Hannah en Kim zijn zussen van rond de dertig. Ze verlangen veel van het leven, maar het leven werkt niet altijd mee. In relaties en werk proberen ze spanning en verrassing af te dwingen. Als ze daarvoor moeten liegen en stelen, doen ze dat. De keuzes die ze maken, leiden echter niet tot geluk, maar eerder tot leegte. Hannah heeft bovendien last van een bizarre achtervolger. Uiteindelijk lijkt er niets anders op te zitten dan alles en iedereen achter te laten en zich in het ongewisse te storten.
Annelies Verbeke is a Flemish writer from Belgium. She lives in Ghent. Verbeke studied German language and Scenario writing. In 2003 she debuted at Uitgeverij De Geus with her novel Slaap! with which she won the Vlaamse debuutprijs, the Gouden Ezelsoor and the Vrouw en Kultuur Debuutprijs. The novel was on the longlists of the AKO Literatuurprijs and the Libris Literatuurprijs and was nominated for the Gerard Walschapprijs.
Een boek dat zeer vlot leest, dankzij de gevatte schrijfstijl. Daar had ik goesting in.
Het onderwerp? De twijfels van een paar vrouwen in diepe identiteitscrisis. Dat lijkt geen onderwerp voor ontspannende lectuur. Het verhaal schreeuwt de hysterie uit, met bijhorende moodswings. Gelukkig combineert de schrijfster dit met een vlotte pen, zonder enige pretentie of zwaarmoedigheid.
Uiteindelijk wordt het een vreemd boek, dat boeit maar niet aangrijpt. leuk, maar geen aanrader. Hoogstens een belofte dat dezelfde schrijfster het er verdomd goed van kan afbrengen als ze een beter verhaal uitwerkt.
De zusters Hannah en Kim trekken met elkaar op, waarbij Hannah zich meer op Kim betrokken voelt, haar meer nodig heeft, dan andersom. Er zijn veel bizarre elementen in de loop der gebeurtenissen. De schrijfstijl van Annelies Verbeke, een soort nieuwe zakelijkheid, maakt je als lezer in eerste instantie een nuchtere volger van de zusters, ook al zijn er inhoudelijk diverse gradaties van geloofwaardigheid. Je raakt op een punt dat je denkt dat de zusters bijna elkaars complement vormen, maar allengs blijkt dat ze in diverse opzichten hun eigen weg gaan. Dat versterkt wel enigszins de eigenwaarde van de beschreven karakters, maar dat maakt nog niet per se dat de roman daardoor een extra kwaliteit krijgt. Je merkt misschien dat ik wat ambivalent ben over dit boek. Waar de verhaallijn sterker had gekund, waar anderzijds de rol van de moeder tot nadenken stemt, vind ik ook dat Verbeke in een pakkende stijl schrijft; dat doet mij goed. JM
Het debuut was beter. (Mag ik er nu over zwijgen?) Het boek bestaat uit twee delen; deel 1 is zeer genietbaar, maar deel 2 ontspoort geheel. Het is het soort literatuur dat je verwacht van meisjes die pas hun studies Germaanse aan de universiteit hebben aangevangen, en voor wie plots een hele wereld van volwassenheid is opengegaan. De beschrijving van de complexiteit die zulks met zich meebrengt, en de emotionele ontwikkeling, is nog de meest positieve manier waarop je dit boek kan benaderen. Of laat het mij zo stellen: had Verbeke met dit boek gedebuteerd, dan had niemand van haar gehoord. De druk van het succes, overhyped, toedekken met de mantel der liefde, en al die andere clichés die ik zal nalaten te vermelden.
Lezen for Life-boek nr 18: 'Reus' van Annelies Verbeke. Met lage verwachtingen en lichte tegenzin begonnen (jammer genoeg ben ik ook soms bevooroordeeld en vergat ik weer even dat mijn vader en ik niet altijd overeenkomen qua boekensmaak). Het eerste deel van 'Reus' is echter zeer vlot en bevreemdend. In deel twee gaat het verhaal echter een beetje loos en wordt er serieus bij de haren getrokken. Vier sterren voor deel 1, drie voor het hele boek.
Dit boek was niets voor mij. Ik keek uit naar een afsluitend dankwoord om een beter idee te krijgen van dit boek. Of van de bedoeling van de auteur. Leest vlot, korte zinnen, verhaallijn is te volgen, maar het is bijzonder. Psychotisch hoofdpersonage. Boek staat bol van hallucinaties en onrealistische scènes. Vreemd en bevreemdend boek. Kan het niet anders zeggen. Ik ben niet helemaal mee…
Het begin vond ik vlot lezen, maar deel 2 was voor mij te absurd. Ik hoopte op het einde wat meer duidelijkheid te krijgen, maar dat bleek helaas niet zo te zijn.
I really enjoyed Verbekes "Dertig dagen" but this was too absurd for my taste. She's obviously talented, but I'm not interested in dream-like psychosis books.
Het verhaal van de twee zussen, beiden ongeveer even oud, even ongevoelig en harteloos, kon me niet bekoren. Hannah en Kim lijken twee kanten van eenzelfde persoon. Ze waren van kind af aan op elkaar aangewezen: hun moeder verliet het gezin en liet nooit mee iets van zich horen. Beiden hebben een relatie met, niet toevallig, een Wim, beiden zien hun Wim nauwelijks staan. Hannah heeft een baan: ze schrijft over 'freaks'. Ze zoekt ze op en interviewt ze. Haar rubriek heeft zoveel succes, dat er een tv serie van gemaakt zal worden. Niet iedere 'freak' is blij met alle media aandacht en een van hen neemt wraak. Dan blijken de zussen zelf de grootste freaks te zijn. Ze nemen een one-way-ticket naar Australië en gaan daar op zoek naar hun moeder. Het verhaal is vlot geschreven, maar erg ongeloofwaardig en zelfs vervelend of onbegrijpelijk.
Het vreemde verhaal van de zusjes Hanna en Kim, gehuwd met elk hun Wim, die vooral op zoek zijn naar zichzelf en hun moeder. Wanneer Hanna haar 'freak'-rubriek succes scoort met het verhaal van Veronique, verstoten door haar man na haar borstamputatie, en Kim zwanger geraakt, flippen ze beiden. Ze trekken naar Australië, en vinden daar hun moeder.
Ik vond dit een tof boek. Het las super vlot (ik ben er gisteren in begonnen en het was vandaag uit) en ging over twee zusjes die een soort spirituele zoektocht naar zichzelf ondernemen. De schrijfstijl was nogal poëtisch en daardoor komen bepaalde scènes een beetje bevreemdend over. Ik ga binnenkort ook 'slaap!' lezen want die zou blijkbaar nog beter zijn...
Prachtig debuut van Verbeke. Ik las eerst 'Slaap' en vond dit een bevreemdend boek, met mensen die het psychisch moeilijk hebben. 'Reus' is op dat vlak nog een stuk uitgesprokener. Je kikkert er dus niet echt van op...
Ik vond het best een moeilijk boek. Ik ben heel wat gewoon, maar dit. Ik heb het ook moeten lezen voor mijn boekbespreking, dus het was al niet zelfgekozen.