What do you think?
Rate this book


The Fury of the title refers both to the mid-life rage of the protagonist, who finds himself standing over his sleeping wife and son armed with a kitchen knife, and the mythological furies who tore to pieces those men whom the gods had judged. As in his previous novel The Ground Beneath Her Feet, he explores the relationship of the artist to his creation and to his audience. Solanka--Cambridge philosopher, doll-maker and possible serial killer--is the unlikely and unwilling creator of a pop-culture phenomenon that comes to represent everything he despises about modern cultural malaise. He is a part-creator of a culture he hardly understands--an anachronism. The novelist's prose reflects this alienation, but unfortunately with few insights or pleasures for the reader used to his contemporary mythological lyricism. Rushdie's pop references check-list the late 20th-century US from Clinton to OJ to the World Wide Web, and this, combined with their built-in obsolescence, renders Solanka/Rushdie's narrative strained. The urban culture of New York and Webspeak provide rich seams of traditional and new vocabularies and grammar for this most magpie-like of playful language lovers to line his literary nest with. However, in so doing, he cuts himself off from the emotional intensity and drive, combined with layered cultural complexity, that has distinguished his work, the most celebrated being Midnight's Children. Rushdie at his best is an intriguing writer; ultimately, it may be easier to extract him from the media circus that surrounds him than from the comparisons with his own compelling body of work. --Fiona Buckland
259 pages
First published August 30, 2001
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Hoe had hij zich ooit kunnen verbeelden dat hij helemaal vanzelf gered zou worden door deze geldgekke burcht, dit Gotham City waarin Jokers en Penguins de beest uithingen zonder een Batman (of zelfs een Robin) om hun plannetjes te dwarsbomen, dit Metropolis van kryptoniet waarin geen Superman een voet durfde te zetten, waar overvloed werd aangezien voor rijkdom, en het genot van bezit voor geluk, waar mensen zulke gepolijste levens leidden dat de grote, grove waarheden van het rauwe bestaan waren weggepoetst en gladgewreven, en waarin de zielen van de mensen al zo lang zo ver uiteen waren gedreven dat ze nog maar nauwelijks wisten hoe ze elkaar konden raken; deze stad met zijn legendarische elektriciteit, waarmee de elektrische hekken werden gevoed die waren opgericht tussen mannen en mannen, en ook tussen mannen en vrouwen? Rome ging niet ten onder omdat de legers verzwakt waren maar omdat de Romeinen vergaten wat het betekende Romein te zijn.Het niveau van het boek schommelt; soms deed het me denken aan Midnight's Children of Quichot , soms echter ook aan het werk van schrijvers van een lager niveau, getuige ook een aantal weinig geïnspireerde citaten:
De matige zomer was van de ene op de andere dag verdwenen, als een geflopte Broadway-show.
Hij had een moeder nodig, geen waterleidingbedrijf zoals op het Monopoly-bord.Voorlopig heb ik mijn dosis Rushdie wel weer even gehad.