What do you think?
Rate this book
Ancora tempesta
Peter Handke, a giant of Austrian literature, has produced decades of fiction, poetry, and drama informed by some of the most tumultuous events in modern history. But even as these events shaped his work, the presence of his mother—a woman whose life spanned the Weimar Republic, both world wars, and the postwar consumer economy—loomed even larger.
In Storm Still, Handke’s most recent work, he returns to the land of his birth, the Austrian province of Carinthia. There on the Jaunfeld, the plain at the center of Austria’s Slovenian settlement, the dead and the living of a family meet and talk. Composed as a series of monologues, Storm Still chronicles both the battle of the Slovene minority against Nazism and their love of the land. Presenting a panorama that extends back to the author’s bitter roots in the region, Storm Still blends penetrating prose and poetic drama to explore Handke’s personal history, taking up themes from his earlier books and revisiting some of their characters. In this book, the times of conflict and peace, war and prewar, and even the seasons themselves shift and overlap. And the fate of an orchard comes to stand for the fate of a people.
“Numerous pleasures await the reader who delves into the fabric of Peter Handke’s prose. . . A subtle writer of unostentatious delicacy, Handke excels at fiction that, as it grows, coils around itself like wisteria. . . This is where the French New Novel might have gone if pushed.”—Paul West, Washington Post Book World
In Storm Still, Handke’s most recent work, he returns to the land of his birth, the Austrian province of Carinthia. There on the Jaunfeld, the plain at the center of Austria’s Slovenian settlement, the dead and the living of a family meet and talk. Composed as a series of monologues, Storm Still chronicles both the battle of the Slovene minority against Nazism and their love of the land. Presenting a panorama that extends back to the author’s bitter roots in the region, Storm Still blends penetrating prose and poetic drama to explore Handke’s personal history, taking up themes from his earlier books and revisiting some of their characters. In this book, the times of conflict and peace, war and prewar, and even the seasons themselves shift and overlap. And the fate of an orchard comes to stand for the fate of a people.
“Numerous pleasures await the reader who delves into the fabric of Peter Handke’s prose. . . A subtle writer of unostentatious delicacy, Handke excels at fiction that, as it grows, coils around itself like wisteria. . . This is where the French New Novel might have gone if pushed.”—Paul West, Washington Post Book World
Paperback
5 people are currently reading
336 people want to read
About the author
Peter Handke
302 books1,159 followersPeter Handke (* 6. Dezember 1942 in Griffen, Kärnten) ist ein österreichischer Schriftsteller und Übersetzer.
Peter Handke is an Avant-garde Austrian novelist and playwright. His body of work has been awarded numerous literary prizes, including the Nobel Prize in Literature in 2019. He has also collaborated with German director Wim Wenders, writing the script for The Wrong Move and co-writing the screenplay for Wings of Desire.
Peter Handke is an Avant-garde Austrian novelist and playwright. His body of work has been awarded numerous literary prizes, including the Nobel Prize in Literature in 2019. He has also collaborated with German director Wim Wenders, writing the script for The Wrong Move and co-writing the screenplay for Wings of Desire.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
Read
June 9, 2014http://www.full-stop.net/2014/02/25/r...
Review by Daniel Green
It is not uncommon in discussions of Peter Handke’s work for both Handke and literary critics to refer to a “text” of his rather than to a novel, a play, or a memoir, which seems the best way to regard the latest work of Handke’s to be translated, Storm Still. This text first reached audiences as a play (performed in 2011) but is now being published as a book that can just as easily be read as a short novel (although its origins in the theater are apparent enough in the book’s structure as a series of spoken set-pieces). The book’s dual nature as both play and a form of prose fiction (a “read drama”) is its most immediate confirmation of Handke’s status as a formally adventurous writer who doesn’t so much experiment with form or create new forms as disregard the rules and requirements of established forms altogether in favor of a less constrained practice of “writing.”
Readers will readily be able to discern that this text was written to be performed. But a reliance on speech — both monologue and dialogue — has long been a distinctive feature of Handke’s novels so that Storm Still will certainly seem recognizable as Handke’s work to those familiar only with his novels, while at the same time, will exemplify many of Handke’s preoccupations and literary strategies for those readers not much familiar with his previous writings. Its relative brevity aligns it with some of Handke’s best known books such as The Goalie’s Anxiety at the Penalty Kick and Across, both of them novels of fewer than 150 pages, although it is certainly more compact than Handke’s bulkier novels such as My Year in the No-Man's-Bay and Crossing the Sierra de Gredos. Like most of Handke’s work, both plays and novels, this book is essentially plotless, although that doesn’t mean nothing happens, or that what does happen is of minor importance. Indeed, “what happens” in a Handke text often rises to the level of the allegorical, but he does very little to organize his narratives according to the artificial requirements of “plot.”
Read the rest here: http://www.full-stop.net/2014/02/25/r...
Review by Daniel Green
It is not uncommon in discussions of Peter Handke’s work for both Handke and literary critics to refer to a “text” of his rather than to a novel, a play, or a memoir, which seems the best way to regard the latest work of Handke’s to be translated, Storm Still. This text first reached audiences as a play (performed in 2011) but is now being published as a book that can just as easily be read as a short novel (although its origins in the theater are apparent enough in the book’s structure as a series of spoken set-pieces). The book’s dual nature as both play and a form of prose fiction (a “read drama”) is its most immediate confirmation of Handke’s status as a formally adventurous writer who doesn’t so much experiment with form or create new forms as disregard the rules and requirements of established forms altogether in favor of a less constrained practice of “writing.”
Readers will readily be able to discern that this text was written to be performed. But a reliance on speech — both monologue and dialogue — has long been a distinctive feature of Handke’s novels so that Storm Still will certainly seem recognizable as Handke’s work to those familiar only with his novels, while at the same time, will exemplify many of Handke’s preoccupations and literary strategies for those readers not much familiar with his previous writings. Its relative brevity aligns it with some of Handke’s best known books such as The Goalie’s Anxiety at the Penalty Kick and Across, both of them novels of fewer than 150 pages, although it is certainly more compact than Handke’s bulkier novels such as My Year in the No-Man's-Bay and Crossing the Sierra de Gredos. Like most of Handke’s work, both plays and novels, this book is essentially plotless, although that doesn’t mean nothing happens, or that what does happen is of minor importance. Indeed, “what happens” in a Handke text often rises to the level of the allegorical, but he does very little to organize his narratives according to the artificial requirements of “plot.”
Read the rest here: http://www.full-stop.net/2014/02/25/r...
October 22, 2018
Die Thematik dieses Prosa-Bühnentextes - die slowenische Minderheit in Kärnten und ihre Identität - kam mir aus Handkes Die Wiederholung noch vertraut vor. Während mir die Wiederholung stilistisch gut gefallen hat, war mir dieser Text beinahe durchgehend eine Quälerei.
Die Charaktere reden enorm befremdlich miteinander, in einer Mischung aus heftigster Pathetik und einem schrägen Humor, welcher sich in meinem Empfinden nur schlecht mit der Pathetik vertragen hat. Denn der Grundtenor erinnert an prophetische religiöse Schriften, während der Humor - der mich durchaus überrscht hat - meist darin besteht, dass einfach skurrile Worte und Redensarten der slowenischen Minderheit eingestreut werden.
Das Ende setzt sich im Stil teilweise vom vorhergehenden Text ab, der Erzäher spricht hier "Klartext". Diese Passagen haben mich dann doch beinahe wieder mit dem Stück versöhnt. Jedoch wird das Klartextsprechen dem Erzäher schnell zu anstrengend und so wie er in sein altes Geleier zurückfällt, vergeht mir sofort wieder die Freude am Text.
Sicherlich objektiv kein übles Stück, aber der Stil hat mir in diesem speziellen Handke-Text so gar nicht zugesagt. Falls man sich für Handkes Herkunftsmilieu interessiert, würde ich daher Die Wiederholung empfehlen.
Die Charaktere reden enorm befremdlich miteinander, in einer Mischung aus heftigster Pathetik und einem schrägen Humor, welcher sich in meinem Empfinden nur schlecht mit der Pathetik vertragen hat. Denn der Grundtenor erinnert an prophetische religiöse Schriften, während der Humor - der mich durchaus überrscht hat - meist darin besteht, dass einfach skurrile Worte und Redensarten der slowenischen Minderheit eingestreut werden.
Das Ende setzt sich im Stil teilweise vom vorhergehenden Text ab, der Erzäher spricht hier "Klartext". Diese Passagen haben mich dann doch beinahe wieder mit dem Stück versöhnt. Jedoch wird das Klartextsprechen dem Erzäher schnell zu anstrengend und so wie er in sein altes Geleier zurückfällt, vergeht mir sofort wieder die Freude am Text.
Sicherlich objektiv kein übles Stück, aber der Stil hat mir in diesem speziellen Handke-Text so gar nicht zugesagt. Falls man sich für Handkes Herkunftsmilieu interessiert, würde ich daher Die Wiederholung empfehlen.
October 14, 2012
HANDKE, Peter: "Immer noch Sturm", Berlin 2010
Wie aktuell doch dieses Buch ist. Wenn ich die letzten Nachrichten und die Aussagen von dortigen Politikern lese, dann ist das Slowenenproblem immer noch nicht gelöst. Handke macht es in diesem Buch zum Thema. Wie die Anerkennung der Slowenen in Kärnten in den letzten Jahrzehnten sich verändert hat. Oder doch nicht verändert hat? Anerkennung nur wenige Tage nach dem Krieg, als die Untergrundkämpfer ins Tal kamen und daran glaubten, dass die Unterdrückung nun vorbei sei. In Kärnten hat sich Nichts geändert. Auch im 21. Jahrhundert muss die Minderheit um Rechte kämpfen.
Handke rollt das Thema an Hand seiner Verwandten und seiner Vorfahren auf. Er lässt sie alle in seine heutige Welt treten. Er verändert den Zeitbegriff und alle treten in unterschiedlichem Alter in Erscheinung. Seine Mutter könnte seine Geliebte sein. Er selbst fragt "Was für eine Art von Zeit soll hier eigentlich gelten?" (Seite 13)
Die Nachfahren lehnen sich am Ende des Buches gegen seinen Wiedererwecker, den Dichter auf und erinnern ihn: „Tot sind wir, Nachfahr tot.“ (Seite 151)
(Villach Hinterbrühl, 14.10.2012)
Wie aktuell doch dieses Buch ist. Wenn ich die letzten Nachrichten und die Aussagen von dortigen Politikern lese, dann ist das Slowenenproblem immer noch nicht gelöst. Handke macht es in diesem Buch zum Thema. Wie die Anerkennung der Slowenen in Kärnten in den letzten Jahrzehnten sich verändert hat. Oder doch nicht verändert hat? Anerkennung nur wenige Tage nach dem Krieg, als die Untergrundkämpfer ins Tal kamen und daran glaubten, dass die Unterdrückung nun vorbei sei. In Kärnten hat sich Nichts geändert. Auch im 21. Jahrhundert muss die Minderheit um Rechte kämpfen.
Handke rollt das Thema an Hand seiner Verwandten und seiner Vorfahren auf. Er lässt sie alle in seine heutige Welt treten. Er verändert den Zeitbegriff und alle treten in unterschiedlichem Alter in Erscheinung. Seine Mutter könnte seine Geliebte sein. Er selbst fragt "Was für eine Art von Zeit soll hier eigentlich gelten?" (Seite 13)
Die Nachfahren lehnen sich am Ende des Buches gegen seinen Wiedererwecker, den Dichter auf und erinnern ihn: „Tot sind wir, Nachfahr tot.“ (Seite 151)
(Villach Hinterbrühl, 14.10.2012)
March 8, 2025
Sustained reflection upon ethnic ingratiation, welcome to me personally but by no means his strongest text.
June 19, 2025
Fascinerend toneelstuk vol ongrijpbare droomherinneringen
In een toneelachtige droom keert een bejaarde ik- figuur terug naar het Karinthië van zijn jeugd. Daar luistert hij naar de verbazingwekkende theatrale monologen van zijn Sloveense voorouders. En daardoor mijmert hij vol verwondering over hun zo bodemloos raadselachtige geschiedenis.
"Nog altijd storm" van Peter Handke (Nobelprijs 2019) is een wonderlijke tekst. Het lijkt wel een surrealistische droom, waarin een uit monologen opgetrokken toneelspel opgevoerd wordt. Dat droomachtige toneelspel voert de hoogbejaarde ik- figuur (in wie wij Handke herkennen) terug naar het Karinthië van zijn prille jeugd. Ook komen zijn gestorven familieleden weer tot leven. Met ademloze verbazing luistert de ik- figuur naar hun raadselachtig poëtische en opmerkelijk theatrale monologen. En vol verwondering staart hij naar het kind dat hij toen was: een verstoten zuigeling zonder vader.
Hoop en ontworteling
Het droomachtige toneelstuk zoomt in op de jaren voor, tijdens en na WO II. Vreemde tijden voor deze Sloveense, in Oostenrijk wonende familie. Vol onbevattelijk leed, uiteraard. Maar ook vol prachtige mijmeringen over bloeiende, niet door oorlog aangetaste fruitboomgaarden. Sommige familieleden sterven zinloos aan het front. Andere storten zich in de partizanenstrijd, dromend van bevrijding en vrede voor het onderdrukte Sloveense volk. Een droom zo intens dat een eenogige oom visioenen ziet die geen tweeogige ooit heeft gezien. Visioenen vol schoonheid en “duizendvogelenzang, nachtegalen inbegrepen, op klaarlichte dag”. Maar dat mondt na WO II uit in verbijsterende desillusie. En in de ontworteling van alle Slovenen.
Toneelspel van de droomachtige verbeelding
Handkes taalgebruik is gedragen, theatraal en dichterlijk, en veel ongrijpbaarder dan het taalgebruik van alledag. De wijze waarop de personages uit het niets opkomen, en weer in het niets verdwijnen, is onwerkelijk als in een droom of als in een surrealistisch toneelstuk. Hun zinnen zijn bovendien raadselachtige parabels zonder sleutel. Soms zeggen de familieleden zelfs dat zij alleen personages zijn in een onbevattelijk toneelspel.
Dat alles maakt voelbaar dat dit boek draait om een droomachtige verbeelding van het verleden. Waarmee de ik- figuur – en ook Handke zelf- vorm geeft aan de raadselachtige geschiedenis van zijn familie. En waarin hij dat raadselachtige voorop zet. Want alle scènes zijn van raadselen doordesemd. En tussen de scènes is er steeds een gat in de tijd, en geen samenhang. Zodat er geen sluitend verhaal is, maar alleen een heterogene stroom.
Mijmeren
Deze raadselachtige familiegeschiedenis wordt dus verbeeld in een droomachtig en gefragmenteerd toneelstuk, met een ik- figuur die ons vol verwondering toespreekt. Daardoor, en door de poëtische parabeltaal, mijmerde ik eindeloos. En dat zou ik bij een realistisch rechttoe- rechtaan verhaal nooit hebben gedaan. Natuurlijk, niet iedereen houdt van deze vreemde stijl en vorm. Maar ik vond het schitterend.
In een toneelachtige droom keert een bejaarde ik- figuur terug naar het Karinthië van zijn jeugd. Daar luistert hij naar de verbazingwekkende theatrale monologen van zijn Sloveense voorouders. En daardoor mijmert hij vol verwondering over hun zo bodemloos raadselachtige geschiedenis.
"Nog altijd storm" van Peter Handke (Nobelprijs 2019) is een wonderlijke tekst. Het lijkt wel een surrealistische droom, waarin een uit monologen opgetrokken toneelspel opgevoerd wordt. Dat droomachtige toneelspel voert de hoogbejaarde ik- figuur (in wie wij Handke herkennen) terug naar het Karinthië van zijn prille jeugd. Ook komen zijn gestorven familieleden weer tot leven. Met ademloze verbazing luistert de ik- figuur naar hun raadselachtig poëtische en opmerkelijk theatrale monologen. En vol verwondering staart hij naar het kind dat hij toen was: een verstoten zuigeling zonder vader.
Hoop en ontworteling
Het droomachtige toneelstuk zoomt in op de jaren voor, tijdens en na WO II. Vreemde tijden voor deze Sloveense, in Oostenrijk wonende familie. Vol onbevattelijk leed, uiteraard. Maar ook vol prachtige mijmeringen over bloeiende, niet door oorlog aangetaste fruitboomgaarden. Sommige familieleden sterven zinloos aan het front. Andere storten zich in de partizanenstrijd, dromend van bevrijding en vrede voor het onderdrukte Sloveense volk. Een droom zo intens dat een eenogige oom visioenen ziet die geen tweeogige ooit heeft gezien. Visioenen vol schoonheid en “duizendvogelenzang, nachtegalen inbegrepen, op klaarlichte dag”. Maar dat mondt na WO II uit in verbijsterende desillusie. En in de ontworteling van alle Slovenen.
Toneelspel van de droomachtige verbeelding
Handkes taalgebruik is gedragen, theatraal en dichterlijk, en veel ongrijpbaarder dan het taalgebruik van alledag. De wijze waarop de personages uit het niets opkomen, en weer in het niets verdwijnen, is onwerkelijk als in een droom of als in een surrealistisch toneelstuk. Hun zinnen zijn bovendien raadselachtige parabels zonder sleutel. Soms zeggen de familieleden zelfs dat zij alleen personages zijn in een onbevattelijk toneelspel.
Dat alles maakt voelbaar dat dit boek draait om een droomachtige verbeelding van het verleden. Waarmee de ik- figuur – en ook Handke zelf- vorm geeft aan de raadselachtige geschiedenis van zijn familie. En waarin hij dat raadselachtige voorop zet. Want alle scènes zijn van raadselen doordesemd. En tussen de scènes is er steeds een gat in de tijd, en geen samenhang. Zodat er geen sluitend verhaal is, maar alleen een heterogene stroom.
Mijmeren
Deze raadselachtige familiegeschiedenis wordt dus verbeeld in een droomachtig en gefragmenteerd toneelstuk, met een ik- figuur die ons vol verwondering toespreekt. Daardoor, en door de poëtische parabeltaal, mijmerde ik eindeloos. En dat zou ik bij een realistisch rechttoe- rechtaan verhaal nooit hebben gedaan. Natuurlijk, niet iedereen houdt van deze vreemde stijl en vorm. Maar ik vond het schitterend.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews