Honderd woorden voor grijs

by Hannah Buenting

Een jonge vrouw probeert haar stukgelopen liefdesrelatie te verwerken door de eerste de beste reis die ze kan boeken: een wandelvakantie met bejaarden.

227 pages, Paperback

First published January 1, 2008

Reviews

[Marije · Rating 3 out of 5]

Dit is typisch zo’n boek dat zonder de reading challenge die ik dit jaar doe, waarschijnlijk ergens achter in mijn kast was blijven liggen, waar het al jaren lag te verstoffen. Het is geschreven in 2008 en ik weet al niet eens meer hoe en waarom ik dit kreeg. De recensies die ik nog kon vinden waren lovend. Jammer eigenlijk dat het bij dit debuut is gebleven, want ik vind Buentings schrijfstijl mooi en veelbelovend.
‘Ik wil geen bier. Niets, wil ik. Ik wilde weg en nu ben ik weg. Nu wil ik weer weg. Wegger. Nog veel wegger. Er gieren special effects door mijn brein.’
Soms voelde de typering van met name het personage Vos net wat over de top voor mij.
En er zaten kleine missertjes in als:
‘En mannen kijken naar me, maar ik heb het niet door vandaag.’

Leuk om een boek alsnog te ontdekken (en niet altijd weer te zwichten voor recente 🙄).

[Blozzzom · Rating 5 out of 5]

Een van mijn favoriete boeken. Er lopen twee verhalen synchroon. Een over een relatie waarin de hoofdpersoon steeds meer kwijtraakt. En de ander over een wandelvakantie met bejaarden waarin ze steeds meer openstaat voor de verbinding met andere mensen.

Schrijfstijl vind ik heel leuk. Veel korte zinnen. Lekker tempo. Jaren nadat ik dit boek al vijf keer had gelezen kwam ik erachter dat de schrijfster, net zoals mij, adhd heeft. Aanrader voor lezers met adhd; een boek wat niet verveelt en niet onnodig langdradig is, terwijl je je toch goed kunt verplaatsen in de hoofdpersoon en wel diepgang heeft.

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

Ik houd van schrijvers met een eigen stijl. Hannah Buenting creëert vanaf de eerste bladzijde een bepaalde sfeer. In dit boek combineert ze een lichte vertelling met groot verdriet. Ik vind het erg mooi geschreven, soms haast poëtisch.

https://lalageleest.wordpress.com/201...

[Sarah · Rating 4 out of 5]

In één ruk uitgelezen, erg verslavend. Mooi, droevig verhaal. Vanaf het eerste hoofdstuk voel je de trage eenzaamheid die van het boek uitgaat, de isolatie. Dat vond ik erg mooi. Enige minpuntje is de lengte van het boek, Hannah Buenting had makkelijk nog 200 pagina's kunnen vullen.