What do you think?
Rate this book
Dzienniki
Polish
975 pages, Hardcover
Published January 1, 2001
9 people are currently reading
58 people want to read
About the author
Stefan Kisielewski
54 books4 followersPolish writer, publicist, composer and politician, one of the members of Znak.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
August 27, 2023
These are diaries from 1968 to 1980 although '68-'74 are really years with a lot of details, later years are just few pages long.
He writes that de Gaulle has absolute power but de Gaulle is silent about the costly anti-American campaign. that either he or the communists, and that maybe he should be pulled into the cento-left, because maybe the Russians want France to communize.
About the fact that there are three people in prison, for which the first is imprisoned, for saying in 1945 that Gołułka is a traitor and a Moscow agent, for which the second is imprisoned, for saying in 1950 that Gomułka is a good field and a patriot. And what is the third one sitting for? The third is Gomułka himself.
Anyway, literally at the very beginning, the author writes as in '68, when he appeared in the case of "Dziady", someone beated him.
He also writes about the assassination of Kennedy, suggesting that it was the Jewish response to the plane contract to buy.
He also writted that The Jews left the communism they once created, it ceased to be itself, ceased to be revolutionary. They even stocked up on their Anti-Semitism. Therefore you know know why living in this totalitarian regime was like living in concentration camp!.
Kisielewski writes that he began to think more and more often that Americans could give Western Europe to the Soviets.
In the "culture" of Paris he read about the Kennedy dynasty, Father Kennedy was the ambassador in London, he thought it was necessary to communicate with Hitler. And after the war, he was of the opinion that it was necessary to give Russia the whole of Europe, because it would not digest it and "liberation" would come sooner.
January 12, 1970
Kisielewski writes that he read in "Tygodnik" a very good speech by Janusz Zabłocki, MP of "sign" (his "successor"), in addition, he touched on population issues, which today (1970) no one does yet. So I wrote him a long, eager letter (Lydia(wife) said he wrote this letter free and for nothing). As a starting point, I used his argument that our economic shortcomings do not result from socialism "as such", but from committed objective errors. I proved to him that both the division of decisions, responsibility and work, as well as the money and investment economy in socialism (yeah, in communism, not in any socialism) are such that chaos and obsolete and unsuitable for the market production must result as such.
Kisielewski concluded with a quote from prof. Taylor: "We have to decide, either efficient production and efficient services, or socialism" - Mr. Janusz has already decided, together, and with you about a billion people. But did they all do it as voluntarily as you?"
The "Znak" Movement - an informal community of lay Catholics in the times of the People's Republic of Poland, whose political representation was the "Znak" parliamentary circle.
February 6, 1970 In Warsaw, Polish-German talks began, about which nothing is known. Gomułka turned 65 and received the Order of Lenin, in France, the campaign against Zionism.
On March 19, 1970. POINT A. - the conclusion of a border agreement in which the Federal Republic of Germany defined the Oder-Neisse line as recognized by Poland's final western border
In the third round of talks on April 22-24, 1970 in Warsaw, the essential points of the text of the treaty and the issue of borders were further discussed. The Polish government also pushed for the conclusion of bilateral economic negotiations, which had been ongoing since the beginning of 1969. Brandt's letter to Gomułka of April 20, 1970.
In August 1969, a TWA plane bound for Tel Aviv was hijacked to Damascus by the PFLP, who believed that Yitzhak Rabin, then Israel's ambassador to Washington, was there. After landing, they evacuate the plane and blow it up.
In 1970, the PFLP launched a major operation: they wanted to hijack four planes and land them at Dawson's Field, a piece of desert turned into a makeshift airport in Jordan.
That is correct, there are terrorist, who are left wing, since XIXth century I think. Even these Muslim terrorist of 9/11 are probably leftists. Remember too that many leftists who are even stalinists from '50s where in government opposing totalitarian government inside the organization.
March 20, 1970 Kisielewski writes that everyone is discussing a new system of material incentives in the system, how much should the salary be, whether it should be calculated from the profit rate, universal measures were sought. Kisielewski claims that there can be only one Czechoslovak Shika reform. And that in Poland Brus reforms and Yugoslavia applies it. And that the market is a very democratic concept because it is produced for the general public.
Ota Šik, Czech economist who laid the economic groundwork for the reforms of the Prague Spring of 1968. - The proposed changes were a real hit at the time. Strictly planned economies were to be replaced with elements of a market economy. For example, the success of companies was to be determined by the successful sale of their products. - He discovered that while a Czechoslovak worker had to work 10.5 hours per kilogram of chocolate, a West German worker only needed 1.5 hours. In addition, many things were missing on the market in Czechoslovakia.
Włodzimierz Brus From the 1970s he supported the democratic opposition in Poland, at the same time he undertook secret cooperation with the East German security service Stasi as a secret collaborator of Fakir. His main work is the book From Marx to the Market, 1989, Polish edition 1992, together with Kazimierz Łaski. He attacked Titoism and the ideas of Władysław Gomułka, claiming that neither of them proposed Soviet routes to socialism. 1955 Brus became vice-chairman of the council that was supposed to advise Gomułka's government on economic reforms, but with the economic stabilization that followed the Poznań Uprising, most of the council's proposals were ignored.
Adam Mauersberger in 1946 initiated the use of the term "Second Republic" to describe Polish statehood in the years 1918-1944. He did so in the article "Druga i Trzecia Rzeczpospolita" ("The Second and the Third Republic") in the weekly magazine "Revival", No. 15 (72), in which he called post-war Poland "Trzecia Rzeczpospolita".
He wrote it in Krakow times
"Czas"/times was the chief organ of Kraków's conservatives until 1934, when it was moved to Warsaw for financial and political reasons. However, the magazine retained considerable autonomy and was often criticized by conservative politicians.
The magazine was founded on the initiative of conservatives known as "grano krakowskie".
In the aftermath of the Spring of Nations, a conservative party in Kraków was finally formed, which was to be called the "Krakow group".
Krakow's conservatives accused the National Democracy of destabilizing the situation in Galicia by fomenting national conflicts. They also criticized the pro-Russian political orientation, clearly supporting loyalty to Vienna and striving for the restitution of the Polish state based on Austria-Hungary.
August 4, 1970 Kisielewski - Diaries.
The right is widely discredited. Only it is not known what is left-wing and what is right-wing, the communists exploit this ambiguity for their propaganda jugglery, so that every transgression becomes a fascist, although sometimes a "social fascist" Revolutionary slogans? The revolution is over, they will say. national passwords ? They are operated by Moczar. Catholic slogans? That's what PAX and Piasecki are for. Fixing reality? Please, this is discussed in the party. To let people produce? This is the way to social fascism. Free market? This slogan is outdated, it won't excite anyone - after all, apart from the peasants, there is already a society of officials who have no intention of doing anything on their own. What remains are the ultra-left, Marxist slogans of Kuroń and Modrzejwski - this is complete nonsense. ... In the meantime, there is only one slogan, but no one except the old emigration dares to put it forward: Make a monoparty! Abolish the monopoly of power!
Opportunistic compromise is a sign of smallness, and smallness does not cease to be disgusting even (or rather especially when) when it is a forced attitude, the only possible one. We are drowning in unavoidable smallness, in irresistible national smallness, and thus even more disgusting. How we sink - this is not seen by an outside observer, for example a priest from Paris who has never lived in communist Poland
Have you read Jasienica? I did, but I will read everything I read successively, once to describe it finally, twice to start thinking about it again. I feel like I don't remember anything from what I read 10 years ago, but at the same time I feel like I know everything.
Where did the nickname Jasienica come from? Leon Lech Beynar known under the pseudonym Paweł Jasienica was hidden by a canon priest Stanisław Falkowski hid the wounded Lech, hence the nickname.
In 1945, he became an adjutant and then deputy to cavalry captain Zygmunt Szendzielarz "Łupaszka" - the commander of the 5th Vilnius Brigade of the Home Army, operating in Podlasie after the end of the war. Wounded in a skirmish, he was treated in the village of Jasienica (hence the nickname).
August 23, 1970 - Kisielwski writes that Jasienica died three days ago, he suffocated for three days, oxygen did not help either, his respiratory vessels were eaten with cancer, i.e. Hodgkin's disease. And a few days before the death, he would call Kisielewski and choke, then his voice broke as if in sobs. Did he already know it was over?
Jasienica's brother fought at Monte Cassino, went through Russia, also died of Hodgkin's disease, Father also died of the same in Warsaw. What a family they are, born in Simbirsk (where Lenin is!), then settled in the Vilnius region, now all in Warsaw. Such is the typical fate of Polish families from the east.
February 28, 1971 Kisielewski writes that after many years he saw his friend from school, Mścisław Wróblewski.
In 1939 he went on a scouting trip around the entourage and stayed in the west for many years. And so, in 1961, he suddenly returned to Poland. He asked Kisielewski to free him from these persecutors, told him that he was schizophrenic, that is, he was nut on stalking, he remembered it and did not want to talk about it now, but the matter was still stuck with him. Amazing, because besides, he is the most normal in the world, an enlightened and subtle mind, he even did a doctorate. He works in the archive. Alarmed, he will run away, having already escaped from Paris once, where he worked in excellent conditions with Kisielewski's friends.
He ends Kisielewski's memoirs and he wrote there, in addition to what I have already mentioned that:
- Shows like stawka większa niż życie are or czterej pancernych fun to watch and kids love it, but there are a lot of Historical inaccuracies.
- That Gierek built a lot in Warsaw and not only, he built underground passages in Warsaw, a railway station. By the way, Gierek joined the French Communist Party in 1931, and in 1934 he was deported to Poland for organizing a strike. - Yes, the one from Les Misérables, otherwise the Communards. The Paris Commune - Depending on the point of view, it is considered the last romantic revolution, by anarchists it is an attempt to liquidate the state, and by Marxists it is an example of the dictatorship of the proletariat. right after the spring of the poor peoples and in the times of the separatists. Kisielewski wrote that he wishes France communism, because they have completely departed from reality. It's no go with us eastern world, half-glued unfinished works. Which need to be pushed.
I did liked the book, you can learn a lot from reading people like him, Kisielewski thought about himself that he was Positivist in '50s.
He writes that de Gaulle has absolute power but de Gaulle is silent about the costly anti-American campaign. that either he or the communists, and that maybe he should be pulled into the cento-left, because maybe the Russians want France to communize.
About the fact that there are three people in prison, for which the first is imprisoned, for saying in 1945 that Gołułka is a traitor and a Moscow agent, for which the second is imprisoned, for saying in 1950 that Gomułka is a good field and a patriot. And what is the third one sitting for? The third is Gomułka himself.
Anyway, literally at the very beginning, the author writes as in '68, when he appeared in the case of "Dziady", someone beated him.
He also writes about the assassination of Kennedy, suggesting that it was the Jewish response to the plane contract to buy.
He also writted that The Jews left the communism they once created, it ceased to be itself, ceased to be revolutionary. They even stocked up on their Anti-Semitism. Therefore you know know why living in this totalitarian regime was like living in concentration camp!.
Kisielewski writes that he began to think more and more often that Americans could give Western Europe to the Soviets.
In the "culture" of Paris he read about the Kennedy dynasty, Father Kennedy was the ambassador in London, he thought it was necessary to communicate with Hitler. And after the war, he was of the opinion that it was necessary to give Russia the whole of Europe, because it would not digest it and "liberation" would come sooner.
January 12, 1970
Kisielewski writes that he read in "Tygodnik" a very good speech by Janusz Zabłocki, MP of "sign" (his "successor"), in addition, he touched on population issues, which today (1970) no one does yet. So I wrote him a long, eager letter (Lydia(wife) said he wrote this letter free and for nothing). As a starting point, I used his argument that our economic shortcomings do not result from socialism "as such", but from committed objective errors. I proved to him that both the division of decisions, responsibility and work, as well as the money and investment economy in socialism (yeah, in communism, not in any socialism) are such that chaos and obsolete and unsuitable for the market production must result as such.
Kisielewski concluded with a quote from prof. Taylor: "We have to decide, either efficient production and efficient services, or socialism" - Mr. Janusz has already decided, together, and with you about a billion people. But did they all do it as voluntarily as you?"
The "Znak" Movement - an informal community of lay Catholics in the times of the People's Republic of Poland, whose political representation was the "Znak" parliamentary circle.
February 6, 1970 In Warsaw, Polish-German talks began, about which nothing is known. Gomułka turned 65 and received the Order of Lenin, in France, the campaign against Zionism.
On March 19, 1970. POINT A. - the conclusion of a border agreement in which the Federal Republic of Germany defined the Oder-Neisse line as recognized by Poland's final western border
In the third round of talks on April 22-24, 1970 in Warsaw, the essential points of the text of the treaty and the issue of borders were further discussed. The Polish government also pushed for the conclusion of bilateral economic negotiations, which had been ongoing since the beginning of 1969. Brandt's letter to Gomułka of April 20, 1970.
In August 1969, a TWA plane bound for Tel Aviv was hijacked to Damascus by the PFLP, who believed that Yitzhak Rabin, then Israel's ambassador to Washington, was there. After landing, they evacuate the plane and blow it up.
In 1970, the PFLP launched a major operation: they wanted to hijack four planes and land them at Dawson's Field, a piece of desert turned into a makeshift airport in Jordan.
That is correct, there are terrorist, who are left wing, since XIXth century I think. Even these Muslim terrorist of 9/11 are probably leftists. Remember too that many leftists who are even stalinists from '50s where in government opposing totalitarian government inside the organization.
March 20, 1970 Kisielewski writes that everyone is discussing a new system of material incentives in the system, how much should the salary be, whether it should be calculated from the profit rate, universal measures were sought. Kisielewski claims that there can be only one Czechoslovak Shika reform. And that in Poland Brus reforms and Yugoslavia applies it. And that the market is a very democratic concept because it is produced for the general public.
Ota Šik, Czech economist who laid the economic groundwork for the reforms of the Prague Spring of 1968. - The proposed changes were a real hit at the time. Strictly planned economies were to be replaced with elements of a market economy. For example, the success of companies was to be determined by the successful sale of their products. - He discovered that while a Czechoslovak worker had to work 10.5 hours per kilogram of chocolate, a West German worker only needed 1.5 hours. In addition, many things were missing on the market in Czechoslovakia.
Włodzimierz Brus From the 1970s he supported the democratic opposition in Poland, at the same time he undertook secret cooperation with the East German security service Stasi as a secret collaborator of Fakir. His main work is the book From Marx to the Market, 1989, Polish edition 1992, together with Kazimierz Łaski. He attacked Titoism and the ideas of Władysław Gomułka, claiming that neither of them proposed Soviet routes to socialism. 1955 Brus became vice-chairman of the council that was supposed to advise Gomułka's government on economic reforms, but with the economic stabilization that followed the Poznań Uprising, most of the council's proposals were ignored.
Adam Mauersberger in 1946 initiated the use of the term "Second Republic" to describe Polish statehood in the years 1918-1944. He did so in the article "Druga i Trzecia Rzeczpospolita" ("The Second and the Third Republic") in the weekly magazine "Revival", No. 15 (72), in which he called post-war Poland "Trzecia Rzeczpospolita".
He wrote it in Krakow times
"Czas"/times was the chief organ of Kraków's conservatives until 1934, when it was moved to Warsaw for financial and political reasons. However, the magazine retained considerable autonomy and was often criticized by conservative politicians.
The magazine was founded on the initiative of conservatives known as "grano krakowskie".
In the aftermath of the Spring of Nations, a conservative party in Kraków was finally formed, which was to be called the "Krakow group".
Krakow's conservatives accused the National Democracy of destabilizing the situation in Galicia by fomenting national conflicts. They also criticized the pro-Russian political orientation, clearly supporting loyalty to Vienna and striving for the restitution of the Polish state based on Austria-Hungary.
August 4, 1970 Kisielewski - Diaries.
The right is widely discredited. Only it is not known what is left-wing and what is right-wing, the communists exploit this ambiguity for their propaganda jugglery, so that every transgression becomes a fascist, although sometimes a "social fascist" Revolutionary slogans? The revolution is over, they will say. national passwords ? They are operated by Moczar. Catholic slogans? That's what PAX and Piasecki are for. Fixing reality? Please, this is discussed in the party. To let people produce? This is the way to social fascism. Free market? This slogan is outdated, it won't excite anyone - after all, apart from the peasants, there is already a society of officials who have no intention of doing anything on their own. What remains are the ultra-left, Marxist slogans of Kuroń and Modrzejwski - this is complete nonsense. ... In the meantime, there is only one slogan, but no one except the old emigration dares to put it forward: Make a monoparty! Abolish the monopoly of power!
Opportunistic compromise is a sign of smallness, and smallness does not cease to be disgusting even (or rather especially when) when it is a forced attitude, the only possible one. We are drowning in unavoidable smallness, in irresistible national smallness, and thus even more disgusting. How we sink - this is not seen by an outside observer, for example a priest from Paris who has never lived in communist Poland
Have you read Jasienica? I did, but I will read everything I read successively, once to describe it finally, twice to start thinking about it again. I feel like I don't remember anything from what I read 10 years ago, but at the same time I feel like I know everything.
Where did the nickname Jasienica come from? Leon Lech Beynar known under the pseudonym Paweł Jasienica was hidden by a canon priest Stanisław Falkowski hid the wounded Lech, hence the nickname.
In 1945, he became an adjutant and then deputy to cavalry captain Zygmunt Szendzielarz "Łupaszka" - the commander of the 5th Vilnius Brigade of the Home Army, operating in Podlasie after the end of the war. Wounded in a skirmish, he was treated in the village of Jasienica (hence the nickname).
August 23, 1970 - Kisielwski writes that Jasienica died three days ago, he suffocated for three days, oxygen did not help either, his respiratory vessels were eaten with cancer, i.e. Hodgkin's disease. And a few days before the death, he would call Kisielewski and choke, then his voice broke as if in sobs. Did he already know it was over?
Jasienica's brother fought at Monte Cassino, went through Russia, also died of Hodgkin's disease, Father also died of the same in Warsaw. What a family they are, born in Simbirsk (where Lenin is!), then settled in the Vilnius region, now all in Warsaw. Such is the typical fate of Polish families from the east.
February 28, 1971 Kisielewski writes that after many years he saw his friend from school, Mścisław Wróblewski.
In 1939 he went on a scouting trip around the entourage and stayed in the west for many years. And so, in 1961, he suddenly returned to Poland. He asked Kisielewski to free him from these persecutors, told him that he was schizophrenic, that is, he was nut on stalking, he remembered it and did not want to talk about it now, but the matter was still stuck with him. Amazing, because besides, he is the most normal in the world, an enlightened and subtle mind, he even did a doctorate. He works in the archive. Alarmed, he will run away, having already escaped from Paris once, where he worked in excellent conditions with Kisielewski's friends.
He ends Kisielewski's memoirs and he wrote there, in addition to what I have already mentioned that:
- Shows like stawka większa niż życie are or czterej pancernych fun to watch and kids love it, but there are a lot of Historical inaccuracies.
- That Gierek built a lot in Warsaw and not only, he built underground passages in Warsaw, a railway station. By the way, Gierek joined the French Communist Party in 1931, and in 1934 he was deported to Poland for organizing a strike. - Yes, the one from Les Misérables, otherwise the Communards. The Paris Commune - Depending on the point of view, it is considered the last romantic revolution, by anarchists it is an attempt to liquidate the state, and by Marxists it is an example of the dictatorship of the proletariat. right after the spring of the poor peoples and in the times of the separatists. Kisielewski wrote that he wishes France communism, because they have completely departed from reality. It's no go with us eastern world, half-glued unfinished works. Which need to be pushed.
I did liked the book, you can learn a lot from reading people like him, Kisielewski thought about himself that he was Positivist in '50s.
August 15, 2011
Kisielewski hejtuje wszystko i wszystkich.
June 1, 2019
Do takich cegieł jak ta (950 stron) podchodzę zawsze z pewnym dystansem. Dlaczego? Bo, można utknąć na dobre, gdy trafi się gniot (tak to jest, gdy się czyta zawsze do końca). Pomimo to, zachęcony wydanymi nie tak dawno dziennikami z lat 88-91, postanowiłem "zacząć od początku",a następnie "jeśli zażre" pójść dalej z tą historią.
Jeśli trzeba komuś przedstawiać Kisielewskiego, to znaczy, że wolnością i historią raczej się nie interesuje. Bądź tym wszystkim interesuje się w ograniczonym zakresie. W trzech słowach jednak go scharakteryzuję: kompozytor, pisarz, ale przede wszystkim publicysta polityczny i naoczny świadek historii. Miał szansę znać zarówno Piłsudskiego, Dmowskiego, Gomółkę, Gierka, jak i Bartoszewskiego, Michnika, Wojtyłę, Wałęsę, czy Balcerowicza. Już samo to sprawia, że jego opowieści są bardzo wartościowe, bo pisane "z pierwszej ręki".
A czym właściwie jest ten dziennik i dlaczego warto go przeczytać? Najogólniej rzecz ujmując, są to zapiski do szuflady, które ze względu na cenzurę, nie mogły trafić do felietonów autora. Jest też to jego sposób na odreagowanie, jak sam pisze: "na wyrzucenie z siebie całej tej żółci". Zapiski te są pełne komentarzy bieżącej polityki wewnętrznej PRL, jak i sytuacji międzynarodowej. Kisiel nie ogranicza się tylko do notowania zdarzeń, on je mocno i namiętnie komentuje. Krytykuje ludzi, zjawiska, społeczeństwo, dając przy okazji wykład o wyższości wolnego rynku nad socjalizmem i innymi odmianami ustrojów totalitarnych.
Jak oceniam dzienniki? To jest taka lektura "do pary", czytałem ją jako drugą książkę "w tle". W tej roli sprawdziła się wspaniale, można ją powiem odłożyć na kilka dni i bez problemu do niej wrócić nie tracąc wątku. Zapiski to po prostu komentarze do zdarzeń kolejnych dni lat 68-80, każdy dzień to strona, góra dwie. Podoba mi się lekkość stylu i poczucie humoru Kisiela, zwłaszcza przytaczane żarty na temat ówczesnej rzeczywistości i docinki na temat środowiska w jakim się obraca. Jest też kilka głębszych myśli na temat bezsensowności idei ekonomicznych socjalizmu, garść bardzo trafnych spostrzeżeń na ten temat, no i oddanie klimatu beznadziei tamtych lat. To co niekoniecznie do mnie trafia w tych notatkach, to fragmenty na tematy muzyczne - tu niestety ciężko mi się orientować w gąszczu twórców z tamtych lat. Co może nie jest winą lektury, a mojej ignorancji, ale jednak te wstawki mnie nudziły. Domyślam się, że innych mogą znudzić inne wstawki - zawsze można je omijać, omiatając tylko wzrokiem i przeć naprzód.
Jeśli zastanawiasz się, czy warto sięgnąć po tę cegłę, to zachęcę lub odstraszę cię jednym z najbardziej wartościowych cytatów z tej lektury:
"6 września 1970
A tu spotkałem panią docent Z., Żydówkę, która w 1968 dostała mocno po dupie, a która powiedziała mi, że jest nadal marksistką, bo marksizm to jedyna "naukowa analiza społeczna". O idiotka - niczego się nie nauczyła! Gdy jej mówię, że praktyka nasza dowodnie wykazuje plajtę marksizmu, ona powiada, że to nic: idea dobra, tylko wykonanie złe. Ileż ja razy słyszałem tę groźną bzdurę, śpiewkę wszystkich rewizjonistów, wszystkich "zniewolonych umysłów", którzy nie mogą żyć bez sztucznej podpórki umysłowej, jaką jest dla nich marksizm, tak jak dla innych freudyzm. Rzecz w tym, że "nauki" humanistyczne (z ekonomią społeczną włącznie) nie są naukami sprawdzalnymi jak fizyka czy chemia, lecz zbiorami hipotez i diagnoz. Hipotezy te przy stosowaniu ich w praktyce napotykają setki współczynników niewymiernych, co w końcu sprawia, że praktyka do teorii ma się jak pięść do nosa. Reakcję chemiczną czy działanie maszyny da się przewidzieć, natomiast skutków społecznego zastosowania takiej czy innej doktryny - nie, bo wchodzi tu w górę tysiąc nieobliczalnych czynników, jak: człowiek, miejsce, czas, warunki, nawet pogoda. Tego, zachwycony sobą idealista Marks nie przewidział, ale pora już, żeby tzw. marksiści po pięćdziesięciu latach bzdur czegoś się nauczyli. Zwłaszcza że obok niby naukowej, nieaktualnej dziś już zresztą, analizy ekonomicznej Marks fabrykował wyssane z palca sentymentalne fetysze i mity, słowa-maczugi intelektualne, takie jak "klasa", "solidarność klasowa", "proletariat przodującą klasą" (dlaczego?!), "dyktatura proletariatu" etc. To już na pewno nie są żadne naukowe pewniki, lecz "prometejskie" zapędy polityka i rewolucjonisty in spe, miłośnika ludu spod zakichanej gwiazdy. I pomyśleć, że to opium duchowe nadal działa na różne idiotki. Dlatego to w marcu 1968 młodzież studencka wykazała tak żenujący brak konkretnych haseł: prowadzili ich ludzie nadal zaczadzeni marksizmem, stąd powtarzanie tych samych "socjalistycznych" bełkotów."
Jakież to aktualne dzisiaj, szok! A takich gwoździ wbijanych w przeciwników wolności jest tam znacznie więcej! Jak dla mnie 4 z minusem, a po kolejną część z lat 88-91 na pewno też wkrótce sięgnę.
Jeśli trzeba komuś przedstawiać Kisielewskiego, to znaczy, że wolnością i historią raczej się nie interesuje. Bądź tym wszystkim interesuje się w ograniczonym zakresie. W trzech słowach jednak go scharakteryzuję: kompozytor, pisarz, ale przede wszystkim publicysta polityczny i naoczny świadek historii. Miał szansę znać zarówno Piłsudskiego, Dmowskiego, Gomółkę, Gierka, jak i Bartoszewskiego, Michnika, Wojtyłę, Wałęsę, czy Balcerowicza. Już samo to sprawia, że jego opowieści są bardzo wartościowe, bo pisane "z pierwszej ręki".
A czym właściwie jest ten dziennik i dlaczego warto go przeczytać? Najogólniej rzecz ujmując, są to zapiski do szuflady, które ze względu na cenzurę, nie mogły trafić do felietonów autora. Jest też to jego sposób na odreagowanie, jak sam pisze: "na wyrzucenie z siebie całej tej żółci". Zapiski te są pełne komentarzy bieżącej polityki wewnętrznej PRL, jak i sytuacji międzynarodowej. Kisiel nie ogranicza się tylko do notowania zdarzeń, on je mocno i namiętnie komentuje. Krytykuje ludzi, zjawiska, społeczeństwo, dając przy okazji wykład o wyższości wolnego rynku nad socjalizmem i innymi odmianami ustrojów totalitarnych.
Jak oceniam dzienniki? To jest taka lektura "do pary", czytałem ją jako drugą książkę "w tle". W tej roli sprawdziła się wspaniale, można ją powiem odłożyć na kilka dni i bez problemu do niej wrócić nie tracąc wątku. Zapiski to po prostu komentarze do zdarzeń kolejnych dni lat 68-80, każdy dzień to strona, góra dwie. Podoba mi się lekkość stylu i poczucie humoru Kisiela, zwłaszcza przytaczane żarty na temat ówczesnej rzeczywistości i docinki na temat środowiska w jakim się obraca. Jest też kilka głębszych myśli na temat bezsensowności idei ekonomicznych socjalizmu, garść bardzo trafnych spostrzeżeń na ten temat, no i oddanie klimatu beznadziei tamtych lat. To co niekoniecznie do mnie trafia w tych notatkach, to fragmenty na tematy muzyczne - tu niestety ciężko mi się orientować w gąszczu twórców z tamtych lat. Co może nie jest winą lektury, a mojej ignorancji, ale jednak te wstawki mnie nudziły. Domyślam się, że innych mogą znudzić inne wstawki - zawsze można je omijać, omiatając tylko wzrokiem i przeć naprzód.
Jeśli zastanawiasz się, czy warto sięgnąć po tę cegłę, to zachęcę lub odstraszę cię jednym z najbardziej wartościowych cytatów z tej lektury:
"6 września 1970
A tu spotkałem panią docent Z., Żydówkę, która w 1968 dostała mocno po dupie, a która powiedziała mi, że jest nadal marksistką, bo marksizm to jedyna "naukowa analiza społeczna". O idiotka - niczego się nie nauczyła! Gdy jej mówię, że praktyka nasza dowodnie wykazuje plajtę marksizmu, ona powiada, że to nic: idea dobra, tylko wykonanie złe. Ileż ja razy słyszałem tę groźną bzdurę, śpiewkę wszystkich rewizjonistów, wszystkich "zniewolonych umysłów", którzy nie mogą żyć bez sztucznej podpórki umysłowej, jaką jest dla nich marksizm, tak jak dla innych freudyzm. Rzecz w tym, że "nauki" humanistyczne (z ekonomią społeczną włącznie) nie są naukami sprawdzalnymi jak fizyka czy chemia, lecz zbiorami hipotez i diagnoz. Hipotezy te przy stosowaniu ich w praktyce napotykają setki współczynników niewymiernych, co w końcu sprawia, że praktyka do teorii ma się jak pięść do nosa. Reakcję chemiczną czy działanie maszyny da się przewidzieć, natomiast skutków społecznego zastosowania takiej czy innej doktryny - nie, bo wchodzi tu w górę tysiąc nieobliczalnych czynników, jak: człowiek, miejsce, czas, warunki, nawet pogoda. Tego, zachwycony sobą idealista Marks nie przewidział, ale pora już, żeby tzw. marksiści po pięćdziesięciu latach bzdur czegoś się nauczyli. Zwłaszcza że obok niby naukowej, nieaktualnej dziś już zresztą, analizy ekonomicznej Marks fabrykował wyssane z palca sentymentalne fetysze i mity, słowa-maczugi intelektualne, takie jak "klasa", "solidarność klasowa", "proletariat przodującą klasą" (dlaczego?!), "dyktatura proletariatu" etc. To już na pewno nie są żadne naukowe pewniki, lecz "prometejskie" zapędy polityka i rewolucjonisty in spe, miłośnika ludu spod zakichanej gwiazdy. I pomyśleć, że to opium duchowe nadal działa na różne idiotki. Dlatego to w marcu 1968 młodzież studencka wykazała tak żenujący brak konkretnych haseł: prowadzili ich ludzie nadal zaczadzeni marksizmem, stąd powtarzanie tych samych "socjalistycznych" bełkotów."
Jakież to aktualne dzisiaj, szok! A takich gwoździ wbijanych w przeciwników wolności jest tam znacznie więcej! Jak dla mnie 4 z minusem, a po kolejną część z lat 88-91 na pewno też wkrótce sięgnę.
July 3, 2019
Przy tej objętości i czasie spędzonym na lekturze – można się zaprzyjaźnić z autorem niemal jak z żywym człowiekiem.
Odczucia mam ambiwalentne. Z jednej strony sporo spraw nieistotnych, personalnych uwag i myśli nieaktualnych. Z drugiej – świetny obraz przenikliwego umysłu, który nie poddaje się procesowi ogłupiania. Ciekawe, jak na informacje i konkluzje dla nas wiadome lub oczywiste, autor musi ciężko zapracować. Sporo pewnie też mówi ta książka o PRL, mentalności ludzi tej epoki, mechanizmach propagandy i zniewolenia itd.
Mam generalnie alergię nawet na skondensowane biografie, więc nie sądziłem, że przebrnę przez tę lekturę, ale facet da się lubić a błyskotliwość jego obserwacji w kontekście wszechobecnej dezinformacji robi wrażenie. Pouczające.
Odczucia mam ambiwalentne. Z jednej strony sporo spraw nieistotnych, personalnych uwag i myśli nieaktualnych. Z drugiej – świetny obraz przenikliwego umysłu, który nie poddaje się procesowi ogłupiania. Ciekawe, jak na informacje i konkluzje dla nas wiadome lub oczywiste, autor musi ciężko zapracować. Sporo pewnie też mówi ta książka o PRL, mentalności ludzi tej epoki, mechanizmach propagandy i zniewolenia itd.
Mam generalnie alergię nawet na skondensowane biografie, więc nie sądziłem, że przebrnę przez tę lekturę, ale facet da się lubić a błyskotliwość jego obserwacji w kontekście wszechobecnej dezinformacji robi wrażenie. Pouczające.
March 5, 2024
10 października (1968)
Dział zagraniczny w naszej telewizji chce zrobić z nas ową dziewczynę malajską z noweli Conrada „Uśmiech szczęścia". Dziewczyna ta czyta tylko jedną europejską gazetę, w której jest właściwie tylko kronika wypadków kryminalnych. Po pewnym czasie lektury dziewczyna dochodzi do wniosku, że Europa to jedna wielka mordownia.
23 listopada (1968)
Wczoraj wreszcie byłem w Gdańsku, na Targu Rybnym i nadbrzeżu nad Motławą. Lubię ogromnie ten „holenderski" ponury krajobraz - magazyny, elewatory, czarna woda. Byłem też w kościołach, wieczorem miasto szare i świetliste, przepiękne, choć smutne - najładniejsze jednak to co stare, resztki bram, portali wież - nowe domy niby ładne, ale to komedia.
25 listopada (1968)
Wczoraj widziałem w Gdyni „Batorego" przed ostatnim już jego rejsem. Ładnie wyglądał, w ogóle port gdyński piękny, morze było ciemnozielone, pogoda wietrzna, wszystko razem w stylu.
7 marca (1969)
Była właśnie w telewizji niezła impreza: transmisja z Sali Kongresowej superrewii na dochód chyba związków zawodowych. Stare piosenki i starzy piosenkarze: Sempoliński, Fogg, Krukowski, Stefcia Górska (na pewno pod siedemdziesiątkę), potem młodzi, wreszcie ulubieni aktorzy warszawscy: Barszczewska, Andryczów-na, Dmochowski, Hanuszkiewicz, Wyrzykowski, Łapicki i - Cwiklińska (lat 90). Ale co mnie podniosło na duchu, to Krukowski, który śpiewał piosenkę satyryczną naprawdę doskonałą i śmiałą z aluzjami żydowskimi. Sens taki, że on jest wspólnikiem Polski Ludowej, ale nie przyznaje się, gdy w gazetach piszą „nie wykonaliśmy planu", „przekroczyliśmy spożycie" etc., bo... on się do tego
me poczuwa, on do tego ręki nie przyłożył... Bardzo zabawne, przypomniały się czasy prawdziwej satyry. Aha - jeszcze był Rudzki.
22 lipca (1969)
A więc Księżyc zdobyty! Wielkie tu było podniecenie, całą noc latali i oglądali transmisję telewizyjną. Momentu lądowania ani startu widać nie było (może jednak Amerykanie też dbają trochę o tajemnicę), ale chodzenie po powierzchni Księżyca było — bardzo „ulotne", jakby czasem we śnie, kiedy człowiek myśli, że unosi się w powietrzu. Muszę powiedzieć, że i mnie „wzięło", w momencie kiedy długo nie było wiadomo, co z lądującymi, zrobiło mi się po prostu słabo. To jednak niesamowita rzecz, aż się w głowie kręci — no i odwaga ogromna. Oglądał rzecz przez telewizję dosłownie cały świat, tylko Rosja, jak się zdaje, zrezygnowała z transmisji. U nas, o dziwo, informowano dobrze i obiektywnie, transmisja z Houston szła bezpośrednio,
7 stycznia (1970)
Hertz pisze, że liberum veto nie było żadnym przejawem indywidualistycznej anarchii, lecz przeciwnie, szlacheckiego konformizmu: posłowie byli związani zaleceniami sejmików i szło o to, aby byli tym zaleceniom posłuszni i stali przy nich twardo, aż do zerwania sejmu włącznie. Ciekawa obserwacja!
5 października (1970)
Byliśmy z Lidią na przedstawieniu w Teatrze Klasycznym śpiewanego widowiska o okupacji „Dziś do ciebie przyjść nie mogę".
Ma ono już ponad pięćset przedstawień, pokazywane było za granicą w ośrodkach polonijnych, wszędzie ludzie płakali, bo to naprawdę śliczne i przypomina okupację, „jak gdyby to było wczoraj".
26 stycznia (1971)
Przeżywam kryzys „duchowy" — przygnębia mnie wszystko, przede wszystkim prasa i telewizja — najgłupsze w świecie, nie informujące o niczym, za to częstujące nas koszałkami opałkami w duchu umoralniająco-pedagogicznym i idylliczno-łagodnym niczym dzieci, w zasadzie grzeczne, ale mogące z nieświadomości zła mieć jakieś pokusy i nieskromne myśli.
19 maja (1972)
I drugi [kawał]: „Polacy dzielą się, jak pierogi w barze mlecznym: na śląskie, ruskie i leniwe".
31 maja (1973)
W „Zeszytach Historycznych" są protokoły z zebrań Sekretariatu naszego KC w roku 1945. Uczestniczą starzy znajomi: Kliszko, Mazur, Ochab, Zambrowski etc. Okazuje się, że były wtedy rzeczywiście w Polsce pogromy Żydów, tych ocalałych resztek — Biuro obraduje na te tematy bez zdziwienia, proponując np. „produktywizację" ocalonych Żydów, aby fakt, że nic nie robią, nie drażnił spo-
łeczeństwa. Swoją drogą to straszne — po takiej okupacji! Posiew hitlerowski zakiełkował, przyzwyczajono ludzi, że Żyd to nieczłowiek! A odium pada tylko na Polskę!
16 czerwca (1973)
No, a angielskiego to już na pewno się nie nauczę — jak ten skazany na śmierć, który jako swoje ostatnie życzenie wyraził chęć... nauczenia się po japońsku...
5 lipca (1973)
Tremę mam z tym wyjazdem, bo sprawa języka męczy mnie okropnie. Jak ci Amerykanie szwargoczą, to ani odrobiny nie rozumiem. Co to będzie?!
14 października (1976)
Najnowszy dowcip: każdy obywatel otrzyma rocznie po ćwierć świni. A kto będzie niezadowolony, dostanie jeszcze po ryju!
24 lutego (1980)
lada moment skończę 69 lat! Coraz częściej myślę o śmierci i — naprawdę — nie wiem, co o tym myśleć. Trudno to sobie wyobrazić...
Dział zagraniczny w naszej telewizji chce zrobić z nas ową dziewczynę malajską z noweli Conrada „Uśmiech szczęścia". Dziewczyna ta czyta tylko jedną europejską gazetę, w której jest właściwie tylko kronika wypadków kryminalnych. Po pewnym czasie lektury dziewczyna dochodzi do wniosku, że Europa to jedna wielka mordownia.
23 listopada (1968)
Wczoraj wreszcie byłem w Gdańsku, na Targu Rybnym i nadbrzeżu nad Motławą. Lubię ogromnie ten „holenderski" ponury krajobraz - magazyny, elewatory, czarna woda. Byłem też w kościołach, wieczorem miasto szare i świetliste, przepiękne, choć smutne - najładniejsze jednak to co stare, resztki bram, portali wież - nowe domy niby ładne, ale to komedia.
25 listopada (1968)
Wczoraj widziałem w Gdyni „Batorego" przed ostatnim już jego rejsem. Ładnie wyglądał, w ogóle port gdyński piękny, morze było ciemnozielone, pogoda wietrzna, wszystko razem w stylu.
7 marca (1969)
Była właśnie w telewizji niezła impreza: transmisja z Sali Kongresowej superrewii na dochód chyba związków zawodowych. Stare piosenki i starzy piosenkarze: Sempoliński, Fogg, Krukowski, Stefcia Górska (na pewno pod siedemdziesiątkę), potem młodzi, wreszcie ulubieni aktorzy warszawscy: Barszczewska, Andryczów-na, Dmochowski, Hanuszkiewicz, Wyrzykowski, Łapicki i - Cwiklińska (lat 90). Ale co mnie podniosło na duchu, to Krukowski, który śpiewał piosenkę satyryczną naprawdę doskonałą i śmiałą z aluzjami żydowskimi. Sens taki, że on jest wspólnikiem Polski Ludowej, ale nie przyznaje się, gdy w gazetach piszą „nie wykonaliśmy planu", „przekroczyliśmy spożycie" etc., bo... on się do tego
me poczuwa, on do tego ręki nie przyłożył... Bardzo zabawne, przypomniały się czasy prawdziwej satyry. Aha - jeszcze był Rudzki.
22 lipca (1969)
A więc Księżyc zdobyty! Wielkie tu było podniecenie, całą noc latali i oglądali transmisję telewizyjną. Momentu lądowania ani startu widać nie było (może jednak Amerykanie też dbają trochę o tajemnicę), ale chodzenie po powierzchni Księżyca było — bardzo „ulotne", jakby czasem we śnie, kiedy człowiek myśli, że unosi się w powietrzu. Muszę powiedzieć, że i mnie „wzięło", w momencie kiedy długo nie było wiadomo, co z lądującymi, zrobiło mi się po prostu słabo. To jednak niesamowita rzecz, aż się w głowie kręci — no i odwaga ogromna. Oglądał rzecz przez telewizję dosłownie cały świat, tylko Rosja, jak się zdaje, zrezygnowała z transmisji. U nas, o dziwo, informowano dobrze i obiektywnie, transmisja z Houston szła bezpośrednio,
7 stycznia (1970)
Hertz pisze, że liberum veto nie było żadnym przejawem indywidualistycznej anarchii, lecz przeciwnie, szlacheckiego konformizmu: posłowie byli związani zaleceniami sejmików i szło o to, aby byli tym zaleceniom posłuszni i stali przy nich twardo, aż do zerwania sejmu włącznie. Ciekawa obserwacja!
5 października (1970)
Byliśmy z Lidią na przedstawieniu w Teatrze Klasycznym śpiewanego widowiska o okupacji „Dziś do ciebie przyjść nie mogę".
Ma ono już ponad pięćset przedstawień, pokazywane było za granicą w ośrodkach polonijnych, wszędzie ludzie płakali, bo to naprawdę śliczne i przypomina okupację, „jak gdyby to było wczoraj".
26 stycznia (1971)
Przeżywam kryzys „duchowy" — przygnębia mnie wszystko, przede wszystkim prasa i telewizja — najgłupsze w świecie, nie informujące o niczym, za to częstujące nas koszałkami opałkami w duchu umoralniająco-pedagogicznym i idylliczno-łagodnym niczym dzieci, w zasadzie grzeczne, ale mogące z nieświadomości zła mieć jakieś pokusy i nieskromne myśli.
19 maja (1972)
I drugi [kawał]: „Polacy dzielą się, jak pierogi w barze mlecznym: na śląskie, ruskie i leniwe".
31 maja (1973)
W „Zeszytach Historycznych" są protokoły z zebrań Sekretariatu naszego KC w roku 1945. Uczestniczą starzy znajomi: Kliszko, Mazur, Ochab, Zambrowski etc. Okazuje się, że były wtedy rzeczywiście w Polsce pogromy Żydów, tych ocalałych resztek — Biuro obraduje na te tematy bez zdziwienia, proponując np. „produktywizację" ocalonych Żydów, aby fakt, że nic nie robią, nie drażnił spo-
łeczeństwa. Swoją drogą to straszne — po takiej okupacji! Posiew hitlerowski zakiełkował, przyzwyczajono ludzi, że Żyd to nieczłowiek! A odium pada tylko na Polskę!
16 czerwca (1973)
No, a angielskiego to już na pewno się nie nauczę — jak ten skazany na śmierć, który jako swoje ostatnie życzenie wyraził chęć... nauczenia się po japońsku...
5 lipca (1973)
Tremę mam z tym wyjazdem, bo sprawa języka męczy mnie okropnie. Jak ci Amerykanie szwargoczą, to ani odrobiny nie rozumiem. Co to będzie?!
14 października (1976)
Najnowszy dowcip: każdy obywatel otrzyma rocznie po ćwierć świni. A kto będzie niezadowolony, dostanie jeszcze po ryju!
24 lutego (1980)
lada moment skończę 69 lat! Coraz częściej myślę o śmierci i — naprawdę — nie wiem, co o tym myśleć. Trudno to sobie wyobrazić...
Displaying 1 - 5 of 5 reviews