Na het eclatante succes van «Kalme chaos», waarvoor Sandro Veronesi in 2006 de Premio Strega ontving, is de schrijver onverwacht snel met een nieuwe roman gekomen. In zijn voorwoord zegt Veronesi dat hij al meer dan twintig jaar geleden aan «Troje brandt» is begonnen. Eindelijk heeft hij de figuren uit deze roman uit hun ‘gevangenis’ kunnen verlossen en op ons losgelaten.Het verhaal speelt zich af in de omgeving van Prato, in de jaren zestig. De hoofdpersoon, Salvatore, groeit op in een vondelingenhuis dat wordt geleid door vader Spartacus. Op twaalfjarige leeftijd vlucht Salvatore naar de Bouwput, een vergeten stukje land tussen twee spoorlijnen, waar hoeren, helers, dieven en immigranten hun toevlucht hebben gezocht. Na het regime van de dolgedraaide, strenge vader Spartacus voelt hij zich helemaal thuis en gewenst in de criminele wereld van de Bouwput.Salvatore leert een verwante ziel kennen, Pampa, met wie hij een hechte vriendschap sluit. Op schitterende wijze beschrijft Veronesi de vriendschap tussen twee niemandskinderen.In «Troje brandt» is een bijzondere rol weggelegd voor vuur. Het vertegenwoordigt het lijden, de passie en de reiniging. Het vuur maakt een einde aan de oude wereld, het oude Italië, en vormt de basis voor de economische groei van de jaren zestig.«Troje brandt» is een intrigerende nieuwe roman van deze prominente Italiaanse schrijver.
Sandro Veronesi, born in Florence, Tuscany in 1959, is an Italian novelist, essayist, and journalist. After earning a degree in architecture at the University of Florence, he opted for a writing career in his mid to late twenties. Veronesi published his first book at the age of 25, a collection of poetry (Il resto del cielo, 1984) that has remained his only venture into verse writing. What has followed since includes five novels, three books of essays, one theatrical piece, numerous introductions to novels and collections of essays, interviews, screenplay, and television programs.
Veronesi deed er naar eigen zeggen 20 jaar en vele versies over om Brucia Troja te schrijven, en het is er eerlijk gezegd wat aan te zien. Godsdienstwaanzin, zinloosheid van en zingeving in het leven, een stoet aan bepaald onaangename personages, de steijd tussen Goed en Kwaad waarbij je je vaak afvraagt waar dan het goede zit bij het ene en heb je empathie voor het kwade in het andere… Thema’s genoeg maar waar het precies heen moest met Spartacus en Salvatore en Pampa, is niet altijd duidelijk.
Er zijn veel betere Veronesi-romans maar onderhoudend was het zeker.
Veronesi heeft er twintig jaar over gedaan om dit boek te schrijven, en volledig in die stijl heb ik mijn tijd genomen om dit uit te lezen - niet persé iets positiefs natuurlijk... De personages zijn allemaal heel interessant en kleurrijk, de plot zit goed in elkaar, het onderwerp is fascinerend, maar het hing allemaal niet voldoende aan elkaar. De som van de delen was niet groter dan het geheel, en dat moet toch nog altijd bij "een goed boek".
Een heel andere Veronesi dan de boeken die ik al van hem las. Intrigerend. De gekte is nooit veraf, de lijn tussen goed en kwaad is erg dun, het einde is open en Italiaans-tragisch.
Da un tale titolo e da una tale premessa mi aspettavo un libro ben più - mi si perdoni il gioco di parole - infuocato. Invece quello che ho letto è un libro che fatica a decollare, un libro che prepara con maestria le sue occasioni ma poi non le coglie. In questo libro, i personaggi che meritano di godere finalmente un po' di felicità non riescono a vederla neanche da lontano - ed è giusto così, è la vita - però i personaggi che meritano una resa dei conti, una punizione, non la ricevono - e non è giusto così, perché era quello che il romanzo faceva credere che sarebbe successo. L'intera trama - fatta di miseria, ingiustizie, ipocrisia, follia religiosa, hubris - si intreccia con un fine ben chiaro sin dall'inizio: un'eventuale resa dei conti, che però quando arriva lo fa in modo anticlimatico, temperato, in modo tale che qualunque soddisfazione è troncata sul nascere. Il fuoco arde, ma non nei momenti e nei punti giusti. La vendetta si tocca con un dito e poi svanisce. In breve, questo romanzo disegna al lettore una traiettoria ben chiara, salvo poi mancare il segno sul culmine.
Nota a margine: interessante - per quanto sicuramente non altrettanto potente come nell'originale - il riferimento verghiano al progresso.
A tough, claustrophobic story that resists easy interpretation. But that doesn’t mean it isn’t a compelling read—I finished it in one sitting.
In this early Veronesi, I see several themes that will become central in his later work: the intertwining of Eros and Thanatos, of cosmic ecstasy paired with the stark imagery of charred or drowned bodies. Here, I feel his imagination resonates with the world of Georges Bataille, in its obsessive exploration of motifs of transgression, self-destruction, our base, animalistic nature, and the pagan symbolism of all-consuming fire. Another intriguing aspect is the isomorphism between the human brain and the built environment—a recurring motif in his work, perhaps influenced by his background in architecture.
Unlike his later novels, this book lacks the 'quiet chaos' that would come to play a pivotal role in Veronesi’s mature storytelling. Instead, Brucia Troia offers an intense, feverish, unredemptive experience.
Intre anii '50 si '60, in inima provinciei italiene se desfasoara intamplarile povestite in acest nou roman al lui Sandro Veronesi. In scena sunt puse doua lumi diferite, dar paralele. De o parte, santierul, un petic de pamant degradat, locuit de cei „urati, murdari si rai“ care supravietuiesc la marginea boom-ului economic: aici se va refugia Salvatore, un baietel fugit din Orfelinatul ingerasilor, aici isi va gasi profesori pe batranul Omero si pe Miccina, si apoi, un prieten-elev in Pampa, copil singuratic si salbatic al aceluiasi destin pecetluit. De cealalta parte, copiii abandonati de la orfelinat, dominati de parintele Spartaco, fost misionar integralist cu o idee fixa: sa construiasca, intre maslini, un legendar monument psihedelic, numai angrenaje si tuburi de neon, inaltat spre lauda Fecioarei Maria ca sa „reziste progresului care incearca sa o umileasca“.
Ondanks de gruweldaden die doorheen het boek voortdurend tegen katten worden begaan, is dit een aanrader die je in een ruk uitleest. Het schetst een zeer goed beeld van Italië in de jaren '60, met aan de ene kant de uitwassen van de katholieke kerk en het vaak naïeve geloof van de parochianen en aan de andere kant de welig tierende misdaad in al zijn vormen, waarmee de onfortuinlijke bewoners van "de Bouwput" de kost verdienen. Waar die twee werelden met elkaar botsen, geeft dat vonken...
Primo libro di Veronesi letto, scorrevole e particolare la trama mi ha colpito molto per l'intreccio narrativo semplice ma non scontato, interessante nel suo "verismo moderno" mai banale. Il richiamo al cantante Campossela da cui trae il titolo credo che sia appropriato per riassumere in due parole questo mondo maledetto.
Amo il modo di scrivere di Sandro Veronesi, ma questo libro è tra quelli che meno mi è piaciuto. racconta due vicende apparentemente opposte, ma facce di una stessa medaglia. Una realtà degradata di un paesino dimenticato da Dio.
Tsja, ik heb ooit twee andere boeken van hem gelezen, waar ik enthousiast over was, maar hier is zijn verbeelding toch erg op hol geslagen. Enerzijds kan ik daar bewondering voor hebben, anderzijds vind ik dat hij te ver doorslaat.
‘En het verzet dat het bleef plegen tegen de ondergang had iets heldhaftigs, iets teders, iets treurigs, vergelijkbaar met de hardnekkigheid waarmee oude mensen soms weigeren te sterven, met het gevolg dat ze uiteindelijk veel langer hebben geleefd dan dat ze herinnerd zullen worden’ (247)
Non una delle migliori opere di Veronesi, sembra quasi che manchi ancora il suo tratto distintivo, il suo realismo mistico che ho trovato negli altri libri, a mio avviso, più riusciti. In questo ho notato una somiglianza con Benni dalla quale Sandro esce sconfitto.
Conosciuto e apprezzato con Caos Calmo, che mi lascia con questo suo ultimo romanzo, un po' interdetta. Il racconto è particolare indubbiamente, la storia parallela di tre orfani, due uomini e un sacerdote, in un hinterland intorno agli anni '60/70 che potrebbe benissimo essere quello di una qualsiasi grande città . Un prete visionario modifica un orfanatofio per renderlo una rappresentazione della Madonna in terra, un bambino scappa e viene adottato da un uomo e poi da un'altro che lo renderà un incendiario, il tutto condito da metafore che andranno a finire, come il titolo lasciava chiaramente immaginare, in un rogo purificatore che si porterà via buoni e cattivi. Tra l'altro il titolo e sembra anche il libro, si ispira alla canzone omonima di Vinicio Capossela, tratta dall'ultimo album. Insomma, non è che il libro sia brutto, ma che proprio sia bello non mi viene di dirlo, diciamo che mi lascia agnostica, (che mi sembra di aver capito significhi non prendere una posizione, a differenza di ateo che invece non crede in niente).
il racconto non è male, ma è troppo ridondante. La trovo una storia che avrebbe potuto occupare metà pagine. Onestamente però penso di essere prevenuto su Veronesi e provare per lui una possibile antipatia.