Nicolet Steemers werd geboren in Hengelo (O), studeerde gitaar aan het Twents Conservatorium en belandde via het vertalen van toneelstukken en de journalistiek in het schrijversvak. Ze brak door met het boek Zachte heelmeesters (2007), waarin een moeder vermoedt dat haar tienerdochter ernstig gemanipuleerd wordt. Daarna verschenen Lichtval (2010), over een disfunctionele toneelfamilie, en Overspel (2011), het boek bij de gelijknamige televisieserie. Zachte heelmeesters en Lichtval werden beide ook in Duitsland gepubliceerd. Het boek Tweedracht, waarin tweelingzussen door omstandigheden lijnrecht tegenover elkaar zijn komen te staan, verscheen in juni 2015 bij Uitgeverij De Geus.
Literaire thriller, staat er op de voorkant. Ik vond het literair noch een thriller. De eerste tweehonderd pagina's lezen als een jeugdboek (young adult heet dat tegenwoordig geloof ik) dat amper boven het niveau Carry Slee uitstijgt. Er is totaal geen spanning die het predicaat "thriller" rechtvaardigt en het "literaire" gedeelte komt niet van de grond door de tenenkrommende zinsconstructies. Dingen als Het glas heffend: "Proost!", daar gaan mijn haren van overeind staan. En meerdere malen per pagina. Na drie hoofdstukken vervelend, tegen het eind van het boek bijna genoeg om te kappen.
De laatste vijftig pagina's moet er ineens iets spannends en engs gebeuren en komt er een totaal irrationele personage om de hoek kijken. De omslag is zo abrupt dat het voorbij was voor ik van de schok had kunnen bekomen. De schok van "is dit het, heb ik hier tweehonderd pagina's naar toegewerkt?".
Personages kwamen niet echt van de grond. Louise is een meisje zonder persoonlijkheid, die verliefd wordt op een jongen waarvan ik de aantrekkelijkheid niet begrijp. Het voelt alsof er nu eenmaal een liefdesverhaal in moest, want hij komt haar niet eens redden en is dus gewoon nutteloos.
Pappa Herbert is een bordkartonnen karikatuur, net als maatschappelijk werkster Vera en beste vriendin Carolijn.
Zeer onplezierig boek, al met al. Kaliber "als dit al uitgegeven wordt snap ik niet waarom sommige andere schrijvers niet aan de bak komen"...
De vijftienjarige Louise zorgt voor haar humeurige vader Herbert Oostdijk, bekend beeldend kunstenaar. Dat hij op de wachtlijst staat voor een harttransplantatie weerhoudt hem er niet van te roken, te drinken en het met vrouwen aan te leggen. Verder dreigt het een saaie zomer te worden voor Louise, spelend op een versleten gitaar die klinkt als een schoenendoos met elastieken. Daar komt verandering in als een ongenode gast op de opening van Herberts expositie verschijnt, en de kunstschilder een hartaanval bezorgt. Hij belandt in het ziekenhuis, in afwachting van een donorhart. Een nieuw hart brengt letterlijk en figuurlijk een nieuw leven met zich mee, maar ook een fatale dreiging.' --- Mijn eerste kennismaking met Steemers. Het boek verbaasde me. Het kwam lastig op gang, maar het houd je wel in je greep. Door de gebeurtenissen wordt er een beeld geschapen, maar door de verschillende wendingen wordt je op het verkeerde been gebracht. Zelfs als je vermoedens hebt weet Steemers je weer naar een ander eind te brengen waardoor je in de war raakt. Steemers kent de kunst van het vertellen. Het verhaal loopt zonder dat je het idee hebt dat het is begonnen. Maar Steemers neemt je mee naar een verrassend eind. Haar schrijfstijl heeft me wel nieuwsgierig gemaakt. ---