«Streghe e Inquisizione, il lato oscuro della Spagna del diciassettesimo secolo. Magnifico!» Ildefonso Falcones
Spagna, Logroño, 1610. Donne e uomini in fila avanzano tremanti verso il patibolo, tra una folla esaltata. L'auto da fe ha avuto inizio, il fuoco sta per essere sono condannati a morte, accusati di stregoneria. Questo è solo l'ennesimo processo, l'ennesima da mesi ormai tutto il Paese Basco è piegato dalla caccia alle streghe e oppresso dal maglio della Suprema Inquisizione. Il ritrovamento del corpo di una donna, affiorato nel fiume nei pressi di Santesteban, pare l'ultima prova del fatto che le sette diaboliche non sono state ancora sradicate. Eppure, l'inquisitore Salazar ha i suoi di villaggio in villaggio, ha ricevuto centinaia di confessioni ma ha capito che è difficile, se non impossibile, discernere tra la verità e la follia collettiva indotta dalla paura. La sua strada è destinata a incrociarsi con quella di Mayo, ragazza di sedici anni, esperta di erbe e incantesimi. La giovane è alla ricerca di Ederra, splendida curandera che, dopo essere stata condannata a morte per stregoneria, è scomparsa nel nulla. Per trovarla dovrà lottare contro pregiudizi e tradimenti, ma soprattutto dovrà seguire Salazar passo dopo perché il cammino dell'inquisitore è anche il suo. Mescolando abilmente finzione narrativa e una perfetta documentazione storica, Nerea Riesco ha scritto un romanzo memorabile dove amore e avventura, incantesimi e magia, intrighi politici e religiosi si intrecciano sullo sfondo di un secolo duro e sanguinario.
Nerea Riesco es una periodista y escritora española. Doctora en Comunicación (Ph.D Cum Laude) por el programa de Doctorado Interuniversitario de Comunicación de las Universidades de Málaga, Sevilla, Huelva y Cádiz.
En el 2004 ganó el IX Premio Ateneo Joven de Novela de Sevilla con "El país de las mariposas". Su segunda novela "Ars Magica" (2007), quedó finalista del Premio Espartaco. Su siguiente novela fue "El elefante de marfil" (2010). En 2014 publica "Tempus". En el año 2015 "Las puertas del paraíso" y en 2018 "Los lunes en el Ritz", año en el que también sale al mercado su libro de relatos "Todo lo que sé sobre los dragones". En 2022 publica su novela "La ciudad bajo la luna". Las investigaciones derivadas de su Tesis Doctoral la llevan a publicar el manual de escritura creativa "Coaching para escribir un bestseller" (2019).
Es podcaster y colaboradora habitual en diversos medios de comunicación.
Las obras de Nerea Riesco están traducidas a doce idiomas.
Reconocimientos: • IX Premio Ateneo de Novela Joven de Sevilla 2004. • Finalista Premio Espartaco 2008. • Premio Apoloybaco (Sección literatura) 2011. • Premio Factoría Creativa 2015.
Me ha encantado!! L historia es genial, en el maravillosos mundo de granada. Las superaciones de Yago, el amor de Nur, las envidias, la pasión. Y sobre todo la historia de Boabdil, último rey de Granada, figura de la que no he leído nada, aunque es de sobra conocido....
No decae , y me ha mantenido atenta siempre... el triunfo del amor!! 4.5
Esta novela esta ambientada en Madrid, durante los años 1929 y 1936. Nuestra protagonista en esta historia será Martina Romero, que es la hija de Francisco, director del gran Hotel Ritz de Madrid. Como es de suponer, Francisco es muy protector con su hija, demasiado, pero Martina logra convencerlo para que le deje ir a su primera fiesta en el hotel, donde conocerá a Bosco… La novela esta dividida en8 capitulos que corresponden a los años que van pasando, comenzando en 1929, y están narrados en tercera persona. Contiene además un prólogo y un epilogo que me encanta por la manera en que cierra toda la historia, y ambos están contados en primera persona por nuestra protagonista. Hay personajes con los que desde el principio empatizas, como serán todas las compañeras llamadas “Las Damas de la Caridad de San Vicente de Paul”, un grupo de amigas con las que te reiras y también con las que sufrirás un poquito. Pero si, hay que destacar a Martina, porque aunque este super protegida y mimada por su padre, para nada te vas a encontrar con un personaje caprichoso, sino con una adolescente madura que sabe lo que quiere, y que lucha por lo que piensa que es lo mejor, Una novela de ficción histórica, que recorre la España de la Guerra Civil, que nos habla del amor, de la amistad, de la crudeza de la guerra, traiciones, familia, y sobre mujeres valientes y luchadoras, que no quieren vivir de un hombre sino por ellas mismas.
El argumento de esta novela se merece 3 1/2 estrellas y está claro que la autora domina las técnicas literarias, posee un dominio del lenguaje y ha recabado toda la información posible sobre la época en la que transcurre la novela. En mi caso esto último ha sido un problema, aunque estoy convencida de que para otros lectores no lo será. Como lectora a mí no me gusta que cuando unos personajes van andando por una calle (esto es un ejemplo, no digo que suceda así en esta historia) el narrador me describa hasta el último detalle de las baldosas y además me añada la historia de la familia del albañil que las puso en la calle y de la fábrica que las produjo medio siglo atrás. A mí esta clase de narración me saca de la historia y lo único que consigue es que me salte páginas en busca de la historia principal, la que me ha llevado a comprar ese libro. Como he dicho, esto no es un problema del libro sino mío y por eso no dudaré en recomendar esta novela a lectores que conozco y que sé que disfrutan con esta clase de narración, pero, por desgracia, yo no me encuentro entre ellos.
La autora se ha documentado muy bien. El libro está muy bien ambientado históricamente hablando. Y sólo por eso se merece que le puntue bien.
Pero tal vez por querer explicar tanto la ambientación y el trasfondo de cada personaje la trama del libro se pierde entre tanto detalle y revuelta. Es como esas personas que para contarte una cosa se va cada dos por tres a explicarte las relaciones, que se va por las ramas. Llega un momento que no sabes de lo que estaba hablando.
O título da obra dá o mote para a temática da obra. O Elefante de Marfim é o alfil, a peça do tabuleiro do jogo de xadrez que inicialmente é representado por um elefante de marfim para as peças brancas e de ébano para as peças pretas e que posteriormente passa a ser o bispo. O pano de fundo para o enredo é um mítico jogo de xadrez entre o Rei de Espanha e o Rei de Marrocos no século XIII, quando os cristãos tentam invadir Sevilha. O Rei de Marrocos propôs uma partida de xadrez, em 3 fases, quem ganhasse as 3 fases ficava com a cidade de Sevilha. Segundo os registos oficiais, só se jogaram 2 partidas e faltava a derradeira. Uma família acompanha esta narrativa nos finais do século XVIII, com as suas experiências pessoais e familiares, que se enredam com a busca do documento oficial assinado pelos dois Reis e que prova que falta uma partida para decidir com quem fica Sevilha. Ao longo dos séculos esta foi uma história que se tornou lenda e os únicos que continuam a demanda pelo documento perdido há séculos são as ordens militares medievais que assistiram à assinatura do documento: a Ordem de Calatrava, que quis evitar esse acordo entre os Reis e que forjou documentos falsos para fazer crer que já tinham sido jogadas as 3 partidas acordadas; a Ordem de São João de Acre, ou Ordem de Malta, que procura os documentos para terminar o que foi iniciado e eliminar as dúvidas sobre a posse da cidade. A história vai ser marcada por assassinatos e intrigas para tentar evitar a chegada ao fim do mistério. A neta do cavaleiro leigo da Ordem de Malta encarregue de guarda o elefante de marfim será quem no final da obra irá descobrir o esconderijo dos documentos e irá jogar a última partida com o representante do Rei Marroquino, provocando um empate. A torre da Giralda e Sevilha ficam como sempre estiveram, sob domínio cristão, mas com marcadas influências da presença islâmica, inclusivamente na arquitectura.
Novela histórica acerca de la Inquisición, ambientada en el País Vasco del siglo XVI. Es algo como una mezcla de Las Brujas de Salem, de Arthur Miller, con El Nombre de la Rosa. Narra las historias entrelazadas de Mayo, una aprendiz de magia casera quien busca a su maestra y madre adoptiva después de que la Inquisición se la lleva, y Alonso de Salazar y Frías, un inquisidor que cree que probar la existencia del diablo será la única manera de vencer su escepticismo de la religión. Aunque el diálogo a veces parece artificial, y el romance entre Mayo y uno de los ayudantes de Salazar pareciera no ser muy relevante, el misterio de los verdaderos responsables del pánico anti-brujería da suspenso al libro y los dos elementos de la trama llegan a finales conmovedores.
Una historia preciosa sobre el amor entre diferentes religiones. El libro pese a su envergadura te engancha de tal manera que me lo he leído muy rápido. Genial.
Novela historia con un toque policial. En resumen, me ha gustado.
Todo empieza cuando la comitiva dedicada a investigar a los acusados de brujos en Logroño y alrededores, se ve envuelta en descubrir a quién a matado a la Juana, una feligresa del pueblo de toa la vida.
Parece que hay un misterio por resolver y el inquisidor al caso, Alonso, tiene la mosca detras d ela oreja, asi que va con el Iñigo que es un loco y el Domingo a investigar pq el no las tiene todas consigo con eso de que la magia y el diablo esistan: vanpiro esisten
El libro es multipov, y eso me ha encantado, porque ademas de leer que le pasa a Alonso de Salazar y la comitiva, esta tambien el arco de Mayo: una niña de 15 años que busca a su aña a la que se han llevado a juzgar por bruja!
Es un libro que, dentro de la historica, tiene buenos personajes. No os mentire, hasta las ultimas 70 paginas es leeeento, y carrilean el libro los capitulos de Mayo o cuando se la sigue a ella y/o a Iñigo.
La historia me ha costado, pero al menos era un tema que me gustaba. Para ser mi primer contscto con el genero, ni tan mal, pero no acaba de ser my cup of tea.
Para la que quiera historica con brujas, este es su libro. Bastante entretenido, le doy un 3’5/5!
Un libro muy completo donde te explica la autora su experiencia de como escribir un libro que impacte , desde la creación de personajes , inicio de la trama , título , desenlace Un libro guía de que como escritor es grato regresar cuando se tiene duda de como llevamos nuestro proyecto literararios
Es una novela histórica ambientada en la Sevilla de la segunda mitad del Siglo XVIII y primeros años del Siglo XIX, que nos cuenta la historia de una saga familiar, con sus peripecias vitales, perfilando la personalidad de sus protagonistas que van reemplazádose en el tiempo para ser los protagonistas del momento en que les toca vivir.
Todo ello con el telón de fondo de un secreto con siglos de antigüedad y que llevan aparejado a sus destinos los miembros de la familia, con un hilo conductor que es la pasión por el juego del ajedrez, y el universo que este crea.
La ciudad de Sevilla es el escenario de toda la novela, se recorren sus calles, se visitan sus monumentos, se descubre su historia y se desvela los rasgos que la hacen tan maravillosa. Yo que soy sevillana, me he sorprendido gratamente al leerla, por que he podido visualizar la historia en sus escenarios reales. Además la novela da la posibilidad de crear una ruta por la ciudad para poder rememorar la historia.
Recomiendo su lectura por que entretiene, enseña y muestra las maravillas y misterios de una ciudad tan bella como Sevilla.
Ridículo. Falta de personalidad, de estilo, de originalidad y de capacidad narrativa.
Increible decepción, tanta que me da risa de lo triste que me resulta que Minotauro publique algo como esto. Podría esperar esta mediocridad de un autor novel que autopublica su primera novela (y eso sería un insulto para los autores noveles que conozco) pero no de una obra seleccionada (negrita, cursiva, subrayado tres veces) por un editor y menos por el sello de Fantasía del grupo Planeta.
Un libro de bellísima lectura. Está todo tan bien descrito que crees estar viendo los lugares por los que van pasando los personajes. Era la primera novela histórica que leía y, la verdad, es que no podía haber escogido mejor. Ya deseaba leerlo el pasado año pero me fue imposible. Lo he disfrutado mucho. Y lo recomiendo. Ha sido una lectura mágica.
Es una novela aceptable, que tiene algunos hechos que desconocía , pero tampoco hay profundidad en los temas que trata. Muy reiterativa , por momentos se hace densa . A veces tenía la sensación que estaba leyendo un libro actual sobre denuncias sociales , no una novela ambientada en esa época . No es la mejor de la autora.
Un libro con poco contenido. Facilmente olvidable. Sinceramente un libro mas, con el aditivo de que se me hizo insopotable terminarlo. Nunca espere algo semejante de esta autora!
A pesar de que la historia es muy bonita y los personajes muy logrados, las descripciones contextuales de los hechos históricos son pesados y relentizan mucho la lectura para mi gusto.
La guerra es una derrota de la humanidad. Una escabechina entre gentes que no se conocen para provecho de unos pocos que sí se conocen, pero que no tienen el valor de enfrentarse cara a cara.
This book was a wild-card. I wanted something new and unfamiliar so I ended up reading Riesco's Ars Magica which was well-researched historical fiction. Unfortunately the plot was slow and almost frustrating, although I appreciated the extensive background work. The characters just remained distant and almost too mystical.
Riesco's book is about the witch-hunt in Spain in 17th century. The story highlights superstition around pandemics, misfortunes, surreal occurances and poverty. The main character is Salazar who investigates witches and pardon them to rejoin the church. While investigating, he does his own research around witches. Soon he realizes that witch-hunt is a form of control over people. The politics and religion relate closely as the story continues.
Ars Magica had many good elements but felt provocative at wrong times. I actually disliked the description of poverty, sickness and "common people" which were important for the plot. The best part was political scheming behind the closed doors of the church and monarchy.
"El elefante de marfil", de Nerea Riesco. Lo que parecía una novela interesante, con intriga y de ágil lectura, se me ha hecho una obra lenta, con personajes poco o nada desarrollados y una trama principal que va desapareciendo a la vez que aparecen otras sin ningún sentido. Conforme iba leyendo, se me hacía más cuesta arriba terminar de leer cada capítulo. Y es una pena, porque la idea de la trama creo que es interesante, pero se ha ido diluyendo a lo largo de las páginas. Y hablando de esto, me parece que le sobran bastantes. Porque como la historia de la saga familiar la autora la ha ido narrando a trompicones, creo que se ha tenido que obligar a añadir páginas y páginas para intentar llegar a un buen término. Sí que me ha gustado la ambientación histórica, que creo se debe a que la autora se ha documentado bien. Y la descripción de las calles y el ambiente social de Sevilla también me ha parecido que está bien plasmado. La autora deja en un segundo plano la partida de ajedrez, la disputa entre cristianos y musulmanes por la Giralda, la conspiración de la orden de Calatrava y de la orden de San Juan de Acre. Creo que son la base de la trama principal de la novela y que me hubiese gustado que la autora hubiera desarrollado mejor. En resumen, una novela muy bien documentada, pero que se hace muy lenta, y se desaprovecha la trama principal.
Το βιβλίο βασίζεται σε ένα στοίχημα που έγινε ανάμεσα στους Χριστιανούς και τους Μωαμεθανούς τον 13ο αιώνα. Σε ποιον ανήκει η Σεβίλλη; Αυτός που θα νικήσει 3 παρτίδες θα είναι και ο νόμιμος κάτοχος. Η συμφωνία υπογράφεται ανάμεσα στο γιο του Φερδινάρδου Γ, Αλφόνσο Ι το Σοφό, πολιορκητή της Σεβίλλης και το Μαυριτανό Αξατάφ. Τέσσερις παρτίδες έχουν παιχτεί και είναι ισόπαλες οι δυο πλευρές, οπότε μας λείπει μία. Πέντε αιώνες μετά, παρακολουθούμε το ιστορικό μιας οικογένειας που μέλλει να παίξει την τελευταία παρτίδα και να καθορίσει το αποτέλεσμα. Διαβάζοντας, χάνεις μέσα στις σελίδες, με τα δρώμενα και τα πάθη της οικογένειας, το αρχικό θέμα. Το βρίσκεις μερικές φορές κάπου ενδιάμεσα και στο τέλος η συγγραφέας το κλείνει. Εξού και οι τόσες πολλές σελίδες... Οι ήρωες είναι συμπαθέστατοι, δε λείπει βέβαια ο villain της ιστορίας, και το τέλος είναι απροσδόκητο γιατί υπάρχουν και ανεξήγητα φονικά στο ενδιάμεσο που θα τους δοθεί η λύση.
Η Δόνια Χούλια, παντρεμένη με τον κατά πολύ μεγαλύτερό της τυπογράφο Ντε Άρο, μένει χήρα και ενώ είθισται να παντρεύεται η χήρα με τον αρχιμάστορα του τυπογραφείου, εδώ Κριστόμπαλ Θαπάτα, αυτή ακολουθεί την καρδιά της και παντρεύεται τον "πειρατή" της, Λεόν ντε Μοντενέγκρο. Ο Λεόν δουλεύει στο τυπογραφείο και κανείς δεν ξέρει από πού κρατάει η σκούφια του. Εμείς, όμως, ξέρουμε...
Η Χούλια και ο Λεόν αποκτούν τον Άβελ. Η μαμίτα Λούλα και ο Μεσιέ Βερντού μεγαλώνουν και εκπαιδεύουν το παιδί, καθώς όλα δείχνουν ότι έχει μεγάλο ταλέντο στο σκάκι....
Siento que estoy siendo un poco dura con la puntuación porque tampoco ha sido un viaje desagradable, y puede que las expectativas hayan jugado en mi contra, dado que soy una amante de la historia. Pero no puedo decir que me haya gustado. Me ha dejado fría y a veces hasta molesta.
Las puertas del paraíso cuanta la historia de Yago, un niño ciego de nacimiento, hijo de un cocinero vallisoletano que acaba trabajando en la corte de los Reyes Católicos en uno de los momentos más importantes de la historia española: el fin de la Reconquista y la caída del Reino de Granada.
La novela puede dividirse claramente en una parte ficticia y otra histórica, casi sin mezclarse entre ellas. En la mayoría de los hechos históricos descritos ni siquiera aparecen los personajes ficticios, y cuando lo hacen tienen nula repercusión, por lo que creo que se ha desaprovechado una de las fuerzas que tiene la novela histórica.
En su parte ficticia, la trama es bastante sencilla. La elección de un personaje ciego como protagonista me ha parecido muy valiente por todas sus limitaciones y porque eso podría dar una perspectiva diferente a ciertas situaciones. Pero no acaba de atraparme ni su historia ni su evolución. Al final del libro he sentido que era el mismo niño del principio.
En su parte histórica, he de reconocer que está bastante bien documentada. Para alguien que no conozca nada de la historias de los últimos días del Reino de Granada puede ser un bonito descubrimiento, ya que la novela se centra más en las anécdotas que en los datos, algo que, reconozcámoslo, hace que la historia sea más entretenida. Pero tiene algunos errores garrafales que me sacaban directamente de la historia, y una idealización nada sutil de uno de los bandos en contraste con el otro. Para poder hacer eso hay una sobresimplificación que no esperaba en una novela histórica. No me ha gustado y ha hecho que la lectura se me hiciera cuesta arriba.
En conclusión, me ha parecido una historia entretenida sin más, que no me ha conseguido enganchar en ningún momento, cuyos errores y ritmo entrecortado han ralentizado mucho mi lectura.
Los viajes en el tiempo son mi debilidad y este libro, además de estar muy bien escrito, se ha fundamentado muy bien en éste y otros fabulosos temas. Mezcla historia y ficción a partes iguales. Tanto personajes como situaciones que pudieron o no suceder y se han entremezclado de forma magistral para dar lugar a una historia muy original.
Daniela Green es una joven cuya vida cambiará el día que su padre, el prestigioso profesor Leonard G., es brutalmente asesinado en su despacho de Cambridge. Daniela recibirá la llamada de uno de los alumnos de su padre quien le informa de que corre un grave peligro y que tiene en su posesión un importante secreto...
A partir de este momento emprenderán una vertiginosa aventura en busca de respuestas y huyendo de unos famosos y peligrosos asesinos.
Esta aventura me gusta, no sólo por la originalidad sino, porque narra sucesos históricos muy interesantes (la creación de inventos famosos como la electricidad o el globo) y personajes de renombre como Nicolas Flamel, Jack el Desripador, Edison... y muchos otros.
En algún momento pude perderme en los datos técnicos que describe pero, la agilidad y tensión que mantiene toda la historia, me mantuvo expectante durante el relato. Una historia muy recomendada con un final espectacular y unas teorías de ficción muy curiosas que podrían hacerse, en algún momento, realidad (o No).
El tema es interesante, qué duda cabe: viajes en el tiempo e inmortalidad. Y una mezcla de personajes históricos y de ficción. Pero no he acabado de entender a ninguno de los protagonistas, ni sus motivaciones ni su falta de ellas. Y aunque me encantan los libros de ficción científica, dónde se suceden las explicaciones, no me importa si vienen de la mano del autor o están justificadas en la trama, pero que dos personajes que están huyendo luchando por su vida se dediquen a disertar sobre cuestiones científicas y/o filosóficas me recuerda demasiado a esos diálogos de series forenses dónde también se dan esas carlas forzadas que no tienen ninguna otra finalidad que explicar al espectador lo que están haciendo cuando se supone que los interlocutores lo saben de sobra. En una serie tal vez esté justificado, hay pocas maneras de resolver esas situaciones, pero en una novela es imperdonable, porque hay muchas más vías y más creíbles.
No le doy menos nota, porque a pesar de todo la historia me ha resultado entretenida, aunque el final... Bueno, no me ha cautivado precisamente.
Lo que más me ha gustado ha sido encontrar entre sus líneas esta frase: "Amar es entregar a alguien la capacidad de destruirte confiando en que no lo haga".
Lo primero que me llamó la atención de Tempus, la nueva novela de Nerea Riesco dentro del sello M de Minotauro, fue la portada. Sí, puede sonar terriblemente frívolo, pero ese evocador paisaje de Londres fue todo un flechazo. Lo segundo fue saber quién era la autora. Ya conocía su forma de escribir y me quedé enamorada de su forma de narrar en El elefante de marfil, una novela histórica que, a lo largo de tres generaciones, contaba una eterna partida de ajedrez entre musulmanes y cristianos en torno a la posesión de la Giralda de Sevilla. Así que si sumamos esto a que Tempus es una novela que habla de un misterio científico, un misterio histórico y un misterio cruento y oscuro, blanco y en botella. Este libro tenía que ser mío. My preciouss!
Un romanzo storico a mio avviso molto interessante, narra della santa inquisizione nella Spagna nel 1600 e finalmente dice la verità sui loschi affari della chiesa in quegli anni... Si basa su documentazioni vere ed è proprio per questo che mi è piaciuto. Poi l'autrice ci ha romanzato attorno una storia piuttosto appassionante, che si legge con piacere, altrimenti il libro sarebbe stato troppo pesante da digerire. Certo, devo ammettere che anche con questa precauzione la storia alterna parti scorrevoli con altre parti più lente, però, se si è interessati all'argomento "streghe/chiesa" si rivela una lettura che, tra dati storici, mistero, amore e un pizzico di occulto, vale decisamente la pena di intrapprendere.
Knihu som čítala s prestávkami (požičaná bola nielen kamoške-knihobežníčke, ale potom aj mojej rodine), takže mi to trvalo skoro dva roky. Na historickú ságu je to pridlho, ale keď som si k nej dnes večer sadla, rýchlo som sa rozpamätala na pocity z nej a vtiahla ma tá horúca atmosféra Sevilly a okolia... Šach, knihy a dejiny, to je skvelá kombinácia. Je to sága rodiny tlačiarov, silných žien a vášnivých mužov, ale aj politiky, náboženstva, otrokov, chorôb, povstaní, či zemetrasení. A šachu. Partiou o mesto to všetko začína a končí a medzitým sa rodia, dospievajú, milujú sa i umierajú ľudia. Na takúto tému však treba mať náladu. :)
Fantastic book. A bit slow in after the first few chapters, but turned out to be a wonderful piece of great writing, fantastic characters, exciting plot and all the things that makes a good book: crime, drama, love, excitement, happiness, grief and mystery. The best part was the ending, because it didn't turn out the way I had excpected at the beginning. A must read for eveyone who loves a good historical novel.
I had to put some effort into reading this. Surprisingly the book was quite boring. It would have helped if I knew beforehand that it was based partly on historical facts and characters. Now this was mentioned in the epilog and it did not improve the motivation during reading.
If I hadn't got this handicap that I usually finish what I start to read I would have stopped after a couple of chapters. Now I read it all.