What do you think?
Rate this book
Joe Speedboat: A Novel
After a farming accident plunges him into a coma for six months, Frankie Hermans wakes up to discover that he’s paralyzed and mute. Bound to a wheelchair, Frankie struggles to adjust to a life where he must rely on others to complete even the simplest tasks. The only body part he can control is his right arm, which he uses obsessively to record the details of daily life in his town.
But when he meets Joe—a boy who blazed into town like a meteor while Frankie slept—everything changes. Joe is a centrifugal force, both magician and daredevil, and he alone sees potential strength in Frankie’s handicaps. With Joe’s help, Frankie’s arm will be used for more that just as a champion arm-wrestler, Frankie will be powerful enough to win back his friends, and maybe even woo P. J., the girl who has them all in a tailspin.
But when he meets Joe—a boy who blazed into town like a meteor while Frankie slept—everything changes. Joe is a centrifugal force, both magician and daredevil, and he alone sees potential strength in Frankie’s handicaps. With Joe’s help, Frankie’s arm will be used for more that just as a champion arm-wrestler, Frankie will be powerful enough to win back his friends, and maybe even woo P. J., the girl who has them all in a tailspin.
337 pages, Kindle Edition
First published July 1, 2005
552 people are currently reading
6127 people want to read
About the author
Tommy Wieringa
50 books530 followersTommy Wieringa (born 20 May 1967 in Goor, Overijssel) is a Dutch writer. He received the Ferdinand Bordewijk Prijs in 2006 for his novel Joe Speedboat.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 988 reviews
March 12, 2015
THANK THE HEAVENS I FINALLY FINISHED IT.
*clears throat*
Okay, so a lot of people recommended this to me and I honestly do not understand why. I struggled reading this SO much. The first half I just found boring as hell, and after that it did pick up but I still kinda hated it. I suppose a lot of praise for this book is because the narrator is disabled, which, you know, GREAT! Diversity! Except I fucking despise his character. And I mean sure, very noble to have a disabled protagonist but other than that this book is full of racist and sexist bullshit. Like there's not really any explicit racism, but every single character of colour is described as being exotic and otherworldly, and then the oh-so-desirable, exotically beautiful South-African girl is still somehow blonde and white? But she has the good-old African hindquarters, of course.
And don't even get me started about the way women are written in this book. The female characters in this book are portrayed as prizes. As beautiful little treasure that the dudes can be angsty about not possessing. And not because, in fact, women aren't fucking posessions, but because, on most occasions, they are already somebody else's posession. At one point in this book, the protagonists love interest is LITERALLY referred to as an object.
So this had me eyerolling all the way through, but then it got even worse when this book started dealing with rape and abuse in one of the most gross and insensitive ways I've experienced in fiction. I'm talking ridicule, slut-shaming and full-blown victim-blaming, among others by the protagonist, and although there is one character who doesn't agree with this bullshit, which gave me just the tiniest sliver of hope, he ends up changing his mind?
BASICALLY THIS BOOK MADE ME VERY ANGRY. GOODBYE.
*clears throat*
Okay, so a lot of people recommended this to me and I honestly do not understand why. I struggled reading this SO much. The first half I just found boring as hell, and after that it did pick up but I still kinda hated it. I suppose a lot of praise for this book is because the narrator is disabled, which, you know, GREAT! Diversity! Except I fucking despise his character. And I mean sure, very noble to have a disabled protagonist but other than that this book is full of racist and sexist bullshit. Like there's not really any explicit racism, but every single character of colour is described as being exotic and otherworldly, and then the oh-so-desirable, exotically beautiful South-African girl is still somehow blonde and white? But she has the good-old African hindquarters, of course.
And don't even get me started about the way women are written in this book. The female characters in this book are portrayed as prizes. As beautiful little treasure that the dudes can be angsty about not possessing. And not because, in fact, women aren't fucking posessions, but because, on most occasions, they are already somebody else's posession. At one point in this book, the protagonists love interest is LITERALLY referred to as an object.
So this had me eyerolling all the way through, but then it got even worse when this book started dealing with rape and abuse in one of the most gross and insensitive ways I've experienced in fiction. I'm talking ridicule, slut-shaming and full-blown victim-blaming, among others by the protagonist, and although there is one character who doesn't agree with this bullshit, which gave me just the tiniest sliver of hope, he ends up changing his mind?
BASICALLY THIS BOOK MADE ME VERY ANGRY. GOODBYE.
February 9, 2026
De titel sprak me niet aan, de kaft niet, het plot op de achterkant niet...maar het boek bleef op mijn to-read stapel liggen en ik kan me niet heugen dat ik zo verrast ben door een boek. Met veel plezier genoten van dit mooie verhaal waar alles in zit ;-)
MW 7/4/22
=> Vandaag dit boek in een minibieb gevonden, ik ga hem zeker ooit nog eens overlezen.
MW 28/4/23
Inmiddels ook De dood van Murat Idrissi, De heilige Rita en Een mooie jonge vrouw met veel plezier gelezen. In november wordt dit boek het gratis boek van Nederland leest. Ik ga voorstellen in mijn leeskring om dit boek achter de hand te houden mocht er een keer iets fout gaan met een leeskringkoffer.
MW 8/10/24
Vandaag bij mijn bieb een gratis exemplaar van dit boek meegenomen in het kader van Nederland leest. Niet alleen leden van de bieb mogen dit gratis ophalen, maar alle bezoekers zolang de voorraad strekt dus.
Ik heb zelf vorige week bij mijn leeskring aangegeven dat als er een keer wat fout gaat met een koffertje (is gelukkig bij ons nog niet gebeurd ;-)) dat we dan 1 van de gratis boeken gaan lezen van Nederland leest, ook al zal dat voor een aantal een reread zijn dus. Het is goed mogelijk dat we in zo'n geval dit boek gaan herlezen dus ;-)
MW4/11/24
MW 7/4/22
=> Vandaag dit boek in een minibieb gevonden, ik ga hem zeker ooit nog eens overlezen.
MW 28/4/23
Inmiddels ook De dood van Murat Idrissi, De heilige Rita en Een mooie jonge vrouw met veel plezier gelezen. In november wordt dit boek het gratis boek van Nederland leest. Ik ga voorstellen in mijn leeskring om dit boek achter de hand te houden mocht er een keer iets fout gaan met een leeskringkoffer.
MW 8/10/24
Vandaag bij mijn bieb een gratis exemplaar van dit boek meegenomen in het kader van Nederland leest. Niet alleen leden van de bieb mogen dit gratis ophalen, maar alle bezoekers zolang de voorraad strekt dus.
Ik heb zelf vorige week bij mijn leeskring aangegeven dat als er een keer wat fout gaat met een koffertje (is gelukkig bij ons nog niet gebeurd ;-)) dat we dan 1 van de gratis boeken gaan lezen van Nederland leest, ook al zal dat voor een aantal een reread zijn dus. Het is goed mogelijk dat we in zo'n geval dit boek gaan herlezen dus ;-)
MW4/11/24
October 23, 2020
'Joe Speedboot' lag al jaren in mijn boekenkast te wachten om gelezen te worden.
Natuurlijk wist ik al dat het een heel goed boek zou zijn - Wieringa is immers een echte vakman en ik heb met heel veel plezier ander werk van hem gelezen. Ik bewaarde 'Joe Speedboot' een beetje zoals je het lekkerste snoepje uit de doos bewaart tot op een moment waarop je het écht hebt verdiend.
Het is een boek dat je gelukkig maakt om allerlei redenen: de stijl, de humor, het verhaal, de personages. Alles klopt in dit boek.
Wat een fantastische schrijver toch!
Natuurlijk wist ik al dat het een heel goed boek zou zijn - Wieringa is immers een echte vakman en ik heb met heel veel plezier ander werk van hem gelezen. Ik bewaarde 'Joe Speedboot' een beetje zoals je het lekkerste snoepje uit de doos bewaart tot op een moment waarop je het écht hebt verdiend.
Het is een boek dat je gelukkig maakt om allerlei redenen: de stijl, de humor, het verhaal, de personages. Alles klopt in dit boek.
Wat een fantastische schrijver toch!
December 24, 2022
Ik had dit boek, voor hoe ontzettend mooi het geschreven is 5 sterren kunnen geven. Hoe Wieringa schrijft over het weer vervult mij met nostalgie over mijn persoonlijke Lomark. Echter is zijn magische schrijfstijl geen excuus voor hoe dit boek druipt van racisme, seksisme en validisme. Hij beschrijft alle zwarte personages in dit boek met het Nwoord, praat over elk persoon van kleur alsof het een exotisch pronkstuk uit een ander universum is, vindt een manier om PJ schuldig te maken aan het seksueel misbruik en mishandeling die ze heeft doorstaan om haar aan het eind van het boek te bestempelen als niks meer dan “hoer van de eeuw” en hij denkt hier mee weg te komen omdat hij schrijft uit het perspectief van iemand met beperking?
Tijd om deze witte man van zijn troon te stoten.
Tijd om deze witte man van zijn troon te stoten.
November 6, 2023
Normally I’m not such a great fan of ‘boys books’, like ‘Tom Sawyer’, ‘Kees de Jongen’ or even ‘Le Grand Meaulnes’, but I confess that I appreciated this one. Wieringa brings so much more than a coming of age-story. He draws a rather marginal Dutch community (a small catholic village, on a river, fascist past included), but he also opens up to the wide world (Papa Africa). The great hero of the story, Joe Speedboot, keeps his mystery till the end; his appeal is that he seems to dwell in another dimension and so transcends his relatively marginal origin. Fortunately Wieringa did not make the narrator (Fransje Hermans) into a pitiful character; at the end the protagonist knows very well how poor things are for him. And finally, the language and style of this book are constantly surprising and very imaginative; Wieringa really is a "word-artist". I only have some reservations about the female characters in this book: as in other 'boys books' they get a rather negative image.
November 7, 2024
Dit is een verhaal zoals ik graag lees. Een fantastische protagonist/ verteller die in de loop van het verhaal een markante plek krijgt in zijn eigen kroniek over Lomark en haar inwoners. Het suffe stadje krijgt een impuls door de komst van Joe Speedboot. Absurdistische en lichte, gecombineerd met nuchtere en aardse taal bezingen alle verwikkelingen. Een verhaal over de triomf van de jeugd en de melancholie van de, als ze het opgroeien overleven, volwassene. Met een keiharde lach.
March 4, 2011
Waar moet ik in hemelsnaam beginnen? Het verhaal zal inmiddels wel zo'n beetje bekend zijn, neem ik aan. Puber die zich Joe Speedboot laat noemen komt op een spectaculaire manier met zijn familie in dorpje in de uiterwaarden wonen. In de jaren dat hij daar woont zorgt hij voor de nodige opschudding. Er zit een geramde pui, een ontploffing, een zelfgebouwd vliegtuig en een woestijntrip in een trekker in zijn vat met avonturen.
Het hele boek is geschreven vanuit het perspectief van een leeftijdsgenoot, Frans, een spastische jongen die in een rolstoel zit. Joe en Frans bouwen een soort vriendschap op, maar tegelijkertijd zijn het rivalen om de gunsten van een meisje uit het dorp. Vreemde rivalen: een spast die fantastisch kan schrijven vs een durfal met de meest waanzinnig originele ideeen...
Later worden Joe en Frans partners in crime als Frans mee gaat doen aan handdrukwedstrijden en Joe optreedt als zijn manager. Maar als Frans achter de echte naam van Joe komt, is dat een vreselijke ontgoocheling, de mysterieuze Joe is ineens een gewone jongen. Gelukkig heeft Joe dan nog een mytische tocht in petto.
Ik snap de coverfoto alleen niet: een jongen in een woestijnlandschap kan ik nog volgen, maar wat doet die sinaasappel daar nou?
Mooi boek, dat ik zonder de aanbeveling van de boekgrrls vast nooit gelezen zou hebben!
Enkele ezelsoortjes die ik maakte:
'Gevaar is waar je het niet verwacht', mompelt Joe.
------------------
Het was het uur dat alles blauw wordt, metalig blauw, wanneer alle kleur zich uit de dingen terugtrekt en ze blauw en hard en donker maakt voordat ze langzaam wegzinken in duisternis.
------------------
Het was mijn droom van alziendheid - niets zou meer verborgen zijn, ik zou de Geschiedenis van Alles kunnen schrijven.
------------------
Hij was niet zozeer een buitengewone jongen, hij was een kracht die vrijkwam.
------------------
De meest mensen kopen grafrechten voor tien jaar. Daar waar jij en de eeuwigheid elkaar ontmoeten, heb je in elk geval tien jaar rust.
------------------
... en keken de mensen naar me alsof ik imbeciel was. Nu is dat sowieso het eerste wat ze denken als ze iemand in een rolstoel zien, dat hij wel niet goed bij zijn hoofd zal zijn.
------------------
In de oogkassen van Regina Ratzinger smeulde een aanklacht tegen een wereld waarin mensen verliezen waar ze het meest van houden. Ze werd een vrouw waar mensen _langs_ keken om dat niet te hoeven zien.
------------------
'Angst en overmoed', zij hij, 'dat is de motor van de geschiedenis.'
Het hele boek is geschreven vanuit het perspectief van een leeftijdsgenoot, Frans, een spastische jongen die in een rolstoel zit. Joe en Frans bouwen een soort vriendschap op, maar tegelijkertijd zijn het rivalen om de gunsten van een meisje uit het dorp. Vreemde rivalen: een spast die fantastisch kan schrijven vs een durfal met de meest waanzinnig originele ideeen...
Later worden Joe en Frans partners in crime als Frans mee gaat doen aan handdrukwedstrijden en Joe optreedt als zijn manager. Maar als Frans achter de echte naam van Joe komt, is dat een vreselijke ontgoocheling, de mysterieuze Joe is ineens een gewone jongen. Gelukkig heeft Joe dan nog een mytische tocht in petto.
Ik snap de coverfoto alleen niet: een jongen in een woestijnlandschap kan ik nog volgen, maar wat doet die sinaasappel daar nou?
Mooi boek, dat ik zonder de aanbeveling van de boekgrrls vast nooit gelezen zou hebben!
Enkele ezelsoortjes die ik maakte:
'Gevaar is waar je het niet verwacht', mompelt Joe.
------------------
Het was het uur dat alles blauw wordt, metalig blauw, wanneer alle kleur zich uit de dingen terugtrekt en ze blauw en hard en donker maakt voordat ze langzaam wegzinken in duisternis.
------------------
Het was mijn droom van alziendheid - niets zou meer verborgen zijn, ik zou de Geschiedenis van Alles kunnen schrijven.
------------------
Hij was niet zozeer een buitengewone jongen, hij was een kracht die vrijkwam.
------------------
De meest mensen kopen grafrechten voor tien jaar. Daar waar jij en de eeuwigheid elkaar ontmoeten, heb je in elk geval tien jaar rust.
------------------
... en keken de mensen naar me alsof ik imbeciel was. Nu is dat sowieso het eerste wat ze denken als ze iemand in een rolstoel zien, dat hij wel niet goed bij zijn hoofd zal zijn.
------------------
In de oogkassen van Regina Ratzinger smeulde een aanklacht tegen een wereld waarin mensen verliezen waar ze het meest van houden. Ze werd een vrouw waar mensen _langs_ keken om dat niet te hoeven zien.
------------------
'Angst en overmoed', zij hij, 'dat is de motor van de geschiedenis.'
December 29, 2012
Een roman met personages die Frans de Arm en De Hoer van de Eeuw heten, heeft bij mij al een ongelooflijke streep voor.
Maar het verhaal is ook zo goed en de gevoelens zo écht; ik geloofde alles. En de schrijfstijl en ongewone karakters doen denken aan John Irving, ook al een plus...
Fransje is een 14-jarige jongen die door een ongeluk lam en stom in een rolstoel zit, en alleen zijn rechterarm en zijn geest kan gebruiken. Dat doet hij dan ook door aan horizontale geschiedschrijving te doen: hij schrijft alles op wat er rond hem gebeurt - de weg van het penseel. Armworstelen kan hij ook, en hij traint z'n rechterarm dan ook tot die bovenmenselijke proporties heeft aangenomen - de weg van het zwaard.
Een heerlijk boek over alles bereiken met bijna niets, met het weinige dat het leven je laat hebben.
Ik verheug me nu al op het herlezen ervan.
Maar het verhaal is ook zo goed en de gevoelens zo écht; ik geloofde alles. En de schrijfstijl en ongewone karakters doen denken aan John Irving, ook al een plus...
Fransje is een 14-jarige jongen die door een ongeluk lam en stom in een rolstoel zit, en alleen zijn rechterarm en zijn geest kan gebruiken. Dat doet hij dan ook door aan horizontale geschiedschrijving te doen: hij schrijft alles op wat er rond hem gebeurt - de weg van het penseel. Armworstelen kan hij ook, en hij traint z'n rechterarm dan ook tot die bovenmenselijke proporties heeft aangenomen - de weg van het zwaard.
Een heerlijk boek over alles bereiken met bijna niets, met het weinige dat het leven je laat hebben.
Ik verheug me nu al op het herlezen ervan.
January 30, 2026
Een herlezing na 20 jaar, en ik moet zeggen dat ik een beetje teleurgesteld ben. De karakters zijn fenomenaal, de stem van Fransje is droog sardonisch en reflecteert toch de angsten van een tiener en veranderend Nederland wordt effectief weergegeven. Maar het einde voelde een beetje leeg aan
Is dat niet waarvoor vrienden dienen, zei hij, om iets in je te herkennen wat je zelf nog niet hebt gezien?
Joe Speedboot is een boek dat letterlijk met een knal begint, wanneer Joe het leven (en het fictieve dorp Lomark) van verteller Frans binnenkomt. Fransje ontwaakt uit een coma die gedreven blijkt te zijn door een obsessie met samurai. Ondanks de fysieke beperkingen van Fransje vind hij een plek in de vriendengroep van Joe. Er zit veel betovering in het eerste deel van het boek, waarbij er zelfs een vliegtuig wordt geconstrueerd. In het algemeen construeren of kopen veel karakters bijzondere vervoersmiddelen, waaronder een omgebouwde lijkauto, een shovel in de Dakar rally en een zelfgebouwde feloek. Dit voelt als een metafoor om te willen ontsnappen aan het klein dorpelijk leven, wat uiteindelijk uitmondt in een kunstschool, verhuizen naar Amsterdam maar ook mishandeling door een partner, ontploffende bommen en dood door een vallend huisdier.
PJ, een exotisch meisje uit Zuid Afrika dat meekomt met haar witte familie die het land van Nelson Mandela ontvlucht om een tandartspraktijk, dient net zoals Joe als een katalysator in het leven van Fransje en een gefrustreerd seksueel ontwaken. Fransje ontwikkelt zich vanuit lowkey alcoholisme en constant roken met de coaching van Joe tot een held binnen de buitenranden van de samenleving, door een geweldig sterk rechterarm. Echter kan een veranderend Nederland, met een snelweg die de melancholische pont vervangt door een afrit en geluidscherm, niet buiten het narratief blijven. Hoe mythisch en vol energie en ideeën Joe ook is, de burgerlijke samenleving wint schijnbaar aan het eind, hoewel Fransje in zeker zin niet mag klagen qua wat hij voor elkaar krijgt als verzet.
In zekere zin eindigt het boek onttoverd en met Joe als een enigma buiten de reguliere menselijke orde, die desondanks schijnbaar weinig kan veranderen: Hij heeft geen vooruitgang gebracht, alleen beweging
Quotes:
Het reageren op pijn is onmiskenbaar een teken van leven.
Als dit een wonder is, hoe ziet straf er dan uit, snap je?
De avond rolt de dag op als een krant
Want wat niet weerkaatst bestaat niet
Gevaar is waar je het niet verwacht
Ik klonk als Chewbacca, die haarbal uit Star Wars
Het brein is de ontdekking altijd voor
Ik was niet zo onwetend dat ik niet wist dat ik onwetend was.
Helden brengen nooit alleen geluk
De stem van mijn darmen - over iemands scheten
Als mij hond zo zou ruiken dan schoot ik hem dood - nadat iemand naar de toilet gegaan was
Stilte viel mijn oren binnen
De zomer brak uit als een zweer
Haast heb je als je bang bent te verliezen
Vrolijke stompzinnigheid
Die wereld van buiten gemeenschappelijke elementen
Ik was ecstatisch en wilde dat het nooit zou eindigen, en dat is meestal het moment dat de tent gaat sluiten.
Mijn onschuld bestond alleen uit schuld die nog niet gematerialiseerd is
Zolang je niet verdwaalt ben je nooit alleen
Is dat niet waarvoor vrienden dienen, zei hij, om iets in je te herkennen wat je zelf nog niet hebt gezien?
Joe Speedboot is een boek dat letterlijk met een knal begint, wanneer Joe het leven (en het fictieve dorp Lomark) van verteller Frans binnenkomt. Fransje ontwaakt uit een coma die gedreven blijkt te zijn door een obsessie met samurai. Ondanks de fysieke beperkingen van Fransje vind hij een plek in de vriendengroep van Joe. Er zit veel betovering in het eerste deel van het boek, waarbij er zelfs een vliegtuig wordt geconstrueerd. In het algemeen construeren of kopen veel karakters bijzondere vervoersmiddelen, waaronder een omgebouwde lijkauto, een shovel in de Dakar rally en een zelfgebouwde feloek. Dit voelt als een metafoor om te willen ontsnappen aan het klein dorpelijk leven, wat uiteindelijk uitmondt in een kunstschool, verhuizen naar Amsterdam maar ook mishandeling door een partner, ontploffende bommen en dood door een vallend huisdier.
PJ, een exotisch meisje uit Zuid Afrika dat meekomt met haar witte familie die het land van Nelson Mandela ontvlucht om een tandartspraktijk, dient net zoals Joe als een katalysator in het leven van Fransje en een gefrustreerd seksueel ontwaken. Fransje ontwikkelt zich vanuit lowkey alcoholisme en constant roken met de coaching van Joe tot een held binnen de buitenranden van de samenleving, door een geweldig sterk rechterarm. Echter kan een veranderend Nederland, met een snelweg die de melancholische pont vervangt door een afrit en geluidscherm, niet buiten het narratief blijven. Hoe mythisch en vol energie en ideeën Joe ook is, de burgerlijke samenleving wint schijnbaar aan het eind, hoewel Fransje in zeker zin niet mag klagen qua wat hij voor elkaar krijgt als verzet.
In zekere zin eindigt het boek onttoverd en met Joe als een enigma buiten de reguliere menselijke orde, die desondanks schijnbaar weinig kan veranderen: Hij heeft geen vooruitgang gebracht, alleen beweging
Quotes:
Het reageren op pijn is onmiskenbaar een teken van leven.
Als dit een wonder is, hoe ziet straf er dan uit, snap je?
De avond rolt de dag op als een krant
Want wat niet weerkaatst bestaat niet
Gevaar is waar je het niet verwacht
Ik klonk als Chewbacca, die haarbal uit Star Wars
Het brein is de ontdekking altijd voor
Ik was niet zo onwetend dat ik niet wist dat ik onwetend was.
Helden brengen nooit alleen geluk
De stem van mijn darmen - over iemands scheten
Als mij hond zo zou ruiken dan schoot ik hem dood - nadat iemand naar de toilet gegaan was
Stilte viel mijn oren binnen
De zomer brak uit als een zweer
Haast heb je als je bang bent te verliezen
Vrolijke stompzinnigheid
Die wereld van buiten gemeenschappelijke elementen
Ik was ecstatisch en wilde dat het nooit zou eindigen, en dat is meestal het moment dat de tent gaat sluiten.
Mijn onschuld bestond alleen uit schuld die nog niet gematerialiseerd is
Zolang je niet verdwaalt ben je nooit alleen
February 15, 2014
Joe Speedboot van Tommy Wieringa is een verplicht boek op de boekenplank van mijn opleiding. Dat is dan ook de enige reden dat ik het heb uitgelezen want ik kwam er moeilijk doorheen.
Er gebeurt weinig, je volgt de gedachtegang van een in zichzelf gekeerde puber en later volwassen man. Een duidelijke lijn in het verhaal is me niet duidelijk, het is gewoon een levensloop zonder al te veel spanning. Er komen wel veel thema's aan bod en er zitten leuke dingen in zoals de verwijzingen naar het samoeraiboek.
Waarom anderen dit boek zo hoog waarderen kan ik misschien nog wel indenken maar ik houdt niet van Wieringa's schrijfstijl. Het zal dus sterk van persoonlijke smaak afhangen of je dit boek op je leeslijst wilt zetten.
Er gebeurt weinig, je volgt de gedachtegang van een in zichzelf gekeerde puber en later volwassen man. Een duidelijke lijn in het verhaal is me niet duidelijk, het is gewoon een levensloop zonder al te veel spanning. Er komen wel veel thema's aan bod en er zitten leuke dingen in zoals de verwijzingen naar het samoeraiboek.
Waarom anderen dit boek zo hoog waarderen kan ik misschien nog wel indenken maar ik houdt niet van Wieringa's schrijfstijl. Het zal dus sterk van persoonlijke smaak afhangen of je dit boek op je leeslijst wilt zetten.
July 29, 2016
This is the reason why I hate Dutch books. It's not because all Dutch autors are bad, but some of them just can't seem to write a interesting story. The stories are just too boring and narrow. This book didn't even had a clear storyline. I had to read this one for school, but if I would read this book for fun, I would probably have put it away after one or two chapters.
As the story didn't have a plot, after awhile you do kinda get to like the characters and their narrow friendship. Too bad the story didn't fill up to that.
As the story didn't have a plot, after awhile you do kinda get to like the characters and their narrow friendship. Too bad the story didn't fill up to that.
Read
November 25, 2023Sorry for my english friends on here! Had to read this for school so the review will be in Dutch for a change
Oké dus, Joe Speedboot van Tommy Wieringa. Pfoh dit was me een boek jonge - omdat ik het voor school moest lezen zal ik geen rating geven, dit omdat ik het niet las om het te beoordelen maar om te analyseren.
Maar uhm, wat was dit? Ik heb zoveel vragen.
Ik heb de ontzettend gave kans gehad om een paar van deze vragen persoonlijk aan Tommy Wieringa te stellen, maar de helft is nog steeds onbeantwoord.
Laten we gewoon beginnen bij het begin
De schrijfstijl:
Het boek was zo lekker om te lezen, het ging snel en was makkelijk te begrijpen en als het verhaal je niet interesseerde dan kon je gewoon lekker op alle random feitjes letten, want wow - die Wieringa is gewoon een rondlopende encyclopedie. Ik vroeg hem of hij veel onderzoek heeft gedaan voor het boek en hij vertelde dat hij is gaan vliegen en met mensen heeft gepraat die zelf ook een vliegtuig hebben gebouwd.
Verder is zijn manier van schrijven gewoon heel pakkend, hij gebruikt prachtige beeldspraak en er staan een aantal beschrijvingen in die me voor altijd zullen blijven achtervolgen:
En
En
Oké genoeg voorbeelden van de mooie schrijfstijl.
Inhoud:
Het boek was eigenlijk best racistisch en seksistisch wat wel een grote teleurstelling was... De grote boeken op de literatuurlijst horen een voorbeeld te zijn, te inspireren, betekenis geven aan de Nederlandse taal en geschiedenis en je ontwikkeling; maar waarom bestaat de hele lijst dan uit boeken van oude, witte, seksistische mannetjes die onbewust/bewust racistische opmerkingen maken???
Neem PJ, waarom was het nodig om haar in ELKE SCENE als 'exotisch' te beschrijven? Niet. Het was niet nodig. En was het nodig om elke keer ongeplaatste vergelijkingen te maken naar zwarte mensen? Wat voegt het toe aan je verhaal behalve en bepaald narratief ondersteunen en vergroten?
En überhaupt de manier waarop er met vrouwen wordt omgegaan in het boek. Alsof ze een soort prijs of overwinning waren, objecten. Totaal zonder diepgang.
Hoezo is het teveel gevraagd om te verlangen naar diepgaande vrouwelijke personages die niet alleen bestaan om de mannelijke hoofdrol te ondersteunen en die meer toevoegen dan alleen seks en 'exotische sfeertjes'? Je beheerst ons niet, je hebt ons niet, we zijn geen eigendom en we zijn meer dan lichamen waar je om lust, ik walg.
Personages:
De personages waren interessant, het was een character-based plot, met ook als enige drijfveer de voor- en achteruitgang van de personages en het was heel leuk om vanuit het perspectief van een 'stille kijker' het verhaal te volgen.
Wat Wieringa ook zelf vertelde in zijn interview was dat hij door het boek heen geprobeerd heeft een driehoeksverhouding centraal te stellen. In de bouw van het vliegtuig, in de drie vrienden die samenkomen in PJ's schoot, in mevrouw Ratzinger en haar mannen, en vast op nog veel meer plekken die ik over het hoofd heb gezien.
Al met al ben ik blij dat ik het boek heb gelezen, het was verrijkend maar net als elk boek op de Nederlandse literatuurlijst niet de beste. Met fouten en racistische en vrouwonvriendelijke passages waar ik niet voorbij kan kijken.
"De klaproos die zich graag laat bekijken maar zo beledigd is als je haar plukt dat ze verschrompelt waar je bij staat."
Oké dus, Joe Speedboot van Tommy Wieringa. Pfoh dit was me een boek jonge - omdat ik het voor school moest lezen zal ik geen rating geven, dit omdat ik het niet las om het te beoordelen maar om te analyseren.
Maar uhm, wat was dit? Ik heb zoveel vragen.
Ik heb de ontzettend gave kans gehad om een paar van deze vragen persoonlijk aan Tommy Wieringa te stellen, maar de helft is nog steeds onbeantwoord.
Laten we gewoon beginnen bij het begin
De schrijfstijl:
Het boek was zo lekker om te lezen, het ging snel en was makkelijk te begrijpen en als het verhaal je niet interesseerde dan kon je gewoon lekker op alle random feitjes letten, want wow - die Wieringa is gewoon een rondlopende encyclopedie. Ik vroeg hem of hij veel onderzoek heeft gedaan voor het boek en hij vertelde dat hij is gaan vliegen en met mensen heeft gepraat die zelf ook een vliegtuig hebben gebouwd.
Verder is zijn manier van schrijven gewoon heel pakkend, hij gebruikt prachtige beeldspraak en er staan een aantal beschrijvingen in die me voor altijd zullen blijven achtervolgen:
"Dat soort jaloezie waar je jeuk van in je hoektanden krijgt, en die vampierachtige neiging om het leven uit iemand te zuigen."
En
"De avond rolt de dag op als een krant."
En
"Goed, ik was dus vergroeid geraakt met de onbeweeglijkheid. ik legde dat uit als een vorm van harmonie met mijn omgeving en de mensen daarin. Geluk kun je zoiets niet noemen, geluk geeft heter vuur, eerder was het de afwezigheid van weerzin en doodsverlangen."
Oké genoeg voorbeelden van de mooie schrijfstijl.
Inhoud:
Het boek was eigenlijk best racistisch en seksistisch wat wel een grote teleurstelling was... De grote boeken op de literatuurlijst horen een voorbeeld te zijn, te inspireren, betekenis geven aan de Nederlandse taal en geschiedenis en je ontwikkeling; maar waarom bestaat de hele lijst dan uit boeken van oude, witte, seksistische mannetjes die onbewust/bewust racistische opmerkingen maken???
Neem PJ, waarom was het nodig om haar in ELKE SCENE als 'exotisch' te beschrijven? Niet. Het was niet nodig. En was het nodig om elke keer ongeplaatste vergelijkingen te maken naar zwarte mensen? Wat voegt het toe aan je verhaal behalve en bepaald narratief ondersteunen en vergroten?
En überhaupt de manier waarop er met vrouwen wordt omgegaan in het boek. Alsof ze een soort prijs of overwinning waren, objecten. Totaal zonder diepgang.
Hoezo is het teveel gevraagd om te verlangen naar diepgaande vrouwelijke personages die niet alleen bestaan om de mannelijke hoofdrol te ondersteunen en die meer toevoegen dan alleen seks en 'exotische sfeertjes'? Je beheerst ons niet, je hebt ons niet, we zijn geen eigendom en we zijn meer dan lichamen waar je om lust, ik walg.
Personages:
De personages waren interessant, het was een character-based plot, met ook als enige drijfveer de voor- en achteruitgang van de personages en het was heel leuk om vanuit het perspectief van een 'stille kijker' het verhaal te volgen.
"Het was de positie die ik het allerliefst had, kijken zonder gezien te worden. in hun hoofden te kruipen en in hemelsnaam proberen te begrijpen wat er in ze omging."
Wat Wieringa ook zelf vertelde in zijn interview was dat hij door het boek heen geprobeerd heeft een driehoeksverhouding centraal te stellen. In de bouw van het vliegtuig, in de drie vrienden die samenkomen in PJ's schoot, in mevrouw Ratzinger en haar mannen, en vast op nog veel meer plekken die ik over het hoofd heb gezien.
Al met al ben ik blij dat ik het boek heb gelezen, het was verrijkend maar net als elk boek op de Nederlandse literatuurlijst niet de beste. Met fouten en racistische en vrouwonvriendelijke passages waar ik niet voorbij kan kijken.
November 20, 2024
Ik begrijp niet hoe ze met dit boek heel Nederland aan het lezen willen krijgen…
May 30, 2025
Tommy Wieringa (b. 1967) is one of a handful of successful Dutch authors who do not appeal to me, more because of their frequent media appearances than their works. It was only after I stumbled upon an interview about his latest essay,
Optimisme zonder hoop
, that I decided to overcome my irrational aversion and listen to one of his most acclaimed novels, Joe Speedboat (2005).
Coming-of-age story
While this type of boys’ book isn’t really my thing, I found it rewarding. Wieringa’s style is blistering and elegant, full of witty imagery that brings to life the coming-of-age story of Fransje Hermans, a 14-year-old boy who ends up in a wheelchair after a bizarre accident in a cornfield. Set in the fictional rural town of Lomark, he befriends Christof, Engel, and the ‘wizard's apprentice’ Joe Speedboat, who refuses to reveal his real name and always has an answer to everything.
Samurai teachings
While some elements stretch credibility, the author shapes a world where ordinary boys are at the centre of the universe. Through Wieringa’s captivating writing and narrative voice, Fransje’s boyhood gains colour and meaning. His inner world is charming; I particularly enjoyed his obsession with Miyamoto Musashi’s samurai teachings ( The Book of Five Rings ), and his affection for the somewhat unfathomable P.J. The radio interview with the fictional author Arthur Metz is a small highlight. By concluding the story in his adult years, the author offers a fuller picture of what became of Fransje’s ambitions and dreams.
Stool and sex
The author is ever-present in his protagonist, who is too wise for his age. I was perfectly willing to accept that, although it remained odd at times. (In this respect, I think Gerwin van der Werf recently succeeded better with De krater , which, however, has less to offer.) Wieringa adopts a candid perspective on life, for example when writing about stool or sex, but in the end, I did find his fascination with the male genitalia rather irritating. I also wonder how I would have read the book if I’d been in a wheelchair myself.
Edit May 2025
After listening to a podcast episode about this novel, I realised that I had missed some important details, which made me wonder whether I would have understood it better if I had read the book rather than listened to the audiobook.
Coming-of-age story
While this type of boys’ book isn’t really my thing, I found it rewarding. Wieringa’s style is blistering and elegant, full of witty imagery that brings to life the coming-of-age story of Fransje Hermans, a 14-year-old boy who ends up in a wheelchair after a bizarre accident in a cornfield. Set in the fictional rural town of Lomark, he befriends Christof, Engel, and the ‘wizard's apprentice’ Joe Speedboat, who refuses to reveal his real name and always has an answer to everything.
Samurai teachings
While some elements stretch credibility, the author shapes a world where ordinary boys are at the centre of the universe. Through Wieringa’s captivating writing and narrative voice, Fransje’s boyhood gains colour and meaning. His inner world is charming; I particularly enjoyed his obsession with Miyamoto Musashi’s samurai teachings ( The Book of Five Rings ), and his affection for the somewhat unfathomable P.J. The radio interview with the fictional author Arthur Metz is a small highlight. By concluding the story in his adult years, the author offers a fuller picture of what became of Fransje’s ambitions and dreams.
Stool and sex
The author is ever-present in his protagonist, who is too wise for his age. I was perfectly willing to accept that, although it remained odd at times. (In this respect, I think Gerwin van der Werf recently succeeded better with De krater , which, however, has less to offer.) Wieringa adopts a candid perspective on life, for example when writing about stool or sex, but in the end, I did find his fascination with the male genitalia rather irritating. I also wonder how I would have read the book if I’d been in a wheelchair myself.
Edit May 2025
After listening to a podcast episode about this novel, I realised that I had missed some important details, which made me wonder whether I would have understood it better if I had read the book rather than listened to the audiobook.
December 9, 2021
Een tijd lang wilde het lezen niet zo en telkens als ik aan een boek begon eindigde deze op een stapel met boeken waar ik vol goede hoop in ging lezen, en de concentratie niet voor had om af te maken. Joe Speedboot van Tommy Wieringa lag bovenop. Al sinds het verschijnen van dit boek wilde ik het lezen. Ik heb het ook al heel wat jaren in huis, maar het kwam er niet van. Nu heb ik dan toch het boek weer opgepakt en dit keer met meer succes, en gelukkig maar, want ik vond het erg vermakelijk.
Joe Speedboot is geen gebruikelijke roman. Het is niet eens de naam van de hoofdpersoon die het verhaal vanuit zijn perspectief vertelt, want dat is Fransje. Joe Speedboot is de meest spraakmakende van een bonte verzameling personages die toch op z'n minst eigenaardig genoemd mag worden. En ik snap nu ook wel waarom het boek me in eerste instantie, met gebrek aan concentratie, niet pakte. Het verhaal moet je liggen. Er gebeurt veel, maar het wordt redelijk 'mat' verteld. Haast onverschillig, en wanneer je verder in het boek komt past dit ook meer en meer bij het verhaal.
Tommy Wieringa heeft daarbij een erg prettige schrijfstijl. Hij weet hoe hij moet vertellen en dat heb ik onlangs met De Heilige Rita al ervaren en nu weer. Ik heb de rest van zijn boeken ook op mijn 'te lezen lijst' gezet, want het smaakt toch wel naar meer.
Na eindelijk het boek gelezen te hebben vind ik het nu dan toch jammer dat het uit is. Ik vond persoonlijk De Heilige Rita iets beter, maar dit was ook zeker 4 volle sterren waard. Ik kijk uit naar de volgende.
Joe Speedboot is geen gebruikelijke roman. Het is niet eens de naam van de hoofdpersoon die het verhaal vanuit zijn perspectief vertelt, want dat is Fransje. Joe Speedboot is de meest spraakmakende van een bonte verzameling personages die toch op z'n minst eigenaardig genoemd mag worden. En ik snap nu ook wel waarom het boek me in eerste instantie, met gebrek aan concentratie, niet pakte. Het verhaal moet je liggen. Er gebeurt veel, maar het wordt redelijk 'mat' verteld. Haast onverschillig, en wanneer je verder in het boek komt past dit ook meer en meer bij het verhaal.
Tommy Wieringa heeft daarbij een erg prettige schrijfstijl. Hij weet hoe hij moet vertellen en dat heb ik onlangs met De Heilige Rita al ervaren en nu weer. Ik heb de rest van zijn boeken ook op mijn 'te lezen lijst' gezet, want het smaakt toch wel naar meer.
Na eindelijk het boek gelezen te hebben vind ik het nu dan toch jammer dat het uit is. Ik vond persoonlijk De Heilige Rita iets beter, maar dit was ook zeker 4 volle sterren waard. Ik kijk uit naar de volgende.
January 9, 2009
I read the last half of this book on the train from Paris to The Hague, and it was so absorbing that I managed to block out the weirdo on stimulants across from me, and the guy who swayed to the sound of the music that came leaking out of his massive earphones kitty corner to me.
This book's in Dutch, written in a page-turning kind of way. I found that I cared about the characters and their fates and cringed whenever bad things happened to them. The narrator is a teenager in a wheelchair who can't speak, and whose main working body parts are his mind and his right arm. Joe Speedboot is his friend who leads him out of his very small life, and into the fast-paced world of tournament armwrestling, a subject the author actually made me care about.
This would make a good film.
This book's in Dutch, written in a page-turning kind of way. I found that I cared about the characters and their fates and cringed whenever bad things happened to them. The narrator is a teenager in a wheelchair who can't speak, and whose main working body parts are his mind and his right arm. Joe Speedboot is his friend who leads him out of his very small life, and into the fast-paced world of tournament armwrestling, a subject the author actually made me care about.
This would make a good film.
January 8, 2024
Wauw. Wat een roman. Elke zin, elk woord, elk leesteken is nauwkeurig uitgekozen en staat op exact de juiste plek. Tommy Wieringa laat het boek aanvoelen als één groot gedicht. Ik heb Joe Speedboot langzaam gelezen, want dat verdient het boek echt.
Wieringa kan simpele dingen zo mooi beschrijven door het gebruik van vergelijkingen. Ik vind dat echt zalig dat je zo naar iets kunt kijken. Zinnen als deze heb ik onderstreept en ben ik naar blijven teruggrijpen tijdens het lezen:
« Hoe de herfstregens bijvoorbeeld het blond uit onze haren spoelen, waar het donkere winterhaar onder te voorschijn komt, en over de rivier die door onze levens stroomt zoals de grote bloedsomloop door het lichaam. »
« Ze houdt van rampen als van koekjes bij de koffie. »
« Ergens lag een kaart uitgevouwen waarop onze toekomst was uitgestippeld als een textielpatroon in een damesblad. »
Het weer wordt ook meermaals beschreven. Ik ben hierdoor nog meer gaan houden van de regen.
« Het begon zacht te regenen. Ik was heel gelukkig. »
En wat Joe Speedboot betreft: wat een zalige mens! Iedereen zou wat meer Joe Speedboot moeten zijn in het leven!
Wieringa kan simpele dingen zo mooi beschrijven door het gebruik van vergelijkingen. Ik vind dat echt zalig dat je zo naar iets kunt kijken. Zinnen als deze heb ik onderstreept en ben ik naar blijven teruggrijpen tijdens het lezen:
« Hoe de herfstregens bijvoorbeeld het blond uit onze haren spoelen, waar het donkere winterhaar onder te voorschijn komt, en over de rivier die door onze levens stroomt zoals de grote bloedsomloop door het lichaam. »
« Ze houdt van rampen als van koekjes bij de koffie. »
« Ergens lag een kaart uitgevouwen waarop onze toekomst was uitgestippeld als een textielpatroon in een damesblad. »
Het weer wordt ook meermaals beschreven. Ik ben hierdoor nog meer gaan houden van de regen.
« Het begon zacht te regenen. Ik was heel gelukkig. »
En wat Joe Speedboot betreft: wat een zalige mens! Iedereen zou wat meer Joe Speedboot moeten zijn in het leven!
Read
November 17, 2024(DNF) Bedacht me ineens dat ik vrije wil heb en dat ik me hier niet doorheen hoef te worstelen. Erg benieuwd waarom CPNB de keuze op juist dit boek heeft laten vallen om Nederland aan het lezen te krijgen.
June 20, 2018
Just another book about young guys bonding over simultaneously sleeping with and slutshaming a young woman.
January 18, 2026
Eerst moet mij het volgende van het hart. Hoe bestaat het dat iemand die goed heeft leren armworstelen, nog steeds geholpen moet worden met naar de wc gaan, of ligt dat eraan dat hij zijn bewegingen niet onder controle heeft?
Afgezien daarvan laat het verhaal zich vlot lezen, gevoed door Wieringa’s rijke taal, dus op woord- en zinsniveau. In het verhaal is sprake van aantrekkingskracht door jongensbravour. Verteller Fransje Hermans is een gehandicapte jongen in een rolstoel, hij raakt met een jongen die juist alles kan, Joe Speedboot, en twee andere jongens. Tussen hen in staat Picolien Jane (PJ) Eilander, het mooie Zuid-Afrikaanse meisje dat net als Joe als nieuwkomer in het dorpje Lomark komt wonen. Sommige relaties zijn tamelijk voorspelbaar, en wrang voor Fransje. Dat element komt aardig uit de verf. Ook dat Joe’s talent voor het sleutelen aan mechanieken, zijn vruchten afwerpt. Anderzijds heeft Fransje talent ontwikkeld voor het waarnemen. Dat komt hem zowel bij het schrijven van pas als bij de sport, waarin hij zich bekwaamt, daartoe gestimuleerd door Joe.
Joe zegt: ‘De driehoek is de basis van elke vaste constructie.’ Deze zin laat zich vertalen naar driehoekige vormen elders in het boek; dat geldt tot op zekere hoogte ook voor diverse menselijke relaties in het boek, maar de vraag is of daarin altiijd voldoende stabiliteit zit.
Het boekt vormt in zekere mate ook een ode aan het schrijverschap als zodanig, gezien het feit dat protagonist Fransje, door het bijhouden van een dagboek, de geschiedenis en ontwikkeling van Lomark en zijn inwoners wil boekstaven. Dat staat tegenover het auteurschap van Arthur Metz, die dan ook nog een schandaleus boekje opendoet over een van zijn personages.
Het is eigen aan het genre ‘roman’ dat de hoofdpersoon een karakterontwikkeling doorloopt. Dat is echter met Fransje niet of nauwelijks het geval. Dat vind ik jammer. Dat aspect is voor mij in dit geval niet doorslaggevend voor de waardering die ik voor het boek heb. Wieringa’s taal, die gelardeerd is met aanstekelijke humor, maakt het voldoende kredietwaardig. JM
Afgezien daarvan laat het verhaal zich vlot lezen, gevoed door Wieringa’s rijke taal, dus op woord- en zinsniveau. In het verhaal is sprake van aantrekkingskracht door jongensbravour. Verteller Fransje Hermans is een gehandicapte jongen in een rolstoel, hij raakt met een jongen die juist alles kan, Joe Speedboot, en twee andere jongens. Tussen hen in staat Picolien Jane (PJ) Eilander, het mooie Zuid-Afrikaanse meisje dat net als Joe als nieuwkomer in het dorpje Lomark komt wonen. Sommige relaties zijn tamelijk voorspelbaar, en wrang voor Fransje. Dat element komt aardig uit de verf. Ook dat Joe’s talent voor het sleutelen aan mechanieken, zijn vruchten afwerpt. Anderzijds heeft Fransje talent ontwikkeld voor het waarnemen. Dat komt hem zowel bij het schrijven van pas als bij de sport, waarin hij zich bekwaamt, daartoe gestimuleerd door Joe.
Joe zegt: ‘De driehoek is de basis van elke vaste constructie.’ Deze zin laat zich vertalen naar driehoekige vormen elders in het boek; dat geldt tot op zekere hoogte ook voor diverse menselijke relaties in het boek, maar de vraag is of daarin altiijd voldoende stabiliteit zit.
Het boekt vormt in zekere mate ook een ode aan het schrijverschap als zodanig, gezien het feit dat protagonist Fransje, door het bijhouden van een dagboek, de geschiedenis en ontwikkeling van Lomark en zijn inwoners wil boekstaven. Dat staat tegenover het auteurschap van Arthur Metz, die dan ook nog een schandaleus boekje opendoet over een van zijn personages.
Het is eigen aan het genre ‘roman’ dat de hoofdpersoon een karakterontwikkeling doorloopt. Dat is echter met Fransje niet of nauwelijks het geval. Dat vind ik jammer. Dat aspect is voor mij in dit geval niet doorslaggevend voor de waardering die ik voor het boek heb. Wieringa’s taal, die gelardeerd is met aanstekelijke humor, maakt het voldoende kredietwaardig. JM
April 8, 2025
Het verhaal wist mij in crescendo te boeien, waardoor het einde plots te snel kwam.
4.25/5
4.25/5
November 17, 2013
‘Hij was niet zozeer een buitengewone jongen, hij was een kracht die vrijkwam.’ Met de onoverwinnelijke Joe Speedboot is het ‘tot op de laatste minuut spektakel’, hoe bitter zijn lotgevallen en die van zijn vrienden uit het boerengat Lomark ook zijn. Verteller is Fransje, die door een tragisch ongeval als dertienjarige in een rolstoel is beland. Hij kan niet meer praten, maar schrijft minutieus al zijn observaties, ervaringen en bedenkingen op. ‘Joe Speedboot’ is hartverscheurend hilarisch, warm en grappig en ontroerend. Tommy Wieringa is een eersteklas verteller die in een heerlijke en originele taal dit lichtjes bizarre coming-of-age verhaal tot leven brengt. Met eenvoudige, maar wonderlijke metaforen weet hij een intensiteit te creëren die je beurtelings doet lachen en slikken. Zoals wanneer Fransje naar zijn moeder kijkt: ‘… Hoewel klein gebouwd is ze een bergachtige vrouw. Haar flanken zijn bedekt met een jurk met bloemmotief. (…) We zijn tot elkaar veroordeeld, ik, haar gekneusde vrucht en hoogstpersoonlijke ramp, en zij, die net als oude paarden het leed van de wereld op haar rug draagt. Ze wordt kleiner, van deze kant van de tafel gezien. Ik zal hier lang genoeg zijn om haar helemaal doorschijnend te zien worden en zonder protesteren van de aardbodem te zien verdwijnen…’
May 10, 2013
Een boek met zo nu en dan frisse taal en verrassende metaforen. Als je van tempo houdt zit je goed met Joe Speedboot, maar het verhaal had voor mij wel in een iets lagere versnelling gekund, meer verdieping waardoor er wat meer cement tussen de verhaallijnen komt. Nu is het zo nu en dan net iets te bedacht, te gekunsteld. Spannend wordt het pas als het boek al op 2/3e zit. Tot die tijd houdt hij de ballen van het verhaal en de verhaallijnen hoog door een toch wel spetterende schrijfstijl die soms net over het randje kwakt. Het eind is wat voorspelbaar, maar toch ook humoristisch geschreven. Kortom, je moet ervan houden, maar als de stijl bevalt heb je een bijzonder boek in handen.
April 7, 2023
Saai :)
En ook: hoe bizar om dood te gaan doordat er een hond op je hoofd valt
En ook: hoe bizar om dood te gaan doordat er een hond op je hoofd valt
June 30, 2021
*3,5 ster*
Een erg goed geschreven boek, met grappige humor die me vaak hardop heeft laten lachen. Het deed me initieel denken aan de sfeer die wordt gezet in De acht bergen, waarbij veel wordt beschreven en veel technische details uit de doeken wordt gedaan maar waarin geen enkel personage echt in contact lijkt te staan met zichzelf. Bijna helemaal los van emotie (op boosheid na). De volgende zin vond ik daar heel goed bij passen:
“Ik vind het heel leuk om hier met jullie te zijn, zei ze. Dat wilde ik even zeggen.” Ik kijk strak voor me uit naar het zwarte water dat glom als olie, Joe startte de wagen.
Alles met diepte of warmte knalt keihard uit elkaar wanneer het ergens grip probeert te vinden. Schrijnend vind ik dat. Het armworstelen werkt uitstekend als expressie van de boosheid die Fransje voelt. En elke keer als zijn werkelijke gevoel boven komt drijven noemt hij het laatdunkend ‘jankerigheid’. Wat ik er ook van vind, het komt vaak voor en voelt voor mij helaas realistisch.
Ik vond dit boek echter wel beter dan De acht bergen omdat je tussen de regels door de verdrukte emotie wel soort van kan voelen. Je begrijpt direct waardoor Fransje zo’n cynische levensopvatting heeft en eigenlijk op jonge leeftijd al een flinke zuurpruim is. Dit vind ik een sterk staaltje van ‘show, don’t tell’.
Ik had geen moeite met beschrijvingen van vrouwen in deze roman, zoals sommige reviewers wel lijken te hebben. Ik ben zelf opgegroeid in een dorpje in deze regio, en kan je vertellen dat de beschrijvingen niet ver van de waarheid af liggen (qua angstige neurotische huisvrouw beschrijvingen dan). De slut-shaming is niet ok natuurlijk, en ik vond PJ het meest sympathieke personage van het hele boek. Maar hoe zij beschreven wordt, zegt denk ik meer over de jongens in deze roman. Waar ik wel een probleem mee heb is het gebruik van het n-woord en de oppervlakkige associaties die de schrijver daarmee laat samenhangen. Ik kan het me niet meer zo goed herinneren, maar zelfs in 2005 was dit niet meer echt ok toch? Het had Tommy Wieringa gesierd als hij dit zou reviseren. En op het einde was ik wel echt klaar met het armworstelen en met het veelvuldige gequote van Musashi en de Weg van het Zwaard.
Al met al, een plezierige leeservaring. Niet zonder irritaties aan mijn kant en racistische beschrijvingen aan de schrijver zijn kant, maar toch nog beter dan gemiddeld en zo nu en dan erg grappig met mooie zinnen en geestige inzichten.
Een erg goed geschreven boek, met grappige humor die me vaak hardop heeft laten lachen. Het deed me initieel denken aan de sfeer die wordt gezet in De acht bergen, waarbij veel wordt beschreven en veel technische details uit de doeken wordt gedaan maar waarin geen enkel personage echt in contact lijkt te staan met zichzelf. Bijna helemaal los van emotie (op boosheid na). De volgende zin vond ik daar heel goed bij passen:
“Ik vind het heel leuk om hier met jullie te zijn, zei ze. Dat wilde ik even zeggen.” Ik kijk strak voor me uit naar het zwarte water dat glom als olie, Joe startte de wagen.
Alles met diepte of warmte knalt keihard uit elkaar wanneer het ergens grip probeert te vinden. Schrijnend vind ik dat. Het armworstelen werkt uitstekend als expressie van de boosheid die Fransje voelt. En elke keer als zijn werkelijke gevoel boven komt drijven noemt hij het laatdunkend ‘jankerigheid’. Wat ik er ook van vind, het komt vaak voor en voelt voor mij helaas realistisch.
Ik vond dit boek echter wel beter dan De acht bergen omdat je tussen de regels door de verdrukte emotie wel soort van kan voelen. Je begrijpt direct waardoor Fransje zo’n cynische levensopvatting heeft en eigenlijk op jonge leeftijd al een flinke zuurpruim is. Dit vind ik een sterk staaltje van ‘show, don’t tell’.
Ik had geen moeite met beschrijvingen van vrouwen in deze roman, zoals sommige reviewers wel lijken te hebben. Ik ben zelf opgegroeid in een dorpje in deze regio, en kan je vertellen dat de beschrijvingen niet ver van de waarheid af liggen (qua angstige neurotische huisvrouw beschrijvingen dan). De slut-shaming is niet ok natuurlijk, en ik vond PJ het meest sympathieke personage van het hele boek. Maar hoe zij beschreven wordt, zegt denk ik meer over de jongens in deze roman. Waar ik wel een probleem mee heb is het gebruik van het n-woord en de oppervlakkige associaties die de schrijver daarmee laat samenhangen. Ik kan het me niet meer zo goed herinneren, maar zelfs in 2005 was dit niet meer echt ok toch? Het had Tommy Wieringa gesierd als hij dit zou reviseren. En op het einde was ik wel echt klaar met het armworstelen en met het veelvuldige gequote van Musashi en de Weg van het Zwaard.
Al met al, een plezierige leeservaring. Niet zonder irritaties aan mijn kant en racistische beschrijvingen aan de schrijver zijn kant, maar toch nog beter dan gemiddeld en zo nu en dan erg grappig met mooie zinnen en geestige inzichten.
September 12, 2025
Vanwege het werk herlas ik Joe Speedboot. Ik heb een editie uit 2006, dus het is net geen 20 jaar geleden dat ik het voor het eerst las.
Met 'de kennis van nu' zijn er best wat passages die je met een wat kritischer blik mag bekijken dan voorheen. Het vrouw- en mensbeeld in deze roman laten wel wat ruimte voor discussie. Maar goed, daar is door anderen met meer verstand van zaken al genoeg over geschreven.
Laten we die maatschappijkritische lezing even voor wat 'ie is, dan is het nog steeds een ijzersterk boek, elegant gecomponeerd en vaak ook behoorlijk grappig. Nog steeds 4 sterren dus.
Met 'de kennis van nu' zijn er best wat passages die je met een wat kritischer blik mag bekijken dan voorheen. Het vrouw- en mensbeeld in deze roman laten wel wat ruimte voor discussie. Maar goed, daar is door anderen met meer verstand van zaken al genoeg over geschreven.
Laten we die maatschappijkritische lezing even voor wat 'ie is, dan is het nog steeds een ijzersterk boek, elegant gecomponeerd en vaak ook behoorlijk grappig. Nog steeds 4 sterren dus.
February 12, 2026
kijk ik had het ook niet kunnen lezen en dan was er weinig anders geweest
February 3, 2025
Moeilijk om met dit boek een lezend rolmodel te zijn voor 4V 🥴. Mama raadde me aan om boeken meer te zien in de tijdsgeest waarin ze geschreven; ik vind het toch een verontrustende gedachte dat mannen in mijn geboortejaar schreven dat vrouwen ‘gillend klaarkomen’ nadat ze twee vuistslagen in hun gezicht hebben gekregen (ok, dat was dan meteen ook het ergste stukje. De rest was vooral saai en erg asfalt-georiënteerd)
December 25, 2025
Het beste Nederlandstalige boek van de eenentwintigste eeuw volgens Knack, niet volgens mij...
August 11, 2015
A wonderful debut book by one of my favourite Dutch authors. 'Joe Speedboot' (don't let the silly name talk you out of reading this one) is essentially a book about movement, but also about what brings people together and drives them apart again. Not only that, but it is also a sheer joy to read; stylistically wild, funny and exciting. In short, 'Joe Speedboot' is one of those rare Dutch books that deserves the word 'memorable'.
Wieringa constructs the town of Lomark, a very normal Dutch town with some very special inhabitants. Disabled narrator Fransje, who goes around town in a wheelchair, and the charismatic Joe Speedboot, a young boy who is constantly experimenting with bombs, airplanes and other sorts of mechanics. The less said about the plot, the better, is always my creed. It should be sufficient to say that Wieringa has a knack for creating complex and unique characters, which are slightly surreal but entirely plausible.
The real star of the show is probably the narration, though. Wieringa does extremely well, and it was a pleasure to see that same humor that made 'Caesarion' so admirable for me return in this book. So by all means, do read 'Joe Speedboot'. It is a brilliant Bildungsroman, with loads of memorable moments and a daring but brilliant ending. Thank you, Tommy Wieringa.
Wieringa constructs the town of Lomark, a very normal Dutch town with some very special inhabitants. Disabled narrator Fransje, who goes around town in a wheelchair, and the charismatic Joe Speedboot, a young boy who is constantly experimenting with bombs, airplanes and other sorts of mechanics. The less said about the plot, the better, is always my creed. It should be sufficient to say that Wieringa has a knack for creating complex and unique characters, which are slightly surreal but entirely plausible.
The real star of the show is probably the narration, though. Wieringa does extremely well, and it was a pleasure to see that same humor that made 'Caesarion' so admirable for me return in this book. So by all means, do read 'Joe Speedboot'. It is a brilliant Bildungsroman, with loads of memorable moments and a daring but brilliant ending. Thank you, Tommy Wieringa.
Displaying 1 - 30 of 988 reviews