สิ่งที่ค้นพบระหว่างนั่งเฉยเฉย อุนนุนหมายเลข ๑

by นิ้วกลม

“สิ่งที่ค้นพบระหว่างนั่งเฉยเฉย” ข้อเขียนในเล่มรวบรวมมาจากทวิตเตอร์ ช่วงปี พ.ศ. 2552-2553 ภายใต้กรอบจำกัดของ 140 ตัวอักษร ที่นี่กลายเป็นพื้นที่กลั่นกรองความคิด ผ่านวิชาการย่อความ เพื่อถ่ายทอดความเป็นตัวตนของเขาให้โลกรับรู้ ไม่ใช่แค่ลงมือเขียน ภาพพู่กันจีนในเล่มเป็นฝีมือของนิ้วกลม ส่วนภาพเขียนสีจำนวน 3 ภาพเป็นฝีมือของศิลปินชื่อดัง เฉลิมชาติ เจริญดียิ่ง

เพราะ ความที่ช่างคิด ช่างรู้สึก เส้นทาง “ระหว่างที่นั่งเฉยเฉย” จึงไม่ได้เรียบเฉย ทว่ามีถ้อยความมากมายเกิดขึ้นในหัวสมอง มีทั้งการมองโลกอย่างสนุกสนาน โรแมนติค เสียดเย้ย และอีกหลากหลายอารมณ์

Genres: Nonfiction

211 pages

First published January 1, 2010

About the author

นิ้วกลม หรือชื่อจริง สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์ เข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลที่เซนต์จอห์น และโรงเรียนเซนต์จอห์น ตามลำดับต่อมา
เรียนมัธยมต้นและปลายที่โรงเรียนบดิทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
และเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกร์มหาวิทยาลัย

ในด้านการทำงานได้เข้าทำงานโฆษณาที่บริษัทลีโอ เบอร์เนทท์ และต่อมาที่บริษัทเจดับบลิว เริ่มเขียนหนังสือที่นิตยสารอะเดย์โดยมีผลงานที่มีชื่อเสียงจากเรื่อง "โตเกียวไม่มีขา" และมีผลงานต่อมาอย่างต่อเนื่อง

Reviews

[Ariya]

ห่างหายจากงานของนิ้วกลมตั้งแต่เข้ามหาลัยก็ไม่ได้กลับไปอ่านอีกเลย นี่อาจจะเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ความรู้สึกตอนที่ได้กลับมาอ่านงานนักเขียนคนนี้เปลี่ยนไปก็ได้ ที่น่าสะดุดใจคือ เราอ่านเล่มนี้หลังจากอ่านกวีนิพนธ์ของซะการียาจบซึ่งให้ความรู้สึกที่ต่างกันมาก งานเล่มนี้ของนิ้วกลมโดยผิวเผินดูไม่มีอะไรนอกจากแคนโตที่สามารถโควตไปแปะในสเตตัสเฟซเพื่อเรียกไลค์ โดยเฉพาะบทที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ ความหวังและความฝัน ซึ่งเราก็ชื่นชมความสามารถในเรียบเรียงถ้อยคำของนิ้วกลม และคิดว่าคนเขียนเก่งในการเว้นจังหวะเพื่อสร้างอารมณ์ได้จากคำแค่ไม่กี่คำ แต่เมื่อมองลึกๆแล้วงานชิ้นนี้สะท้อนให้เห็นตัวตนของผู้เขียนที่เราเมื่อ 5-6 ปีก่อนคงไม่เห็น นั่นคือ mindset ที่นิ้วกลมพยายามสร้างให้ตัวเองผ่านโลกมามากและส่งสารให้ผู้อ่านที่มักจะเป็นหนุ่มสาววัยฝันได้เห็นถึงบทบาท วิถีทางและการจัดการความฝันของตัวเอง หลายๆ บททำให้เห็นว่านิ้วกลมในตอนที่เขียนนั้นสร้างกรอบของการใช้ชีวิตของตัวเองขึ้นมาในระดับหนึ่ง และสรา้งความเป็นอื่นให้กับวิถีที่ไม่ได้อยู่ในกรอบความคิดของตัวเอง จนทำให้แทนที่มันจะกลายเป็น "แคนโตอุ่นๆ" แต่ underline ของมันกลับเกิดจากการสร้างมาตรฐานความคิดที่ปิดโอกาสและไม่มองเห็นความหลากหลายของกลุ่มคนอ่านที่อาจไม่ได้ถูก charmed ได้ง่ายๆ

[Opaldc]

ไม่รู้หนังสือหรือเตาผิง ทุกตัวอักษรที่อ่านมันอบอุ่นมาก เป็นหนังสือเล่มแรกๆที่ทำให้เริ่มเข้าวงการหนังสือและเป็นเล่มแรกๆที่ชอบมากๆ เปิดโลกของคำว่าชีวิตได้ดีจริงๆ อยากอธิบายได้มากกว่านี้แต่เปิดแค่หน้าแรกก็ตราตรึงใจแล้ว คุ้มค่ากับการอ่านจริง

[Jean Lee]

เล่มนี้ชอบมากกก ใช้ภาษาสละสลวย อ่านลื่น รู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้ จะเป็นตัวจุดประกายไอเดียดีๆ ให้กับผู้ผลิตสื่อสร้างสรรค์ต่างๆได้ดีแน่ๆเลยค่ะ ส่วนตัวอ่านแล้วได้แรงบันดาลใจไปใช้แต่งเพลง เขียนบทความต่อ เยอะแยะเลยค่ะ

[Kobie]

อ่านแล้วให้ความรู้สึกสงบ เบา สบาย เนื้อหาไม่ได้มีอะไรใหม่ แต่นิ้วกลมเขียนเก่ง เป็นนักเขียนที่อ่านงานแล้วเหมือนแบบ writer next door. (คุณลุงขี้เมาท์ข้างบ้าน)

[specialday]

เป็นสิ่งที่บังเอิญได้ค้นพบหนังสือเล่มนี้เหมือนกัน ♡

[Clairdenoon]

อย่าเดินทางไปค้นหา
จงเดินทางไปค้นพบ.

อย่านำตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร
เธอคือดอกไม้
เธองดงามในตัวเอง.

...ในบรรดาหนังสือของคุณนิ้วกลม..เล่มนี้เยินสุด(ซึ่งนั่นคือเรื่องดี..เพราะมันกระทัดรัดสั้นๆกินใจได้อารมณ์~ย่อยก็ง่ายถ่ายก็คล่อง..ก็เลยวางอยู่ด้านบนให้ได้หยิบจับมาอ่านบ่อยๆ^^)
~เป็นหนังสือที่คั่นหน้าที่โดนใจเอาไว้หลายหน้ามากๆ...อ่านแบบอยากเปิดหน้าไหนก็เปิดเลยสุ่มเอาแล้วแต่ดวง..ณ วันนี้ ก็ยังไม่รู้ว่าอ่านจบรึยังเพราะเปิดอ่านแบบนี้แหละ....รู้สึกแต่เอ๊ะอันนี้คุ้น..อืม.อ่านแล้วก็อ่านอีก
...เขินจัง...แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งค้นพบว่า..หนังสือเล่มนี้คนเขียนเท่ห์มากมากกกกก...ความหล่อความคูลมันออสโมซิสผ่านมาให้สัมผัสทางตัวอักษรได้เลยจริงๆ
...เป็นอีกเล่มที่ทำให้..การเข้าไปนั่งเฉยเฉยแล้วอ่าน(ความจริง..ก็..ไม่ได้ไปนั่งเฉยเท่าไหร่นะ=_=)ในห้องน้ำ..มีอรรถรส อุนๆนุนๆเสียเหลือเกิ้น^0^♡

[Kukoyka]

อ่านแล้วอุ่นดี

[PerjureG.]

เป็นความจริงที่บางที
...เรามองข้ามไป...

[Juthathip Singhaklangpol]

คือมันใช่อะ !!
ไม่ต้องพูดกันมาก
แต่เข้าใจ

[Medu]

เป็นข้อความ 140 ตัวอักษรที่ทำให้รู้สึกสงบ.

[Chayanin Phattanasak]

Beloved Birthday Present

[Loukfish]

เค้าทำให้คำว่าอุนนุนมีความหมาย

[Kewalin Kanjanakan]

ฉันนั่งเฉยๆ หยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านเฉยๆ และพบว่าฉันร้องไห้เฉยๆ