Aλδεβαράν ονόμασαν οι Άραβες τον πλέον λαμπερό αστέρα στον αστερισμό του Tαύρου. Kάποιος πίστεψε πως ο έρωτας θα τον ανεβάσει εκεί πάνω, όμως γκρεμίστηκε επειδή κάποιος άλλος δεν ακολούθησε και μένει στη γη φυλακισμένος (δεν γνωρίζει αν τον εκλείδωσαν μέσα ή τον άφησαν απ’ έξω) σε ενοχές και τύψεις· ερήμην του ένοχος. Όμως, μέσα από μία μαγική, πλήρη θαυμάτων ανάβαση, με χαλινούς την κατανόηση και την παραδοχή πως είναι υπαρκτό και εκείνο το είδος έρωτα που αυτός αγνοεί και όπου δεν μετέχει, θα αξιωθεί τον Aλδεβαράν, με συντρόφους του ισόβιους απλά και μεγαλειώδη πράγματα, όπως το χιούμορ, η αγάπη, η φιλία.
Μετά από άλλα έργα του Μάτεσι, αυτό ήταν μάλλον απογοήτευσι (sic). Ολιγόλογο και φλύαρο ταυτόχρονα, μιλάει πολύ και λέει λίγα, μακριά από την ποιότητα γραφής που μας είχε συνηθίσει ο συγγραφέας. Σκατόγεροι, πουτάνες και αμφι/ομοσεξουαλικοί χάρτινοι χαρακτήρες που σου τους πετάει στη μάπα δίχως καν πρόσχημα. Θέλω να πω, αν έχεις ένα νταλκά άνθρωπέ μου, γράψε ένα βιβλίο που να τον δικαιώνει, όχι να βάζεις το "ζόρι" σου να μειώνει τη γραφή σου... (και ο νοών... νοήμων 😛)
A beautiful novel that talks about the lost love and the lost opportunities they present to us, but we are afraid to touch or even approach. I got a little difficult into the text, but as soon as I was left I liked it and it reads very quickly. The love scenes are again, as in almost all of the author's works, poetic images.
Μετά από χρόνια και πολλές αναγνώσεις του "Πάντα Καλά", ξανασυνάντησα την γραφή του Μάτεσι. Ρομαντική και σχεδόν ειρωνική ταυτόχρονα, με κέρδισε από την μέση του βιβλίου και μετά. Έφτασα στο τέλος του βιβλίου εύκολα, συνειδητοποιώντας ένα δίδαγμα, το ότι οι άνθρωποι που μας "αγγιζουν" δεν φευγουν ποτέ από κοντα μας, ακόμα και μετά τον θάνατο τους.