Ροδολίνος: Τραγωδία

by Ioannis Andreas Troilos, Ιωάννης Αντρέας Τρόιλος, Μάρθα Αποσκίτη (Επιμελήτρια)

Η τραγωδία «Ροδολίνος» του Ρεθεμνιώτη Ιωάννη Ανδρέα Τρώιλου (που τυπώθηκε για πρώτη και τελευταία φορά στα 1647) ήταν επί αιώνες χαμένη και άγνωστη. Η υπόθεση, παρμένη από το δράμα Torrismondo του Torquato Tasso (1587), αφορά στη δύσκολη θέση της γυναίκας μέσα σε μια κοινωνία ανδρών. Τα πάθη των προσώπων δίνονται με δύναμη, ευγένεια και γαλήνη. Παρεμβάλλονται χορικά, σε μορφή σονέτων ή στροφών από ενδεκασύλλαβους και επτασύλλαβους, που τα τραγουδούν χοροί στρατιωτικών. Ο ποιητής, στον Πρόλογό του, υπαινίσσεται μια θεωρία της ποίησης ως «καθρέφτη του κόσμου» και συγχρόνως κάθαρσης, ενώ ο φίλους του Φιορέντζας, σε δυο επιγράμματα αφιερωμένα στον Τρώιλο, δείχνει πλήρη επίγνωση του ότι η Κρήτη δημιουργούσε μια ουσιαστικά πρωτότυπη και αξιόλογη λογοτεχνία. Ο «Ροδολίνος», γραμμένος σε σφριγηλούς στίχους και έντονα προσωπικό και πυκνό ύφος, είναι χωρίς αμφιβολία από τα καλύτερα έργα του Κρητικού Θεάτρου.

227 pages, Paperback

First published January 1, 1987

About the author

Greek: Ιωάννης Αντρέας Τρόιλος

Reviews

[Kyriakos Sorokkou]

Ελληνική λογοτεχνία του 12ου-18ου αιώνα.

1) Βασίλειος Διγενής Ακρίτης (1102-1140) 
2) Τα Πτωχοπροδρομικά Ποιήματα (1142-1164) 
3)  Αφήγησις Λιβίστρου Και Ροδάμνης (1240-1260) 
4) Καταλόγια - Στίχοι περί έρωτος αγάπης (1401-1450)
5) Απόκοπος/Βοσκοπούλα (1519 / 1627)
6) Ρίμες Αγάπης (1480-1580)
7) Ερωφίλη (1595)
8) Ερωτόκριτος (1600-1610) 

9) Ροδολίνος (1647)

χρόνος ανάγνωσης κριτικής: 1 λεπτό και 32 δευτερόλεπτα

Το βιβλίο που μου άρεσε λιγοτερο από τα έργα της κρητικής λογοτεχνίας που διάβασα για το πρότζεκτ Ελληνική Λογοτεχνία του 12ου-18ου αιώνα. 

Ίσως γιατί διάβασα ήδη 2 πριν από αυτό με παρόμοια θεματική (ανεκπλήρωτος έρωτας μεταξύ βασιλοπούλας και αγαπημένου της) Ερωφιλη, Ερωτόκριτος.
Ίσως διότι είχε μια βλακώδης ιστορία. 

Είμαι ο μόνος που έγραψε κριτική για αυτό το βιβλίο εδώ και δεν νομίζω να καίγονται πολλοί να το διαβάσουν. Αν όμως υπάρχουν αγνοείστε τις επόμενες αράδες διότι κάνω σπόιλερ δείχνοντας ποσό χαζή ήταν η ιστορία.



Ο Βασιλιάς της Αιγύπτου Ροδολίνος είναι φίλος με τον Βασιλιά της Περσίας Τρωσίλο ο οποίος παλιά λεηλάτησε την Καρχηδόνα και σκότωσε το γιο του Βασιλιά Αρέτα ο οποίος δεν το ξεχνάει και όταν ο Τρωσίλος του ζητα το χέρι της κόρης του Αρετούσας ο Αρέτας αρνείται. 
Τότε ο Τρωσίλος έχει την ιδέα να πάρει για νύφη του ο Ροδολίνος την Αρετουσα και να του την δώσει αργότερα. 
Έλα όμως που ερωτεύονται και μετά από τρικυμία απομονώνονται και χάνουν την παρθενιά τους αμφότεροι. 

Αυτό βάζει σε τύψεις τον Ροδολίνο με την επιστροφή του στην Αίγυπτο και δεν πολυμιλάει πια στην Αρετουσα η οποία νομίζει ότι δεν την αγαπά πια. 
Μαθαίνει εν τω μεταξύ ότι έρχεται ο Τρωσίλος να της ζητήσει το χέρι και από τη θλίψη της αυτοκτονεί με φαρμάκι. ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΡΟΔΟΛΙΝΟ. 
Αυτός ίσα που την προλαβαίνει ζωντανή για να της εξηγήσει ότι δεν σταμάτησε να την αγαπά και όταν αυτή πάει στον άλλο κόσμο αυτοκτονεί και ο Ροδολίνος. Στη σκηνή μπαίνει και η αδερφή του που βλέποντας τους πεθαμένους πεθαίνει κι αυτή, το ίδιο θα συμβεί όταν μπει και η μάνα του και φυσικά το φινάλε θα το κάνει ο Τρωσίλος που βλέποντας όλο αυτό το Γκριν-γκινιόλ αυτοκτονεί κι αυτός με τη σειρά του. 



Την τραγωδία την χαρακτηρίζει η υπερβολή που υπάρχει στα έργα του Σαιξπηρ που όλοι αυτοκτονούν αντί να κάτσουν να το συζητήσουν πολιτισμένα. 

Ο Ροδολίνος είναι και η πρώτη τραγωδία που διάβασα όπου κανένας δεν σκοτώνει κανένα, εκτός από τον εαυτό του. 
Συν τοις άλλος είναι και άκρως αναχρονιστική. 
Διαδραματίζεται στην Αρχαία Αίγυπτο όπου πιστεύουν στην Αρχαιοελληνική θρησκεία του Δωδεκάθεου αντί την προγενέστερη Αιγυπτιακή και κάνουν κονταρομαχίες α λα μεσαίωνα. Και φυσικά με μεσαιωνικά ονόματα και χριστιανική παράδοση (κόλαση παράδεισος).
Τυπικός αναχρονισμός σε αναγεννησιακό θέατρο, το έκανε κι ο Σαιξπηρ.

Δεν μετάνιωσα φυσικά καθόλου που διάβασα αυτό το έργο. Έχει ωραία γλώσσα και ενδιαφέρουσα ιστορία αλλά μέχρι ενός σημείου. 
Αξίζει να έχει μια θέση αν όχι δίπλα ακριβώς στο επόμενο κάτω σκαλοπάτι από τον Ερωτόκριτο την Ερωφιλη και τον Απόκοπο.