Η Ξυπόλυτη των Αθηνών

by Φιλομήλα Λαπατά

Ένα μυθιστόρημα με φόντο την κοσμοπολίτικη Αθήνα της Μπελ Επόκ (1890-1910). Μια ιστορία γεμάτη ιστορίες. Μια θυσία που προκαλεί ένα μεγάλο πείσμα κι ένα μεγάλο έρωτα, ίντριγκες, μίση και πάθη, μικρές ζωές και μεγάλα πεπρωμένα.

Αθήνα, 1902. Η Λάουρα Αλφιέρι, κοντέσα του Μονρεάλε της Σικελίας και απόγονος των Χρυσολωράδων του Βυζαντίου, μια γυναίκα απαράμιλλης ομορφιάς, αναγκάζεται να παντρευτεί τον ταπεινής καταγωγής αλλά ζάπλουτο Ζακυνθινό Φίλιππο Ρώμα. Τον αποκαλεί με θυμό "καρβουνιάρη" και "ανορθόγραφο βάτραχο", μια και ο γάμος γίνεται για να σώσει την οικογένειά της από την οικονομική καταστροφή. Όμως, δίχως να το καταλάβει, ο βάτραχος θα μεταμορφωθεί σταδιακά σε πρίγκιπα μέσα στην καρδιά της...

Η Φιλομήλα Λαπατά μάς ξεναγεί στην "πόλη των πόνων" και μας χαρίζει τις ιστορίες ενός πλήθους αξέχαστων ηρώων: από την Κατίγκω Χρυσολωρά και την αδερφή της Μαργιόλα, τον ψυχίατρο και καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αθήνας Αριστείδη Μπαλτατζή, τον κόντε Φραγκίσκο Αλφιέρι, τη θεία Κοκόνα Κρυσταλλένια και άλλα πρόσωπα, ανυποψίαστους κληρονόμους της μνήμης, στους οποίους η συγγραφέας δίνει ζωή με μια γλώσσα έντονη, γεμάτη ήχους, φωνές και χρώματα.

Genres: Historical, Romance, Historical Fiction

409 pages, Paperback

First published January 1, 2010

About the author

Η Φιλομήλα Λαπατά γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι ο καρπός μιας Μακεδόνισσας κι ενός πολίτη του κόσμου. Σπούδασε δημόσιες σχέσεις και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα. Παραμένει, όμως, μόνιμη μαθήτρια της ζωής.

Η πολυπλοκότητα των διαπροσωπικών σχέσεων την απασχολεί από πολύ παλιά, και αυτός ο προβληματισμός της αποτυπώνεται στα βιβλία της.

Καθώς αγαπά την ποικιλία, ζει μεταξύ δύο κόσμων: της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Reviews

[Nikoleta · Rating 5 out of 5]

Τι μπορώ να πω για αυτή την υπέροχη συγγραφέα την κ. Λαπατά; Πραγματικά προβληματίστηκα πολύ για το τι θα γράψω ως σχόλια στην Ξυπόλυτη των Αθηνών. Σκέφτηκα ακόμα και να μην γράψω τίποτα, αλλά δεν γίνεται να σχολιάζω αλλά κ άλλα λιγότερο αγαπημένα μου κ όχι αυτό το βιβλίο που τόσο με ενθουσίασε. Σκέφτηκα ακόμα και να αναφέρω πόσο η πένα της μου θυμίζει μια άλλη αγαπημένη συγγραφέα την Μαρία Ιορδανίδου, αλλά πόσο άδικο θα ήταν για την Φιλομήλα Λαπατά που έχει δικό της στίγμα και μάλιστα τόσο μοναδικό και υπέροχο.
Ροή εντελώς αφηγηματική χωρίς πολλούς διαλόγους, πολλές αναδρομές μπρος και πίσω στην ιστορία των ηρώων και υπέροχες περιγραφές της Αθήνας της Μπελ Επόκ!
Τώρα τι να πρώτοαναλύσω;

Οι ήρωες…Οι ήρωες… μέσα στα ελαττώματα, μαγκούφηδες, γρουσούζηδες και πεισματάρηδες όμως πόσο αγαπητοί; Πως το κατάφερε αυτό η Λαπατά; Προσδίδοντας τους ανοιξιάτικα χρώματα, αρώματα και πάθη. Με ανάλαφρη αφήγηση αναλύει το παρελθόν τους, τις επιθυμίες τους. Το κάνει με την διεισδυτική ματιά και την κατανόηση μιας μητέρας προς το πεισματάρικο μικρό της. Μέγιστη ευαισθησία σε συνδυασμό μια κάποια σκανδαλιά και κέφι έκανε τους ήρωες της αξιαγάπητους στους αναγνώστες.

Η ιστορική και λαογραφική πλευρά του έργου… Μα πόση έρευνα πια; Αν κάποιος μου έλεγε ότι η Λαπατά ήρθε σε μας από το 1890, θα τον πίστευα. Η Πανεπιστημίου, η Αιόλου με τα μαγαζιά της, ο πετροπόλεμος της γειτονιάς της Νεαπόλεως, όλα ζωντανεύουν και περνούν μέσα από τα μάτια του αναγνώστη, τόσο έντονα που τη στιγμή που τα διάβαζα, το μόνο που μου έλειπε ήταν μια λατέρνα σε ασπρόμαυρο φόντο να περνά από την γειτονιά μου.

Μαγικορεαλιστικά στοιχεία. Ναι έχει και από αυτά, κ την αγαπώ για αυτό! Ας βάλω ένα απόσπασμα:

«Από μία συγκυρία που κανένας μάγος, σοφός ή λόγιος (…) δεν μπόρεσε να εξηγήσει, την ώρα της γέννησης του, συνέβησαν τα εξής περίεργα περιστατικά:
1. Έκτατα ακραία καιρικά φαινόμενα, δηλαδή κατακαλόκαιρο χιόνισε στον εύφορο κάμπο της Ζακύνθου κι έριξε χαλάζι στα ψηλώματα του Βραχίωνα.
2. Μέσα σε ένα θλιβερό ομαδικό νιαούρισμα ψόφησαν όλες οι γάτες της συνοικίας του Άμμου.
3. Ο τυφλός Κουτουζής, ο επονομαζόμενος Κόκορας, ο οποίος ζητιανεύοντας έπαιζε ταμπουρλονιάκαρο και τραγουδούσε στα πανηγύρια είδε ξαφνικά το φως του.»

Εν κατακλείδι, πολύ γοητευτικό βιβλίο που με κέρδισε από τις πρώτες σειρές. Η αφήγηση, η γλώσσα υπέροχη, όλα ρέουν με απίστευτη ευκολία, ξεκούραστα δημιουργώντας με τις περιγραφές, ολοζώντανες εικόνες στην φαντασία του αναγνώστη. Πραγματικά ένα όμορφο βιβλίο για ακόμη μια φορά από την Φιλομήλα Λαπατά!

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Την κυρία Λαπατά την έμαθα πριν από λίγο καιρό με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου της βιβλίου το οποίο έβλεπα συνεχώς μπροστά μου. Δεδομένου ότι παρακολουθώ την ελληνική λογοτεχνία πραγματικά απορώ πως δεν την γνώριζα δεδομένου ότι ανήκει στην κατηγορία των ευπώλητων συγγραφέων αλλά θα μου πείτε ευπώλητος δε σημαίνει απαραίτητα και προβεβλημένος. Τελοσπάντων όμως ας περάσουμε στο δια ταύτα και την επιθυμία μου να γνωρίσω λογοτεχνικά αυτή τη συγγραφέα για την οποία τόσο πολύ καλά και όμορφα λόγια διάβαζα από παντού. Πρώτος σταθμός η ξυπόλητη των Αθηνών, βιβλίο που αρχικά μου κίνησε την προσοχή λόγω του υπέροχου και νοσταλγικού του εξώφυλλου αν και δεν σας κρύβω είχα και το φόβο μην πάω εγώ τελικά ξυπόλητη στα αγκάθια. Κατά τη δική μου προσωπική άποψη είναι ένα βιβλίο που θα μπορούσε να πάρει πολλές και διαφορετικές βαθμολογίες ανάλογα από την σκοπιά που το βλέπεις. Προσωπικά αποφάσισα να το κόψω στα 4 για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι, γιορτές έχουμε άλλωστε ας μοιράσουμε αστεράκια απλόχερα. Μου άρεσε το βιβλίο? Ήταν αυτό που περίμενα? Τι ήταν αυτό που το έκανε να ξεχωρίσει και να συμπεριληφθεί στα best seller εκείνης της χρονιάς. Καταρχήν λοιπόν ας απαντήσω στο πρώτο ερώτημα. Ναι το βιβλίο μου άρεσε. Χωρίς να το θεωρώ ένα μεγάλο βιβλίο που μίλησε τόσο πολύ στην καρδιά μου αν μη τι άλλω κατέστησε την κυρία Λαπατά στη συνείδηση μου τουλάχιστον στη λίστα με τους Έλληνες συγγραφείς που ξέρουν να γράψουν με στρωτό λόγο και περιγραφές λες και ζωντανεύουν τις εικόνες μιας καρτ ποστάλ. Καλογραμμένο βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και που γενικά διαθέτει αυτό που λέμε ένα πολύ καλό περιτύλιγμα που το κάνει να ξεχωρίζει από τα λοιπά βιβλία πιο γυναικείας και ροζ λογοτεχνίας παρόλο που μας τροφοδοτεί πολύ έξυπνα και με τρόπο συνετό και λιτό με αυτά. Είναι τόσο εκφραστική η γραφή της Λαπατά που είναι φορές που νομίζεις ότι είσαι μέρος ενός κινηματογραφικού σκηνικού με χιλιάδες εικόνες να ξεπροβάλλουν μπροστά σου παρά ότι κάθεσαι στον καναπέ του σπιτιού σου και διαβάζεις ένα βιβλίο.
Κεντρικές ηρωίδες 6 γυναίκες της αριστοκρατικής τάξης οι οποίες μέσα από το παζλ της ζωής τους δίνουν στη συγγραφέα το έναυσμα να ζωντανέψει μπροστά στα μάτια μας και να αναπαραστήσει με τρόπο γλαφυρό και παραστατικό την Αθήνα της Μπελ Επόκ. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και από τις ζωντανές ιστορικές περιγραφές του μεταφερόμαστε με σεβασμό και μαεστρία στην Αθήνα εκείνης της εποχής και τις συνήθειες αυτής. Μαθαίνουμε για την διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων του 1896, τις συνήθειες της Αριστοκρατίας, πως γίνονταν τα προξενιά μεταξύ ανδρών και γυναικών, με τι οχήματα κυκλοφορούσαν οι Αθηναίοι, σε ποια ζαχαροπλαστεία σύχναζαν . Άρωμα μιας παλιάς Αθήνας που πραγματικά εντυπωσιάζει τον αναγνώστη και είναι ουσιαστικά αυτό που κερδίζει την παρτίδα.
Επειδή όμως θέλω να είμαι τίμια στην κριτική μου θα θελα να γράψω και την άλλη πλευρά καθώς και μερικά στοιχεία που προσωπικά εμένα δε με κάλυψαν. Ξεκινάω από το δεύτερο σκέλος για να φτάσω στο πρώτο. Νομίζω ότι όσο και αν είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα δε μπορεί να πει κανείς ότι γίνεται μια ιδιαίτερα εμβάθυνση σε χαρακτήρες και γεγονότα γιατί θεωρώ ότι σε αυτό κομμάτι η συγγραφέας κινείται σε σχετικά ρηχά νερά και το συγκεκριμένο κείμενο κινείται στο κομμάτι αυτό χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις ενώ βρήκα λίγο απότομο το φινάλε και θεωρώ ότι άξιζε στον αναγνώστη αυτό το λίγο παραπάνω. Τα γράφω όλα αυτά γιατί θέλω να καταλήξω στο εξής. Ότι τελικά αυτό που θα κερδίσει περισσότερο τον αναγνώστη και θα δώσεις αρκετούς πόντους αισθητικής στο ανάγνωσμα είναι ακριβώς η ύπαρξη των ιστορικών περιγραφών που ανέφερα παραπάνω και που γλιτώνουν αν θέλετε το βιβλίο από το να χαρακτηριστεί άρλεκιν ή κλασσικό ρομάντζο παλαιάς κοπής εξού και μίλησα πιο πάνω για βιβλίο που θα μπορούσε να έχει πολλές και διαφορετικές βαθμολογίες. Άψογο αισθητικά αλλά χωλαίνει στο να σου προκαλέσει δυνατά και έντονα συναισθήματα μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων του. Ανάλαφρο, γλυκό ανάγνωσμα με συντρόφευσε όμορφα όμως περιμένω το κάτι παραπάνω από μια συγγραφέα που σίγουρα ξέρει να γράφει καλά.

[Christiana Hadji · Rating 4 out of 5]

Tα μυθιστορήματα της Λαπατά δεν μπορούν να καταχτούν ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ στην κατηγορία της γυναικείας λογοτεχνίας. Ναι μεν διαθέτουν δυναμικές ηρωίδες, έρωτες, πάθη και μίση, όμως πάνω απ' 'ολα πρόκειται για ολόκληρες ιστορικές μελέτες μιας εποχής. Η σημασία στην ιστορική λεπτομέρεια που χρησιμοποιεί η συγγραφέας στα έργα της είναι απίστευτη. Λόγου χάρην, στην "Ξυπόλυτη των Αθηνών" μαθαίνουμε σε ποιά ζαχαροπλαστεία σύχναζαν οι Αθηναίοι στις αρχές του αιώνα, σε ποιούς οίκους έραβε η αριστοκρατία τα ρούχα της, από που παράγγελναν τα καπέλα και τα παπούτσια τους οι κυρίες, πώς κυκλοφορούσαν τα πρώτα αυτοκίνητα, μέχρι και τα έθιμα του προξενιού και του γάμου που συνηθίζονταν εκείνη την εποχή. Πληροφορίες εξίσου ενδιαφέρουσες όσο και η καθ' αυτό πλοκή του μυθιστορήματος.

[Elina · Rating 3 out of 5]

Τα τρία αστεράκια για τις εξαιρετικές οι περιγραφές της Αθήνας των αρχών του 20ου αιώνα!

[Faedra · Rating 4 out of 5]

Η ξυπόλητη των Αθηνών είναι το δεύτερο βιβλίο της Φιλομηλας Λαπατα που έχω διαβάσει και καταλήγω στο εξής συμπέρασμα: η Λαπατα είναι πράγματι μια αξιόλογη συγγραφέας με πολύ ωραία γραφή. Ξέρει πως να στήσει την πλοκή και να σκιαγραφησει τους ήρωες της. Ξέρει πως να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη της. 4 αστεράκια από εμένα κ αυτό γιατί θα ήθελα στο τέλος να αναλύσει περισσότερο τον έρωτα της Λαουρας για τον Φίλιππο..

[Maria Stefanou · Rating 5 out of 5]

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για βιβλία συγκλονιστικά, βιβλία που μας άγγιξαν βαθιά, βιβλία που άλλαξαν τη ζωή μας. Κι ένα τέτοιο βιβλίο είναι αναμφισβήτητα το: «Η ξυπόλητη των Αθηνών» της Φιλομήλας Λαπατά.
Είναι αδύνατον να μη παρασυρθεί ο αναγνώστης που επιλέγει να το διαβάσει και να μη ταξιδέψει στη μαγευτική Belle Époque της Αθήνας, σ’ εκείνες τις αλλοτινές και τόσο γοητευτικές εποχές.
Προσωπικά, υπεραγαπώ τα μυθιστορήματα εποχής, έχω ιδιαίτερη αδυναμία σε αυτά ανεξαιρέτως εθνικότητας και παρότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ξένες ταινίες του είδους, αντιθέτως είναι ανύπαρκτες οι Ελληνικές. Κάποιες ελάχιστες τηλεοπτικές σειρές ίσως, μα είναι κι αυτές τόσο λίγες που με κάνει ν’ αναρωτιέμαι το γιατί.
Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο, ίσως κάποιοι να πιστέψουν πως η ιστορία αυτή έχει ειπωθεί πολλές φορές, επιτρέψτε μου όμως να σας πω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα φαινόμενα απατούν. Η ιστορία δεν αφορά μόνο τη κοντέσα Λάουρα Αλφιέρι αλλά και τους προγόνους της. Τρεις ολόκληρες γενιές ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας ώσπου να φτάσουμε σ’ αυτή και να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους καταλήγει να γίνει μια πεισματάρα, «ξυπόλυτη» νύφη!
Ο λόγος στο συγκεκριμένο βιβλίο κυλά σαν ένα ορμητικό ποτάμι και θέλεις στην κυριολεξία να πνιγείς μέσα σ’ αυτό, να γίνεις μέρος του, κομμάτι του και να χορτάσεις μέχρι τα βάθη σου από τη μεθυστική και νοσταλγική του ατμόσφαιρα.
Θα έλεγα ότι είναι ένα μυθιστόρημα που έχει την ικανότητα να ξυπνά όλες τις αισθήσεις. Την όραση καθώς βλέπουμε τις εικόνες να παίζονται μπροστά μας με τα πολύχρωμα και μεταξένια φορέματα των κυριών, τα κομψά καπέλα, τα γάντια και τα σπάνια έργα τέχνης να παρελαύνουν στην οικία Χρυσολωρά. Την ακοή ενώ ακούμε όλους τους ήχους, τη μουσική από το πιάνο της Λάουρας, τον καλπασμό από τα άλογα των αμαζόνων και τη φωνή του γαλατά. Την όσφρηση με τις γαργαλιστικές μυρωδιές από τους ντολμάδες και τους μπακλαβάδες της Κοκόνας Κρυσταλλένιας να εναλλάσσονται με το ακριβό άρωμα Guerlain και τις αιθέριες πούδρες της Λάουρας. Τη γεύση από τα ξεχωριστά τσιγάρα της Ζαμπέτας Χαρβαλιά και τα ακριβά πούρα του Φίλιππου ν’ ανακατεύονται με παραδοσιακούς λουκουμάδες και τέλος την αφή καθώς τα δάχτυλα γυρνάνε τις σελίδες του βιβλίου και θέλουν απελπισμένα ν’ αγγίξουν όσα προαναφέρθηκαν.
Κι ο έρωτας να κυριαρχεί, να υποβόσκει, πότε ν’ ανυψώνει τις ηρωίδες κι άλλοτε να τις γκρεμίζει από το βάθρο τους. Κι είναι αυτή πάντα, η γυναίκα που στέκεται βράχος ακλόνητος για την οικογένειά της, τα βάζει με τη μοίρα, αναλαμβάνει τις ευθύνες των πράξεων της, αναμετριέται με τον έρωτα, την αγάπη, το καθήκον, τη παράδοση. Γίνεται ερωμένη, σύζυγος, μητέρα, υπομένει, καρτερεί, επιλέγει και απορρίπτει. Τόσοι οι ρόλοι της, άσχετα από τον τόπο ή το χρόνο.
Όλο το βιβλίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πραγματική ιστορία της Αθήνας και η κάθε λεπτομέρεια μοιάζει με μια ακόμα επιδέξια βελονιά σ’ ένα χρυσοστόλιστο κέντημα.
Δεν υπάρχουν πραγματικά λόγια για να περιγραφεί τούτη η ιστορία. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό κομψοτέχνημα που πρέπει απλά να διαβαστεί!

[Lefki Sarantinou · Rating 4 out of 5]

Νομίζω ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα βιβλία της συγκεκριμένης συγγραφέως. Απεικονίζεται πολύ γλαφυρά η Αθήνα της Μπελ Επόκ και η ζωή των αστών και των ευγενών, των ανώτερων, δηλαδή κοινωνικών στρωμάτων της Αθήνας, μέσα από μια πολύ ενδιαφέρουσα μυθιστορία.

[Efrosini · Rating 5 out of 5]

Απλά μαγικό. Όποιος θέλει να ταξιδέψει στη παλιά Αθήνα και να νοιώσει τον αέρα, τις μυρωδιές και τον παλμό εκείνης της εποχής ας το διαβάσει. Και για όποιον δε θέλει να ταξιδέψει πάλι αξίζει να το διαβάσει.
Είναι αριστούργημα.

[Anastasia Kay · Rating 4 out of 5]

γεμάτο φως και εικόνες μιας εποχής που θυμίζουν καρτ ποσταλ!

[Georgette Nanou · Rating 5 out of 5]

 Εξαιρετικό βιβλίο που σε μεταφέρει σε μια Αθήνα εκείνης της ωραίας εποχής.Άριστες αφηγήσεις καλογραμμένο με μια γλώσσα μαγευτική περιγράφοντας άψογα συναισθήματα,σχέσεις,αφήνοντας στο τέλος μια όμορφη γεύση.

[Margaret · Rating 5 out of 5]

Αριστουργηματική αναπαράσταση της εποχής. Άψογη λογοτεχνική γραφή. Ενδιαφέρουσα ιστορία.

[Despina Manetta · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο,ταξίδι σε Κωνσταντινούπολη, Σικελία, Αθήνα, Ζάκυνθο και Σικελία κατά το 19ο αιώνα.

Ένα βιβλίο, ανοιχτό παράθυρο στην κοσμοπολίτικη κοινωνία της Μπελ Επόκ της Αθήνας, μέσω της οικογένειας Χρυσολωρά - Αλφιέρι.

Ένα βιβλίο, το οποίο διαβάστηκε απνευστί και το οποίο μέσα των ζωών  των πρωταγωνιστών, σε έβαζε σε σκέψεις για τα δικά προσωπικά βιώματα, τις δικές σου επιλογές και τις συνέπειες.

《Η ζωή είναι μικρή και εκείνη αύριο μπορεί να μην είναι ζωντανή. Η ζωή είναι τελικά μια ανατριχίλα που φεύγει γρήγορα. Η ζωή δεν αναβάλλεται.Η ζωή δεν βρίσκεται αλλού.Όχι στα γεγονότα, αλλά στο πως έχουν βιωθεί τα γεγονότα. Η ζωή δεν είναι ένα πράγμα μόνο αλλά ένα ολόκληρο σύστημα επιλογών και συνεπειών.Ίσως μην της δινόταν άλλη ευκαιρία. Και ίσως η ζωή ν μην είχε χαθεί εντελώς.》 (σελ.403)

Να ζήσει, αχ, να προλάβει να ζήσει! Κάτι της ψιθύριζε στο αυτί πως εκείνη ήταν η τελευταία της ευκαιρία.... (σελ. 385)
Συλλογιζόταν αυτή την ευλογημένη ελευθερία να αφήσει πίσω τα απαγορεύεται της ζωής της και να απορρίπτει όλα τα πρέπει με τα οποία είχε μεγαλώσει στο περιθώριο της ύπαρξης της και αποφάσισε πως θα παραδινόταν στον έρωτα και θα ζούσε τις λάμψεις αληθινής ζωής.. ( σελ. 387)

《Ο,τι και να πούμε εμείς, δεν είμαστε ειδικοί να γνωρίσουμε ποιο είναι το καλό σου. Μονο εσύ ή ίδια είσαι ειδική και μόνο για τον εαυτό σου》...《Ζήσαμε σκεπτόμενος πάντα τον κόσμο. Στο τέλος, άθελά μας, του παραδώσαμε τη δύναμη μας και τώρα αυτός ορίζει τις ζωές μας》 (σελ. 331)

《Η ζωή δουλεύει περίεργα για λογαριασμό μας και ερήμην μας. Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω με το μυαλό γιατί σε ερωτεύτηκα. Μήπως επειδή καθρεφτίζες τις εμπειρίες που δεν είχα ζήσει; Μήπως προσελκύσουμε ο,τι μας χρειαζεται να ζήσουμε τη συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας, σύμφωνα με το επίπεδο της πνευματικής μας εξελιξης; Μήπως προσελκύσουμε αυτό που φοβόμαστε; Τόσα γιατί και τόσα μήπως, τα οποία δεν μπορούν να απαντηθούν έτσι απλά. Μα αν είναι να προσελκύουμε ανθρώπους ικανούς να φέρουν στη συνείδηση μας το κομμάτι του εαυτού μας, που χρειαζεται να αντιμετωπίσουμε, για να ολοκληρωθούν, ήσουν και εσύ ένα τέτοιο κομμάτι, ζοφερό και βασανισμένο.. Η πιο σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου》 (σελ 140)

[Georgia Toaca · Rating 4 out of 5]

Από την στιγμή που διάβασα τις πρώτες σελίδες δεν μπόρεσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Διαβάζοντας το βιβλίο ήταν σαν να είχα τον καλύτερο σκηνοθέτη στο κεφάλι μου που με πέντε γραμμές με μετέφερε στη Αθήνα 1900. Σημείο που νιώθω ότι πρέπει να αναφέρω είναι όταν ο Φίλιππος Ρώμας ακολουθεί την Λάουρα στην Αθήνα και την βλέπει πρώτη φορά, η συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει μια μαγική σκηνή στο κεφάλι μου με την περιγραφή του βηματισμού σαν μουσικό Ρυθμό. Όλοι οι ήρωες αντιμετωπίζουν τους ίδιους τους εαυτούς και μεταβαίνουν από μια σκληρή και αδιάλλακτη πεποίθηση με κέντρο την περηφάνια και το μίσος σε καινούργια μονοπάτια με κέντρο την αγάπη και την συγχώρεση. Ίσως περίμενα περισσότερο δράμα και μεγαλύτερη σύγκρουση των χαρακτήρων κατά την μετάβαση αυτή αλλά από την άλλη ένιωσα πως τόσο απλά και ανεπαίσθητα καμιά φορά οι άνθρωποι αλλάζουν όταν αρχίζουν να νιώθουν αγάπη.

[Stephany · Rating 4 out of 5]

Πολύ ωραίο βιβλίο! Κρατάει ευχάριστη συντροφιά και δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες και εικόνες από την παλιά Αθήνα, χωρίς να κουράζει.

Εκεί που χάνεται η ισορροπία είναι οτι ξεκινα στατικά με μια μεγάλη εισαγωγή, με μακροσκελείς περιγραφές χώρων και χαρακτήρων και μόλις μπει στο κυρίως θέμα κι αρχισει η διήγηση να κυλά, ολοκληρώνει πρόχειρα και βιαστικά το βιβλίο. Δεν συνάδει τόσο μεγάλη εισαγωγή και αναλύσεις για ενα τόσο μικρό βιβλίο.

Προφανώς στόχος της συγγραφέως ήταν να συνεχίσει τη διήγησή της σε ενα ξεχωριστό μυθιστόρημα, τη 'Χηρα του Πειραιά'. Αλλα καθώς και σε εκείνο υπάρχει αντίστοιχο πρόβλημα, ίσως θα ήταν σοφότερο να συνενώσει τα δύο βιβλία σε ένα.

[Δήμητρα Κόμτσια · Rating 3 out of 5]

Εξαιρετική γραφή και σωστά ιστορικά διατυπωμένη.Μου αρεσε το βιβλιο γιατι ηταν καλογραμμένο αλλα δεν με εξέπληξε η πλοκή του μυθιστορήματος.Ηταν πολυ αδιάφορη η ιστορια.Προς το τελος του βιβλίου μάλιστα σε ενα σημείο ειχα την αίσθηση οτι η συγγραφέας δεν ήξερε πως να συνεχίσει την ιστορία της και έψαχνε τρόπους να τελειώσει το βιβλίο..Κατα τα αλλα καλο ειναι μετα απο κάθε ανάγνωση ενός βιβλίου να θυμόμαστε τα θετικά στοιχεία του οπως στην συγκεκριμένη περίπτωση ο τρόπος γραφής και η διήγηση, μεταφορά των ιστορικών γεγονότων στο χαρτί..

[Evie Theodoropoulou · Rating 4 out of 5]

Ανάγλυφη και λεπτομερής παρουσίαση της Αθήνας της μπελ εποκ, σε μεταφέρει σε όλο το κλίμα και την ατμόσφαιρα της κοινωνίας, αέρας κοσμοπολιτισμού και αρχοντιάς που σήμερα απουσιάζει, ρομαντικό και ειδυλλιακό σκηνικό. Αυτό που έλειψε σε εμένα προσωπικά ήταν η διείσδυση στον ψυχισμό των ηρώων, κυρίως των πρωταγωνιστών προκειμένου να κατανοήσουμε καλύτερα τα κίνητρα και τις σκέψεις τους. Επιπροσθέτως, το τέλος ήταν κάπως απότομο και αινιγματικό, αφήνοντάς μας αρκετές απορίες σχετικά με το μέλλον των ηρώων. Όπως και να έχει ήταν ένα πολύ καλό βιβλίο, με εξαιρετικό χειρισμό του λόγου και το προτείνω ανεπιφύλακτα!!

[Χριστίνα Καλύβα · Rating 4 out of 5]

Η κ. Λαπατά αναμφισβήτητα είναι μια εξαίσια συγγραφέας όπως και το βιβλίο της «η ξυπόλυτη των Αθηνών».
Ως λάτρης των ρομαντικών ιστοριών το βιβλίο με κέρδισε από τις πρωτες σελιδες και εν τέλη το λάτρεψα. Οι ιστορικές λεπτομέρειες από την Αθήνα της Μπελ επόκ που στολίζουν το βιβλίο δεν μπορώ να κρύψω πως με εντυπωσίασαν, καθώς και οι εντονες προσωπικότητες των ηρώων με τα πολλά πάθη και μυστικά.
«Η ξυπόλυτη των Αθηνών» είναι ένα ανάλαφρο και ξεκούραστο ανάγνωσμα που μου πρόσφερε μια πολύ γλυκιά συντροφιά τις πρώτες μέρες των καλοκαιρινών μου διακοπών.

[Yanper · Rating 4 out of 5]

Άλλο ένα καλό βιβλίο της Φιλομήλα Λαπατά με πολλά στοιχεία και πληροφορίες και με θαυμάσιες αναφορές σε μέρη των Αθηνών. Η συγγραφέας έχει κάνει την έρευνά της για την Αθήνα εκείνης της εποχής, τέλος 19ου αιώνα αρχές 20ου, και δίνει σημαντικές περιγραφές για τα κτίρια και την κοινωνική κατάσταση που επικρατούσε τότε. Ωραίοι χαρακτήρες, αληθινοί που κατέχονται από ανθρώπινα πάθη και συναισθήματα.

[Eleftheria Lampousaki · Rating 4 out of 5]

Εντάξει, μου άρεσε πολύ αλλά 5 δύσκολα θα βάλω. Δεν με κέρδισε από την αρχή, αλλά και σε αυτο δυσκολεύομαι.
Από την μέση και μετα όμως το διάβασα απνευστι. Είναι έτσι ρομαντικό που προμηνύεται το τέλος σαν ελληνική ταινία, happily ever after...

[Panagiotis Myriounis · Rating 3 out of 5]

Ωραιο το βιβλιο, λιγο κουραστικο με τις πολλες λεπτομερειες ομως μου φανηκε. Λιγακι αργη η πλοκη για τα γουστα μου, αλλα αξιζει να το διαβασει κανεις για την περιγραφη της τοτε εποχης!

[EiriniConsta · Rating 3 out of 5]

3.5

[Nadia]

DNF

[Fani *loves angst* · Rating 3 out of 5]

3.5 stars