What do you think?
Rate this book
The Culture of the New Capitalism
In this provocative book Richard Sennett looks at the ways today’s global, ever-mutable form of capitalism is affecting our lives. He analyzes how changes in work ethic, in our attitudes toward merit and talent, and in public and private institutions have all contributed to what he terms “the specter of uselessness,” and he concludes with suggestions to counter this disturbing new culture.
“Hardly any social thinkers have given serious thought to the drastic changes in corporate culture wrought by downsizing, ‘re-orging,’ and outsourcing. Fortunately, the exception—Richard Sennett—is also one of the most insightful public intellectuals we have. In The Culture of the New Capitalism Sennett addresses the new corporate culture with his usual vast erudition, endlessly supple intellect, and firm moral outlook. The result is brilliant, disturbing, and absolutely necessary reading.”—Barbara Ehrenreich, author of Bait and Switch: The (Futile) Pursuit of the American Dream
“[Sennett] has brilliantly pushed his thinking. . . . [A] triumph.”—Will Hutton, The Observer
“Reflective, studded with sharp insights, moving with grace between big ideas and specific cases. This is vintage Sennett.”—Douglas W. Rae, author of City: Urbanism and Its End
“Packed with thought. . . . Profound and challenging. . . . [I am] full of admiration for the subtlety and originality of Richard Sennett’s work.”—Madeleine Bunting, New Statesman
“Hardly any social thinkers have given serious thought to the drastic changes in corporate culture wrought by downsizing, ‘re-orging,’ and outsourcing. Fortunately, the exception—Richard Sennett—is also one of the most insightful public intellectuals we have. In The Culture of the New Capitalism Sennett addresses the new corporate culture with his usual vast erudition, endlessly supple intellect, and firm moral outlook. The result is brilliant, disturbing, and absolutely necessary reading.”—Barbara Ehrenreich, author of Bait and Switch: The (Futile) Pursuit of the American Dream
“[Sennett] has brilliantly pushed his thinking. . . . [A] triumph.”—Will Hutton, The Observer
“Reflective, studded with sharp insights, moving with grace between big ideas and specific cases. This is vintage Sennett.”—Douglas W. Rae, author of City: Urbanism and Its End
“Packed with thought. . . . Profound and challenging. . . . [I am] full of admiration for the subtlety and originality of Richard Sennett’s work.”—Madeleine Bunting, New Statesman
214 pages, Paperback
First published January 1, 2006
55 people are currently reading
1038 people want to read
About the author
Richard Sennett
72 books553 followersRichard Sennett has explored how individuals and groups make social and cultural sense of material facts -- about the cities in which they live and about the labour they do. He focuses on how people can become competent interpreters of their own experience, despite the obstacles society may put in their way. His research entails ethnography, history, and social theory. As a social analyst, Mr. Sennett continues the pragmatist tradition begun by William James and John Dewey.
His first book, The Uses of Disorder, [1970] looked at how personal identity takes form in the modern city. He then studied how working-class identities are shaped in modern society, in The Hidden Injuries of Class, written with Jonathan Cobb. [1972] A study of the public realm of cities, The Fall of Public Man, appeared in 1977; at the end of this decade of writing, Mr. Sennett sought to account the philosophic implications of this work in Authority [1980].
At this point he took a break from sociology, composing three novels: The Frog who Dared to Croak [1982], An Evening of Brahms [1984] and Palais Royal [1987]. He then returned to urban studies with two books, The Conscience of the Eye, [1990], a work focusing on urban design, and Flesh and Stone [1992], a general historical study of how bodily experience has been shaped by the evolution of cities.
In the mid 1990s, as the work-world of modern capitalism began to alter quickly and radically, Mr. Sennett began a project charting its personal consequences for workers, a project which has carried him up to the present day. The first of these studies, The Corrosion of Character, [1998] is an ethnographic account of how middle-level employees make sense of the “new economy.” The second in the series, Respect in a World of Inequality, [2002} charts the effects of new ways of working on the welfare state; a third, The Culture of the New Capitalism, [2006] provides an over-view of change. Most recently, Mr. Sennett has explored more positive aspects of labor in The Craftsman [2008], and in Together: The Rituals, Pleasures and Politics of Cooperation [2012].
His first book, The Uses of Disorder, [1970] looked at how personal identity takes form in the modern city. He then studied how working-class identities are shaped in modern society, in The Hidden Injuries of Class, written with Jonathan Cobb. [1972] A study of the public realm of cities, The Fall of Public Man, appeared in 1977; at the end of this decade of writing, Mr. Sennett sought to account the philosophic implications of this work in Authority [1980].
At this point he took a break from sociology, composing three novels: The Frog who Dared to Croak [1982], An Evening of Brahms [1984] and Palais Royal [1987]. He then returned to urban studies with two books, The Conscience of the Eye, [1990], a work focusing on urban design, and Flesh and Stone [1992], a general historical study of how bodily experience has been shaped by the evolution of cities.
In the mid 1990s, as the work-world of modern capitalism began to alter quickly and radically, Mr. Sennett began a project charting its personal consequences for workers, a project which has carried him up to the present day. The first of these studies, The Corrosion of Character, [1998] is an ethnographic account of how middle-level employees make sense of the “new economy.” The second in the series, Respect in a World of Inequality, [2002} charts the effects of new ways of working on the welfare state; a third, The Culture of the New Capitalism, [2006] provides an over-view of change. Most recently, Mr. Sennett has explored more positive aspects of labor in The Craftsman [2008], and in Together: The Rituals, Pleasures and Politics of Cooperation [2012].
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 51 reviews
June 1, 2015
This book quickly integrates into a single analysis many of the themes that Sennett has written about in more detail in other books. Not his best book, but still provocative enough at times to be worth the effort. Sennett is one of the rare scholars who writes clearly, which helps him to think clearly and makes for an enjoyable read. I find Sennett's thoughts about the spectre of uselessness and the socioeconomic needs of people, e.g. a culture, some stability, and a sense of contributing to a whole, etc., to be particularly helpful in the context of his critique of the ruthlessness of the "new capitalism." He is an insightful and empathetic sociologist with important things to say. Interested readers should check out his book on craftsmanship.
November 30, 2022
129 sayfalık doyurucu metinde Sennett yeni kapitalizmin getirdiklerini, götürdüklerini etraflıca ele alıyor. Başlangıç noktası 1890'lardaki kriz ve o noktadan bugüne kadar kurumsal mimarinin, firmaların, çalışma hayatının, toplumsal çerçevenin ve sosyo-kültürel yaşamın nasıl değiştiğini tatminkâr biçimde irdeliyor. Artık hayatımızdaki birçok şey için daha az zamana sahip olmamız ya da tersine mevcut zamanda daha fazla şey ortaya çıkarmak zorunda olmamız üzerinden zanaatçılıktan nasıl uzaklaştığımızı, böylelikle nasıl her şeyin yüzeyselleştiğini açıklıyor. Bu kadar fazla miktarda enformasyona maruz kalmamızın bizleri nasıl pasifleştirdiğini olanca çıplaklığıyla önümüze koyuyor. Özetle, yeni kapitalizmin yarattığı yeni kültürün ilerici olmayan sürüklenişinin nedeninin yeni kültürün zamanı şekillendiriş biçimi olduğunu ifade ediyor. Sıklıkla vurgularım, neoliberalizmin hayatlarımıza birçok alanda getirdiği hızı ve zamanı elimizden alışını çözmeden değişim mümkün değil. Kitabın sonunda Sennett çözümü de ihmâl etmiyor; kültürel bir çapa yaratmak gerektiğini, bunun da anlatı, işe yararlık ve zanaatçılık üzerinden ele alınabileceğini yazıyor. Çok iyi bir kitap. Sennett'in 2004 yılında Yale Üniversitesi'nde verdiği konferansların derlenmiş hâli. Sonraki 18 yılı da içerseydi bu kitap ne hâle gelirdi merak ediyorum. Buna rağmen sonrasına da ışık tutmayı başarabilen bir eser.
July 5, 2013
Sennett yine isyeri kulturu uzerine acaip zihin acici bir kitap yazmis. Zanaatcilik-Meritokrasi karsilastirmasi ve Foucoult'nun mikro politik yontemini calisanlarin yuzeydeki arzulariyla birlestirerek is yasamina uyarlamasi yontem olarak cok iyi. Ama islemek ve Lacanla birlestirmek gerek bu yontemi. Bu haliyle henuz ham.
Ama adamda heralde bir gelenek olsa gerek son bolum fecaat. O zamanlar Ingiltere'de New Labour ruzgari esiyordu. Kitapta onlara da laf gecirdigi bolumler var. Ama kitabin sonunda gidiyor gidiyor, o adamlardan daha da "toplumcu-dayanismaci-yardimlasmaci" oneriler sunuyor.
Ama adamda heralde bir gelenek olsa gerek son bolum fecaat. O zamanlar Ingiltere'de New Labour ruzgari esiyordu. Kitapta onlara da laf gecirdigi bolumler var. Ama kitabin sonunda gidiyor gidiyor, o adamlardan daha da "toplumcu-dayanismaci-yardimlasmaci" oneriler sunuyor.
February 9, 2016
Sennett, Richard. The Culture of New Capitalism. New Haven, US: Yale University Press, 2006.
The consequences of contemporary capitalism are double-faced, on one hand the unprecedented economic growth all over the world is undeniable, but on the other hand this growth has not been responded by economic equality and social stability. In fact, inequalities keep broadening, increasing pressure on people and institutions. In The Culture of New Capitalism, Richard Sennett questions the functioning of global capitalism today, why the economic system is conflicting with personal values and degrading the conditions of work and workers. This book, a compilation of three lectures delivered by Sennett in 2004 at Yale University, explains the evolution of the corporate culture in the last century and its effects today on society.
Sennett starts talking about bureaucracy, explaining how Max Weber described a society shaped after a military model, in a pyramid-like organization that first made possible social inclusion and promotion, organization and efficiency of time and politics of stability and equality. For Sennett the heist of this organization was in the ‘60s, but many like him critiqued the situation arguing bureaucracy was producing the “iron cage” effect also described by Weber, in which workers were trapped by a very rigid system, as workers lost the individuality and autonomy of their labor, but also their individual freedom because they were forced to fit into this bureaucratic system. But the development of new technologies and the Bretton Woods agreement allowed a new corporate culture to emerge, and it was conceived to achieve short, rather than long, term goals as shareholders demanded a quick revenue of their investment. The worker of this new culture needs to be mobile, capable of moving in between tasks and to adapt constantly to new environments. Sennett explains that this new landscape eliminated the need for the worker to be good at something, as employers are no longer valuing skills or expertise, focusing more in the potential of the worker to perform the task.
The effects are not only a new type of worker, but also a culture where stability and security are chimeric, loyalty is no longer needed as short-term goals lay down the norms. These create what Sennet calls a “specter of uselessness” to today workers, as new capitalism looks to more efficient labor markets for outsourcing their production, faster ways of production in automation and cheaper labor force in young workers. This creates a new set of mind for workers, fearing for their survival, and the reaction comes framed in a new understanding of craftsmanship and meritocracy, as what is rightly done and what is valid is now defined by short term goals. Modern flexible organizations disempower the working class as its abilities are not essential to do things right, and because they are not essential they can’t move up in the social ladder, they don’t merit it. Or on the opposite side, workers achieving success in the short-term have proven their merit and they are promoted. For Sennett, firms are the only ones with the power to give value to people, despite whatever they have accomplished.
This anxiety for survival translates into a new way of politics, which is required too to fulfill short term expectations. Citizens are consumers of politics, which is why to Sennett politics are marketed as consumption goods which are falsely differentiated. The anxiety for short term results and the new meritocratic concept of society give no room for trial and error, so ideologies are forced to be mobile, to fix singular problems, to focus in “one-off transactions”. For Sennett, this environment is hostile to progressive politics, even if politicians mean to, as public perception will allow them to work only if improvements become obvious quickly.
Sennett admits the irony of this situation to New Left sympathizers like himself, whom critiqued the “Iron Cage” effect of bureaucracy. Modern capitalism responded to their demands of dismantling the tight structure of the modern bureaucracy, but the effects are far from their wishes. To the failure of the culture of the new capitalism, Sennett proposes three solutions: narrative, usefulness and craftsmanship. And this is where the reader will find flaws in this work. For narrative, the author asks for a change that gives the worker more time, that frees him from the constraint of pressures, and allows him to develop his own story. For this, Sennett proposes basic incomes that should give the individual a sense of stability and security. But how and on what basis? Modern basic income schemes have become stigma, and how will they return value to workers? For usefulness, the author proposes to reward unpaid domestic labor and to promote volunteerism, all in all to make a point about the importance of the State as the only employer to return legitimacy and status to workers. But how could short-term politics promote voluntary service if workers don’t have the time to do it? And being the State the main employer, and the promoter of voluntary service, wouldn’t that reproduce the Iron Cage effect that Sennett so much criticized? What would be the place of the autonomy, the freedom and the personal initiative of the individual? And finally, craftsmanship, defined as “to do something well”. This is how Sennett proposes to overturn the short-term way of doing things and valuing again the skills and knowledge of workers. The author admits this is the hardest to achieve, and so he doesn’t even try to explain how to do it. But also he misunderstands that new capitalism today does value doing things right. Let’s use his example of a MP3 player.
For Sennett, the MP3 player embodies the wrongs of new capitalism, it’s a machine that can store a great amount of music information, impossible to anybody to make a complete use of it; to him it mirrors how production processes and workers have become isolated and automated to deliver quick flexible results. But Sennett can only see the short term effects of a MP3, he couldn’t see that narratives can be built from sharing playlists and mp3 files, or how making music more accessible could be a way to fight inequalities. But most strikingly, Sennett didn’t see his own mp3 is an iPod, a product commercialized by Apple, which ironically is the new capitalist corporation par excellence. Apple outpaced all their competitors offering reliable products and stressing the importance of design, they are the perfect example of craftsmanship in the computer industry. Modern corporations are following the lead of Apple, Google or Facebook – they value knowledge and skills, the market rewards them because of the quality of their products and the development of their products is far from responding to short-term goals. So corporations today behave the way Sennett proposes they do, but the situation remains the same.
Sennett succeeds to explain with admirable simplicity the complexities of new capitalism and how its consequences permeated and gradually created a culture that worsens the life of the majority. But it is in his opportunity for offering solutions where his discourse becomes outdated, confusing and out of touch. He fails to inspire readers, and it actually obviates the efforts of many policymakers and public and private institutions to address the structural problems he critiques (which would be a great departing point to discuss possible solutions). Sennett continuously refers to the 1960s and he underestimates the impact technology has today on consumers for creating shared narratives, for reinforcing usefulness and for inventing a new way of craftsmanship. He understandably dedicated most of his book to explain new capitalism, but the strength of his conceptualizations disseminates to almost nothing when he is required to face the reader and exhort him to react.
Most likely, these lectures were inspirational to the ones that had the opportunity to attend, but the unlucky reader might be disappointed by the loss of hope and stamina towards the end of Sennett’s discourse. The reader will see that the author doesn’t deepen in how the culture of new capitalism increases gender and race inequalities. Feminist readers will find inconclusive answers to questions like: What’s the role of gender in the building of this new culture? How male-dominated industries have affected the spirit of female workers? Why is not gender equity proposed as a solution to address the problems in leadership and motivation of workers and thus create a new culture of work?
Nonetheless, this book could be of great use to policymakers, and also for scholars and students of labor, social structures and economic history. The style of Sennett demands a slow and analytical reading, and the examples based on his own experiences build a connection with the reader and inspires his empathy, hopefully melting the iron cage of unique thought that we find ourselves in today.
The consequences of contemporary capitalism are double-faced, on one hand the unprecedented economic growth all over the world is undeniable, but on the other hand this growth has not been responded by economic equality and social stability. In fact, inequalities keep broadening, increasing pressure on people and institutions. In The Culture of New Capitalism, Richard Sennett questions the functioning of global capitalism today, why the economic system is conflicting with personal values and degrading the conditions of work and workers. This book, a compilation of three lectures delivered by Sennett in 2004 at Yale University, explains the evolution of the corporate culture in the last century and its effects today on society.
Sennett starts talking about bureaucracy, explaining how Max Weber described a society shaped after a military model, in a pyramid-like organization that first made possible social inclusion and promotion, organization and efficiency of time and politics of stability and equality. For Sennett the heist of this organization was in the ‘60s, but many like him critiqued the situation arguing bureaucracy was producing the “iron cage” effect also described by Weber, in which workers were trapped by a very rigid system, as workers lost the individuality and autonomy of their labor, but also their individual freedom because they were forced to fit into this bureaucratic system. But the development of new technologies and the Bretton Woods agreement allowed a new corporate culture to emerge, and it was conceived to achieve short, rather than long, term goals as shareholders demanded a quick revenue of their investment. The worker of this new culture needs to be mobile, capable of moving in between tasks and to adapt constantly to new environments. Sennett explains that this new landscape eliminated the need for the worker to be good at something, as employers are no longer valuing skills or expertise, focusing more in the potential of the worker to perform the task.
The effects are not only a new type of worker, but also a culture where stability and security are chimeric, loyalty is no longer needed as short-term goals lay down the norms. These create what Sennet calls a “specter of uselessness” to today workers, as new capitalism looks to more efficient labor markets for outsourcing their production, faster ways of production in automation and cheaper labor force in young workers. This creates a new set of mind for workers, fearing for their survival, and the reaction comes framed in a new understanding of craftsmanship and meritocracy, as what is rightly done and what is valid is now defined by short term goals. Modern flexible organizations disempower the working class as its abilities are not essential to do things right, and because they are not essential they can’t move up in the social ladder, they don’t merit it. Or on the opposite side, workers achieving success in the short-term have proven their merit and they are promoted. For Sennett, firms are the only ones with the power to give value to people, despite whatever they have accomplished.
This anxiety for survival translates into a new way of politics, which is required too to fulfill short term expectations. Citizens are consumers of politics, which is why to Sennett politics are marketed as consumption goods which are falsely differentiated. The anxiety for short term results and the new meritocratic concept of society give no room for trial and error, so ideologies are forced to be mobile, to fix singular problems, to focus in “one-off transactions”. For Sennett, this environment is hostile to progressive politics, even if politicians mean to, as public perception will allow them to work only if improvements become obvious quickly.
Sennett admits the irony of this situation to New Left sympathizers like himself, whom critiqued the “Iron Cage” effect of bureaucracy. Modern capitalism responded to their demands of dismantling the tight structure of the modern bureaucracy, but the effects are far from their wishes. To the failure of the culture of the new capitalism, Sennett proposes three solutions: narrative, usefulness and craftsmanship. And this is where the reader will find flaws in this work. For narrative, the author asks for a change that gives the worker more time, that frees him from the constraint of pressures, and allows him to develop his own story. For this, Sennett proposes basic incomes that should give the individual a sense of stability and security. But how and on what basis? Modern basic income schemes have become stigma, and how will they return value to workers? For usefulness, the author proposes to reward unpaid domestic labor and to promote volunteerism, all in all to make a point about the importance of the State as the only employer to return legitimacy and status to workers. But how could short-term politics promote voluntary service if workers don’t have the time to do it? And being the State the main employer, and the promoter of voluntary service, wouldn’t that reproduce the Iron Cage effect that Sennett so much criticized? What would be the place of the autonomy, the freedom and the personal initiative of the individual? And finally, craftsmanship, defined as “to do something well”. This is how Sennett proposes to overturn the short-term way of doing things and valuing again the skills and knowledge of workers. The author admits this is the hardest to achieve, and so he doesn’t even try to explain how to do it. But also he misunderstands that new capitalism today does value doing things right. Let’s use his example of a MP3 player.
For Sennett, the MP3 player embodies the wrongs of new capitalism, it’s a machine that can store a great amount of music information, impossible to anybody to make a complete use of it; to him it mirrors how production processes and workers have become isolated and automated to deliver quick flexible results. But Sennett can only see the short term effects of a MP3, he couldn’t see that narratives can be built from sharing playlists and mp3 files, or how making music more accessible could be a way to fight inequalities. But most strikingly, Sennett didn’t see his own mp3 is an iPod, a product commercialized by Apple, which ironically is the new capitalist corporation par excellence. Apple outpaced all their competitors offering reliable products and stressing the importance of design, they are the perfect example of craftsmanship in the computer industry. Modern corporations are following the lead of Apple, Google or Facebook – they value knowledge and skills, the market rewards them because of the quality of their products and the development of their products is far from responding to short-term goals. So corporations today behave the way Sennett proposes they do, but the situation remains the same.
Sennett succeeds to explain with admirable simplicity the complexities of new capitalism and how its consequences permeated and gradually created a culture that worsens the life of the majority. But it is in his opportunity for offering solutions where his discourse becomes outdated, confusing and out of touch. He fails to inspire readers, and it actually obviates the efforts of many policymakers and public and private institutions to address the structural problems he critiques (which would be a great departing point to discuss possible solutions). Sennett continuously refers to the 1960s and he underestimates the impact technology has today on consumers for creating shared narratives, for reinforcing usefulness and for inventing a new way of craftsmanship. He understandably dedicated most of his book to explain new capitalism, but the strength of his conceptualizations disseminates to almost nothing when he is required to face the reader and exhort him to react.
Most likely, these lectures were inspirational to the ones that had the opportunity to attend, but the unlucky reader might be disappointed by the loss of hope and stamina towards the end of Sennett’s discourse. The reader will see that the author doesn’t deepen in how the culture of new capitalism increases gender and race inequalities. Feminist readers will find inconclusive answers to questions like: What’s the role of gender in the building of this new culture? How male-dominated industries have affected the spirit of female workers? Why is not gender equity proposed as a solution to address the problems in leadership and motivation of workers and thus create a new culture of work?
Nonetheless, this book could be of great use to policymakers, and also for scholars and students of labor, social structures and economic history. The style of Sennett demands a slow and analytical reading, and the examples based on his own experiences build a connection with the reader and inspires his empathy, hopefully melting the iron cage of unique thought that we find ourselves in today.
August 18, 2022
Her yeni sayfada kapitalizme yeni bir küfür garantisi
December 29, 2018
YENİ KAPİTALİZMİN KÜLTÜRÜ
***Yale Üniversitesi'nde verdiği Castle konferansları***
-Günümüzün ideal insanı, KISA VADE'ye yönelmiş, POTANSİYEL YETENEĞE odaklanmış, GEÇMİŞ deneyimleri UNUTMAYA razı, hiçbir şeyden PİŞMANLIK DUYMADAN ZENGİN OLMAYA hazır, -kibarca söylersek- alışılmadık türden bir insandır.
-19.yy.da Bismarck, Alman toplumunda, DEVRİMİN ÖNLENMESİ ve HUZURUN TESİSİ amacıyla ve kurnazca, "verimliliğe değil, toplumsal sistemde herkese bir yer kazandırarak çatışmayı önlemeye yönelik, piramit tarzında işleyen, Protestan ahlakına dayalı olarak emirlere uyarak doyumu erteleme disiplinini öğreten, psikolojik bir yuva hissi veren" bir devlet-toplum sistemi kurmuştu (M.Weber'den).
20.yy.da aynı BÜROKRATİK PİRAMİT anlayışı, tüm Batı'da devam ederek, SOSYAL DEVLET (emeklilik, eğitim ve sağlık hakları) yapısında ve ÜRETİM TARZI'nda da yer aldı.
-20.yy. sonlarında oluşan 3 farklılaşma, bu yapıyı büyük sermeye için ciddi değişime zorladı:
Sermaye, ulusal sınırından çıkıp KÜRESELLEŞTİ, kısa vadeli kazanca yöneldi ve SABIRSIZLAŞTI, emeğe muhtaçlıktan uzaklaşarak MAKİNALAŞTI.
Bazı işlevler BAŞKA YERLERDE yada BAŞKA FİRMALARA yaptırılabilirken, EMEKÇİLER GEÇİCİLEŞMEKTEDİR.
Yapısal değişimin üç eksikliği, DÜŞÜK KURUMSAL SADAKAT (toplumsal sermayenin başlıca belirleyenidir), ENFORMEL GÜVENİN AZALMASI (zora düşüldüğünde emekçiler arasında kurtarıcıdır) ve deneyimin-zamanın oluşturduğu KURUMSAL BİLGİNİN AZALMASI'dır.
Nüfus artışı, göçmenler, makinalaşma ve yaşlanma, İŞE YARAMAZLIK KORKUSU için asli belirleyici nedenlerdir ve bu korku BAĞIMLILIĞA ve MUHTAÇLIĞA yol açar.
GEÇİCİLİĞİN/zayıf iş SADAKATİNİN, DENEYİMİN değersizleşmesinin ve İŞE YARAMAZLIK KORKUSUNUN getirdiği toplumsal yozlaşma, aynı zamanda BAĞIMLILIĞIN reddini, SAHİPLENMEYİ ve kişinin kendi KAPASİTESİNİ AŞMASI potansiyellerini de taşımaktadır.
Bugünün endişeli/huzursuz insanının ihtiyacı olan kültürel çapa, "HİKAYESİ OLMAK, İŞE YARARLILIK ve ZANAATÇILIK" üçlüsünden oluşur.
Hikayesi olmak, hadiselerin zaman içerisinde birbirleriyle birleşmesi, DENEYİMİN BİRİKİP ANLATI HALİNE GELEBİLMESİdir. Bunu yapabilmenin proje örnekleri, PARALEL SENDİKA (iş ve işçi bulma örgütü olarak çalışır, deneyimlerin dizi halinde anlatılabilmesini sağlar), MEVCUT İŞLERİN İKİYE-ÜÇE BÖLÜNMESİ (işsiz sayısını azaltır, daha az ücretli de olsa devamlı bir işin güvencesinin huzurunu sağlar; isteyenin birden fazla yarı-zamanlı iş bulabilmesine imkan verir), HERKESE TEMEL GELİR verilmesi.
İŞE YARARLILIK BİR KAMU MALIDIR.
ZANAATÇİLİK bir şeyi O ŞEY İÇİN İYİ YAPMA arzusudur ve YENİ KAPİTALİZM KÜLTÜRÜNE EN RADİKAL MEYDAN OKUMA alanıdır. Yeni iş dünyası, insanın zanaatkar şekilde pişmesine, kök salmasına meydan vermeyecek kadar hareketli ve geçicidir. Zenaatçılık, yeni iş/eğitim/siyaset kurumlarının gerektirdiği İDEALLEŞTİRİLMİŞ BENLİĞE MEYDAN OKUR. Zenaatçılık, yeni kültürün içermediği çok önemli bir değere sahiptir: BAĞLILIK. Bir insan, ancak ve ancak, kendi arzuları dışında, başkalarının ödülleri dışında kalan BİR OBJEKTİF STANDARDA İNANIYORSA birşeyin ne kadar İYİ yapıldığını tarif etmek için "DOĞRU VE DÜZGÜN" sözcüklerini kulllanır. Bir şeyi, SİZE hiç bir şey KAZANDIRMASA bile DOĞRU ve DÜZGÜN YAPMAK, hakiki zanaatkarlığın ÖZÜ'dür. Ancak MENFAAT GÖZETMEYEN böyle bir BAĞLILIK, insanları DUYGUSAL olarak KUVVETLENDİREBİLİR; aksi takdirde İNSANLARIN HAYAT MÜCADELELERİNE YENİK DÜŞECEKLERİNİ düşünüyorum.
Bağlılık, bir şeylere yoğunlaşırken bir şeylerden VAZGEÇMEYİ, FIRSATLARA SIRT ÇEVİREBİLMEYİ GEREKTİRİR.
Zafer kazanmış gibi görünen ve giderek yüzelselleşen yeni dünya kültürünün KIRILGAN olduğunu düşünüyorum; yeni temiz sayfayı, belki de bu kültüre İSYAN ederek, "BİR ŞEYİ SADECE O ŞEY İÇİN İYİ YAPARAK" açabiliriz.
***Yale Üniversitesi'nde verdiği Castle konferansları***
-Günümüzün ideal insanı, KISA VADE'ye yönelmiş, POTANSİYEL YETENEĞE odaklanmış, GEÇMİŞ deneyimleri UNUTMAYA razı, hiçbir şeyden PİŞMANLIK DUYMADAN ZENGİN OLMAYA hazır, -kibarca söylersek- alışılmadık türden bir insandır.
-19.yy.da Bismarck, Alman toplumunda, DEVRİMİN ÖNLENMESİ ve HUZURUN TESİSİ amacıyla ve kurnazca, "verimliliğe değil, toplumsal sistemde herkese bir yer kazandırarak çatışmayı önlemeye yönelik, piramit tarzında işleyen, Protestan ahlakına dayalı olarak emirlere uyarak doyumu erteleme disiplinini öğreten, psikolojik bir yuva hissi veren" bir devlet-toplum sistemi kurmuştu (M.Weber'den).
20.yy.da aynı BÜROKRATİK PİRAMİT anlayışı, tüm Batı'da devam ederek, SOSYAL DEVLET (emeklilik, eğitim ve sağlık hakları) yapısında ve ÜRETİM TARZI'nda da yer aldı.
-20.yy. sonlarında oluşan 3 farklılaşma, bu yapıyı büyük sermeye için ciddi değişime zorladı:
Sermaye, ulusal sınırından çıkıp KÜRESELLEŞTİ, kısa vadeli kazanca yöneldi ve SABIRSIZLAŞTI, emeğe muhtaçlıktan uzaklaşarak MAKİNALAŞTI.
Bazı işlevler BAŞKA YERLERDE yada BAŞKA FİRMALARA yaptırılabilirken, EMEKÇİLER GEÇİCİLEŞMEKTEDİR.
Yapısal değişimin üç eksikliği, DÜŞÜK KURUMSAL SADAKAT (toplumsal sermayenin başlıca belirleyenidir), ENFORMEL GÜVENİN AZALMASI (zora düşüldüğünde emekçiler arasında kurtarıcıdır) ve deneyimin-zamanın oluşturduğu KURUMSAL BİLGİNİN AZALMASI'dır.
Nüfus artışı, göçmenler, makinalaşma ve yaşlanma, İŞE YARAMAZLIK KORKUSU için asli belirleyici nedenlerdir ve bu korku BAĞIMLILIĞA ve MUHTAÇLIĞA yol açar.
GEÇİCİLİĞİN/zayıf iş SADAKATİNİN, DENEYİMİN değersizleşmesinin ve İŞE YARAMAZLIK KORKUSUNUN getirdiği toplumsal yozlaşma, aynı zamanda BAĞIMLILIĞIN reddini, SAHİPLENMEYİ ve kişinin kendi KAPASİTESİNİ AŞMASI potansiyellerini de taşımaktadır.
Bugünün endişeli/huzursuz insanının ihtiyacı olan kültürel çapa, "HİKAYESİ OLMAK, İŞE YARARLILIK ve ZANAATÇILIK" üçlüsünden oluşur.
Hikayesi olmak, hadiselerin zaman içerisinde birbirleriyle birleşmesi, DENEYİMİN BİRİKİP ANLATI HALİNE GELEBİLMESİdir. Bunu yapabilmenin proje örnekleri, PARALEL SENDİKA (iş ve işçi bulma örgütü olarak çalışır, deneyimlerin dizi halinde anlatılabilmesini sağlar), MEVCUT İŞLERİN İKİYE-ÜÇE BÖLÜNMESİ (işsiz sayısını azaltır, daha az ücretli de olsa devamlı bir işin güvencesinin huzurunu sağlar; isteyenin birden fazla yarı-zamanlı iş bulabilmesine imkan verir), HERKESE TEMEL GELİR verilmesi.
İŞE YARARLILIK BİR KAMU MALIDIR.
ZANAATÇİLİK bir şeyi O ŞEY İÇİN İYİ YAPMA arzusudur ve YENİ KAPİTALİZM KÜLTÜRÜNE EN RADİKAL MEYDAN OKUMA alanıdır. Yeni iş dünyası, insanın zanaatkar şekilde pişmesine, kök salmasına meydan vermeyecek kadar hareketli ve geçicidir. Zenaatçılık, yeni iş/eğitim/siyaset kurumlarının gerektirdiği İDEALLEŞTİRİLMİŞ BENLİĞE MEYDAN OKUR. Zenaatçılık, yeni kültürün içermediği çok önemli bir değere sahiptir: BAĞLILIK. Bir insan, ancak ve ancak, kendi arzuları dışında, başkalarının ödülleri dışında kalan BİR OBJEKTİF STANDARDA İNANIYORSA birşeyin ne kadar İYİ yapıldığını tarif etmek için "DOĞRU VE DÜZGÜN" sözcüklerini kulllanır. Bir şeyi, SİZE hiç bir şey KAZANDIRMASA bile DOĞRU ve DÜZGÜN YAPMAK, hakiki zanaatkarlığın ÖZÜ'dür. Ancak MENFAAT GÖZETMEYEN böyle bir BAĞLILIK, insanları DUYGUSAL olarak KUVVETLENDİREBİLİR; aksi takdirde İNSANLARIN HAYAT MÜCADELELERİNE YENİK DÜŞECEKLERİNİ düşünüyorum.
Bağlılık, bir şeylere yoğunlaşırken bir şeylerden VAZGEÇMEYİ, FIRSATLARA SIRT ÇEVİREBİLMEYİ GEREKTİRİR.
Zafer kazanmış gibi görünen ve giderek yüzelselleşen yeni dünya kültürünün KIRILGAN olduğunu düşünüyorum; yeni temiz sayfayı, belki de bu kültüre İSYAN ederek, "BİR ŞEYİ SADECE O ŞEY İÇİN İYİ YAPARAK" açabiliriz.
February 14, 2024
Em va flipar este llibre però ara mateix no tinc clar si és per utilitarisme perquè em venia de luxe per al que estava escrivint o perquè té merit per si mateix. Molt més fluïd que el Artesano, això segur. Crec que el senyor en sí és un visionari de determinades coses
December 14, 2007
Richard Sennett profundiza en la autocomprensión que tenemos quienes vivimos en este inicio de siglo veintiuno, con transformaciones radicales, que afectan nuestro modo de vivir cotidiano, de relacionarnos, de aprender, trabajar y amar.
En tres ensayos, Sennett explora en la evolución de las organizaciones burocráticas hacia las “empresas punteras”, en la meritocracia como desprecio del talento y apuesta por una supuesta potencialidad de las personas en el trabajo, y en el consumo en el capitalismo desarrollado, para responderse preguntas acerca de la orientación de las personas en el mundo de la hiperflexibilidad y nuevas posibilidades para fortalecer la democracia moderna.
Según Sennett, con el fin de las grandes burocracias y la hiperflexibilidad del empleo, hay una la fractura entre el éxito personal y el progreso social, y se disoció el poder y de la autoridad. Estamos en una deriva no progresista de la cultura neocapitalista, que nos impone tres desafíos: ser capaz de definirse a través de constantes mutaciones profesionales, sobrevivir en una sociedad en la que el talento ya no se valora y buscar recuperar los vínculos con el pasado. Sennett, crítico ante el presente, considera una amenaza para los seres humanos, ante la que ve esperanzas en una posible revuelta contra esta cultura de la superficialidad.
Richard Sennett es crítico y toma partido, asume su condición radical de juventud, admite que se equivocó en soñar que después del dominio de las burocracias públicas y privadas, advenía la era la libertad más libre de los pueblos. En la era flexible de la globalización y la tecnología, en cambio, el dominio fue reemplazado por incertidumbre y desamparo –quizás la cárcel burocrática finalmente no era tan mala-, donde lo que vale del futuro es la potencialidad del talento de las personas y de las capacidades de los objetos de consumo. No importa lo logrado en el pasado, sólo importa lo que “hipotéticamente” le puede ser extraído en el futuro, las máquinas no sólo son más rápidas y económicas que las personas, ahora son infinitamente más poderosas en rapidez, fuerza o memoria, no importa que la camioneta todo terreno se limite a cargar la compra del supermercado, que el auto deportivo se atasque en el tránsito o que sólo recordemos 50 de las 30 mil canciones del IPod, queremos potencialidad total. Lo singular es que en estas paradojas Sennett encuentra esperanza para una política nueva, radical, que recupere la sociedad y la protección.
Bajo esta superficie de confusión, los seres humanos seguimos necesitando, afecto, sentido para vivir y pertenencia. El modo de lograrlo cambia porque, como la tecnología, el mercado se ha infiltrado a los rincones más profundos de la vida, la competencia, la instantaneidad, la irreprimible necesidad de consumo, moda y lujo, nos han cambiado, como nos cambió la revolución francesa, la píldora, el hombre en la luna la televisión, la revolución cubana y la caída del muro. La virginidad se sigue perdiendo sólo una vez. No hay vuelta atrás.
Mi apuesta es por apertura a lo diverso, rigor para investigar y estudiar, flexibilidad para cambiar, comunidad para colaborar, y compromiso irreductible con superar las anomalías expresadas en estas paradojas: más información y más ignorantes, más riqueza y mayor pobreza, más libres y demasiado ocupados, más medios de comunicación y más aislados, más medicina y más enfermos, más expectativas de vida y más aburrimiento, más oferta mística y más desconsolados. Seguro que de ese modo el fantasma de marras se mantendrá a saludable distancia.
En tres ensayos, Sennett explora en la evolución de las organizaciones burocráticas hacia las “empresas punteras”, en la meritocracia como desprecio del talento y apuesta por una supuesta potencialidad de las personas en el trabajo, y en el consumo en el capitalismo desarrollado, para responderse preguntas acerca de la orientación de las personas en el mundo de la hiperflexibilidad y nuevas posibilidades para fortalecer la democracia moderna.
Según Sennett, con el fin de las grandes burocracias y la hiperflexibilidad del empleo, hay una la fractura entre el éxito personal y el progreso social, y se disoció el poder y de la autoridad. Estamos en una deriva no progresista de la cultura neocapitalista, que nos impone tres desafíos: ser capaz de definirse a través de constantes mutaciones profesionales, sobrevivir en una sociedad en la que el talento ya no se valora y buscar recuperar los vínculos con el pasado. Sennett, crítico ante el presente, considera una amenaza para los seres humanos, ante la que ve esperanzas en una posible revuelta contra esta cultura de la superficialidad.
Richard Sennett es crítico y toma partido, asume su condición radical de juventud, admite que se equivocó en soñar que después del dominio de las burocracias públicas y privadas, advenía la era la libertad más libre de los pueblos. En la era flexible de la globalización y la tecnología, en cambio, el dominio fue reemplazado por incertidumbre y desamparo –quizás la cárcel burocrática finalmente no era tan mala-, donde lo que vale del futuro es la potencialidad del talento de las personas y de las capacidades de los objetos de consumo. No importa lo logrado en el pasado, sólo importa lo que “hipotéticamente” le puede ser extraído en el futuro, las máquinas no sólo son más rápidas y económicas que las personas, ahora son infinitamente más poderosas en rapidez, fuerza o memoria, no importa que la camioneta todo terreno se limite a cargar la compra del supermercado, que el auto deportivo se atasque en el tránsito o que sólo recordemos 50 de las 30 mil canciones del IPod, queremos potencialidad total. Lo singular es que en estas paradojas Sennett encuentra esperanza para una política nueva, radical, que recupere la sociedad y la protección.
Bajo esta superficie de confusión, los seres humanos seguimos necesitando, afecto, sentido para vivir y pertenencia. El modo de lograrlo cambia porque, como la tecnología, el mercado se ha infiltrado a los rincones más profundos de la vida, la competencia, la instantaneidad, la irreprimible necesidad de consumo, moda y lujo, nos han cambiado, como nos cambió la revolución francesa, la píldora, el hombre en la luna la televisión, la revolución cubana y la caída del muro. La virginidad se sigue perdiendo sólo una vez. No hay vuelta atrás.
Mi apuesta es por apertura a lo diverso, rigor para investigar y estudiar, flexibilidad para cambiar, comunidad para colaborar, y compromiso irreductible con superar las anomalías expresadas en estas paradojas: más información y más ignorantes, más riqueza y mayor pobreza, más libres y demasiado ocupados, más medios de comunicación y más aislados, más medicina y más enfermos, más expectativas de vida y más aburrimiento, más oferta mística y más desconsolados. Seguro que de ese modo el fantasma de marras se mantendrá a saludable distancia.
March 12, 2018
Bu kitabı bir çeşit Sennett'a başlangıç kitabı olarak düşünebilirsiniz. Zira önceki kitaplarına bolca referanslar içeriyor.
Özetle Sennett, "İnsan, yaşamı boyunca bir anlatıya ihtiyaç duyar" diyor ve kurumların değişmeye başlamasıyla bu anlatının nasıl erozyona uğradığını sıralamaya başlıyor. Weber'in 'demir kafesi', yeni üretim kültürünün 'yaratıcı yıkımı', güvencesizlik (prekarite), kısa vadeliliğin sebep olduğu kayıtsızlık duygusu, değişen nesnel standartlar: geçmiş başarı yerine, potansiyel yeteneği öven meritokrasi ve bunun sebep olduğu 'işe yaramazlık' duygusu üzerine ilerliyor kitap.
Son kısımdaki meritokrasi üzerine olan tespitler düşündürücü. Çünkü liyakata dayalı yönetimin yeteneği yücelttiğini, öte yandan başarısızlığı nesnelleştirerek bireyi cezalandırdığına değiniyor. "Kişinin sahip olduğu yetenekler ne olursa olsun beceri ancak aşama aşama sürekli olmayan şekilde gelişir" diyor, Sennett. Ancak yeni kapitalizmin kültüründeki en temel unsur geçicilik. Bu nedenle, "Geçiciliğin olduğu bir kurum insanları anlatının ilerlediği duygusundan mahrum bırakır" diyor. Yani sistem hem yeteneğin gelişmesine izin vermiyor, hem de ironik bir şekilde bireyi yeteneksizlikle cezalandırıyor.
Kitabın sonunda, işe yaramazlık duygusundan kurtulmak, yeni kapitalizmin kültürüne karşı koyabilmek için sendikal hareketler, iş paylaşımı gibi örneklere yer veriyor. Ancak en radikal meydan okumayı zanaatçılık ile yapıyor: "Zanaatçılık, kabaca yorumlandığında, bir şeyi o şeyin kendisi için iyi yapma arzusudur. Bütün insanlar bir şeyi iyi yapmanın verdiği tatmini yaşamak ve yaptığı şeye inanmak ister" diyor. "Ama yeni düzen, iş, eğitim, siyaset alanlarında bu arzuyu tatmin etmez, edemez" diye de ekliyor. Keza insanlar için artık "tatmin" kavramından söz etmek bile mümkün görünmüyor.
Katı olan her şeyin buharlaştığı, yağmur olup kurumların üzerine yağdığı yeni dünya düzeninde bu kitabı -tabiri caizse- bir kaygan zemin uyarı tabelası olarak düşünebilirsiniz. Düşmeden evvel okumanızı tavsiye ederim.
Özetle Sennett, "İnsan, yaşamı boyunca bir anlatıya ihtiyaç duyar" diyor ve kurumların değişmeye başlamasıyla bu anlatının nasıl erozyona uğradığını sıralamaya başlıyor. Weber'in 'demir kafesi', yeni üretim kültürünün 'yaratıcı yıkımı', güvencesizlik (prekarite), kısa vadeliliğin sebep olduğu kayıtsızlık duygusu, değişen nesnel standartlar: geçmiş başarı yerine, potansiyel yeteneği öven meritokrasi ve bunun sebep olduğu 'işe yaramazlık' duygusu üzerine ilerliyor kitap.
Son kısımdaki meritokrasi üzerine olan tespitler düşündürücü. Çünkü liyakata dayalı yönetimin yeteneği yücelttiğini, öte yandan başarısızlığı nesnelleştirerek bireyi cezalandırdığına değiniyor. "Kişinin sahip olduğu yetenekler ne olursa olsun beceri ancak aşama aşama sürekli olmayan şekilde gelişir" diyor, Sennett. Ancak yeni kapitalizmin kültüründeki en temel unsur geçicilik. Bu nedenle, "Geçiciliğin olduğu bir kurum insanları anlatının ilerlediği duygusundan mahrum bırakır" diyor. Yani sistem hem yeteneğin gelişmesine izin vermiyor, hem de ironik bir şekilde bireyi yeteneksizlikle cezalandırıyor.
Kitabın sonunda, işe yaramazlık duygusundan kurtulmak, yeni kapitalizmin kültürüne karşı koyabilmek için sendikal hareketler, iş paylaşımı gibi örneklere yer veriyor. Ancak en radikal meydan okumayı zanaatçılık ile yapıyor: "Zanaatçılık, kabaca yorumlandığında, bir şeyi o şeyin kendisi için iyi yapma arzusudur. Bütün insanlar bir şeyi iyi yapmanın verdiği tatmini yaşamak ve yaptığı şeye inanmak ister" diyor. "Ama yeni düzen, iş, eğitim, siyaset alanlarında bu arzuyu tatmin etmez, edemez" diye de ekliyor. Keza insanlar için artık "tatmin" kavramından söz etmek bile mümkün görünmüyor.
Katı olan her şeyin buharlaştığı, yağmur olup kurumların üzerine yağdığı yeni dünya düzeninde bu kitabı -tabiri caizse- bir kaygan zemin uyarı tabelası olarak düşünebilirsiniz. Düşmeden evvel okumanızı tavsiye ederim.
Read
January 12, 2015Richard Sennett writes in the sort of plain-spoken, honest, humanistic way that I associate with those writers who, depending on how you think of them, were either the last wave of the old left or the first wave of the new left-- in particular, I'm thinking of Paul Goodman, Daniel Bell, Jane Jacobs, and a few others.
Sennett takes their sensibility and applies it to the present era. To that end, the counterculture was fairly capitalist at its root, you can't respect your work if it doesn't respect you, and we should spend a lot more time cultivating the ethos of craftsmanship to our day to day lives. That doesn't help me a great deal, to be honest, as I already agree with most of his points-- and I'm already the one making his living through the written word, infusing my own bitters, curing my own salmon-- but if it helps someone, I'm glad, and it's both rigorous and readable.
Sennett takes their sensibility and applies it to the present era. To that end, the counterculture was fairly capitalist at its root, you can't respect your work if it doesn't respect you, and we should spend a lot more time cultivating the ethos of craftsmanship to our day to day lives. That doesn't help me a great deal, to be honest, as I already agree with most of his points-- and I'm already the one making his living through the written word, infusing my own bitters, curing my own salmon-- but if it helps someone, I'm glad, and it's both rigorous and readable.
February 20, 2019
O autor se propõe a fazer uma análise do capitalismo e acaba por identificar, em sua visão, onde ele deu errado. É sempre muito curioso ver um liberal lamentando as mudanças do presente em relação ao passado. Logo ele, supostamente, o mais indicado a elogiá-las.
Sennett indica que a instabilidade decorrente de relações de curto prazo, o desenvolvimento de talento em meio a mudanças constantes e a permissão de que o passado fique para trás (“abrir mão”) são as origens dos problemas que temos hoje.
Sua tese é de que as mudanças do capitalismo não libertaram as pessoas. Conceitualmente, pode ser. Porque, conceitualmente, qualquer coisa pode ser.
Um problema principal do capitalismo moderno parece ser a sua sofisticação (controle do tempo de produção, controle financeiro e fiscal, desenvolvimento de acionistas e investidores, novas tecnologias, automação, aumento de porte de empresas). Isso tudo complicou as coisas. Ficou difícil de controlar. Curioso pensar assim, porque o que não tem controle (pois complexo) parece evoluir “naturalmente”. E o problema do capitalismo parece ser natural aqui. A necessidade de controle é uma informação importante aqui. E me parece um bom debate a se fazer. Primeiro, é possível controlar? Depois, quem controla? E como?
Mais à frente em sua análise, Sennett indica três déficits sociais neste novo capitalismo: baixo nível de lealdade institucional, diminuição da confiança informal entre trabalhadores, enfraquecimento do conhecimento institucional. Isso tudo gera isolamento e desigualdade. A pergunta permanece: seria possível não ser assim? E a que custo?
Mais um problema: o fantasma da inutilidade, que tem origem na oferta global de mão de obra, na automação e na gestão do envelhecimento. Esse impacto cai na conta do no estado (previdência).
O autor ainda critica a equação “talento = mérito”, tornando inviável a organização social como existe. Mas sem propor uma alternativa sequer novamente.
Ele também critica o consumo, como já era de se esperar. Consumo e potência estão relacionados: comprar é poder. O cidadão vira consumidor.
Cultura e tempo são pontos centrais de sua análise. Principalmente, a cultura de como lidar com o tempo. Parece que Sennett está preso a um passado. Ao seu próprio passado. Quem pode culpá-lo?
Sennett indica que a instabilidade decorrente de relações de curto prazo, o desenvolvimento de talento em meio a mudanças constantes e a permissão de que o passado fique para trás (“abrir mão”) são as origens dos problemas que temos hoje.
Sua tese é de que as mudanças do capitalismo não libertaram as pessoas. Conceitualmente, pode ser. Porque, conceitualmente, qualquer coisa pode ser.
Um problema principal do capitalismo moderno parece ser a sua sofisticação (controle do tempo de produção, controle financeiro e fiscal, desenvolvimento de acionistas e investidores, novas tecnologias, automação, aumento de porte de empresas). Isso tudo complicou as coisas. Ficou difícil de controlar. Curioso pensar assim, porque o que não tem controle (pois complexo) parece evoluir “naturalmente”. E o problema do capitalismo parece ser natural aqui. A necessidade de controle é uma informação importante aqui. E me parece um bom debate a se fazer. Primeiro, é possível controlar? Depois, quem controla? E como?
Mais à frente em sua análise, Sennett indica três déficits sociais neste novo capitalismo: baixo nível de lealdade institucional, diminuição da confiança informal entre trabalhadores, enfraquecimento do conhecimento institucional. Isso tudo gera isolamento e desigualdade. A pergunta permanece: seria possível não ser assim? E a que custo?
Mais um problema: o fantasma da inutilidade, que tem origem na oferta global de mão de obra, na automação e na gestão do envelhecimento. Esse impacto cai na conta do no estado (previdência).
O autor ainda critica a equação “talento = mérito”, tornando inviável a organização social como existe. Mas sem propor uma alternativa sequer novamente.
Ele também critica o consumo, como já era de se esperar. Consumo e potência estão relacionados: comprar é poder. O cidadão vira consumidor.
Cultura e tempo são pontos centrais de sua análise. Principalmente, a cultura de como lidar com o tempo. Parece que Sennett está preso a um passado. Ao seu próprio passado. Quem pode culpá-lo?
September 4, 2021
This book examines some really important and interesting questions — how capitalism has evolved and how the changes impact individuals and society (eg politics) — but I feel it didn’t examine the issue in sufficient detail or provide enough evidence for its theses.
The first chapter, “bureaucracy”, argues that modern capitalism has changed its form twice over since its emergence in Western Europe in the 19th century: first from being badly organized to a highly organized and hierarchical form modeled after Prussian military at the time, and then changing to more flexible and less stable after the separation of ownership and management, and the new structures cause anxiety and lower loyalty among workers. This is all very interesting stuff but I wish there were more evidence supporting the claims — the arguments are way too brief to make the points.
The second chapter, on talent — it wasn’t really clear what it was trying to say.
The third one on politics points out some issues with politics in western countries but I’m not sure if the diagnosis (that consumerism caused them) is valid.
The last chapter proposes some solutions to problems raised in the book, including organizations outside of workplaces that serve workers need (since turnover is much higher) and UBI, seem good, but again I’m not sure I agree with the diagnosis/“problems” they are meant to address.
Overall, the book covers really important topics, especially how contemporary capitalism affects individuals and causes many social problems. However, the exposition seems insufficient, and as a result I can’t really say I agree with the diagnosis or that his proposed solutions address problems he raised. A major problem is the author often makes claims around abstract concepts like “narrative” — I think that’s fine in principle but one has to be careful not to make hollow statements which end up a dance of concepts without much relation to reality, and I think the author fell in this trap (as much of sociology and critical theory tends to, in my opinion — I may be biased).
This book definitely got me thinking though and I’d love to read more books on related topics to understand them better.
The first chapter, “bureaucracy”, argues that modern capitalism has changed its form twice over since its emergence in Western Europe in the 19th century: first from being badly organized to a highly organized and hierarchical form modeled after Prussian military at the time, and then changing to more flexible and less stable after the separation of ownership and management, and the new structures cause anxiety and lower loyalty among workers. This is all very interesting stuff but I wish there were more evidence supporting the claims — the arguments are way too brief to make the points.
The second chapter, on talent — it wasn’t really clear what it was trying to say.
The third one on politics points out some issues with politics in western countries but I’m not sure if the diagnosis (that consumerism caused them) is valid.
The last chapter proposes some solutions to problems raised in the book, including organizations outside of workplaces that serve workers need (since turnover is much higher) and UBI, seem good, but again I’m not sure I agree with the diagnosis/“problems” they are meant to address.
Overall, the book covers really important topics, especially how contemporary capitalism affects individuals and causes many social problems. However, the exposition seems insufficient, and as a result I can’t really say I agree with the diagnosis or that his proposed solutions address problems he raised. A major problem is the author often makes claims around abstract concepts like “narrative” — I think that’s fine in principle but one has to be careful not to make hollow statements which end up a dance of concepts without much relation to reality, and I think the author fell in this trap (as much of sociology and critical theory tends to, in my opinion — I may be biased).
This book definitely got me thinking though and I’d love to read more books on related topics to understand them better.
March 1, 2021
Neoliberal kapitalizmin 1970'lerde yükselişi ile yalnızca is yaşamının değil aynı zamanda toplumsal yaşamın da değişime uğradığını gözler önüne seriyor Sennett. Yazar diyor ki, yeni kapitalizm kültürü geçici iş hayatının yaygınlaşması ve iş hayatında kalıcı tasavvurların yokoluşu demektir. Eskiden işçiler bir işte daima çalışmanın olanaklı olduğunu biliyordu. Ama şimdilerde geçici is hayatı öyle yaygınlaştı ki, insanlar herhangi bir işte devamlı çalışmanın olanaksız olduğunu anlar hale geldiler. Şirketler işçileri sürekli işten çıkarıyor ve de işçiler sürekli yer değiştiriyor. "Bu gibi bir durumda peki işçiler nasıl işyerlerine karşı sadakat duyuyor ioye soruyor ?" Sennett. Ve böyle bir yanıt veriyor yazar: "duymuyorlar. Zira her gün işten atılacakları korkusu ile yaşıyorlar". Yazar korku ve endişe sözcüklerini kıyaslıyor ve de şöyle diyor: "yeni kapitalizm kültürünün işçileri sürekli bir endişe içinde".
Kitap toplumdan politikaya kadar birçok konuda harika fikirler veriyor bizlere. Mesela şöyle diyor yazar: Günümüz politika yapan liderleri sürekli bir reform faaliyetindeler ama giçbir şeyi sonuna kadar götürmezler. Her yıl yeni bir şeyler ortaya çıkar ve de politkalar sürekli değişir. Bu da politik partilerin insanların inamını katbetmesi demektir. Politika saptayıcılar bunun suçunu sadakatsız seçmenlere yıkarlar ama asıl suçun kendi sürekli değişen ama bir sonuç veremeyen politikalarında olduğunu görmezler. Yazar ayrıca göçmenlerin her ne kadar pis işlerde çalışsalar da (zira gelişmiş ülke vatandaşları bu tür pis işleri yapmak istemez) sürekli bir günah keçisi haline geldiğini, politikacıların sürekli göçmenler üzerinden kendi prestijleri için söylem yaptığını söyler.
Sosyoloji konularına ilgi duyan herkesin okuması gereken bir kitap. Yazarın diğer kitaplarına da atıfta bulunduğu için ilk olarak bu kitapla başlamak daha iyidir.
Kitap toplumdan politikaya kadar birçok konuda harika fikirler veriyor bizlere. Mesela şöyle diyor yazar: Günümüz politika yapan liderleri sürekli bir reform faaliyetindeler ama giçbir şeyi sonuna kadar götürmezler. Her yıl yeni bir şeyler ortaya çıkar ve de politkalar sürekli değişir. Bu da politik partilerin insanların inamını katbetmesi demektir. Politika saptayıcılar bunun suçunu sadakatsız seçmenlere yıkarlar ama asıl suçun kendi sürekli değişen ama bir sonuç veremeyen politikalarında olduğunu görmezler. Yazar ayrıca göçmenlerin her ne kadar pis işlerde çalışsalar da (zira gelişmiş ülke vatandaşları bu tür pis işleri yapmak istemez) sürekli bir günah keçisi haline geldiğini, politikacıların sürekli göçmenler üzerinden kendi prestijleri için söylem yaptığını söyler.
Sosyoloji konularına ilgi duyan herkesin okuması gereken bir kitap. Yazarın diğer kitaplarına da atıfta bulunduğu için ilk olarak bu kitapla başlamak daha iyidir.
September 20, 2020
Mycket intressant bok av sociologen Richard Sennett. Han skriver bland annat om hur olika traditioner påverkat varandra, från t ex militären till företagen, och sedan till politiken. Idag har vissa "spjutspetsföretag", som högteknologi, finans, media och marknadsföring. bortträngt det Sennett beskriver som "hantverksskicklighet", där värdet av en produkt kan mätas objektivt, och väcker engagemang hos den som utför arbetet. Idag premierar den moderna kulturen i stället en föreställning om "meritokrati" som prisar potentiell förmåga snarare än tidigare prestationer, då t ex en programmerare ständigt måste lära sig nytt. En arbetsgivare är allt mindre intresserad av vad du har gjort tidigare, än av att bedöma den sökandes flexibilitet inför en okänd framtid. Detta kan förutom osäkra arbetsvillkor ("korttidskontraktens strömbrytarångest - nu är jag anställd, nu är jag överflödig"), även leda till en känsla av meningslöshet och brist på legitimitet/status.
Dessutom överstiger "branding", varumärkets betydelse, själva grundprodukten nu när "plattformen", den underliggande produkten, i stort sett är densamma. Det leder till "guldplätering", ett fokus på yttre skillnader utan större inre åtskillnad, och detta har påverkat även dagens politiker (boken skrevs 2006 men jag tänker genomgående på Boris Johnson!). Politik har blivit ännu en konsumtionsvara.
Jag skulle gärna ha läst en uppdatering av boken, den är trots allt 14 år gammal, men jag tror att många av analyserna håller än idag. Jag ser fram emot att läsa mer av Sennett, gärna i kombination med Zygmunt Baumann, då de båda verkar ha mycket intressant att säga om vår nutid.
Dessutom överstiger "branding", varumärkets betydelse, själva grundprodukten nu när "plattformen", den underliggande produkten, i stort sett är densamma. Det leder till "guldplätering", ett fokus på yttre skillnader utan större inre åtskillnad, och detta har påverkat även dagens politiker (boken skrevs 2006 men jag tänker genomgående på Boris Johnson!). Politik har blivit ännu en konsumtionsvara.
Jag skulle gärna ha läst en uppdatering av boken, den är trots allt 14 år gammal, men jag tror att många av analyserna håller än idag. Jag ser fram emot att läsa mer av Sennett, gärna i kombination med Zygmunt Baumann, då de båda verkar ha mycket intressant att säga om vår nutid.
September 5, 2024
طرح مسئله سرمایه اجتماعی و شبح بیفایدگی از فصل اول و دوم دقیق و خواندنی بود. اما مقایسه مکرر سرمایهداری با ساختارهای نظامی قرن ۱۹، علیرغم ارجاعات متعدد به وبر، ابدا برای فهم دقیقتر این دو مسئله راهگشا نبود. در نهایت مشخص نیست قیاس این دو ساختار نشان از چه نو بودنی در فرهنگ سرمایهداری میتواند باشد. البته غیرمنطقی ترین بخش کتاب، زیر سوال بردن استعداد فردی در فصل دوم بود. البته که همواره انتقادهایی به شایسته سالاری بوده و لیبرالها صدای بلند منتقدی همواره داشتهاند. اما بازنمایی استعدادیابی به عنوان ساز و کار قدرت سرمایهداری جهت سرکوب غیرمنطقی است. اصلا سوال این است که اصرار بر پیشهوری و فرار از استعدادیابی در نهایت به کدام هدف میرسد آن هم در این قرن! فصل سوم توضیحات مفصلی در رابطه با بازاریابی داشت که برای درک کتاب بیفایده بود هرچند مقایسه مصرف سیاست با تئاتر جالب به نظر رسید و بحث ابتدایی سرمایه اجتماعی را تکمیل کرد.
July 24, 2018
This isn't Sennett's best book but it is still better than many other books written by others.
It is a simple book of a series of speeches given at Yale University that integrate the themes from his previous books. Had I read it before 2016 I would probably have given it a lower rating. However, having read it in a Brexit-Trump world has changed my thinking.
Sennet wrote the book in 2005-2006 and his prescient knowledge is almost scary. His analysis that indicates how people are reacting to the New Capitalism of cutting edge companies with flexible workplaces and what there eventual responses will be. His accuracy is uncanny.
Well worth the read.
It is a simple book of a series of speeches given at Yale University that integrate the themes from his previous books. Had I read it before 2016 I would probably have given it a lower rating. However, having read it in a Brexit-Trump world has changed my thinking.
Sennet wrote the book in 2005-2006 and his prescient knowledge is almost scary. His analysis that indicates how people are reacting to the New Capitalism of cutting edge companies with flexible workplaces and what there eventual responses will be. His accuracy is uncanny.
Well worth the read.
May 8, 2018
Ik lees regelmatig in het Engels, maar dit boek is bij momenten toch vrij academisch geschreven en daardoor wat moeilijker om door te geraken. Al neemt dat niet weg dat Sennett een paar interessante inzichten geeft: over hoe onze werkstructuur veranderd is en welke invloed dat heeft op mensen (voornamelijk werknemers), over hoe "mogelijkheid" veel van onze aankopen bepaalt... Sommige delen waren heel interessant, bij andere had ik het dan weer wat moeilijker om er mijn aandacht bij te houden.
July 15, 2020
Richard Sennet afronta la realidad laboral haciendo investigación. A partir de historias individuales aborda los grandes problemas del mundo del trabajo. A pesar de que el libro tiene más de 10 años, no pierde vigencia en muchos aspectos que todavía nos tocan de cerca. Lo recomiendo en estos tiempos de pandemia y trabajo flexible. Hablé de él en mi último artículo https://silviazuletaromano.com/el-can...
December 3, 2023
Yazarın matematik tedrisatının kıyısından köşesinden geçmediği, argümanların birbirine bağlanırken yaptıkları kurun ürkekliğinden çok belli. Fikirler arasında doğal bir geçiş yok, daha ziyade birbirine değinen, birbirine öykünen kategorilendirmelerin birisi bitiyor, diğeri başlıyor.
Ancak kitabın özellikle yazılış tarihi düşünüldüğünde, şu an dahi içinde bulunduğumuz gerçekliği çok somut olarak, lafı da çok fazla uzatmadan ortaya koyabildiğini düşünüyorum.
Ancak kitabın özellikle yazılış tarihi düşünüldüğünde, şu an dahi içinde bulunduğumuz gerçekliği çok somut olarak, lafı da çok fazla uzatmadan ortaya koyabildiğini düşünüyorum.
December 8, 2019
Temelde kapitalizmin is hayati uzerine etkilerine deginilmis. Sonlara dogru reklamciligin hilelerinden de bahsetmis. Zanaatcilik uzerine yazdiklari hem uzucu hem de dusundurucuydu. Konu itibariyla ilgimi cok cekse de, bu konuyu kitaba dokerken daha fazla ornekten faydalanmasi akademik kokmasinin onune gecerdi diye dusunuyorum. 3,5/5
January 4, 2020
Un bombardeig dels canvis d'afectes, lleialtat, angoixes i flexibilitat dels nous models laborals. Sennett és pedagògic, irònic i dispers; però cada idea és un encert. La cultura del nuevo capitalismo (Anagrama argumentos) és una bíblia resumida per repensar el sector públic i una guia per recuperar la significació comunitària i social del treball.
August 11, 2020
Obwohl der Text gut zu lesen ist, fand ich es dennoch schwierig, allzu viel mitzunehmen. Einige Punkte leuchteten mir rasch ein, aber ich konnte über die ganze Länge den roten Faden bzw. die Quintessenz nicht so richtig finden. Es wirkte eher wie eine Art Sammelsurium verschiedener Thesen bzw. Erkenntnisse. Durchaus interessant, wie gesagt zum Teil einleuchtend, sicherlich relevant.
December 31, 2022
Bence kitap baştan yanlış bir isimle başlıyor "Tekelci Kapitalizme Güzelleme" çok daha doğru bir isim olurdu.
Daha şimdiden eskimiş, yaklaşık yirmi sene öncesine dayanan bazı sosyal ve toplumsal araştırmaların sonucunu, gene yirmi sene öncesinin iş dünyası pratikleri ile harmanlayarak, "Her şeye rağmen kapitalizm gene de doyurucu ve korunmalı" fikrini işliyor. Üstelik bir de bunu, Ingiltere gibi gelişmis bir kapitalsit toplum gözlüğünden bakarak yapıyor. Dolayısı ile, ne sunulan tezlerde, ne de verilen örneklerde kendi toplumsal gerçekliğinizle karşılaşamıyorsunuz.
Kitap, 20 yy şirketlerinin, Bismark'ın ordu yönetim tarzı ile örgütlenip çalıştığını ve hatta aslında kapitalizmin bile bu mekanizmaya göre işlediğini iddia ederek başlıyor.Düzenin emek ömürüsünün ise "işe yaramama sendromu" ile izah edip, büyük sermayenin artı değere el koymasına geçici körlük yaratan bir kılıf uydurmaya çalışıyor.
Kapitalizma utangaç eleştirileri ile güya onu yerden yere vurduğu söylenen kitaptan, aslında kapitalizmi yücelten bir kaç güzelleme cümlesini , "Richard Seenett'e esefle" diyerek not ediyorum.
112. sayfada, "Tüketme tutkusu belki de özgürlüğün diğer adıdır" diyerek, tüyü dikiyor.
Ya da bir başka dikilen tüy sayfa 124 de yer alıyor. "Bu örneği vermemin nedeni Britanya devlet modelinin gerçekten ilerici olması."
Bu arada, çeviri kötü, bir çok kavram İngilizcesi de verilmeden kitaba konmuş, dolayısı ile zaman zaman, tutarsızlığın yazardan mı, çevirmenden mi geldiğini anlayamıyorsunuz. İmla ve noktalama hataları yüzünden yayına hazırlama da çok başarılı olmamış.
Başladığım bir kitabı illa bitirme takıntım olduğu için sonuna kadar okudum. Ama siz kendinize bu kadar zalim olmayın, bu kitap yerine Netflix falan seyedin, daha iyi.
Daha şimdiden eskimiş, yaklaşık yirmi sene öncesine dayanan bazı sosyal ve toplumsal araştırmaların sonucunu, gene yirmi sene öncesinin iş dünyası pratikleri ile harmanlayarak, "Her şeye rağmen kapitalizm gene de doyurucu ve korunmalı" fikrini işliyor. Üstelik bir de bunu, Ingiltere gibi gelişmis bir kapitalsit toplum gözlüğünden bakarak yapıyor. Dolayısı ile, ne sunulan tezlerde, ne de verilen örneklerde kendi toplumsal gerçekliğinizle karşılaşamıyorsunuz.
Kitap, 20 yy şirketlerinin, Bismark'ın ordu yönetim tarzı ile örgütlenip çalıştığını ve hatta aslında kapitalizmin bile bu mekanizmaya göre işlediğini iddia ederek başlıyor.Düzenin emek ömürüsünün ise "işe yaramama sendromu" ile izah edip, büyük sermayenin artı değere el koymasına geçici körlük yaratan bir kılıf uydurmaya çalışıyor.
Kapitalizma utangaç eleştirileri ile güya onu yerden yere vurduğu söylenen kitaptan, aslında kapitalizmi yücelten bir kaç güzelleme cümlesini , "Richard Seenett'e esefle" diyerek not ediyorum.
112. sayfada, "Tüketme tutkusu belki de özgürlüğün diğer adıdır" diyerek, tüyü dikiyor.
Ya da bir başka dikilen tüy sayfa 124 de yer alıyor. "Bu örneği vermemin nedeni Britanya devlet modelinin gerçekten ilerici olması."
Bu arada, çeviri kötü, bir çok kavram İngilizcesi de verilmeden kitaba konmuş, dolayısı ile zaman zaman, tutarsızlığın yazardan mı, çevirmenden mi geldiğini anlayamıyorsunuz. İmla ve noktalama hataları yüzünden yayına hazırlama da çok başarılı olmamış.
Başladığım bir kitabı illa bitirme takıntım olduğu için sonuna kadar okudum. Ama siz kendinize bu kadar zalim olmayın, bu kitap yerine Netflix falan seyedin, daha iyi.
March 26, 2023
A short book (based on lectures) in true Sennett style. He takes a condition and gives it a name based on both empirical examples and social theory/philosophy. All good, but the problem of these kinds of diagnoses of our time is of course that 'our time' flies, with seemingly accelerating pace. I wonder what Sennett would say about the topic today, twenty years after.
February 18, 2021
I read it for school but I found myself really enjoying it. The one downside may be that this book was written in 2006 so it doesn't account for the huge influence of social media on society but it's still extremely interesting.
June 8, 2023
Notable ensayo y tesis sobre la nueva realidad del capitalismo y el rol de las enpresas y el Estado. Si bien sus definiciones y posibles soluciones están lejos de poder ser aplicadas en America Latina, no deja de ser un libro motivador y excitante sobre la realidad actual.
November 9, 2019
Loved the ideas, and really loved the first half.
April 12, 2021
honestly closer to a 2.5, but rounding up so I don't mess with this guy's rating.
October 14, 2024
Del consumo cultural como Walmart.
October 17, 2024
i like :)
Displaying 1 - 30 of 51 reviews