Nogal onverwacht, soms niet eens helemaal op het einde, komt het happy end. In Het einde gaat de ondergang vrolijk ten onder. Jeroen Theunissen beschrijft in dit overrompelende verhalenfresco hoe doodeenvoudig ingewikkeld het leven kan zijn als je besluit het lot een handje te helpen. Het is op het moment van het einde (het einde van een liefde, het einde van een leven, het einde van een tijdperk) dat de verlopen tijd zich plotseling openbaart als een geheel en zich hult in een heldere en volmaakte vorm. Voor de personages in Het einde gebeurt dit nogal onverwacht. Van de kraker die de catastrofe ziet aankomen, de technokluizenaar die de onsterfelijkheid uitvindt tot de vrijwilliger met liefdesproblemen die de global warming ontdekt, de verrassing die hun te wachten staat is even onthutsend als geruststellend. Jeroen Theunissen is op zijn best wanneer hij volop een fantasierijke wereld kan creëren. In Het einde test hij de wetten van het toeval. Het einde is nu eens grappig en speels, dan weer melancholisch en donker of kritisch en geleerd, en liefst alles tegelijkertijd. En vooral nogal onverwacht.
Jeroen Theunissen werd in augustus 1977 in Gent geboren, en studeerde Germaanse talen in aan de Universiteit Gent. Hij reisde een beetje. Later werkte hij als leraar Engels en Duits. Tegenwoordig heeft hij een deeltijdse baan als docent cultuurgeschiedenis in de film- en theaterschool RITS.
Het literaire werk van Jeroen Theunissen is een beetje tegendraads, maar wordt toch vaak genoeg geprezen. In januari 2004 debuteerde hij bij uitgeverij Meulenhoff opmerkelijk met de roman De onzichtbare. Hij publiceerde de dichtbundels Thuisverlangen (2005) en Het zit zo (2009), de verhalenbundel Het einde (2006) en de romans Een vorm van vermoeidheid (2008), De stolp (2010),De omwegen (2013) en Onschuld (2014). In 2015 verscheen zijn dichtbundel Hier woon je.. Zijn boeken worden uitgegeven bij uitgeverij De Bezige Bij.
Hij woont met zijn vriendin en hun zoontje in een bos in de Vlaamse Ardennen.