Rosa gaat (eindelijk) met haar vader op vakantie. Naar Marokko! Jonas, Noa en Sascha mogen ook mee. Een oude Landrover, woestijn, dromedarissen, waterpijpen, kamelenballen en couscous; genoeg ingrediënten voor een leuke vakantie, zou je denken. Maar Rosa heeft haar vader weinig gezien sinds de scheiding. Kennen ze elkaar eigenlijk nog wel? Kunnen ze met elkaar praten? En hoe komt het dat hij alsmaar zo'n slecht humeur heeft? Rosa is niet de enige die haar vader moet zien te overleven. Noa heeft met/zonder de hare ook heel wat te stellen...
Deze was niet heeeeel enerverend. Beetje een afsluiting met wat antwoorden ofzo. Mijn persoonlijke hoogtepunt van dit boek was het feit Neuz er nauwelijks in voorkwam.
Ik heb heel de Hoe overleef ik-serie achter elkaar geluisterd en vind het heel moeilijk om nu afscheid te nemen van Rosa en haar vrienden! Ik vond dan ook dat dit niet het allerbeste laatste boek was, ik had liever gehad dat het in haar (vertrouwde) omgeving afspeelde en niet op vakantie met haar vader.
Rosa beleeft vanalles en het is dan ook nooit saai. Nu ik zo alle boeken achter elkaar heb gelezen zie je haar duidelijk opgroeien. Het begon met een heel kinderlijke kijk op alles in het eerste boek en het eindigt nu best wel volwassen (voor een puber), dat mooi om te zien en dat is dan ook zeker het voordeel van alles achter elkaar lezen.
Er is nog een boek uitgegeven over Rosa voor wat oudere lezers, dat boek hoort dan ook niet officieel bij de HOI-serie. Ik heb dat boek nog nooit gelezen en ben er ook wel erg benieuwd naar! Hoef ik toch nog niet helemaal afscheid te nemen van Rosa.
Ook dit was weer een leuk boek waarin veel is gebeurd. Ik vond het een mooi einde op de hele serie. Hoewel ik er erg lang over heb gedaan, het was super leuk om deze serie op een wat oudere leeftijd te herlezen!
Deze boeken zijn een stuk leuker als Neuz geen kwestie is. Roza drop him we moeten het van nu af aan alleen maar over Noa en Sasha en Jonas hebben. Neuz boeit me geen kut.
Die mailwisseling tussen Francine en Rosa op het einde! Ik huil. En inderdaad! De Hoe overleef ik serie IS niet afgelopen, geen zorgen Rosa. No fear. Ik kijk uit naar de nieuwe boeken.
This entire review has been hidden because of spoilers.
I stand incorrected, er wordt wel ingegaan op Noa, Sascha en Jonas, want die gaan gewoon mee op vakantie. Ik weet nog de eerste en enige keer dat ik dit boek verder heb gelezen dat ik er eigenlijk al te oud voor was, of in ieder geval dat ik de HOI fase al voorbij was. Nu denk ik nog steeds hetzelfde als toen: dit is een unsatisfying einde aan de serie. Het lost niets op wat er echt nog toe doet, maar tied alles een beetje samen om alle meer adult zaken niet aan te hoeven raken. Wat ik aan de ene kant begrijp, maar aan de andere kant is iedereen opgegroeid met deze boeken, en met een mooi disclaimer stickertje op de voorkant had je gemakkelijk aan kunnen geven dat er wilde dingen gingen gebeuren in eventuele vervolgboeken. Anyway, Noa is terug bij haar familie. Dat was een plotsklaps einde aan die hele happening. Uit de mails blijkt dat Sascha de vader van Jade verteld heeft dat hij vader is, it's all good. Jonas is uit de kast, en zijn vriend ook. So that's all good. Rosa en Neuz hebben in dit boek verkering but we don't see him so well we don't care about that I guess. Gelukkig heb ik nu het nooit eerder gelezen laatste boek binnengekregen, so we continue this journey. Daarbij heb ik ook het laatst uitgegeven boek over Rosa gekocht, alleen dat blijkt "0.5" te zijn, nog voor dit alleees. Dus ik denk dat ik die maar eerst lees om dat gehad te hebben, back to no phones, no friends en baby Rosa. En dan de afsluiter van de serie. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat eindigen. Not sure of het een echt einde zal zijn, want volgens mij rekende Francine op een succesvolle vervolgserie. But well, as I mentioned before, ik ken helemaal niemand die het laatste boek heeft gelezen, dus mogelijk is het niet eens een satisfying einde. Only one way to find out I guess...
Op zichzelf is het een prima boek, beetje gerusht, maar als laatste boek is het behoorlijk gerusht. Het voelt alsof er rabbit holes in zitten, weet je wel, van die dingen in games waarin je niet ziet wat er gebeurt met je avatar. Ontmoeting van Steven met Jade?? Sas' gevoelens voor hem?? De bruiloft, seks tussen Rosa en Neuz??? Carmen is er nauwelijks in voorgekomen, Noa is zomaar ineens weg en we krijgen het gesprek niet, Joya is nog steeds weg. Als laatste deel van de eerste serie blijft er best veel onbeantwoord. Desondanks was ik blij met m'n portie Jonas en Sascha hehe.
Maar ehm, een paniekaanval zorgt er normaal gezien niet voor dat je met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht wordt. Misschien door Rosa's vaders hart, maar toch. Dat Rosa niet weet wat een paniekaanval is, is ook wild HAHA. Er wordt gedaan alsof het oprecht iets is waaraan je dood kunt gaan en dat is echt niet zo. Ze zijn kut, maar ze zijn te overleven. En je krijgt ze niet zomaar ineens een keertje.
Dat gezegd hebbende, EINDELIJK OP NAAR DE NIEUWE SERIE.
Dit is nooit mijn favoriete deel geweest. Toch zie je Rosa door de boeken heen opgroeien tot een ietwat verstandigere meid. Ze blijft een opvliegend karakter houden en de knipperlichtrelatie met Neuz werkt me nog steeds op de zenuwen.
Bijzondere afsluiter van de serie met aan het eind mailtjes tussen Francine Oomen en Rosa :) Nu gauw Hoe overleeft Rosa in New York? lezen. Daarna is het pas echt voorbij!
Nou, dat was het dan. Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij en teleurgesteld tegelijkertijd ben. Ik had deze serie nooit helemaal afgelezen en nu ben ik er gewoon te oud voor. Ik vind het niet meer leuk. Ik was vooral al dat geruzie helemaal zat. Toch is het wel een einde van een serie die ik zo leuk vond toen ik elf was en dat voelt een beetje raar. Het 'einde'. En dan voel je je toch een beetje zoals Rosa, zo van... en nu dan? Ik vond het laatste stuk, die brieven van schrijfster naar hoofdpersoon, best wel grappig, maar daar is zeker niet veel meer van gekomen? Nou ja, het leven gaat door. Ik ben toch wel blij dat het op deze manier is geëindigd.
The daddy issues kicked me in the gut w this one :’)
-
Ik hoop dat we altijd vrienden blijven. Dat we ooit op een dag als oude besjes naast elkaar op een bankje in de zon zitten en dan zeg jij, met een bibberstemmetje en een klapperend kunstgebit: “O Jonie, hoe overleef ik het bejaardenhuis?”
En dan zeg ik: “Net zoals we alles overleefd hebben, Rozie: samen.”
Hè hè, eindelijk weer een deel met net zulke goede spanning als de eerste twee uitgebrachte boeken.
Ben heel blij dat Rosa haar verhaal nog niet klaar is en zeer benieuwd naar het volgende deel, waar ik vrijwel zeker van ben dat ik het nooit heb gelezen.