit zo dapper. Het getuigt van zo’n heldenmoed.
De keuzes die gemaakt zijn werden gedaan vanuit diepgewortelde liefde voor familie, je gezin. Dat ze achteraf gezien een macaber lot bezegelen is verschrikkelijk. Maar dit kan hen niet aangerekend worden. Want het kwaad bevond zich destijds overal. De enige reden was dat je Joods was. En iedereen die Joods was had geen rechten. Verschrikkelijk.
Het lijkt mij hartverscheurend om de keuze te moeten maken om je kind bij anderen achter te laten. Gelukkig heb ik mij nooit in zo’n situatie bevonden. Ik vind het erg heftig maar ik begrijp het wel. Je wilt dat kleine meiske haar toekomst veilig stellen. Daardoor doe je er alles aan om haar kostbare leven te beschermen.
Het is een dappere maar zeer zware beslissing. Maar ook intens verdrietig omdat diegene een vreselijk lot tegemoet gaat. Onomkeerbaar.
Vele boeken over de Tweede Wereldoorlog heb ik al gelezen. Maar deze geschiedenis ten tijde van de Tweede Wereldoorlog kende ik nog niet. Ook de gebeurtenissen omtrent hereniging van Joodse families was nieuw voor mij. Enorm intens maar wel zeer waardevol dat hier over geschreven wordt. Het geeft de slachtoffers een gezicht. Ze blijven niet anoniem achter in de geschiedenis.
De familie die in dit boek de oorlog overleefden. Hetzij door eigen keuzes te maken. Bijvoorbeeld door te vluchten, onder te duiken of te emigreren. Ze zijn veilig maar wat moet het een vreselijk en hartverscheurend besef zijn geweest dat ze hun familie nooit meer zagen. Weliswaar werden er overlevenden herenigd met familie. Hadden ze een laatste levende verbinding met de familie waar ze uit voortkwamen. Maar ook dat lijkt me traumatisch zwaar. Dubbel ook omdat je natuurlijk blij bent dat er familie van je nog leeft.
Rachel kende een zeer liefdevolle start van haar leven samen met mensen die onvoorwaardelijk van haar hielden. Zij was hun licht in die inktzwarte duisternis van het leven in de hel op aarde. Na dat eerste jaar werd ervoor gezorgd dat Rachel veilig kon opgroeien door onder te duiken. De basis zal bij haar goed geweest zijn. Noodgedwongen werd zij continu verplaatst om haar kostbare leven veilig te stellen. Na de oorlog vind ze na vele omzwervingen eindelijk haar plek in het leven. Diep respect dat ze zo’n sterke, liefdevolle, empatische vrouw werd.
Dit verhaal, deze ooggetuigen verslaglegging van een oorlog die zo intens treurig, gewelddadig, gruwelijk, vreselijk verwoestend was, heeft mij diep geraakt. Maar ik vond het toch ook zeer waardevol dat dit boek geschreven is. Ik hoop met heel mijn hart dat iedereen dit boek gaat lezen. Laat het een les zijn voor volgende generaties. Dat er nooit meer genocide mag plaats vinden. Nooit meer een bepaald ras, levensovertuiging, geaardheid, religie mag worden weggevaagd. Ieder mens heeft recht op een leven in vrede en liefde. Ieder mens is een Parel in Gods hand, heeft het recht om te leven.
Helaas heeft de mensheid nog niet veel bijgeleerd en zijn er heden ten dage nog telkens oorlogen waarbij men elkaar het licht in de ogen niet gunt. Daarom is het van het allergrootste belang dat dit soort boeken geschreven en uitgegeven worden. Dat ze een breed publiek bereiken en dat iedere lezer hier een mening over geeft en middels een oprechte leesbeleving meer bekendheid geeft aan dit verhaal.
Dat verdienen de betrokkenen en de auteur Amira Keidar.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Ik ben tot deze keuze gekomen omdat dit een verhaal is wat zo beeldend geschreven is. Zo eerlijk en oprecht verslag doet van een verschrikkelijke oorlog maar ook laat zien dat er vriendschappen bestaan die gestut zijn op liefde voor elkaar. Dat religie, etniciteit, geaardheid en levensovertuiging niet belangrijk zijn. Ieder mens heeft recht op zijn of haar eigen levensvisie. De kostbaarheid van een mensenleven om tot volle bloei te komen is zo belangrijk.
Als je het verhaal gelezen hebt dan krijgen de foto’s op de voorkant en achterin nog meer betekenis. Raken ze je diep in het hart. Maar ben je ook kwaad, teneergeslagen, verbluft, verdrietig en stil. Omdat deze mensen gewoon hun leven als iedereen in liefde wilden leven. Maar dat niet mochten omdat ze geen recht van bestaan hadden. Enkel en alleen omdat Joods zijn niet mocht in de Tweede Wereldoorlog.
Erna Eikhoudt bedankt voor de leesclub en je steengoede vragen.
Omniboek en Amira Keidar bedankt dat ik dit boek mocht lezen en deelgenoot mocht worden van een geschiedenis die ik niet kende. Ik vond het zeer indrukwekkend en leerzaam.
Het meisje uit het Joodse Ghetto
Auteur: Amira Keidar
Amira Keidar werd in de herfst van 1963 geboren in een kibboets in Israël. Nadat ze als officier in het Israëlische leger had gediend, woonde ze 3 jaar in Parijs, waar ze zakelijk Frans en politieke wetenschappen studeerde. Terugkomend uit Frankrijk voltooide ze haar B.A. in Internationale Betrekkingen aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. Amira werkte zes jaar als stewardess voor de Israëlische luchtvaartmaatschappij EL-AL en ging daarna aan de slag als onderzoeker bij een nationale tv-zender.
Tijdens haar werk als onderzoeker schreef Amira tientallen mini-biografieën voor een interviewprogramma dat destijds op de zender werd uitgezonden. Door onderzoek te doen naar en te schrijven over het leven van mensen, realiseerde ze zich dat het schrijven van biografieën haar doelwit zou kunnen zijn.
Wijze van lezen: e book voor Boeken en Meer Leesclub o.l.v. Erna Eikhoudt
Uitgeverij: Omniboek
Genre: historische roman non-fictie
Cover:
De cover doet mij denken aan lang vervlogen tijden. Van mensen die of heel oud zijn nu of al overleden zijn. De coverfoto lijkt op een vaderfiguur voor het kindje dat ogenschijnlijk zijn best gaat doen voor haar te vechten opdat zij in de toekomst vrede mag kennen. De foto achterin vind ik een moeder of grootmoeder die liefde aan haar (klein) kind betoont. Beide hebben hun eigen vorm van ontroering.
Flaptekst:
De flaptekst is indrukwekkend, hartverscheurend en maakt me naast emotioneel ook nieuwsgierig naar deze tragische geschiedenis.
Het verhaal:
Het meisje uit het Joodse getto’ van Amira Keidar is het indringende, waargebeurde verhaal van Rachel, die dankzij de moed van mensen om haar heen wordt gered van deportatie.
‘Het meisje uit het Joodse getto’ begint in Polen, 1941. In het getto van Siedlce, een klein stadje ten oosten van Warschau, wordt een meisje geboren. Ze krijgt de naam Rachel, maar haar ouders noemen haar liefkozend ‘Lalechka’. Terwijl de liquidatie van het getto al begonnen is, smokkelt vader Jacob zijn vrouw en dochter het getto uit. Moeder Zippa brengt haar kind, met alle risico’s van dien, naar twee oude vriendinnen, Irena en Sophia. Zij nemen de zorg voor het meisje op zich. Zippa keert terug naar Jacob, wetende welk vreselijk lot hun te wachten staat.
‘Het meisje uit het Joodse getto’ is gebaseerd op het dagboek dat Zippa, samen met haar dochter, achterliet.
Mijn leesbeleving:
Het verhaal leest fijn en vlot. Je leert de diverse personages goed kennen alsmede hun visie op de wereld om hen heen en hoe dat met elkaar verweven is. Het hele verhaal wordt in de ik vorm door diverse personen verteld. Op zeer indringende en beeldende wijze. Alsof je er bij bent bij de gebeurtenissen. Je ervaart alles door de ogen van diegene die het verhaal vertellen.
Doordat de vriendschap op jonge leeftijd begon tussen twee Poolse en een Joods meisjes zie je dat de fundamenten ervan zeer stevig zijn. Ook speelden er nog geen aspecten als religie, afkomst en oorlog (dreiging). Vele jaren later als ze hun eigen leven wagen voor een kind van een van hen dan is dit zo dapper. Het getuigt van zo’n heldenmoed.
De keuzes die gemaakt zijn werden gedaan vanuit diepgewortelde liefde voor familie, je gezin. Dat ze achteraf gezien een macaber lot bezegelen is verschrikkelijk. Maar dit kan hen niet aangerekend worden. Want het kwaad bevond zich destijds overal. De enige reden was dat je Joods was. En iedereen die Joods was had geen rechten. Verschrikkelijk.
Het lijkt mij hartverscheurend om de keuze te moeten maken om je kind bij anderen achter te laten. Gelukkig heb ik mij nooit in zo’n situatie bevonden. Ik vind het erg heftig maar ik begrijp het wel. Je wilt dat kleine meiske haar toekomst veilig stellen. Daardoor doe je er alles aan om haar kostbare leven te beschermen.
Het is een dappere maar zeer zware beslissing. Maar ook intens verdrietig omdat diegene een vreselijk lot tegemoet gaat. Onomkeerbaar.
Vele boeken over de Tweede Wereldoorlog heb ik al gelezen. Maar deze geschiedenis ten tijde van de Tweede Wereldoorlog kende ik nog niet. Ook de gebeurtenissen omtrent hereniging van Joodse families was nieuw voor mij. Enorm intens maar wel zeer waardevol dat hier over geschreven wordt. Het geeft de slachtoffers een gezicht. Ze blijven niet anoniem achter in de geschiedenis.
De familie die in dit boek de oorlog overleefden. Hetzij door eigen keuzes te maken. Bijvoorbeeld door te vluchten, onder te duiken of te emigreren. Ze zijn veilig maar wat moet het een vreselijk en hartverscheurend besef zijn geweest dat ze hun familie nooit meer zagen. Weliswaar werden er overlevenden herenigd met familie. Hadden ze een laatste levende verbinding met de familie waar ze uit voortkwamen. Maar ook dat lijkt me traumatisch zwaar. Dubbel ook omdat je natuurlijk blij bent dat er familie van je nog leeft.
Rachel kende een zeer liefdevolle start van haar leven samen met mensen die onvoorwaardelijk van haar hielden. Zij was hun licht in die inktzwarte duisternis van het leven in de hel op aarde. Na dat eerste jaar werd ervoor gezorgd dat Rachel veilig kon opgroeien door onder te duiken. De basis zal bij haar goed geweest zijn. Noodgedwongen werd zij continu verplaatst om haar kostbare leven veilig te stellen. Na de oorlog vind ze na vele omzwervingen eindelijk haar plek in het leven. Diep respect dat ze zo’n sterke, liefdevolle, empatische vrouw werd.
Dit verhaal, deze ooggetuigen verslaglegging van een oorlog die zo intens treurig, gewelddadig, gruwelijk, vreselijk verwoestend was, heeft mij diep geraakt. Maar ik vond het toch ook zeer waardevol dat dit boek geschreven is. Ik hoop met heel mijn hart dat iedereen dit boek gaat lezen. Laat het een les zijn voor volgende generaties. Dat er nooit meer genocide mag plaats vinden. Nooit meer een bepaald ras, levensovertuiging, geaardheid, religie mag worden weggevaagd. Ieder mens heeft recht op een leven in vrede en liefde. Ieder mens is een Parel in Gods hand, heeft het recht om te leven.
Helaas heeft de mensheid nog niet veel bijgeleerd en zijn er heden ten dage nog telkens oorlogen waarbij men elkaar het licht in de ogen niet gunt. Daarom is het van het allergrootste belang dat dit soort boeken geschreven en uitgegeven worden. Dat ze een breed publiek bereiken en dat iedere lezer hier een mening over geeft en middels een oprechte leesbeleving meer bekendheid geeft aan dit verhaal.
Dat verdienen de betrokkenen en de auteur Amira Keidar.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Ik ben tot deze keuze gekomen omdat dit een verhaal is wat zo beeldend geschreven is. Zo eerlijk en oprecht verslag doet van een verschrikkelijke oorlog maar ook laat zien dat er vriendschappen bestaan die gestut zijn op liefde voor elkaar. Dat religie, etniciteit, geaardheid en levensovertuiging niet belangrijk zijn. Ieder mens heeft recht op zijn of haar eigen levensvisie. De kostbaarheid van een mensenleven om tot volle bloei te komen is zo belangrijk.
Als je het verhaal gelezen hebt dan krijgen de foto’s op de voorkant en achterin nog meer betekenis. Raken ze je diep in het hart. Maar ben je ook kwaad, teneergeslagen, verbluft, verdrietig en stil. Omdat deze mensen gewoon hun leven als iedereen in liefde wilden leven. Maar dat niet mochten omdat ze geen recht van bestaan hadden. Enkel en alleen omdat Joods zijn niet mocht in de Tweede Wereldoorlog.
Erna Eikhoudt bedankt voor de leesclub en je steengoede vragen.
Omniboek en Amira Keidar bedankt dat ik dit boek mocht lezen en deelgenoot mocht worden van een geschiedenis die ik niet kende. Ik vond het zeer indrukwekkend en leerzaam.
September 2, 2021
A beautifully written story which will stay with me forever.
During WWII a baby girl is born; normal celebrations are dulled by the fact that she was born in Poland to Jewish parents. With the German occupation, it is no exaggeration to say that families fear for their lives and in the midst of this generations and faiths come together to try and save the life of this innocent child. This is that story.
I don’t read a lot of holocaust memoirs, mainly because they are so soul destroying but this is an important tale and one I just couldn’t pass up. The author gave up her job to write this novel and she has made a first class job of it. I was aware of events in Germany regarding the Jewish community during WWII, but there are revelations of life in Poland which were new to me. Completely engrossing, this is one book I just couldn’t put down; not only does it describe the war years but by the end we have been brought right up to date with the lives of all concerned and while it is a heart-breaking story, it is skilfully told and I admire the author for her skill and talent. Definitely one I recommend and, as such, it easily earns a full house of stars.
During WWII a baby girl is born; normal celebrations are dulled by the fact that she was born in Poland to Jewish parents. With the German occupation, it is no exaggeration to say that families fear for their lives and in the midst of this generations and faiths come together to try and save the life of this innocent child. This is that story.
I don’t read a lot of holocaust memoirs, mainly because they are so soul destroying but this is an important tale and one I just couldn’t pass up. The author gave up her job to write this novel and she has made a first class job of it. I was aware of events in Germany regarding the Jewish community during WWII, but there are revelations of life in Poland which were new to me. Completely engrossing, this is one book I just couldn’t put down; not only does it describe the war years but by the end we have been brought right up to date with the lives of all concerned and while it is a heart-breaking story, it is skilfully told and I admire the author for her skill and talent. Definitely one I recommend and, as such, it easily earns a full house of stars.
August 27, 2021
Holocaust Child Lalechka by Amira Keidar is a fantastic book that is all a true story (to my surprise after reading some of it). This book looks at a part of the Holocaust which in my experience is not widely documented or written about and instead it is often the Concentration camps like Auschwitz which get all the publicity. This book is written on many people's accounts and diary entries about their friendships together before the war, what happened to Shedlitz during the war including the ghetto and what happened to the holocaust child, Rachel, who was ultimately saved from death. This book to an extent is also a message of how you should not treat children.
For my full review please follow the link below- https://cembookportal.blogspot.com/20...
For my full review please follow the link below- https://cembookportal.blogspot.com/20...
August 29, 2021
Wow, a fascinating, sweet, tragic and moving story. A little girl named Rachel was born in the ghetto. Her parents, Jacob and Zippa, they nicknamed her as Lalechka. Her parents risked their lives keep her safe, giving Rachel to Zippa’s childhoods best friends who are Christians during the war. The author Amira, who wrote the book dedicated to write about her mother’s friend Rachel from Kibbutz, who was dying from cancer in 2003. Her style of writing is such a beautiful story written book which is easy to follow that each persons in the story is real by real people. Im glad I enjoyed the book and I couldn’t put it down.
November 3, 2015
There is something truly powerful about a Nazi Germany story. You know that the only way you are hearing it, is from someone who went through a lot in their lives to get to where they are now. Stories like this are both sad and beautiful. They are so well written and portray so much emotion. You can tell that the words are very real, and they will make you feel a few ways and make you think about your life. This is a very good book. I really enjoyed it!
I received this product in exchange for my honest and unbiased opinion/review/feedback.
I received this product in exchange for my honest and unbiased opinion/review/feedback.
February 1, 2022
interesting story, writing a bit uneven
Very riveting story, but the writing was distracting at times. It didn’t flow like fiction, but not like non fiction, either. I’m not sure the various “voices” worked, but it was a reasonable attempt to tell it from different viewpoints. They all just sounded the same, so was somewhat repetitive feeling. But I stuck with it, interesting to learn about history and how the Poles did not treat Jews very well, either. Such hatred and cruelty so hard to fathom.
Very riveting story, but the writing was distracting at times. It didn’t flow like fiction, but not like non fiction, either. I’m not sure the various “voices” worked, but it was a reasonable attempt to tell it from different viewpoints. They all just sounded the same, so was somewhat repetitive feeling. But I stuck with it, interesting to learn about history and how the Poles did not treat Jews very well, either. Such hatred and cruelty so hard to fathom.
February 6, 2021
Trochu jiný příběh, než k tématu 2. světové války běžně čtu. Přesto je tato kniha také plná strachu, strachu o malou Lalečku. Ale je i plná odvahy dvou mladých žen, které se malé holčičky ujaly - válka ne-válka. Kniha je psaná systematicky z pohledu několika vypravěčů jejich očima. Což ještě více dělá knihu zajímavější a i čtivější.
November 11, 2021
This book is based on the real story of Lalechka, a child who was born in the ghetto. I wasn’t too thrilled with the format so that's why it only gets 3 stars. It just didn’t flow for me.
August 15, 2022
Książka warta uwagi. Oddaje mnóstwo emocji i pokazuje historię
November 4, 2021
” Het meisje uit de Joodse getto”, vertelt vele verhalen, al draait het hoofdzakelijk om Rachel. Het speelt zich af in Polen, een land dat onder de voet gelopen is door de Duitsers. De Joodse bevolking wordt daar in eerste instantie in gesloten getto’s geplaatst. Hier begint het verhaal van Rachel. Haar ouders, Jacob en Zippa, zijn bereid alles te doen om haar in leven te houden. Vlak voor Rachel’s eerste verjaardag beginnen de nazi’s iedereen in het getto te vermoorden. Men houdt zich dan schuil op een kleine zolderkamer tezamen met andere Joden. De vader, die als Joodse politieagent in het getto dienst doet, begrijpt dat een verblijf op zolder een zekere dood betekent voor zijn vrouw en kind. In een wanhopige maar hoopvolle stap besluiten de ouders van Rachel om hun dochter te redden, ongeacht de prijs.
Jacob smokkelt vrouw en dochter buiten de grenzen van het getto waar Zippa naar haar Poolse vrienden Irena en Sophia gaat. Ze geeft haar geliefde dochtertje aan hen en keert terug naar het getto om bij haar man en ouders te zijn – zich niet bewust van het lot dat haar te wachten staat. Irena en Sophia nemen de zorg voor Rachel op zich tijdens de oorlog en doen alsof ze deel uitmaakt van hun familie, ondanks het gevaar ontdekt en geëxecuteerd te worden.
Het boek is gebaseerd op het unieke dagboek van de jonge moeder Zippa, tijdens de vernietiging van het getto, maar ook op interviews met sleutelfiguren in het verhaal, zeldzame documenten en authentieke brieven. Dit allemaal maakt het tot een hartverscheurend verhaal. Dit boek vertelt namelijk veel meer dan het verhaal van Rachel. Het vertelt ook het verhaal van Zippa, haar familie, Irena, haar familie en Sophia en haar familie, daarbij later nog het verhaal van de broer van Zippa. Stuk voor stuk verhalen die indruk maken. Ondanks alle verschrikkingen bleef men moed houden, en had men de moed om voor anderen te zorgen met alle gevaren van dien.
De meeste indruk maakt toch wel het verhaal van Rachel, inderdaad het meisje uit de getto. Zo jong niet wetend wat haar ouders is overkomen. Thuis bij vreemden die ze als familie ziet, weer door geschoven naar een andere familie, opvanghuis en ga zo maar door. Rachel werd er door getekend, maar weet te overleven. Als dan de oorlog over is, denk je dat Rachel in rustiger vaarwater komt, niets is echter minder waar. Best wel schokkend om te lezen hoe er jaren na de oorlog nog rond gesleept werd met de kinderen die in de oorlog hun familie waren kwijtgeraakt. Iets waar je eigenlijk weinig over hoort. Dat moet toch wel een stempel gedrukt hebben op het verdere leven van deze kinderen.
Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld, wat allemaal goed bij elkaar aansluit en goed en compleet beeld geeft van de gebeurtenissen. Het onderliggende thema is ware vriendschap waarbij de betrokkenen ver gaan voor dat ene doel, het redden van Rachel.
Samengevat : Een indrukwekkend, waargebeurd en hartverscheurend boek over de verschrikkingen en ware vriendschap in de getto van een Poolse stad. Een verhaal over een jong meisje en drie vriendinnen die hun eigen leven riskeren voor het in leven houden van kleine Rachel. Het boek herinnert ons aan het vermogen van de mensheid om lief te hebben en de kracht daarvan. Zeker een aanrader!
Jacob smokkelt vrouw en dochter buiten de grenzen van het getto waar Zippa naar haar Poolse vrienden Irena en Sophia gaat. Ze geeft haar geliefde dochtertje aan hen en keert terug naar het getto om bij haar man en ouders te zijn – zich niet bewust van het lot dat haar te wachten staat. Irena en Sophia nemen de zorg voor Rachel op zich tijdens de oorlog en doen alsof ze deel uitmaakt van hun familie, ondanks het gevaar ontdekt en geëxecuteerd te worden.
Het boek is gebaseerd op het unieke dagboek van de jonge moeder Zippa, tijdens de vernietiging van het getto, maar ook op interviews met sleutelfiguren in het verhaal, zeldzame documenten en authentieke brieven. Dit allemaal maakt het tot een hartverscheurend verhaal. Dit boek vertelt namelijk veel meer dan het verhaal van Rachel. Het vertelt ook het verhaal van Zippa, haar familie, Irena, haar familie en Sophia en haar familie, daarbij later nog het verhaal van de broer van Zippa. Stuk voor stuk verhalen die indruk maken. Ondanks alle verschrikkingen bleef men moed houden, en had men de moed om voor anderen te zorgen met alle gevaren van dien.
De meeste indruk maakt toch wel het verhaal van Rachel, inderdaad het meisje uit de getto. Zo jong niet wetend wat haar ouders is overkomen. Thuis bij vreemden die ze als familie ziet, weer door geschoven naar een andere familie, opvanghuis en ga zo maar door. Rachel werd er door getekend, maar weet te overleven. Als dan de oorlog over is, denk je dat Rachel in rustiger vaarwater komt, niets is echter minder waar. Best wel schokkend om te lezen hoe er jaren na de oorlog nog rond gesleept werd met de kinderen die in de oorlog hun familie waren kwijtgeraakt. Iets waar je eigenlijk weinig over hoort. Dat moet toch wel een stempel gedrukt hebben op het verdere leven van deze kinderen.
Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld, wat allemaal goed bij elkaar aansluit en goed en compleet beeld geeft van de gebeurtenissen. Het onderliggende thema is ware vriendschap waarbij de betrokkenen ver gaan voor dat ene doel, het redden van Rachel.
Samengevat : Een indrukwekkend, waargebeurd en hartverscheurend boek over de verschrikkingen en ware vriendschap in de getto van een Poolse stad. Een verhaal over een jong meisje en drie vriendinnen die hun eigen leven riskeren voor het in leven houden van kleine Rachel. Het boek herinnert ons aan het vermogen van de mensheid om lief te hebben en de kracht daarvan. Zeker een aanrader!
December 30, 2021
Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.
Ik lees graag oorlogsverhalen, ondanks de vaak schrijnende verhalen. Dit verhaal is ook schrijnend, maar vertelt naast het verhaal van Rachel nog zo veel meer.
Het verhaal begint in de jeugd van Zippa, Irena en Sophia. Je leest hoe ze opgroeien en hoe de verschillen beginnen op te vallen doordat het antisemitisme de kop opsteekt in Polen. Dit dringt ook door in het plaatsje Shedlitz waar de drie vriendinnen opgroeien.
Als de Duitsers in Shedlitz aan de macht komen, worden de Joden al snel naar een armoedig deel van het plaatsje gedwongen, waar ze steeds minder rechten krijgen. Ondertussen is Zippa getrouwd met Jacob en al bevallen van haar dochter Rachel. Haar man Jacob lukt het om Zippa en hun dochter het getto uit te smokkelen. Zippa geeft haar dochter af bij de moeder van Irena en duikt zelf onder in een bos. Echter voelt ze zich schuldig ten opzichte van haar man en ouders en besluit terug te gaan naar het getto, waar ze een gewisse dood tegemoet gaat.
Rachel leert al op jonge leeftijd dat het leven hard kan zijn en doordat ze regelmatig van hand naar hand gaat, en niet wetend wie haar ouders nu eigenlijk zijn, en wat met ze gebeurd is. Vooral het verhaal van Rachel raakt mij en Keidar weet haar verhaal op zo’n manier op te schrijven, dat je het gevoel hebt dat je zelf in de schoenen van Rachel staat en de gevoelens die Rachel meemaakt weet ze perfect op me over te brengen. Wat ik in dit verhaal vooral opvallend vond, was de tijd na de oorlog. Als Sophia het verzoek krijgt om Rachel over te dragen aan de overgebleven familie en Rachel daarvoor naar Palestina moet sturen, doet ze dit na lang twijfelen, aangezien dit ook de laatste wens van Zippa was. Echter hier heeft Rachel opnieuw het gevoel dat ze alleen gelaten wordt en hier leert ze opnieuw dat ze het beste op zichzelf is aangewezen. Als deze reis ook nog veel langer duurt dan dat voorheen gedacht was, krijg je als lezer echt met Rachel te doen en je merkt onder het lezen dat dit gevoel me verscheurd en ik heel hard hoop dat Rachel het in Palestina beter krijgt. Maar ook daar wordt ze weer teleurgesteld. En ik had echt het gevoel alsof ik Shimon een schop onder de kont moest geven. Ik merkte dat ik echt met Rachel meeleefde.
Echter dit boek gaat over zoveel meer dan het leven van Rachel. Je leest ook duidelijk over de vriendschap tussen Zippa, Sophia en Irena, en dat deze vriendschap onvoorwaardelijk is. Want ondanks het gevaar dat Sophia en Irena zelf lopen besluiten ze Rachel bij zich te houden. Dit laat duidelijk zien, dat ondanks de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, kleine overwinningen gehaald worden, door een kind als Rachel te laten overleven, door de liefde die de vriendinnen voor elkaar hadden.
Ik lees graag oorlogsverhalen, ondanks de vaak schrijnende verhalen. Dit verhaal is ook schrijnend, maar vertelt naast het verhaal van Rachel nog zo veel meer.
Het verhaal begint in de jeugd van Zippa, Irena en Sophia. Je leest hoe ze opgroeien en hoe de verschillen beginnen op te vallen doordat het antisemitisme de kop opsteekt in Polen. Dit dringt ook door in het plaatsje Shedlitz waar de drie vriendinnen opgroeien.
Als de Duitsers in Shedlitz aan de macht komen, worden de Joden al snel naar een armoedig deel van het plaatsje gedwongen, waar ze steeds minder rechten krijgen. Ondertussen is Zippa getrouwd met Jacob en al bevallen van haar dochter Rachel. Haar man Jacob lukt het om Zippa en hun dochter het getto uit te smokkelen. Zippa geeft haar dochter af bij de moeder van Irena en duikt zelf onder in een bos. Echter voelt ze zich schuldig ten opzichte van haar man en ouders en besluit terug te gaan naar het getto, waar ze een gewisse dood tegemoet gaat.
Rachel leert al op jonge leeftijd dat het leven hard kan zijn en doordat ze regelmatig van hand naar hand gaat, en niet wetend wie haar ouders nu eigenlijk zijn, en wat met ze gebeurd is. Vooral het verhaal van Rachel raakt mij en Keidar weet haar verhaal op zo’n manier op te schrijven, dat je het gevoel hebt dat je zelf in de schoenen van Rachel staat en de gevoelens die Rachel meemaakt weet ze perfect op me over te brengen. Wat ik in dit verhaal vooral opvallend vond, was de tijd na de oorlog. Als Sophia het verzoek krijgt om Rachel over te dragen aan de overgebleven familie en Rachel daarvoor naar Palestina moet sturen, doet ze dit na lang twijfelen, aangezien dit ook de laatste wens van Zippa was. Echter hier heeft Rachel opnieuw het gevoel dat ze alleen gelaten wordt en hier leert ze opnieuw dat ze het beste op zichzelf is aangewezen. Als deze reis ook nog veel langer duurt dan dat voorheen gedacht was, krijg je als lezer echt met Rachel te doen en je merkt onder het lezen dat dit gevoel me verscheurd en ik heel hard hoop dat Rachel het in Palestina beter krijgt. Maar ook daar wordt ze weer teleurgesteld. En ik had echt het gevoel alsof ik Shimon een schop onder de kont moest geven. Ik merkte dat ik echt met Rachel meeleefde.
Echter dit boek gaat over zoveel meer dan het leven van Rachel. Je leest ook duidelijk over de vriendschap tussen Zippa, Sophia en Irena, en dat deze vriendschap onvoorwaardelijk is. Want ondanks het gevaar dat Sophia en Irena zelf lopen besluiten ze Rachel bij zich te houden. Dit laat duidelijk zien, dat ondanks de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, kleine overwinningen gehaald worden, door een kind als Rachel te laten overleven, door de liefde die de vriendinnen voor elkaar hadden.
August 10, 2022
Krzywdzące słowa
Czytam literaturę wojenną, obozową. Nie tylko to sfabularyzowaną, opartą na pamiętnikach, dziennikach ludzi, którzy przeżyli piekło obozu, getta, wojny, ale także typową historyczną, biograficzną, faktu. Ale po raz pierwszy poczułam się źle czytając powieść, książkę z tego kręgu. Dlaczego? Czytajcie dalej.
Autorka ma bardzo widoczny problem z Polakami, nie wiem z czego on wynika, ale to co kreśli w swojej książce jest bardzo krzywdzące i raniące. W każdym narodzie trafią się ludzie, którzy mają chore poglądy, przemyślenia, którzy pałają złością, że nie powiedzieć nienawiścią do innych ras, wyznań, narodowości. Ale jest to jakiś ułamek danego narodu, niewielki procent. A autorka o tym zapomina, albo czyni to specjalnie. Opisując sytuację, życie Żydów w Siedlcach, czy żydowskich studentów na Uniwersytecie Warszawskim podkreśla jak to Polacy prześladowali Żydów. Nie zaznacza, że był to jakiś odsetek Polaków, członków nacjonalistycznych ugrupowań, nie, nie ma o tym słowa. Przywołuje też sytuację z 1920 roku, gdzie Polacy aresztowali Żydów, ale w jej ustach brzmi to tak, jakby powodem tego aresztowania było wyznanie, narodowość, a nie fakt, że trzymali z komunistami, których Polacy zwalczali zawsze i nigdy nie pałali do nich miłością. Ale autorka przedstawia to w takim świetle, że my wypadamy jak jacyś pogromcy Żydów...
"W sierpniu tego roku wojska sowieckie zajęły Siedlce, a dwa tygodnie później, po odbiciu miasta, Polacy aresztowali okoła tysiąca Żydów podejrzanych o kolaborację z komunistami. Około dwudziestu zostało osądzonych i skazanych na śmierć, pozostali trafili na długie lata do więzienia. Polscy mieszkańcy brali aktywny udział w tej kampanii nienawiści, grabiąc żydowskie domy i biznesy."
Pełna wątpliwości zapytałam mojego brata, historyka, co on wie o tych wydarzeniach i potwierdził moje przypuszczenia, o których piszę wyżej. Stwierdził także, że w tym fragmencie widać raczej tendencyjność, czyli ktoś swoją krzywdę stawia na piedestał i oskarża wszystkich jak leci.
Dołączam do recenzji kilka cytatów z ciekawego artykułu o antysemityzmie w II RP pióra Kacpra Walczka z HISTMAG.ORG, który wyjaśnia jak wyglądały stosunki polsko - żydowskie w Polsce.
"(...)Ze stronnictw działających w Polsce, najdalej zakrojoną nagonkę na Żydów prowadził ruch narodowy. Organizacje o antysemickim charakterze powstawały w całej Europie i polscy nacjonaliści nie stanowili tu wyjątku. (...) Warto jednak podkreślić, że spotykało się to z oporem nie tylko społeczności żydowskiej, ale też Polaków, którzy często na łamach prasy krytykowali akcję narodowców. (...) Warto podkreślić, że zarządzeniom sprzeciwiała się część polskich studentów, którzy w geście solidarności zajmowali miejsca w „części żydowskiej” czy wysłuchiwali wykładów na stojąco. Nie udało im się jednak powstrzymać wprowadzanych zmian.(...) Należy zatem pamiętać o poważnej różnicy w skali zjawiska między Polską, w której – mimo przejawów antysemityzmu – Żydzi mogli prowadzić swobodne życie kulturowe (wydawanie gazet i produkcja filmów w Jidysz) i polityczne (legalne żydowskie partie, obecność żydowskich posłów w parlamencie itp.), a innymi państwami w tym zwłaszcza nazistowskimi Niemcami. (...) Antysemityzm stanowił jeden z problemów II Rzeczpospolitej. Mimo to należy pamiętać, że zjawisko spotkało się z oporem znacznej części społeczeństwa, a żadne z polskich środowisk politycznych nie wsparło prowadzonego przez Niemców holokaustu. W czasie II wojny światowej dochodziło do przypadków kolaboracji czy pogromów, jednak generalnie Polacy nie brali udziału w nazistowskim programie eksterminacji Żydów. Spotkał się on ze zdecydowanym sprzeciwem polskich środowisk politycznych, czego przejawem było m.in. utworzenie przez Zofię Kossak-Szczucką (która przed wojną nie kryła się ze swoją niechęcią wobec Żydów) Rady Pomocy Żydom. Warto także dodać, że w czasie wojny część środowiska narodowych działaczy ograniczyła swój antysemityzm. Przejawy dyskryminacji Żydów w II RP warto rozpatrywać w szerszym kontekście społecznym i politycznym, tak aby właściwie zrozumieć znaczenie i skalę problemu.*
Mało tego autorka naśmiewa się z marszałka Józefa Piłsudskiego, i ciągle robi krzywdzące przytyki do wszystkich Polaków. "Po wydarzeniach "nocy kryształowej", o której czytaliśmy szczegółowe informacje w gazetach, było tak, jakby Polacy otrzymali pozwolenie na jeszcze większe wyrażanie nienawiści wobec nas." Serio autorko? Serio? To Polacy ukrywali rodziny żydowskie narażając własne życia, to Polacy utworzyli organizację pomagającą Żydom w gettach i poza nimi, zwaną Żegotą (Rada Pomocy Żydom), to Polacy wbrew niebezpieczeństwom dostarczali jedzenie, paczki, ubrania do gett, to Polacy ginęli razem z Żydami w obozach koncentracyjnych. Jakim więc prawem autorka tej książki tak tendencyjnie podchodzi do pewnych spraw i rzuca oskarżenia na cały naród polski? Obecna sytuacja na świecie pokazuje dobitnie, że Polacy potrafią zapomnieć o przeszłości, o dzielących różnicach, o swarach, o zbrodniach dokonanych przez przodków ukraińskich na Polakach i wyciągnąć rękę z pomocą do uchodźców z Ukrainy. Czasem warto najpierw sto razy się zastanowić zanim coś się napisze tak krzywdzącego jak autorka tej książki.
Mało tego dalej w książce można odnaleźć jeszcze bardziej bulwersujące słowa, które miast łączyć, tylko dzielą. Są to słowa ojca głównej bohaterki, który cieszy się, że jego sklep zniszczyło bombardowanie, bo nie trafi chociaż w ręce Polaków.
"Tata mówi, że teraz cieszy się ze zniszczenia naszego sklepu, bo nie musi oglądać, jak naziści go bezczeszczą albo, co gorsza, przechodzi w ręce Polaków."
Widzicie, jak to brzmi? Poziom mojej irytacji i bulwersacji wzrastał wraz z ilością przeczytanych stron.
Co do fabuły, to główny wątek książki rozpoczyna się dopiero od 130 strony, wcześniej praktycznie nic się nie dzieje, poznajemy losy Cypy, głównej bohaterki i jej dwóch polskich przyjaciółek, Zofii i Ireny, które zaopiekują się dzieckiem Cypy i Jakuba, cudem ocalonego z likwidowanego getta siedleckiego przez nazistów. Jednak autorko ci Polacy nie byli tacy źli, prawda? Historię poznajemy z punktu widzenia tych trzech kobiet, czyli Cypy, Ireny, Zofii. Gdy przebrnie się przez powolny i dość nudny początek, dość długi, bo 130 stron, to potem akcja przyspiesza i opisywane traumatyczne przeżycia Cypy, jej córeczki Racheli, zwanej Laleczką, męża Jakuba i ich bliskich w gettcie, walka o przetrwanie, warunki tam panujące, głód, bieda, ścisk, epidemie, a w późniejszym okresie eksterminacja Żydów, ich wywózka do obozu w Treblince poruszają i łamią serce. Rozdzierające są sceny pożegnania, przede wszystkim moment gdy Cypa zostawia córkę pod opieką przyjaciółek, a sama wraca do getta, nie wiedząc co ją tam czeka. Przyspieszone bicie serca i niepokój, a także podziw i szacunek budzą sceny ukrywania przez Irenę i Zofię, Racheli, podczas wojny. Przecież gdyby ktoś je wydał, Niemcy bez mrugnięcia okiem by je rozstrzelali.
Dziecko Holokaustu jest poruszającą książką, opartą na prawdziwej historii, spisanej w dzienniku Cypy w getcie i dzięki niej historia jej i jej bliskich zostanie ocalona od zapomnienia. Jest to także kolejny dowód na bestialstwo nazistów, na śmierć tylu niewinnych ludzi, jak i dowód na odwagę, siłę prawdziwej przyjaźni i poświęcenia dla uratowania życia. Wzrusza, porusza i uczy. I gdyby nie te krzywdzące słowa autorki dotyczące Polaków oceniłabym ją wyżej, a tak, no cóż...
Jeśli jesteście jej ciekawi i macie mocne nerwy, to czytajcie Dziecko Holokaustu, ale miejcie na uwadzę, to co zawarłam w mojej recenzji.
Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Filia Na Faktach.
*https://histmag.org/Antysemityzm-w-II...
Czytam literaturę wojenną, obozową. Nie tylko to sfabularyzowaną, opartą na pamiętnikach, dziennikach ludzi, którzy przeżyli piekło obozu, getta, wojny, ale także typową historyczną, biograficzną, faktu. Ale po raz pierwszy poczułam się źle czytając powieść, książkę z tego kręgu. Dlaczego? Czytajcie dalej.
Autorka ma bardzo widoczny problem z Polakami, nie wiem z czego on wynika, ale to co kreśli w swojej książce jest bardzo krzywdzące i raniące. W każdym narodzie trafią się ludzie, którzy mają chore poglądy, przemyślenia, którzy pałają złością, że nie powiedzieć nienawiścią do innych ras, wyznań, narodowości. Ale jest to jakiś ułamek danego narodu, niewielki procent. A autorka o tym zapomina, albo czyni to specjalnie. Opisując sytuację, życie Żydów w Siedlcach, czy żydowskich studentów na Uniwersytecie Warszawskim podkreśla jak to Polacy prześladowali Żydów. Nie zaznacza, że był to jakiś odsetek Polaków, członków nacjonalistycznych ugrupowań, nie, nie ma o tym słowa. Przywołuje też sytuację z 1920 roku, gdzie Polacy aresztowali Żydów, ale w jej ustach brzmi to tak, jakby powodem tego aresztowania było wyznanie, narodowość, a nie fakt, że trzymali z komunistami, których Polacy zwalczali zawsze i nigdy nie pałali do nich miłością. Ale autorka przedstawia to w takim świetle, że my wypadamy jak jacyś pogromcy Żydów...
"W sierpniu tego roku wojska sowieckie zajęły Siedlce, a dwa tygodnie później, po odbiciu miasta, Polacy aresztowali okoła tysiąca Żydów podejrzanych o kolaborację z komunistami. Około dwudziestu zostało osądzonych i skazanych na śmierć, pozostali trafili na długie lata do więzienia. Polscy mieszkańcy brali aktywny udział w tej kampanii nienawiści, grabiąc żydowskie domy i biznesy."
Pełna wątpliwości zapytałam mojego brata, historyka, co on wie o tych wydarzeniach i potwierdził moje przypuszczenia, o których piszę wyżej. Stwierdził także, że w tym fragmencie widać raczej tendencyjność, czyli ktoś swoją krzywdę stawia na piedestał i oskarża wszystkich jak leci.
Dołączam do recenzji kilka cytatów z ciekawego artykułu o antysemityzmie w II RP pióra Kacpra Walczka z HISTMAG.ORG, który wyjaśnia jak wyglądały stosunki polsko - żydowskie w Polsce.
"(...)Ze stronnictw działających w Polsce, najdalej zakrojoną nagonkę na Żydów prowadził ruch narodowy. Organizacje o antysemickim charakterze powstawały w całej Europie i polscy nacjonaliści nie stanowili tu wyjątku. (...) Warto jednak podkreślić, że spotykało się to z oporem nie tylko społeczności żydowskiej, ale też Polaków, którzy często na łamach prasy krytykowali akcję narodowców. (...) Warto podkreślić, że zarządzeniom sprzeciwiała się część polskich studentów, którzy w geście solidarności zajmowali miejsca w „części żydowskiej” czy wysłuchiwali wykładów na stojąco. Nie udało im się jednak powstrzymać wprowadzanych zmian.(...) Należy zatem pamiętać o poważnej różnicy w skali zjawiska między Polską, w której – mimo przejawów antysemityzmu – Żydzi mogli prowadzić swobodne życie kulturowe (wydawanie gazet i produkcja filmów w Jidysz) i polityczne (legalne żydowskie partie, obecność żydowskich posłów w parlamencie itp.), a innymi państwami w tym zwłaszcza nazistowskimi Niemcami. (...) Antysemityzm stanowił jeden z problemów II Rzeczpospolitej. Mimo to należy pamiętać, że zjawisko spotkało się z oporem znacznej części społeczeństwa, a żadne z polskich środowisk politycznych nie wsparło prowadzonego przez Niemców holokaustu. W czasie II wojny światowej dochodziło do przypadków kolaboracji czy pogromów, jednak generalnie Polacy nie brali udziału w nazistowskim programie eksterminacji Żydów. Spotkał się on ze zdecydowanym sprzeciwem polskich środowisk politycznych, czego przejawem było m.in. utworzenie przez Zofię Kossak-Szczucką (która przed wojną nie kryła się ze swoją niechęcią wobec Żydów) Rady Pomocy Żydom. Warto także dodać, że w czasie wojny część środowiska narodowych działaczy ograniczyła swój antysemityzm. Przejawy dyskryminacji Żydów w II RP warto rozpatrywać w szerszym kontekście społecznym i politycznym, tak aby właściwie zrozumieć znaczenie i skalę problemu.*
Mało tego autorka naśmiewa się z marszałka Józefa Piłsudskiego, i ciągle robi krzywdzące przytyki do wszystkich Polaków. "Po wydarzeniach "nocy kryształowej", o której czytaliśmy szczegółowe informacje w gazetach, było tak, jakby Polacy otrzymali pozwolenie na jeszcze większe wyrażanie nienawiści wobec nas." Serio autorko? Serio? To Polacy ukrywali rodziny żydowskie narażając własne życia, to Polacy utworzyli organizację pomagającą Żydom w gettach i poza nimi, zwaną Żegotą (Rada Pomocy Żydom), to Polacy wbrew niebezpieczeństwom dostarczali jedzenie, paczki, ubrania do gett, to Polacy ginęli razem z Żydami w obozach koncentracyjnych. Jakim więc prawem autorka tej książki tak tendencyjnie podchodzi do pewnych spraw i rzuca oskarżenia na cały naród polski? Obecna sytuacja na świecie pokazuje dobitnie, że Polacy potrafią zapomnieć o przeszłości, o dzielących różnicach, o swarach, o zbrodniach dokonanych przez przodków ukraińskich na Polakach i wyciągnąć rękę z pomocą do uchodźców z Ukrainy. Czasem warto najpierw sto razy się zastanowić zanim coś się napisze tak krzywdzącego jak autorka tej książki.
Mało tego dalej w książce można odnaleźć jeszcze bardziej bulwersujące słowa, które miast łączyć, tylko dzielą. Są to słowa ojca głównej bohaterki, który cieszy się, że jego sklep zniszczyło bombardowanie, bo nie trafi chociaż w ręce Polaków.
"Tata mówi, że teraz cieszy się ze zniszczenia naszego sklepu, bo nie musi oglądać, jak naziści go bezczeszczą albo, co gorsza, przechodzi w ręce Polaków."
Widzicie, jak to brzmi? Poziom mojej irytacji i bulwersacji wzrastał wraz z ilością przeczytanych stron.
Co do fabuły, to główny wątek książki rozpoczyna się dopiero od 130 strony, wcześniej praktycznie nic się nie dzieje, poznajemy losy Cypy, głównej bohaterki i jej dwóch polskich przyjaciółek, Zofii i Ireny, które zaopiekują się dzieckiem Cypy i Jakuba, cudem ocalonego z likwidowanego getta siedleckiego przez nazistów. Jednak autorko ci Polacy nie byli tacy źli, prawda? Historię poznajemy z punktu widzenia tych trzech kobiet, czyli Cypy, Ireny, Zofii. Gdy przebrnie się przez powolny i dość nudny początek, dość długi, bo 130 stron, to potem akcja przyspiesza i opisywane traumatyczne przeżycia Cypy, jej córeczki Racheli, zwanej Laleczką, męża Jakuba i ich bliskich w gettcie, walka o przetrwanie, warunki tam panujące, głód, bieda, ścisk, epidemie, a w późniejszym okresie eksterminacja Żydów, ich wywózka do obozu w Treblince poruszają i łamią serce. Rozdzierające są sceny pożegnania, przede wszystkim moment gdy Cypa zostawia córkę pod opieką przyjaciółek, a sama wraca do getta, nie wiedząc co ją tam czeka. Przyspieszone bicie serca i niepokój, a także podziw i szacunek budzą sceny ukrywania przez Irenę i Zofię, Racheli, podczas wojny. Przecież gdyby ktoś je wydał, Niemcy bez mrugnięcia okiem by je rozstrzelali.
Dziecko Holokaustu jest poruszającą książką, opartą na prawdziwej historii, spisanej w dzienniku Cypy w getcie i dzięki niej historia jej i jej bliskich zostanie ocalona od zapomnienia. Jest to także kolejny dowód na bestialstwo nazistów, na śmierć tylu niewinnych ludzi, jak i dowód na odwagę, siłę prawdziwej przyjaźni i poświęcenia dla uratowania życia. Wzrusza, porusza i uczy. I gdyby nie te krzywdzące słowa autorki dotyczące Polaków oceniłabym ją wyżej, a tak, no cóż...
Jeśli jesteście jej ciekawi i macie mocne nerwy, to czytajcie Dziecko Holokaustu, ale miejcie na uwadzę, to co zawarłam w mojej recenzji.
Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Filia Na Faktach.
*https://histmag.org/Antysemityzm-w-II...
February 28, 2022
I borrowed this book for free with my Prime Reading membership. If you are on Prime then I highly suggest you borrow this book or purchase it if you aren't a member. This is based on a true story that will resonate all the horrors of WWII and the occupation of aggressors with no compassion for humans or probably any other living creatures. I don't think I will ever forget this one--ever!!
Rachel was born in a Polish Ghetto. Her parents wanted her to live and managed to bring her to some Polish friends who took Rachel in as their own--they changed her name and managed to get forged papers to protect both Rachel and themselves. This very young child was sent from orphanage to orphanage to keep her alive. She never quite understood why she was always being moved around and why very few ever came to see her.
She only had one living relative-her mother's brother, who had left Poland for Israel years before. He finally found out she was still alive and again she was moved from place to place until they were able to send her to her uncle. She could not stay for long at her uncle's home and he had her put in a very good school. At least he came to visit every week! Once out of school she was taken to a Kibbutz where she could work and feel accepted and loved.
All she had of her original life were pictures of her Mom and Dad and Grandmother. Her Mom had written on the back of each of them. Except for her Uncle-her entire family died in concentration camps. Her Mom managed to get poison and killed herself before they could do it for her.
I had tears in my eyes through most of this book as I read about this confused little girl. At least at the end it was a happy ending.
Rachel was born in a Polish Ghetto. Her parents wanted her to live and managed to bring her to some Polish friends who took Rachel in as their own--they changed her name and managed to get forged papers to protect both Rachel and themselves. This very young child was sent from orphanage to orphanage to keep her alive. She never quite understood why she was always being moved around and why very few ever came to see her.
She only had one living relative-her mother's brother, who had left Poland for Israel years before. He finally found out she was still alive and again she was moved from place to place until they were able to send her to her uncle. She could not stay for long at her uncle's home and he had her put in a very good school. At least he came to visit every week! Once out of school she was taken to a Kibbutz where she could work and feel accepted and loved.
All she had of her original life were pictures of her Mom and Dad and Grandmother. Her Mom had written on the back of each of them. Except for her Uncle-her entire family died in concentration camps. Her Mom managed to get poison and killed herself before they could do it for her.
I had tears in my eyes through most of this book as I read about this confused little girl. At least at the end it was a happy ending.
September 7, 2022
Są książki, o których chce się mówić od razu po przeczytaniu. Może nie są one ciepłe i przyjemne ale ich przekaz jest jasny i zrozumiały. Z tą książką miałam okazję rozpoczynać wrzesień. Częściowo akcja rozgrywa się 83 lata temu, kiedy cała Polska zamarła i nikt nie wiedział czy nadal śni czy obudził się w złym koszmarze. Czytam te świadectwo ogromnej odwagi, determinacji i oddania siedząc w domu, z całą moją rodziną. Jak można nie być za to wdzięcznym?
Historia Rachel jest bardzo ciężka. Dziecko, które w imię obietnicy sprzed lat przerzucane jest z miejsca do miejsca żeby mogło żyć. Pozbawione stabilizacji. Stałego domu. Zwykłej codziennej rodzicielskiej troski. Łza nie raz i nie dwa zakręciła mi się w oku. Wiem, że czasy były niepewne, nikt nie wiedział co ich może czekać za tydzień albo miesiąc. Decyzję, które zapadały podszyte były ogromną obaw�� i troską o tą jedną małą istotę. Każda z nich musiała być podjęta z myślą o tym co najlepsze dla dziewczynki. Przyjaciółki, które obiecały jej mamie, że przeżyje i kiedyś oddadzą ją żyjącej rodzinie musiały mieć w sobie bardzo dużo siły i jeszcze więcej poświęcenia żeby oddać je tam gdzie przynależy religijnie.
#dzieckoholokaustu jest bardzo potrzebną lekturą. To nie tylko litery, które przedstawią nam jakąś historię, pewne osoby. To słowa, które ukażą nam ogromną tragedie niesprawiedliwości i ludzki dramat, dla którego nie ma wytłumaczenia. Wyrazy. Zdania. Opisy. Całe akapity. W ten sposób możemy zachować pamięć o tym co było, co się wydarzyło. Możemy na kartach książek i dzięki nim poznać i udokumentować wydarzenia sprzed 80 lat, które wstrząsnęły nie tylko całą Polską ale i całym światem.
Historia Rachel jest bardzo ciężka. Dziecko, które w imię obietnicy sprzed lat przerzucane jest z miejsca do miejsca żeby mogło żyć. Pozbawione stabilizacji. Stałego domu. Zwykłej codziennej rodzicielskiej troski. Łza nie raz i nie dwa zakręciła mi się w oku. Wiem, że czasy były niepewne, nikt nie wiedział co ich może czekać za tydzień albo miesiąc. Decyzję, które zapadały podszyte były ogromną obaw�� i troską o tą jedną małą istotę. Każda z nich musiała być podjęta z myślą o tym co najlepsze dla dziewczynki. Przyjaciółki, które obiecały jej mamie, że przeżyje i kiedyś oddadzą ją żyjącej rodzinie musiały mieć w sobie bardzo dużo siły i jeszcze więcej poświęcenia żeby oddać je tam gdzie przynależy religijnie.
#dzieckoholokaustu jest bardzo potrzebną lekturą. To nie tylko litery, które przedstawią nam jakąś historię, pewne osoby. To słowa, które ukażą nam ogromną tragedie niesprawiedliwości i ludzki dramat, dla którego nie ma wytłumaczenia. Wyrazy. Zdania. Opisy. Całe akapity. W ten sposób możemy zachować pamięć o tym co było, co się wydarzyło. Możemy na kartach książek i dzięki nim poznać i udokumentować wydarzenia sprzed 80 lat, które wstrząsnęły nie tylko całą Polską ale i całym światem.
July 12, 2020
"A little girl is smuggled out of a Ghetto. Two courageous women. And an inspirational story of survival
It is 1941, the height of World War II, and in a Polish ghetto, a baby girl named Rachel is born. Her parents, Jacob and Zippa, are willing to do anything to keep her alive. They nickname her Lalechka.
Just before Lalechka’s first birthday, the Nazis begin to murder everyone in the ghetto. Her mother discovers a hideaway in the attic where other Jews are hiding. The father, serving as Jewish policeman in the ghetto, understands that staying in the attic will mean a certain death for his wife and child.
In a desperate but hope-filled move, Lalechka’s parents decide to save their daughter no matter what the price.
Jacob smuggle them outside the boundaries of the ghetto where Zippa meets Polish friends, Irena and Sophia. She gives her beloved Lalechka to them and returns to the ghetto to be with her husband and parents – unaware of the fate that awaits her.
Irena and Sophia take on the burden of caring for Lalechka during the war, pretending that she is part of their family despite the danger of being discovered and executed.
Lalechka is based on the unique journal written by the young mother during the annihilation of the ghetto, as well as on interviews with key figures in the story, rare documents and authentic letters."
Sad and depressing true story of the plight of the Polish, both Jews and Christians, during WWII. Considering what these people endured, surely we can practice social distancing and wear masks for the protection of ourselves and others.
It is 1941, the height of World War II, and in a Polish ghetto, a baby girl named Rachel is born. Her parents, Jacob and Zippa, are willing to do anything to keep her alive. They nickname her Lalechka.
Just before Lalechka’s first birthday, the Nazis begin to murder everyone in the ghetto. Her mother discovers a hideaway in the attic where other Jews are hiding. The father, serving as Jewish policeman in the ghetto, understands that staying in the attic will mean a certain death for his wife and child.
In a desperate but hope-filled move, Lalechka’s parents decide to save their daughter no matter what the price.
Jacob smuggle them outside the boundaries of the ghetto where Zippa meets Polish friends, Irena and Sophia. She gives her beloved Lalechka to them and returns to the ghetto to be with her husband and parents – unaware of the fate that awaits her.
Irena and Sophia take on the burden of caring for Lalechka during the war, pretending that she is part of their family despite the danger of being discovered and executed.
Lalechka is based on the unique journal written by the young mother during the annihilation of the ghetto, as well as on interviews with key figures in the story, rare documents and authentic letters."
Sad and depressing true story of the plight of the Polish, both Jews and Christians, during WWII. Considering what these people endured, surely we can practice social distancing and wear masks for the protection of ourselves and others.
February 28, 2023
W sumie dobra książka o przyjaźni kilku kobiet (ten aspekt podobał mi się najbardzej z całej książki) - cała ta część powiedzmy "wojenna" jest bardzo dobra, bez jakichś udziwnień, nienaturalnego bohaterstwa, dorabiania dramatów itp., ponadto porusza tematy długo w Polsce przemilczane (jak np. antysemityzm w ówczesnej Polsce), nie ma tu jakichś niestworzonych dopowiedzeń czy górnolotnego bohaterstwa... wielki plus za to. No i książkę dobrze się czytało/słuchało.
Minusem jest narracja pierwszoosobowa i mieszana, a najgorsze jest już to że dochodzą narratorzy (brat Cypy, Rachela), niby można to zrozumieć ale to osłabia książkę w moich oczach, bo pisanie w pierwszej osobie, a do tego wielu narratorów, jest pójściem po totalnie najmniejszej linii oporu. A to jest minus, zwłaszcza że akurat w przypadku tej książki jest to moim zdaniem dziwny wybór.
Minusem jest też koniec historii, bo jakby nie ma tego czegoś - jakiejś mocnej kulminacji - może lepiej byłoby zakończyć książkę nawet trochę wcześniej? bo już wcześniej więcej było moim zdaniem takich odpowiednich momentów na zakończenie niż ten wybrany koniec...
Ogólnie jednak na tle fabularyzowanych, powieści, prawdziwych i "prawdziwych", wypada nadzwyczaj dobrze i lepiej niż się spodziewałem ;)
(czytana/słuchana: 24-27.02.2023)
4/5 [7/10]
Minusem jest narracja pierwszoosobowa i mieszana, a najgorsze jest już to że dochodzą narratorzy (brat Cypy, Rachela), niby można to zrozumieć ale to osłabia książkę w moich oczach, bo pisanie w pierwszej osobie, a do tego wielu narratorów, jest pójściem po totalnie najmniejszej linii oporu. A to jest minus, zwłaszcza że akurat w przypadku tej książki jest to moim zdaniem dziwny wybór.
Minusem jest też koniec historii, bo jakby nie ma tego czegoś - jakiejś mocnej kulminacji - może lepiej byłoby zakończyć książkę nawet trochę wcześniej? bo już wcześniej więcej było moim zdaniem takich odpowiednich momentów na zakończenie niż ten wybrany koniec...
Ogólnie jednak na tle fabularyzowanych, powieści, prawdziwych i "prawdziwych", wypada nadzwyczaj dobrze i lepiej niż się spodziewałem ;)
(czytana/słuchana: 24-27.02.2023)
4/5 [7/10]
December 7, 2017
I wish I had a paper copy, because following the characters, with their foreign names, was hard without a visual cue, but that is only an Audible version issue. Considering this is a review of the book itself, I went ahead and gave it 5 stars, because it was a unique story, made possible by one character's successful smuggling out her journal from the ghetto before she died. The story follows a group of childhood best friends, one Jewish, two Christian, and their lives as touched by the German invasion of Poland, the Russian and American liberation, the post-war years, and the beginning of the establishment of a homeland for the wold's persecuted Jews who survived the pogroms.. Fascinating, poignant, sweet, tragic, and moving, at one point I cheered and pumped my fist while driving! There are not many stories told from the perspective of the Polish working-class, artisans, and tradesmen, much less their daughters. I recommend it to anyone who loves bottom-up World War II history and memoirs.
July 8, 2018
Sad but very true
I cannot believe all the horrors brought on by the evil Nazi’s and their horribly evil dictator. What people went through is a living nightmare. This is a true story of. Group of girls who grew up together, before the war. Then, how they helped their Jewish friend and her young baby. It was very sad how this baby’s new mother gave her over to a group who would see that she went to her Uncle in Tel Aviv, only to wait in different orphanages for few years. When she finally got to Tel Aviv, her new Uncle and his wife didn’t want her. Again, she was placed in another home. It’s too bad she didn’t remain with her Mom’s friend, whom she called Mama. She was so loved and adored. But she was asked by the baby’s Mom via a note, to please find the baby’s Uncle in Palestine. So much heartbreak this very young girl had to endure when she was with people who lived her so much already. It was mean of the Uncle not to send her back to Poland to her “family.” Such a shame to hurt so many lives when they gave up so much to love and protect her.
I cannot believe all the horrors brought on by the evil Nazi’s and their horribly evil dictator. What people went through is a living nightmare. This is a true story of. Group of girls who grew up together, before the war. Then, how they helped their Jewish friend and her young baby. It was very sad how this baby’s new mother gave her over to a group who would see that she went to her Uncle in Tel Aviv, only to wait in different orphanages for few years. When she finally got to Tel Aviv, her new Uncle and his wife didn’t want her. Again, she was placed in another home. It’s too bad she didn’t remain with her Mom’s friend, whom she called Mama. She was so loved and adored. But she was asked by the baby’s Mom via a note, to please find the baby’s Uncle in Palestine. So much heartbreak this very young girl had to endure when she was with people who lived her so much already. It was mean of the Uncle not to send her back to Poland to her “family.” Such a shame to hurt so many lives when they gave up so much to love and protect her.
August 16, 2025
At times very difficult to read but so very moving
The escalation of events was terrifying to read about: how normal happy lives slid into chaos and terror and hardship.
How horrifying to realise that people who were once friends and neighbours had suddenly become enemies and could not be trusted.
The realisation that the Germans were not to be trusted at all and intended to annihilate the entire Jewish population of Europe must have been devastating. Even those who believed they (and their families) were 'special' like police or business owners eventually had to concede that they were highly likely to be killed.
The inhumanity of the Germans - and of their collaborators - was unbelievable - and yet was widespread throughout occupied Europe.
Today the world is still unsafe for so many thousands of people. It seems we have learned very little from the past and are destined to repeat the same mistakes over and over again.
We should never forget.
The escalation of events was terrifying to read about: how normal happy lives slid into chaos and terror and hardship.
How horrifying to realise that people who were once friends and neighbours had suddenly become enemies and could not be trusted.
The realisation that the Germans were not to be trusted at all and intended to annihilate the entire Jewish population of Europe must have been devastating. Even those who believed they (and their families) were 'special' like police or business owners eventually had to concede that they were highly likely to be killed.
The inhumanity of the Germans - and of their collaborators - was unbelievable - and yet was widespread throughout occupied Europe.
Today the world is still unsafe for so many thousands of people. It seems we have learned very little from the past and are destined to repeat the same mistakes over and over again.
We should never forget.
August 18, 2022
Ostatnio na moją półkę trafiła książka kompletnie różna od tego co czytam na co dzień. Dziecko Holokaustu (oryginalnie Lalechka) opowiada historię Racheli, żydowskiego dziecka cudem uratowanego z piekła siedleckiego getta.
Książka ma formę pamiętnika, zapisów wspomnień osób zaangażowanych w ratowanie malutkiej Racheli. Ta tragiczna historia zaczyna się zaraz po zakończeniu Pierwszej Wojny Światowej, tuż po odzyskaniu przez Polskę Niepodległości. Gdzie zmaltretowane po wojnie społeczności Polaków i Żydów muszą odnaleźć się w powojennej rzeczywiści. To tam trzy dziewczynki - dwie Polki Irena i Zofia oraz jedna Żydówka Cypa nawiązują niezwykłą przyjaźń. Ich przyjaźń niejednokrotnie została wystawiona na próbę, autorka przedstawia realistyczny obraz prowincjonalnego miasta we wschodniej Polsce, gdzie byliśmy my i byli oni. Wzajemna niechęć narastała pomiędzy oboma narodami. Jednak przyjaźń Ireny, Zofii i Cypy była silniejsza. Po zaatakowaniu Polski przez Niemcy, wzajemna niechęć jeszcze narasta.
Przyznam szczerze, że obraz okrucieństwa którego doświadczali mieszkańcy getta w Siedlcach. Podejrzewam, że podobne historie odgrywały się także w innych miejscach. Historia Racheli, uratowanej z getta dzięki zaangażowaniu jej matki oraz jej najbliższych przyjaciółek chwyta za serce. Podziwiam odwagę Ireny i Zofii, których odwaga i niezłomność, pomimo ciągłego zagrożenia nie pozwoliła na złamanie obietnicy złożonej Cepie. Książka jest pełna bólu i cierpienia. Nie jest to zdecydowanie łatwa i przyjemna lektura. Jednak uważam, że warto ją przeczytać. Wszyscy powinniśmy pamiętać o okrucieństwach II WW. Aby ta historia nigdy więcej się nie powtórzyła.
#literacy #bookishlove #books #bookshelf #bookstagrampolska #bookstagrammer #booksofinstagram #booknerd #bookstagram #bookaddict #bookstagrampolska #book #bookstagrampl #readingisfundamental #reading #readingissexy #reads #polishgirlreads #polskibookstagram #review #instabook #instareading #instareader #instareview #bookstagrammers #polishgirlreads
Książka ma formę pamiętnika, zapisów wspomnień osób zaangażowanych w ratowanie malutkiej Racheli. Ta tragiczna historia zaczyna się zaraz po zakończeniu Pierwszej Wojny Światowej, tuż po odzyskaniu przez Polskę Niepodległości. Gdzie zmaltretowane po wojnie społeczności Polaków i Żydów muszą odnaleźć się w powojennej rzeczywiści. To tam trzy dziewczynki - dwie Polki Irena i Zofia oraz jedna Żydówka Cypa nawiązują niezwykłą przyjaźń. Ich przyjaźń niejednokrotnie została wystawiona na próbę, autorka przedstawia realistyczny obraz prowincjonalnego miasta we wschodniej Polsce, gdzie byliśmy my i byli oni. Wzajemna niechęć narastała pomiędzy oboma narodami. Jednak przyjaźń Ireny, Zofii i Cypy była silniejsza. Po zaatakowaniu Polski przez Niemcy, wzajemna niechęć jeszcze narasta.
Przyznam szczerze, że obraz okrucieństwa którego doświadczali mieszkańcy getta w Siedlcach. Podejrzewam, że podobne historie odgrywały się także w innych miejscach. Historia Racheli, uratowanej z getta dzięki zaangażowaniu jej matki oraz jej najbliższych przyjaciółek chwyta za serce. Podziwiam odwagę Ireny i Zofii, których odwaga i niezłomność, pomimo ciągłego zagrożenia nie pozwoliła na złamanie obietnicy złożonej Cepie. Książka jest pełna bólu i cierpienia. Nie jest to zdecydowanie łatwa i przyjemna lektura. Jednak uważam, że warto ją przeczytać. Wszyscy powinniśmy pamiętać o okrucieństwach II WW. Aby ta historia nigdy więcej się nie powtórzyła.
#literacy #bookishlove #books #bookshelf #bookstagrampolska #bookstagrammer #booksofinstagram #booknerd #bookstagram #bookaddict #bookstagrampolska #book #bookstagrampl #readingisfundamental #reading #readingissexy #reads #polishgirlreads #polskibookstagram #review #instabook #instareading #instareader #instareview #bookstagrammers #polishgirlreads
Displaying 1 - 30 of 217 reviews