"Δέδυκε μεν α Σελάνα και Πλειάδες, μέσαι δε νύκτες, παρά δ' έρχεται ώρα, εγώ δε μόνα καθεύδω."
(Έχει δύσει η Σελήνη και η Πούλια, περνά η ώρα, μεσάνυχτα κιόλας κι εγώ κοιμάμαι μόνη.)
Οι αιώνες και οι χιλιετίες περνούν, οι καημοί, τα πάθη και οι επιθυμίες των ανθρώπων παραμένουν αναλλοίωτες. Ποια μοναχική ψυχή δεν σκέφτηκε μια φεγγαρόλουστη καλοκαιρινή βραδιά κοιτάζοντας τη θάλασσα "κι εγώ κοιμάμαι μόνη";
Τι κρίμα που σώθηκαν μόνο ελάχιστα σπαράγματα από το έργο αυτής της τόσο ανθρώπινης ποιήτρια!
[Το διάβασασε άλλη έκδοση που δεν υπάρχει στο Goodreads]