Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij

by Joost Vandecasteele

'Dit is niet enkel mijn verhaal. Dit is het verhaal van een volledige generatie. Niet deze generatie, maar de volgende. Niet nu, maar iets later in dit verse millennium. Niet hier, maar in de grootste stad die dit land ooit heeft gekend.'

Vlak naast de wereld die we de onze noemen, bevindt zich die van Joost Vandecasteele. In de werkelijkheid die hij beschrijft is alles harder, rauwer, intenser, grappiger, geiler en echter dan in de onze. In deze extreem verstedelijkte realiteit doen de personages hun best mens te blijven in een almaar onmenselijker omgeving. Het zijn verhalen over overleven in een vijandige metropolis, omgaan met excessief geweld, ongebreidelde consumptie, leven in een shopping mall, rebellie en irritante exen.
Deze jonge Vlaamse schrijver heeft zichzelf beloofd om nooit werk te schrijven dat braver is dan de realiteit, en toont in deze verhalen zijn niet-geringe bijtend humoristisch talent.

Genres: Fiction, Roman, Short Stories

207 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Joost Vandecasteele is schrijver, scenarist en comedian. Hij studeerde theaterregie in Brussel aan het RITCS. Hij maakte de jeugdvoorstellingen 'De wereld volgens lang, dik en dom' in hetpaleis en ‘Sorry voor alles’ voor Bronks. Als romancier is hij één van de innovatiefste stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Hij viel al in de prijzen met enkele van zijn theaterstukken, kortverhalen en roman 'Jungle'. Hij schreef het scenario van de onvolprezen televisiereeks 'Generatie B' en het pakkende 'We moeten eens praten'.

Joost Vandecasteele in de Nederlandstalige Wikipedia

Joost Vandecasteele in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren


Joost Vandecasteele is a Flemish writer and stand-upcomedian.

Reviews

[Marcia · Rating 3 out of 5]

In Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij schetst Joost Vandecasteele in elf kortverhalen een bizarre, post-apocalyptische toekomstvisie. Soms grappig, soms schrijnend, maar altijd pijnlijk actueel. Een verhalenbundel die je met een nieuwe blik naar de huidige maatschappij doet kijken - en je doet afvragen hoe ver deze grauwe versie van Brussel eigenlijk bij ons vandaan is. Rauw en intens. Bonuspunten voor de verwijzing naar Philip K. Dick.
Bekijk mijn complete recensie op Oog op de Toekomst.

-- 2014 --
Ik zag Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij liggen op de boekenbeurs in Antwerpen en heb het meteen gekocht. Het was vooral de titel die mij overtuigde. Bij thuiskomst bleek dat ik de achterkant niet eens goed gelezen had - ik wist namelijk niet dat het om een verhalenbundel ging..
Ik vond dit boek van Joost Vandecasteele bij vlagen geniaal. Zijn verhalen hebben een boodschap en geven op een bizarre manier kritiek op onze levensstijl en de huidige maatschappij. De toekomst die hij schetst is humoristisch en vervreemdend. De schrijfstijl is daarbij grappig en leest gemakkelijk.
Er waren echter ook momenten dat het boek me niet kon raken, me niet kon meenemen in de verhalen. Soms was het allemaal een beetje te verwarrend en te onduidelijk. De bevreemdende setting en de weinig uitgewerkte personages zorgden er soms gewoon voor dat mijn gedachten het verhaal niet langer wilden volgen.
Al met al een komische verhalenbundel met een afschrikwekkend, maar vooral lachwekkend toekomstbeeld.

[Wouter Zwemmer · Rating 4 out of 5]

Knap debuut waarin Vandecasteele zijn eigen stijl al volop laat zien. Een eigenzinnig, dwars en geïnspireerd schrijver, en nog grappig ook. "A serious and good philosophical work can be written consisting entirely of jokes." (Ludwig Wittgenstein)

Overdreven en intelligente mens- en maatschappijkritiek
"Tussen niks meer te doen en nog niets op televisie ga ik weer naar buiten. Terug maar de plek waar mensen hard hun best doen om elkaar te ontwijken." Over het verhaal dat hij schrijft: "Het toont absolute willekeur in de slachtoffers die het maakt en de figuren die het spaart." De personages in deze verhalen zijn ontdaan van opsmuk. Uitgelicht in niets verhullend tl-licht, zoals Lucian Freud schildert. Geen illusies, enkel de waarheid-die-is. Dat is het beeld dat de schrijver lijkt te willen oproepen. Door juist te schrijven over een toekomstige tijd, legt hij de ongemakken van de moderne westerse verstedelijkte samenleving bloot. Juist door zo sterk het kunstmatige te benadrukken, ga je je afvragen wat eigenlijk 'echt' is. Wie zei dat leven leuk was, een feestje? Dan toch in ieder geval maar tijdelijk, vooral voor jonge mensen waarop het verval nog geen vat heeft gekregen. Cynisch? Zeker! Over the top? Ook. Politiek incorrect en provocerend? Allemaal waar! Maar ook een beetje ongemakkelijk. Door te overdrijven en grappen te maken, sta je toch open voor de intelligente mens- en maatschappijkritiek in deze verhalen.

Enkele vondsten
Vandecasteele blinkt uit in vondsten. Teveel om op te noemen, vaak raak en grappig. Zoals deze:
- Een winkelcentrum waarin verleiding zo geperfectioneerd is dat mensen er niet meer weg willen en toiletten kraken om er te overnachten...
- Superrijken die op smakeloze wijze 'Caesar's Palace' uit Las Vegas nabouwen - wat zelf al een slechte copie is naar oud Romeins voorbeeld.
- "Heel ons klimaat is naar de klote met als resultaat een libido dat volledig in de war is."
- Een man moet op zoek naar een psychiater om het gek worden van zijn vorige te verwerken. Haha.
- De jonge en mooie mensen in de club die niet praten omdat ze daarmee teveel speeksel verliezen dat ze voor andere bezigheden nodig hebben...
- "En zeker de Linda van Suzanne, de reden waarom mannen heel hun leven achterdochtig blijven. (...) Linda heeft mij de waardevolle les geleerd dat niet iedere vrouw de moeite waard is, dat ze niet allemaal op hun unieke manier wonderlijke schepsels zijn, hoe dronken je ook mag zijn."
- "Over de vriendin van Hans zijn de meningen verdeeld. Volgens sommigen onder ons is ze lelijk en irritant, anderen vinden haar dan weer extreem lelijk en irritant." Hahaha.
- "Gelukkig is er Karen, mijn eigen persoonlijke jobconsulente en de eigen persoonlijke jobconsulente van nog duizenden andere werklozen in de stad."
- De Jihad Junior Force, een terreurcel met een eigen kledinglijn en parfum.
- "Wat gebeurt er met mensen die zich geen zorgen meer hoeven te maken? Precies. Ze vervelen zich."
- "Zijn dit de sloppenwijken van Center Parcs of zo?"
- "Ik heb me erbij neergelegd dat mijn lotsbestemming erin bestaat om iemand zoals ik op te volgen en het pad te effenen voor iemand zoals ik."
- "De sneeuw lijkt net echt zoals alles net echt lijkt."
- Een ultrarechtse knokploeg van agressieve zakenmannen die opkomen voor de rechten van de rijken.
- "Voor de eerste keer in de geschiedenis was de wereld bevolkt en geregeerd door libertijnse liberalen. We waren niet meer bezorgd om God, we wilden gewoon zo comfortabel mogelijk zitten en iets beleven af en toe. (...) Het heeft ons duizenden jaren gekost om dit niveau te bereiken en enkel zes dagen om het weer te verliezen."
- enzovoort, enzovoort

...dan toch even over seks
Dan toch even een paar woorden over seks. Waarom de kritiek bij lezers op de seksscenes? Waarom niet op de uitstallingen van wanhoop en desillusie, van eenzaamheid en ongelijkheid? Op de 'foute' grappen die ondanks grappig toch wel op een zere plek duwen. Waarom een 'status aparte' voor ongeïnteresseerde en ongeïnspireerde seks terwijl er zoveel in dit boek staat dat vele malen grover is dan de seksscènes? En daar kunnen we wel om lachen? Ik vind ze goed, de seksscènes van Vandecasteele; ze passen in het plaatje en spelen hun rol met verve. Knap geschreven. Volstrekt gelijkwaardig aan de andere scènes in deze verhalen.

[Karel · Rating 3 out of 5]

Dit leek eerlijk gezegd een beetje op een goedkope versie van Black Mirror. Het had dezelfde donkere en futuristische thema's met een heerlijk vleugje humor en cynisme. De meeste verhalen waren echter heel wat minder geniaal en origineel.

Hoewel sommige verhalen zeker enorm de moeite waren, werd de bundel naar het einde toe heel monotoon en repetitief. De verhalen waren daardoor weinig onvergetelijk en ik kon ze achteraf nog moeilijk van elkaar onderscheiden. Ze hadden weinig unieke aspecten ten opzichte van elkaar en dat was wel een minpuntje.

Al bij al heb ik deze bundel graag gelezen, maar ik denk niet dat het iets is dat ik me lang zal blijven herinneren of waarnaar ik ooit zal teruggrijpen.

[Lennert · Rating 3 out of 5]

Een bundel kortverhalen waarin Joost Vandecasteele tegen de grens van de waanzin aanscheurt en soms iets te ver uit de bocht vliegt.

Vandecasteele is een soort hoogintelligente versie van de toogganger, als je door zijn soms ietwat platte en constant provocerende schrijfstijl heenkijkt merk je dat hij eigenlijk ook wel iets zinnigs te zeggen heeft. Ook al is alles compleet doorgeslagen en duidelijk over the top, als ik naar de televisie kijk lijkt het mij geen onwaarschijnlijke evolutie. Immers, als de huidige maatschappij 100 keer uitvergroot krijg je meestal wel een plausibel beeld van de toekomst. En die toekomst is niet zo mooi.

Zijn verhalen zijn dan ook eerder cynische rants, doorspekt met illusies van personages of narratief, waardoor het soms blijft hangen in onduidelijkheid. Een gedachtendiarree van een perverse intellectueel, dus.

Het grootste gebrek aan dit boek is, eigenlijk een belachelijke reden, dat het kortverhalen zijn. Tegen de tijd dat de schrijver op dreef geraakt moet hij alweer afsluiten. Soms pakt het nog wel goed uit (zoals zijn beschrijving van een beschaving die is gesitueerd rond de heilige tempel van de consumptiemaatschappij: een winkelcentrum) maar andere verhalen lieten mij voelen als zijn personages, namelijk leeg.

[Eline · Rating 2 out of 5]

Ik functioneer perfect zonder dit boek. Hoewel de auteur hier en daar een goed gevonden toekomstperspectief of een sterk kortverhaal neerzet, kon het geheel me niet echt overtuigen. Het stoorde me bijvoorbeeld dat het boek bij momenten droop van de overdreven seks. We hebben ook een chronisch tekort aan context rond de personages, en blijven over sommige relevante zaken in het ongewisse - iets wat soms storend is maar wat het boek anderzijds ook wat meer echtheid geeft. Bestaat het leven zelf immers niet vooral uit flarden?

[Ynneb · Rating 5 out of 5]

Hilarisch, scherp en geestig. Blijft een aanrader, deze verhalenbundel annex korte roman.

[Bavo Van Eyken · Rating 3 out of 5]

Ik heb geen talen gestudeerd, dus ik weet niet of er in academische kringen hevig gediscussieerd wordt over de relatie tussen de (publieke) persoonlijkheid van de schrijver en zijn of haar werk. Eigenlijk moet je geen talen gestudeerd hebben om dat te weten. Je kan het ook gewoon opzoeken. Maar dat lijkt me bijzonder veel werk. Tenzij je buurman professor Nederlandse taalkunde is of zo.

Joost Vandecasteele is naast schrijver ook af en toe stand-up comedian. Ik heb daar wel eens een paar minuten naar gekeken. En een paar interviews gehoord of gelezen, en hem in één of ander panel bezig gezien. En Generatie B heb ik ook helemaal gezien (zoals blijkbaar weinig anderen). Uit dit alles heb ik me een beeld van deze man gevormd. En de indruk leeft nu dat hij heel hevig is. Overal een mening over heeft die uit volle borst verkondigd moet worden. Een man die gulzig is, op mentaal en fysiek gebied. Dit alles schemert ook in zijn werk door.

De verhalen in dit boek krijgen gemiddeld drie sterren, omdat de ideeën erachter aanspreken. Er zit humor in zijn dystopisch toekomstbeeld, maar ook angst en moedeloosheid. De schrijver slaagt erin om een unheimlich gevoel te evoceren, zonder al te lachwekkend ongeloofwaardig te worden.

De stijl vond ik niet altijd even beroerend of strak of vlot (ik struikelde bijvoorbeeld twee keer over het woord 'spatie', zoals in '...spatie tussen twee gebouwen'), maar zomaar zeggen dat ik het beter kan (iets dat toch gemiddeld een paar keer per week voorkomt): niet helemaal.

Conclusie: goed gedaan, blijven voortdoen, en ik wil graag 'Massa' lezen, en Joost: bedankt voor de zin: 'verse melk met echt vruchtvlees'!

[André · Rating 3 out of 5]

Genres : Kortverhalen;Mood: Sexy;Humor;Mood: Down, depressief;Mood: Absurd, gek, geflipt;citybooks
Citaat : Mijn taak zat erop. Ik heb God verdreven uit een meisje met vuile seks en droevige verhalen. Mijn eerste exorcisme met succes volbracht.
Review : In 2007 won Joost Vandecasteele de door het Utrechtse literair tijdschrift Lava Literair ingestelde Brandende Pen. Een prijs voor het beste literaire korte verhaal van de hand van een nog niet gepubliceerde schrijver. Ondertussen heeft deze schrijver een verhalenbundel gepubliceerd met de veelzeggende titel Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij.



De verhalen zijn goed en stevig van structuur en voeren heel wat losers ten tonele. Bukowski is dan ook altijd zeer dichtbij. Werkloze zuipende en somber filosoferende mannen geflankeerd door nymfomane, IQ-lage vrouwen vervullen permanent de hoofdrollen. De protagonisten mogen dan over een hoop communicatiemiddelen beschikken, tot echte conversatie komen ze niet, tot copulatie wel. Kutjes vol zaad en stijve penissen zijn aan de orde van de dag én de nacht….


En toch weet deze auteur de lezer in zijn ban te krijgen. Het merendeel van de verhalen vind ik zéér goed maar aarom ik doe wat ik doe is toch wel fenomenaal. Hierin confronteert de schrijver zijn vrouwelijk hoofdpersonage met haar ziel, die haar als woordvoerster van de gevoelens komt mededelen dat ze collectief besloten hebben om naar een ander lichaam te verkassen.

In zijn totaliteit een heel sterke bundel vol vernuftige hersenspinsels en zinnen die je als lezer om hun prachtige en fantasierijke kronkels meerdere malen wil lezen.

[Malvablanco · Rating 2 out of 5]

Veel oversekste onzin in dit boek (niks mis met seks natuurlijk, maar het kan een nogal goedkoop middel zijn om de dingen spannender of interessanter te maken, of in het geval van dit boek, om de existentiële ennui van de personages weer te geven). Maar aan leuke vondsten is er geen gebrek, en de stijl van Vandecasteele is luchtig en aangenaam, ook als de inhoud dat niet altijd is. Ik mis wel een beetje samenhang.

[Marjan · Rating 2 out of 5]

:-( dit is het derde boek van Joost Vandecasteele dat ik lees en de eerste helft vind ik altijd goed: grappig en kritisch, spitsvondige taal en inhoud. Maar op een bepaald moment ontspoort het totaal en hoewel ik denk te snappen waarom hij dit doet, vind ik het dan niet meer fijn om te lezen.

[Wilte · Rating 1 out of 5]

Verhalen over nihilistische maatschappij met erge call centers en veel seks. Niet slecht geschreven en af en toe een leuke inval of alinea. Te leeg om te beklijven.

[Lotte · Rating 2 out of 5]

Niet mijn ding.

[Yoy · Rating 2 out of 5]

Deze verhalenbundel is gesitueerd in de toekomst, maar weerspiegelt wat Vandecasteele nu al heeft als kritiek op onze maatschappij.

De grootstad
Vandecasteele houdt niet van de grootstad. Teveel mensen, teveel werklozen, te weinig (gezonde) lucht. ‘Een appartement met uitzicht op het park’ betekent dat er vanop het balkon tussen twee torenhoge gebouwen een stipje groen te zien is. Een dergelijke samenleving leidt tot argwaan, angst, agressie. Nog meer heeft Vandecasteele een hekel aan de steden binnen de grootsteden, de gebouwen die even hoog als diep zijn, met Escher-achtige gangen en trappen, de uit hun voegen gebarsten shopping-centers waar mensen nu ook wonen. Zij zijn totaal van 'de buitenwereld' (de grootstad) vervreemd en gaan vaak nooit meer buiten het shopping-center, ze hebben er immers alles: werk, winkels, een woning.
In deze grootstad dwalen alle personages van Vandecasteele rond, onnadenkend deelnemend aan een oppervakkig bestaan ofwel wanhopig op zoek naar enige zingeving in hun bestaan.

Seks
Bij gebrek aan zingeving, laat Vandecasteele de personages van zijn boek hun toevlucht nemen tot het laatste waar de mens nog een euforische roes in zoekt in het leven: seks. One-night-stands, natuurlijk. Een relatie van drie weken is erg lang. Gelukkig is de seks in zijn verhalen goed. Vandecasteele beperkt zich niet tot goede seks, zoals die zo vaak voorkomt in boeken, maar beschrijft ook slechte seks en mislukte seks die op niets uitdraait, allemaal zaken die ook deel uitmaken van het seksuele gebeuren. En de goede seks is dan weer aangenaam beschreven.
Enig probleem, er is wel heel veel seks, en Vandecasteele is heus geen literair wonder op gebied van stijl, dus wordt het uiteindelijk toch teveel, kan hij hiermee niet blijven boeien.

Actueel
Wat me teveel ontbreekt bij andere schrijvers, en waar ik van houd bij Vandecasteele was ook nu volop aanwezig: woorden als streaming, internetporno, een tablet enzovoort, zijn hier heel gewoon. Terwijl ik bij andere boeken zo vaak de indruk heb een verhaal te lezen over een ander tijdperk – hoogstens wisselen personages een sms’je uit – was voor Vandecasteele toen hij deze verhalen schreef, zo rond 2009, het verwerken van computers in fictie al dermate normaal dat zijn verhalen er nog altijd actueler door zijn dan vele van andere auteurs die schrijven anno 2015.

Vervelend
Algemeen heeft deze verhalenbundel mij vooral verveeld. Stilistisch heeft hij niet veel te bieden om zijn fouten aanvaardbaar te maken. Ik denk persoonlijk dat Vandecasteele beter is in romanvorm (zijn roman ‘Massa’ vond ik super). Hij heeft namelijk tijd nodig om op dreef te raken. Eens hij op dreef is, ontstaat er een geweldig ritme. Maar in zijn kortverhalen kan dit niet ontstaan. De langere kortverhalen waren volgens mij de beste, daar begon het ritme te komen. Maar dan was het weer gedaan, op naar het volgende saaie begin van een volgend verhaal.

Vandecasteele probeert ook veel humor te gebruiken, en toegegeven, soms was die geslaagd. Hij heeft echt gevoel voor humor (vb in een gesprek over de talloze messiassen op de godsdienstmarkt te vinden: "'Ik wist niet eens dat messias een meervoud had.’ Zij: ‘Ja, dat moet wel, maar ik twijfel tussen messiassen of messiae.'" Maar vaak is de humor niet goed, en dan is het pijnlijk. Dan gaf hij mij dezelfde indruk als wanneer ik naar een show van een stand-up comedian kijk, die niet lang genoeg aan zijn show gewerkt heeft.

En zo was het ook met de verhalen in het algemeen. In het begin was ik nog nieuwsgierig, maar na een tijd had ik zoiets van: ‘Ok, ik heb nu het zoveelste depri verhaal met seks gelezen over mensen zonder zingeving in hun bestaan. So what?’ Dat is het overheersende gevoel dat achterblijft na het lezen van deze bundel.

Vandecasteele heeft met deze bundel een doorbraak als auteur gekend - gelukkig maar, want daardoor hebben we ‘Massa’ voorgeschoteld gekregen. Maar deze kortverhalen zijn voor mij absoluut geen doorbraak.

[Aike · Rating 4 out of 5]

In de recensies onder dit boek lees ik verschillende keren over het ontbreken van een plot of goede verhaallijn. Hier ben ik het mee eens. Sommige van de korte verhalen kabbelen vrij plot- en doelloos voort, de personages lijken weinig uitgewerkt, er is een chronisch tekort aan prozaïsche achtergrondinformatie. Ook met de veelheid aan seksscénes ben ik het eens en als fanatiek seksscéneskipper in zowel films als boeken, kan ik me vrij gemakkelijk inleven in de mensen die hier moe van worden. Tot zover begrijp ik geheel dat mensen dit boek minder sterren geven.
Voor mij is dit echter één van die (vrij zeldzame) boeken waarbij de schrijfstijl ruimschoots compenseert voor het verhaal/de personages, whatever. Die sterren interpreteer ik als: hoe leuk vond ik het om dit boek te lezen, en ik vond het erg leuk. Dat is waarom ik het in twee dagen uit had en waarom ik niets (zelfs geen seksscénes ;)) oversloeg, waarom ik mijn aandacht overal moeiteloos bij kon houden en waarom mijn mondhoeken zo af en toe omhoog krulden.
Voor dit dystopische toekomstbeeld geen uitgebreide beschrijvingen zoals je ze vindt in 1984- je moet het grootste deel van je informatie halen uit de subtiele details die in de verhalen worden verwerkt. Geniale details, als ik dat mag zeggen. De stad in dit boek mag dan hevig onrealistisch zijn en kort gezegd omschreven mijlenver aanvoelen, maar het duurde anderhalf verhaal voor ik doorhad dat dit boek zich niet in het heden afspeelde, zo natuurlijk was het geschreven en kwam het over. De situaties zijn bizar (mijn favoriet is het verhaal over dagen doorgebracht in een winkelcentrum zo comfortabel dat mensen er niet meer uit willen), maar ik nam ze allemaal met het grootste gemak aan. Ik had het gevoel zelf rond te kunnen lopen in die stad, in dat winkelcentrum. Alsof dit was hoe de wereld er over, zeg, vijf jaar uit kan zien.
De maatschappijkritiek word je niet in het gezicht geslingerd, niet voor je uitgespeld hoewel hij overduidelijk en niet te missen aanwezig is, juist dat maakt dat het boek ook daadwerkelijk aanzet tot reflectie op deze maatschappij, filosofischer misschien op de mens als stadswezen- uit de natuur verwijdert en misschien juist daardoor verwilderd. Het is geen irritant, fel betoog, geen 'ugh ja dat snap ik allemaal wel'boek. Het lijkt te zeggen: dit is er en dit kan eruit voortkomen. Dat je het even weet.
Wat betreft de plotloosheid: de verhalen lijken inderdaad nauwelijks verband met elkaar te hebben en op zich niet ergens heen te gaan, er komt geen verlossende uitleg over hoe ze samenhangen, maar een zekere samenhang moet erin zitten, dit word wel duidelijk uit de bekende namen die af en toe vallen, de subtiele verwijzingen naar wat er eerder gebeurde. Er is ook inderdaad geen plotmeganisme dat je voortstuwt bij het lezen van dit boek, geen moord waar je de dader van wilt weten, geen symphatie die je ongelofelijk laat meeleven met de hoofdpersoon. Echter tóch wilde ik het boek uitlezen, zocht ik iets, hoopte ik ergens op. Toen ik het boek uithad, besefte ik wat het was: een ontsnappingsmogelijkheid. Ik had een deur gezocht in dit boek, een geheime tunnel, de belofte, een hoopvolle mogelijkheid misschien, dat het beter kon worden.

[de vangsten · Rating 2 out of 5]

't is omdat ik zo slecht tegen het genre kan, niet omdat het zo slecht geschreven is, zeker niet. Het leven is me te rauw beschreven. De stad als eindeloos appartementsblok,en het schoon gevonden CityBis, en de titel, dat zijn dan weer dingen die me deden doorlezen.

[Bart · Rating 5 out of 5]

Maatschappijkritiek, filosofie en seks, overgoten met een gezonde portie bij wijlen politiek incorrecte humor, wat moet een mens meer hebben? Een goed verhaal bijvoorbeeld. En hoewel dit boek bestaat uit verschillende kortere verhalen, zijn er toch een aantal rode draden die alles met elkaar verbinden.
Joost Vandecasteele spiegelt een "doorgeslagen" versie voor van onze eigen wereld, met winkelcentra die dienst doen als appartementsblokken die in alle noden van de mens voorzien of terroristen zonder duidelijk doel.
Een aangenaam, grappig boek met op tijd en stond een fikse angel en een intrigerend einde.

[Lennert Boussery · Rating 2 out of 5]

De auteur van dit boek werd me aangeraden door een vriendin die best wel fan is van Joost VDC.
Ik daarentegen, was niet voor 100% te vinden voor dit specifiek boek.
Ondanks het feit dat het taalgebruik subliem en de zinsbouw heel sterk is, hangen de verschillende verhalen die door elkaar verteld worden weinig samen.
Je probeert er je hoofd bij te houden maar bij momenten houdt het gewoon geen steek.
Jammer wel, zeker omdat het heel sterk begon met een hilarisch verhaal over een uit de hand gelopen familiefeest /ruzie.

Literair dus heel sterk, met momenten uiterst grappig, maar vooral heel verwarrend en zonder duidelijke (of zelfs helemaal geen) verhaallijn.

[Alice · Rating 4 out of 5]

Ik heb dit boek voor school gelezen, maar ik heb maar 3 kortverhalen gelezen en dus niet het volledige boek.

[Ruben Baetens · Rating 3 out of 5]

Benieuwd of Joost nog een boek zo goed als Massa schrijven kan ... deze was goed, naar lang niet zó goed.

[Goya · Rating 5 out of 5]

Heerlijk bevreemdend, echt mijn ding!

[Britt · Rating 2 out of 5]

Goed geschreven, maar ik ben gestopt met het te lezen. Te echt, te bruut, iets té.

[Cindy · Rating 4 out of 5]

Mooie maar rauwe sfeersetting

[Davy Buntinx · Rating 3 out of 5]

Minder sterk dan "Massa", dat ik als eerste las van Joost VDC, maar zeker geen slecht boek!

[Mike · Rating 5 out of 5]

Geniaal. Personages zijn van onderliggend belang, de kracht van het boek zit hem in de kleine, soms behoorlijk absurde verhaaltjes. Of de verhaaltjes in verhaaltjes in verhaaltjes. Meer van dat!

[Onheyl · Rating 3 out of 5]

Godverdomme, wat wou ik dit boek graag goed vinden. Het begin van het boek is dan ook echt de moeite waard. Ik sta altijd klaar voor pittige ietwat duistere maatschappij kritiek. De eerste hoofdstukken waren dan ook grensende aan de genialiteit. Hilarisch met een bittere ondertoon.
Maar naarmate het boek vorderde bleef ik echter op mijn honger zitten. Ik zag hierboven dat iemand Joost Vandecasteele beschreef als tooghanger, en nu ik erover nadenk klopt dit ook met mijn ervaring. Het boek vordert dan ook als de gemiddelde avond in een bruine kroeg. Waar de eerste pintjes leiden tot filosofische maar toch gevatte ideeën over de wereld eindigt het boek al snel in zat gewauwel over de wijven. Ik heb geen problemen met de eerder perverse scenes omdat deze bijdragen tot 'het maatschappij beeld' dat Vandecasteele probeert te scheppen. Maar bij elk lange monoloog over de 'kutjes met zaad' (generische term: vrouwen) verloor ik mijn interesse. Been there, done that. Heb het boek uiteindelijk gewoon niet uitgelezen, ondanks het feit dat ik nog minder dan een kwart te lezen had. Jammer, dit boek had potentieel.