Het plantaardig bewind

by Jacques Hamelink

136 pages, Paperback

First published January 1, 1964

About the author

Jacobus Marinus Hamelink (12 January 1939 – 17 November 2021), better known as Jacques Hamelink, was a Dutch poet, novelist, and literary critic, who is best known for his early short story collections such as Het plantaardig bewind ("The Vegetative Dominion", 1964) and De rudimentaire mens ("Rudimentary Man", 1968). Later on in his career he gradually abandoned his pessimistic prose and chose to write more and more poetry full of historical and literary references, while at the same time not neglecting the sound value of his verse. These two factors have gradually alienated him from an initially enthusiastic audience.

Reviews

[Johannes de Wit · Rating 4 out of 5]

Enorm indrukwekkende verhalen, elk verhaal verontrust en grijpt je bij de keel. Hamelink kan vertellen. Tegelijkertijd laat elk verhaal de lezer achter in verwarring, hij zal niet vaak weten wat er nou verteld is. Zelden worden roes, droom, bevanging literair zo goed beschreven als in de zes verhalen van deze bundel. Dat Hamelink in eerste plaats een dichter is komt in dit prachtige proza goed naar voren: "Wetend dat ik verdwaald ben, opnieuw gevangen word, loop ik verder. De wind strijkt langs mijn gezicht. Ik moet mij blijven bewegen tegen de gevaarlijk groeiende loden zwaarte in mijn hoofd, een uitweg zien te vinden."

Het is een gemis dat Hamelink nooit meer dan verhalen geschreven heeft, ik had graag een novelle van zijn hand gelezen.

[Simone van Aalten · Rating 4 out of 5]

In het spanningsveld tussen de frons op mijn voorhoofd en mijn voorliefde voor donkere randjes, heb ik dit boek met plezier gelezen. Door de absurditeit doet het me het meest denken aan 'Kafka op het strand' van Murakami, echter zijn de verhalen van Hamelink een stuk wreder, luguberder en benauwender. (En.. Hollandser, sowieso.) Het is een interessante verzameling nare dromen, aan te raden voor wie gebrek aan logica voor lief kan nemen. De titel doet overigens denken aan iets van een radicaal veganistisch politiek betoog, maar niets is minder waar. Politiek correct is het ook niet.

[Elouise · Rating 3 out of 5]

Jacques Hamelink is een man die van schrijven weet. Zeg ik dat goed? Vast niet. Ik weet niet veel van schrijven.

In deze verhalenbundel genaamd ‘Het plantaardig bewind’, bevinden zich 6 korte verhalen die zullen aanvoelen als koortsdromen. De verhalen zijn grim, akelig, wreed, onheilspellend, gevaarlijk en al die synoniemen die ik gebruik om slimmer over te komen. Maar het is wel zo. Voor 3 maanden heb ik dit kleine boekje niet meer opgepakt omdat het me bang maakte. Jacques Hamelink schrijft over wrede situaties waar de jongste, meest onschuldige kinderen mee te maken weten te hebben. Zelfopoffering, moord, sadisme, pedofilie, wraak, noem het maar op; alles waar jij als kind doodsbang voor was, is hier de realiteit. Maar zo onschuldig blijken die kinderen ook niet. Voor sommigen kan je geen schuldgevoel aanpraten, maar voor de meesten zal je janken, bibberen van angst, alsof het je eigen zoon of dochter kon zijn.

De eerste twee verhalen, ‘Een opgehouden onweer’ en ‘Brandoffer op zondag’ waren in mijn opinie de mooiste. Na-oorlogs Holland raakt mij telkens weer. Oh en de laatste, over de bomen en soldaten. Het was een beetje als poezië met een eco-filosofisch nasmaakje. De andere drie verhalen vielen minder in mijn smaak, maar zijn alsnog zo weerzinwekkend geschreven, maar dat is de bedoeling natuurlijk. God wat is Hamelink toch goed in wat hij doet!

1) 4,5 sterren
2) 4,5 sterren
3) 3 sterren
4) 3 sterren
5) 3 sterren
6) 3,5 sterren
in totaal 3,6/5

[Luca Van De Laar · Rating 4 out of 5]

Jeetje, 6 verhalen, de ene ongrijpbaarder, de ander met meer ironie, en sommige gruwelijk.
Er is iets vreemds met de verhalen, de beeldspraak en de omschrijvingen, ze zuigen je op tijdens het lezen, maar ik onthoud niet alle zinnen, het voelt of ik sommige van de verhalen over en over zou kunnen lezen en er telkens een nieuw geheel van kleine onbenulligheden zou ontstaan, met telkens dezelfde vreemde, zeer vreemde grimmige sfeer.
Het boek is zeer poëtisch, doet denken aan een op hol geslagen gedicht.

[Aafke Romeijn · Rating 4 out of 5]

Magisch-realistische verhalen, psychomachia (over het algemeen begint de psychomachia bij het aanraken van een natuurobject zoals een steen/schelp). Hoofdpersonen zijn jongens van een jaar of 14 die op het punt staan een seksuele of gewelddadige inwijdingsrite te doorstaan.