倾城一笑爱满仓

一世倾城 #2

by 松小果

《倾城一笑爱满仓》主要讲述了这样一个故事：为了躲避以欺负自己为乐的竹马洛倾城，米小仓听从好友的建议，偷偷转学到了青春学园。但是，从拿到入学通知书那天开始，米小仓的人生开始走上一条奇怪的道路。从小一起长大的洛倾城是魔法师？被咖啡启动的魔法阵是古老的恋爱魔法？米小仓被恋爱魔法变成了布丁仓鼠？解开魔法的条件居然足——洛倾城和喜欢的人两情柏悦？有没有搞错啊！吱！米小仓愤怒地握起了爪子，决定为高贵冷艳的洛倾城牵红线！洛倾城无奈地托起下巴：碰到这么呆的青梅，追爱之路堪忧啊！

Paperback

Published June 1, 2014

Reviews

[Jerawan Meesangnilverakul · Rating 2 out of 5]

ในที่สุดก็อ่านเล่มสองจบ!
ใจจริงไม่ได้อยากให้คะแนนน้อยขนาดนี้ แต่เรารู้สึกว่าเราไม่ลุ้น ไม่อิน รู้สึกพลอตเรื่องเดาออกง่ายมากก
เล่มแรกปูเรื่งมาค่อนข้างดี เล่มแรกถึงแม้จะให้สามดาว แต่ก็เป็น 3.5 ยังไม่ถือว่าแย่ เรื่องยังมีลุ้น รู้สึกมีอะไรให้ติดตาม

แต่ไม่ใช่กับเล่มนี้!

เล่มแรกปูทางมาอย่างไร เล่มสองก็ออกมาคล้ายๆกัน เพียงแต่เล่มแรกยังมีความน่าตื่นเต้น
เล่มสองแทบไม่ได้แสดงพล็อตอะไรแตกต่างกันเลย แทบจะเป็นไปตามเนื้อเรื่องเดียวกัน แค่เปลี่ยนสถานที่กับสถานการณ์

อธิบายก็คือ ซูลั่วตัวเอกของเรานั้น ในตอนนี้มีวรยุทธ์ขั้นสามในเวลาหนึ่งเดือน
ซูลั่วผู้มีคุณสมบัติเป็นผู้ปรุงโอสถ ได้ปรุงยาครั้งแรก ก็ปรุงยาที่มีคุณสมบัติเป็นยาขั้นกลาง
ซูลั่วตกปลาวิเศษได้ร้อยกว่าตัว ในขณะที่คนอื่นตกได้ไม่กี่ตัว

เอาไว้แต่นี้ก่อน

ซูลั่ว ผู้เป็นนางเอกโชคดีมากมาย โชคดีมากจนคนอ่านอย่างเราไม่ลุ้นอีกต่อไป (รู้ว่าเป็นนางเอก แต่อยากให้นางเป็นโอชินบ้าง)

หนานกงหลิวอวิ๋น ฐานะเป็นองค์ชาย ถึงแม้จะไม่ใช่องค์รัชทายาท แต่ก็มีแต่คนเกรงกลัว ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมไร้ปราณี
แต่กลับมาตายรัง หลงรักหัวปักหัวปำ ซูลั่ว ผู้ไม่เอาถ่าน

หลงรักจนบางทีต้องบอกว่า เฮ้ย แกเป็นองค์ชายที่คนบอกว่าโหดเหี้ยมนะเว้ย รักษาภาพลักษณ์หน่อย ออกนอกหน้านอกตาเกินไปแล้ว!

เจอนางเอกก็อ้อนนางเอกต่อหน้าคนอื่น ไม่เกรงใจสายตาชาวบ้าน บางทีมันเยอะไปจนล้น แล้วไม่อิน (เล่มแรกนี่อ่านแล้วยังกรี๊ดบ้างไรบ่้าง แต่ตกใจตรงเล่มแรกยังไม่ถึงห้าสิบหน้า ก็จูบนางเอกซะแล้ว ไวไฟเว่อร์ แต่เราก็อินนะ)

แล้วคำอธิบายในหนังสือ เรารู้สึกว่าใช้ซ้ำบ่อยมาก โดยเฉพาะคำอธิบายเกี่ยวกับรูปร่างของพระเอกนางเอก
แล้วบางทีเราก็คิดว่าบางทีมันก็ไม่จำเป็น คือแบบอธิบายรูปร่าง หน้าตา ปาไปสามบรรทัด (รู้ว่าคนเขียนอาจอยากให้จินตนาการ แต่บางทีอธิบายซ้ำหลายๆสถานการณ์ ก็เยอะเกินไปนะ เหมือนอ่านอะไรซ้ำ)

แล้วยังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำๆในเล่มนี้คือ เหตุการณ์หนานกงพาซูลั่วออกตัว
เหตุการณ์ก็จะประมาณว่าซูลั่วปฏิบัติกับองค์ชายอย่างไม่เกรงกลัวว่าองค์ชายจะตัดแขนตัดขา แถมองค์ชายยังชอบที่นางเอกปฏิบัติกับเขาแบบนั้นอยู่ด้วย

และทุกคนก็จะตกใจ เหตูใดนางถึงปฏิบัติกับองค์ชายเช่นนี้ บลา บลา
มีเหตุการณ์แบบเนี่ย เกือบตลอดเล่ม บทหนึ่งก็จะมีเหตุการณ์แบบนี้ซักหนึ่งเหตุการณ์

สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด

นางเอกตัวสร้างศัตรูของแท้ ไม่ว่าไปไหน ก็มีแต่คนเกลียดดดดดด
นางเอกโชคดี แต่โชคดีเกินจนคนเกลียด
ไปที่ไหนก็มีแต่คนจะฆ่า จะทำร้ายนางให้ตาย
บทนี้ยังดีที่มีสหายของหนานกงมาเป็นพวก ไม่งั้นคงคิดว่านางเอกคงมีแค่หนานกงคนเดียวที่ไม่เกลียดนางเอก

ข้อดีคือ เราชอบที่นางเอกทันคน และมีเล่ห์เหลี่ยม (ถึงแม้เล่ห์เหลี่ยมนั้นจะมาจากความโชคดีไม่น้อย
นางเป็นไฟท์เตอร์อย่างแท้ทรู นางเป็นคนไม่แสดงออกทางสีหน้าเยอะ ใครดูถูกนาง นางก็โต้กลับจนหน้าหงาย
อันนี้อาจเป็นข้อดีที่เรารู้สึกว่า พระเอกน่าจะชอบนางเอกก็ตรงที่มีนิสัยเหมือนตัวเองนี่แหละ

ถึงแม้เรื่องจะน่าเบื่อไปหน่อย แต่เหมือนหลวมตัวอ่านไปสองเล่มแล้ว เราก็ต้องไปต่อที่เล่มที่สามและต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงเล่มแปด

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

[Thanchanok V · Rating 3 out of 5]

ให้คะแนนกลางๆเช่นเดิม เรื่องราวสนุกสนาน แต่มีติดขัดที่นางเอกโชคดีเกินไปจนบางครั้งไม่ค่อยได้เห็นความพยายามของนางเอกเลยจ้า ถ้าให้มองในมุมกลับ หากเราเจอนางเอกที่ดูเหมือนจะโชคดีทำอะไรง่ายๆไปซะทุกเรื่องแบบนั้น ก็คงจะหงุดหงิดไม่แพ้ตัวละครอื่นๆในเรื่อง
พระเอกมีความปัญญาอ่อนได้อีกกกกกกกก โถ คุณพี่ ไม่เหลือคราบท่านอ๋องผู้น่าเกรงขามเลยจ้า
มีความน่ารักตรงนี้ แต่...แล้วทำไมพระเอกถึงได้ถูกอกถูกใจนางเอกจัง? เพราะอะไร เอาตรงๆอ่านแล้วบางครั้งก็รู้สึกนางเอกไม่น่ารักเลยสักนิด ยกเว้นตอนที่นังวังสระหยกโผล่มา ตอนนั้นแอบปวดใจแทนนางเอก 5555
สรุป ถ้าเป็นนักอ่านสายเอามันส์ อ่านแบบไม่คิดมาก(แบบเรา) คือมันส์ สนุก น่าติดตาม
แต่ถ้าเป็นนักอ่านสายวิเคราะห์ จับทุกประเด็น ตีแผ่ทุกข้อสงสัย เรื่องนี้ไม่น่าจะเหมาะ เท่าไหร่

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

A page-turner book. Melodramatic, too good to be true, but very fun to read.