نجمی علوی از زنان پیشروی زمان خودش بوده. از معدود زنانی فعال که زندگیاش را هم نوشته. نمونهای از زندگی تودهایهایی که مجبور به مهاجرت به شوروی شدند و در آرمانشهرشان فقط زجر کشیدند.
کاش بخش مربوط به حقوق زنان و مجله ی "بیداری ما" مفصل تر بود. نجمی علوی مکرر مطالبی را از دیگران نقل می کند که به گمان من در خاطره نویسی این کار چندان جذاب نیست ــ چون خواننده انتظار دارد تجربیات خود فرد را بخواند، نه روایت دیگران را. تشتت هم در کتاب کم نیست. خواندنش برای من جالب توجه بود از دو جهت: (الف) عرضهی روایتی از خانواده ی علوی ها ــ من خاطرات بزرگ علوی را نخوانده ام شاید آن خاطرات بهتر و مفصل تر باشند؛ (ب) بازگو کردن تجربه ی انضمامی کسانی که بار مهاجرت بر شوروی را بر دوش کشیدند. البته در کتاب خبری از گزارش های سیاسی و اجتماعی و ... نیست. خواننده از فعالیت ها و عقاید شخصیت ها بی خبر می ماند و تنها از بلاها و تأثرات آگاه می شود. کتاب آگاهی و بینشی را نمایندگی نمی کند و صرفا گویی تلاشی است برای اینکه خواننده با این مهاجران همدلی کند
حاشیه: پرویز رجبی در کتاب «شما در این خانه حقی ندارید» این کتاب را نقد کرده است. اصل نقد رجبی به داستانی است که نجمی علوی در آن از پرویز رجبی بد گفته است. رجبی در کتاب خود افزون بر این بخش از کتاب، نفس این کتاب و بی محتوا و شخصی بودن آن را نقد کرده است
خاطرات نجمی علوی هرچند خودش چهره سیاسی یا فرهنگی برجستهای نبوده از جهت حضور داشتن در کنار افراد برجسته اهمیت دارد او این خاطرات را در هنگام پیری نوشته اما نوشته هایش پر از جزییات و نامها است و بعضیشان تنها روایت موجود درباره یکم شخصیت تاریخی حمید احمدی دستنوشتههای علوی را با اسناد و مصاحبههای دیگران تکمیل کرده و به پیوستگی نوشتهها و مطالب از این حیث کمک کرده.
از این حواشی گذشته باید بگویم که نسل چپهای دوره پهلوی اول و دوم خصوصاً آنها که به امیدی خانه رها کرده و به شوروی مهاجرت کردند حقیقتا زندگیشان زندگی فلانی بوده.
روایتی فوقالعاده درخشان و گیرا از سرنوشت آوارگانی که در طی سالهای دهه بیست و سی شمسی هریک به نحوی مجبور به ترک وطن شدند، کتاب در نوع خود یکی از بهترین نمونههای بازخوانی تاریخِ سیاسیِ معاصر از منظر فرودستان است.
با توجه به اینکه خانم نجمی علوی از زنان پیشرو در زمان خودشون بودن و فعالیت هایی در جامعه فعال زنان و حقوق آنها داشتن انتظار داشتم بیشتر در این مورد و فعالیت هاشون در کتاب بخونم. زحمت های آقای حمید احمدی با ضبط خاطرات و نوشتن این کتاب و تطبیق با خاطرات دیگران بسیار کار جالبی است. گذشته از زن زبان کتاب، تصویر سازی، توصیفات رو دوست داشتم