Με πικρία στο τέλος, ο ρώσος εμιγκρές και πολιτογραφημένος γάλλος Ανρί Τρουαγιά, παρατηρεί ότι «δυστυχώς» η όλη δράση του Ρασπούτιν, η σκανδαλώδης σύνδεσή του με την αυτοκρατορική οικογένεια, συνέβαλε στην Οκτωβριανή Επανάσταση, επειδή αποκαθήλωσε την εικόνα του τσάρου. Σε κάποιο βαθμό πρέπει να ήταν αλήθεια αυτό, δεδομένης της προσωπολατρείας που επέβαλε ο τσάρος (τον φώναζαν «πατερούλη»-μπατίουσκα και «μητερούλα» τη γυναίκα του) και της όλης εικόνας που η τσαρική εξουσία πρόβαλλε προς τον λαό. Φυσικά δεν μπορεί ένα κοσμογονία γεγονός να αποδοθεί σε αυτό. Ο μεγάλος καταλύτης ήταν η ανθρωποσφαγή του Μεγάλου Πολέμου, στον οποίο -ειρήσθω εν παρόδω- ο Ρασπούτιν εισηγούνταν (μέσω της τσαρίνας) μέχρι και στρατιωτικές κινήσεις. Διαβάζουμε στο γράμμα που έστειλε αυτή προς τον τσάρο στις 15/9/1915:
«Πρέπει να σου μεταφέρω ένα μήνυμα από τον Φίλο μας, εμπνευσμένο από ένα όραμά που είδε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Σου ζητάει να διατάξεις άμεση επίθεση στο μέτωπο της Ρίγας».
Τόσο πολλή επιρροή είχε πάνω τους ο διαβολικός κάτι σαν ιερομόναχος ("στάρετς" στα ρώσικα); Σύμφωνα με τη βιογραφία του που έγραψε ο Τρουαγιά ναι. Ο Ράσπουτιν μπήκε στον αυτοκρατορικό κύκλο όταν τον συνέστησαν σε μια δούκισσα, την Όλγα Λόχτινα, για να τη γιατρέψει από τις νευρικές κρίσεις και τις υστερίες που εκδήλωνε. Ο Ράσπουτιν απλά την συνουσίασε και εκείνη γιατρεύτηκε εντελώς. Ο μύθος άρχισε να φτιάχνεται όταν «γιάτρευε» το αιμοροφιλικό παιδί του τσάρου (και διάδοχο του θρόνου), όποτε του το ζητούσε η τσαρίνα. Παρότι οι προσευχές του ερχόταν πάντα καθυστερημένα, μετά από τις φροντίδας των γιατρών, αμέσως μετά το παιδί γινόταν καλά από τις αιμορραγίας του. Στα μάτια της τσαρίνας που ήταν υπερπροστατευτική στο μόνο αρσενικό που γέννησε (τα πρώτα τέσσερα ήταν κορίτσια για τα οποία κανείς δεν πολυασχολούνταν), τα «θαύματα» αυτά αποδείκνυαν ότι ο Ρασπούτιν ήταν απεσταλμένος από το θεό και άνθρωπος με τον οποίο έπρεπε να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία.
Έτσι ο Ρασπούτιν έφτασε να ανεβοκατεβάζει υπουργούς, πρωθυπουργούς, μητροπολίτες, επισκόπους, πάντα δια μέσου της Αλεξάνδρας Φιοντόροβνας. Όσο δεν ασχολούνταν με την αυτοκρατορική οικογένεια το έριχνε στο μεθύσι, στα όργια και κάπου κάπου επισκεπτόταν και την οικογένειά του στο Ποκρόφκογιε πέρα απ' τα Ουράλια- όλα πληρωμένα από τη ρωσική αριστοκρατία.
Ο Τρουαγιά παρουσιάζει γλαφυρά την εποχή του και την παρακμή της ρωσικής αριστοκρατίας, ακολουθώντας χρονική σειρά στα κεφάλαια του. Το συμπέρασμα του ήταν ότι:
«Ο Ρασπούτιν μπόρεσε να μεσουράνησε και να φτάσει τις διαστάσεις ενός μύθου γιατί ανταποκρίνεται σε μια πνευματική κατάπτωση κοινή τόσο στις μάζες όσο και στο περιβάλλον γύρω από τον θρόνο. Χωρίς τον θαυμασμό από την τσαρίνα και την αδυναμία του τσάρου, θα ήταν ένας πεφωτισμένος πλάνητας και θα είχε ταξιδέψει από χωριό σε χωριό, ζώντας απ' την κοινή αφέλεια και διακηρύσσοντας με μεγάλη ή μικρή πιστευτότητα τον λόγο του θεού» (σελ.179).
Πάντως στις προφητείες του ο «στάρετς» έπεσε μέσα: είχε πει ότι αν η Ρωσική Αυτοκρατορία μπει στον πόλεμο θα σημάνει το τέλος της δυναστείας των Ρομανώφ (δύσκολη πρόβλεψη για τον καιρό που έγινε) και ότι αν αυτός πεθάνει μετά από έξι μήνες θα πεθάνει και ο τσάρος. Τελικά μετά από ενάμιση χρόνο απ' την δολοφονία του από έναν πρίγκηπα εκτελέστηκαν όλοι.