Davíð Stefánsson (1895–1964) var fæddur á bænum Fagraskógi í Eyjafirði. Hann var um tvítugt þegar ljóð hans í tímaritum vöktu athygli ljóðaunnenda, raunar svo mjög að beðið var þessarar fyrstu bókar hans með óþreyju. Hún kom út rétt fyrir jólin 1919 og olli ekki vonbrigðum. Lengi hafði æska landsins þurft að bæla langanir sínar og þrár en nú var eins og ný öld losaði um alla fjötra og Davíð orðaði í opinskáum, ástríðufullum ljóðum sínum bæði það sem heillaði og skelfdi við nýstárlegt frelsi tilfinninganna.
Fáar íslenskar ljóðabækur hafa notið annarrar eins hylli og Svartar fjaðrir. Frá frumprentun hefur bókin komið út hvað eftir annað, ýmist ein og sér eða í ljóðasöfnum Davíðs, og telst þetta vera 13. útgáfa hennar.
Silja Aðalsteinsdóttir sá um útgáfuna og ritaði formála.
Les þessa bók fyrir gamla fólkið á hjúkrunarheimilinu svo ljóðin náðu að njóta sin betur. Stefni á að lesa öll ljóð upphátt eftir þetta. Um bókina: mjög emo og mjög góð.
Byrjar mjög sterkt en síðasti þriðjungur bókarinnar er frekar slappur. Það góða við ljóðin framan af er einfaldleikinn, hann rímar bara í annarri hverri línu mestan partinn og þá er hann ekki jafn bundinn forminu og ella. Þegar hann rímar í hverri línu eða fer að fikta við einhverja óvenjulega þætti verður allt pínu klunnalegt. Þrátt fyrir það er bókin tær snilld, full af óhuggulegum en fallegum ljóðum um ást og dauða og fugla.
Ljóð Davíðs eru vel ort og innra sálarstríðið sem hann lýsir birtist á angurværan og tilfinningaþrunginn hátt. Það eru örfá ljóð sem hitta ekki beint í mark, en samt er þráður bókarinnar nokkurn veginn óslitinn í gegnum verkið. Ég gef því fjórar frekar en fimm stjörnur vegna þeirra ljóða (einhverja 5 eða 6) sem rjúfa samhengi bókarinnar. Þó þykir mér bókin mjög merkileg. Fyrstu þemu ljóðanna eru það frjálsar ástir og einhvers konar morbid curiosity sem tengist innri tilfinningum hans og viðhorfi til ástarinnar. Allt er mjög dularfullt og myrkt, en í myrkrinu leynist gleðin og frelsið, blóðið og myrkrið. Þegar fer að síga á seinni hlutann kemur síðan einhvers konar uppgjör við dauðann, og sátt við hið óumflýjanlega hlutskipti mannsins. Ég mæli með að lesa þessa, ég rann í gegnum hana á einhverjum tveimur klukkustundum. Stórskemmtilegur lestur.
Vá! Bara vá, að skila þessu verki af sér, rétt rúmlega tvítugur! Auðvitað eru slöpp ljóð inn á milli og á köflum er endurtekningin í þema ljóðanna kannski full mikil. Sé hinsvegar litið til tímans þegar ljóðin eru samin þá er þetta óneitanlega algjört tímamótaverk sem eldist einnig einstaklega vel. Mun vafalaust glugga í hana aftur og aftur.