[...]Ένα μήνυμα λοιπόν συμβόλιζεν ἡ ἀτημελησία, ὁ εὐτελής τρίβων καὶ ἡ ἀσκητική ζωή. ᾿Αλλὰ ὁ Ἀθηναῖος τοῦ πέμπτου αἰώνα, λάτρης τῆς μορφῆς, αὐτὸς ποὺ ἀπὸ τὰ χέρια του βγῆκεν ἡ ᾿Ακρόπολη μὲ τὰ ἀριστουργήματα τοῦ Φειδία καὶ τῶν ἄλλων, ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ συλλάβη ὅτι ὑπάρχουν ἄλλα πράγματα μὲ περισσότερη ομορφιὰ καὶ σημασία· πράγματα ποὺ ἄξιζαν μεγαλύτερη προσοχὴ καὶ ἀγάπη. Ο πιό μεγάλος, ἀλήθεια, ἀγώνας για το Σωκράτη καὶ ὕστερα γιὰ τὸν Πλάτωνα ἦταν ἀκριβῶς νὰ ἀποκαλύψουν στὸν ἄνθρωπο τὸ ἐσωτερικό κάλλος, τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ ὁποῖο πηγάζουν ὅλα τὰ ἄλλα.[...]
[...]Τὰ«ἐρωτικά» ( περηφανεύεται ὁ Σωκράτης, εἶναι τὸ μόνο πράγμα ποὺ ξέρει. Καὶ τὰ «ἐρωτικὰ» δὲν εἶναι βέβαια ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀμοιβαία ἕλξη ποὺ ἑνώνει τὸ δάσκαλο καὶ τὸ μαθητὴ καὶ ποὺ σκοπὸς καὶ καρπός της εἶναι ἡ ἀναζήτηση ἀπὸ κοινοῦ τῆς ἀλήθειας καὶ ὁ φωτισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ αὐτήν. Ἔτσι δημιουργεῖται ἀπὸ τὸ Σωκράτη τὸ πνευματικό περιεχόμενο ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ παίρνει ὁ Ἔρωτας. Απὸ ἕλξη σωμάτων μὲ σκοπὸ τὴν ἡδονὴ γίνεται ἕλξη τῶν ψυχῶν μὲ σκοπὸ τὸ φωτισμό τους.[...]
[...]«Ανθρωπε, ὅ,τι ἐγώ βρῆκα μέσα μου τὸ ἔχεις και σύ. Καινὴ εἶναι ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν ἔχεις λοιπὸν παρὰ νὰ σκάψης μέσα σου. Ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν ἐσωτερική διάσκεψη μὲ τὸν ἑαυτό μας. Από μᾶς ἐξαρτάται νὰ ὑψώσωμε ἀπεριόριστα τὸ μέσα μας ἄνθρωπο. Νὰ τὸν κυβερνήσωμε ἔτσι ποὺ νὰ πραγματωθῆ ἡ οὐσία του. Ἀπὸ μᾶς νὰ φτάσωμε στὴ γόνιμη καὶ μόνιμη πηγή: τὴν ὁμολογία τῆς συνείδησης μὲ τὸν ἑαυτό της». Ἀπὸ δῶ ἀπορρέουν ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸν ἄλλο καὶ τὰ μεθοδικὰ ὅπλα τοῦ Δασκάλου.[...]