i epopteia tis stigmis / η εποπτεία της στιγμής

by Gaston Bachelard

H ΠOIHΣH EINAI MIA ΣTIΓMIAIA METAΦYΣIKH. ΣE ENA ΣYNTOMO ΠOIHMA, OΦEIΛEI NA ΔΩΣEI MIA ΘEAΣH TOY ΣYMΠANTOΣ KAI, TAYTOXPONA, TO MYΣTIKO MIAΣ ΨYXHΣ, ENOΣ ONTOΣ KAI TΩN ANTIKEIMENΩN. AN AΠΛΩΣ AKOΛOYΘEI TON XPONO THΣ ZΩHΣ, EINAI KATΩTEPO AΠO TH ZΩH. YΠEPTEPEI AΠENANTI ΣTH ZΩH MONO OTAN AKINHTOΠOIEI TH ZΩH, OTAN BIΩNEI EΠI TOΠOY TH ΔIAΛEKTIKH THΣ XAPAΣ KAI THΣ OΔYNHΣ. AΠOTEΛEI TOTE THN APXH MIAΣ OYΣIΩΔOYΣ TAYTOXPONIAΣ, OΠOY TO ΠIO ΔIAΣΠAPTO EINAI, TO ΠIO EΞAPΘPΩMENO, KATAKTA THN ENOTHTA TOY.

Paperback

Published January 1, 2006

About the author

Gaston Bachelard was a French philosopher who rose to some of the most prestigious positions in the French academy. His most important work is on poetics and on the philosophy of science. To the latter he introduced the concepts of epistemological obstacle and epistemological break (obstacle épistémologique et rupture épistémologique). He influenced many subsequent French philosophers, among them Michel Foucault and Louis Althusser.

Reviews

[Φερειπείν · Rating 5 out of 5]

intuition de l'instant. Gaston Bachelard
📖📖📖
I daresay that we attribute to time a dialectic that is completely strange to its nature. The only dialectical relationship that develops between us belongs to fantasy, the consequences of which I fear rest exclusively on our side. So "time" this all-powerful ruler, absolute ruler of existence and traffic controller of fate, is a deity that remains completely indifferent to human need.
What we are left with is a string of moments and we must adjust our existence to their context in order to give some meaning to our destiny.
A very demanding reading that approaches the concept of time with a poetic rationality, a clear philosophy.
📖📖📖
Η εποπτεία της στιγμής. Γκαστόν Μπασελάρ.
📖📖📖
"Αφυπνιστήκαμε από τα δογματικά μας όνειρα χάρη στην κριτική που άσκησε ο Αινστάιν στην αντικειμενική διάρκεια".

Θαρρώ πως αποδίδουμε στο χρόνο μία διαλεκτική που είναι εντελώς ξένη με τη φύση του.  Η μόνη διαλεκτική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσά μας αγγίζει τα όρια της φαντασιοκοπίας, οι συνέπειες της οποίας φοβάμαι πως βαραίνουν αποκλειστικά τη δική μας πλευρά. Αυτός ο παντοδύναμος δυνάστης, απόλυτος κυρίαρχος της ύπαρξης και τροχονόμος της μοίρας, είναι μία θεότητα,  που παραμένει εντελώς αδιάφορη μπροστά στην ανθρώπινη ανάγκη.
Ό,τι μας απομένει είναι μια συρραφή από στιγμές κι εμείς πρέπει να προσαρμόσουμε την ύπαρξή μας στο πλαίσιό τους μήπως και  δώσουμε κάποιο νόημα στο πεπρωμένο μας.

Ένα πολύ απαιτητικό ανάγνωσμα που προσεγγίζει την έννοια του χρόνου με μια ποιητική ορθολογικότητα, ξεκάθαρη δηλαδή φιλοσοφία.