مسیح

by Karl Jaspers, احمد سمیعی گیلانی (Translator)

Genres: Philosophy, Religion, Christianity

92 pages, Hardcover

About the author

Jaspers was born in Oldenburg in 1883 to a mother from a local farming community, and a jurist father. He showed an early interest in philosophy, but his father's experience with the legal system undoubtedly influenced his decision to study law at university. It soon became clear that Jaspers did not particularly enjoy law, and he switched to studying medicine in 1902.

Jaspers graduated from medical school in 1909 and began work at a psychiatric hospital in Heidelberg where Emil Kraepelin had worked some years earlier. Jaspers became dissatisfied with the way the medical community of the time approached the study of mental illness and set himself the task of improving the psychiatric approach. In 1913 Jaspers gained a temporary post as a psychology teacher at Heidelberg University. The post later became permanent, and Jaspers never returned to clinical practice.

At the age of 40 Jaspers turned from psychology to philosophy, expanding on themes he had developed in his psychiatric works. He became a renowned philosopher, well respected in Germany and Europe. In 1948 Jaspers moved to the University of Basel in Switzerland. He remained prominent in the philosophical community until his death in Basel in 1969.

Jaspers' dissatisfaction with the popular understanding of mental illness led him to question both the diagnostic criteria and the methods of clinical psychiatry. He published a revolutionary paper in 1910 in which he addressed the problem of whether paranoia was an aspect of personality or the result of biological changes. Whilst not broaching new ideas, this article introduced a new method of study. Jaspers studied several patients in detail, giving biographical information on the people concerned as well as providing notes on how the patients themselves felt about their symptoms. This has become known as the biographical method and now forms the mainstay of modern psychiatric practice.
Jaspers set about writing his views on mental illness in a book which he published in 1913 as General Psychopathology. The two volumes which make up this work have become a classic in the psychiatric literature and many modern diagnostic criteria stem from ideas contained within them. Of particular importance, Jaspers believed that psychiatrists should diagnose symptoms (particularly of psychosis) by their form rather than by their content. For example, in diagnosing a hallucination, the fact that a person experiences visual phenomena when no sensory stimuli account for it (form) assumes more importance than what the patient sees (content).

Jaspers felt that psychiatrists could also diagnose delusions in the same way. He argued that clinicians should not consider a belief delusional based on the content of the belief, but only based on the way in which a patient holds such a belief (see delusion for further discussion). Jaspers also distinguished between primary and secondary delusions. He defined primary delusions as autochthonous meaning arising without apparent cause, appearing incomprehensible in terms of normal mental processes. (This is a distinctly different use of the term autochthonous than its usual medical or sociological meaning of indigenous.) Secondary delusions, on the other hand, he classified as influenced by the person's background, current situation or mental state.

Jaspers considered primary delusions as ultimately 'un-understandable,' as he believed no coherent reasoning process existed behind their formation. This view has caused some controversy, and the likes of R. D. Laing and Richard Bentall have criticised it, stressing that taking this stance can lead therapists into the complacency of assuming that because they do not understand a patient, the patient is deluded and further investigation on the part of the therapist will have no effect.

Most commentators associate Jaspers with the philosophy of existentialism, in part because he draws largely upon the existentialist roots of Nietzsche and Kierk

Reviews

[KamRun · Rating 2 out of 5]

آنطور که از نام کتاب مشخص است، فیلسوف خداباور اگزیستانسیالیست در این کتاب می کوشد که تحلیلی اگزیستانسیال از عیسی ناصری ارائه دهد. تحلیلی که تا حد امکان بر حقایق تاریخی اتکا داشته باشد. یاسپرس در این تحلیل از عهد جدید به عنوان مرجع و منبع استفاده می کند، اما رویکرد الهیاتی وی در قبال کتاب مقدس (اسطوره زدایی) و مسیح شناسی (انکار الوهیت) به الهیات لیبرال بسیار نزدیک است. از دیدگاه یاسپرس پیام عیسی تاریخی که از میان متون عهد جدید استخراج می شود، سه محور عمده دارد
1-اعلام ملکوت خدا و پایان یافتن جهان: موعظه ی مسیح از این جهت که آنچه روی خواهد داد را پیش بینی می کند یک پیام عام است. اما تنها افرادی را مخاطب خاص قرار می دهد که این سخنان، آنان را در موقعیت خطیر تصمیم گیری و عملی عاجل قرار می دهد، نه شنوندگان و بینندگان صرف. تعجیل و اضطرار همواره در پیام مسیح هویداست: ساعت مقرر رسيده و پادشاهي خدا نزديک است. توبه كنيد و به اين مژده ايمان آوريد- مرقس 1: 15
2-رفتار اخلاقی: مسیح در موعظه های خود پیوسته اشاره می کند که انسان باید چگونه باشد، اما ساختار اخلاقی خاصی در چهارچوب مذهب پایه گذاری نمی کند. در واقع مسیح خواستار قیام اگزیستانسیال است نه عمل، که خود از قیام وجودی ناشی می شود. مسیح قانون مطلق را مردود می داند، اما نه برای رسیدن به بی قانونی، بلکه برای یافتن سرچشمه قانون که در ورای هر قانونی است و قانون خود از آن نشات می گیرد
3-ایمان: هم در اناجیل اربعه و هم در رساله های رسولان، رستگاری و ایمان در گرو یکدیگرند، که عادل به ایمان زیست خواهد کرد و ایمان شرط رستگاری و در واقع خود رستگاری ست. یاسپرس ویژگی های ایمان مسیحی را چنین می شمارد: ایمان باید در ذات خود انسان رسوخ کند، همچنانکه نمک در غذا حلول می کند. اما ایمان خودبخودی نیست و به میل و اراده هم به وجود نمی آید. به سر خود نطفه آن بسته نمی شود. بی تعادل و زودگذر و نحیف است. خواستنش تباه کردن آن است. موهبت است،نه دارایی.اعطا می شود، بدست نمی آید : عيسي وي را گفت اگر مي تواني ايمان آري، مومن را همه چيز ممكن است. در ساعت پدر طفل فرياد برآورده، گريه كنان گفت: ايمان مي آورم ای خداوند،بي ايماني مرا امداد فرما
از دیدگاه یاسپرس، دقیقا مشخص نیست که مسیح نسبت به خود چه دیدگاهی داشته است، اما بررسی موعظه های مسیح می تواند تا حدودی راهگشا باشد. یاسپرس می گوید آگاهی مسیح از ارزش وجودی خودش، نخست به درجه آگاهی از رسالت و بشارت، سپس به درجه آگاهی نبوت و سرانجام به درجه آگاهی مسیحایی بالا رفته است.
یاسپرس شخصیت مسیح را از سه دیدگاه تاریخی، فکری و ایدئولوژیک و روانشناختی مورد بررسی قرار می دهد. نقطه مشترک میان این سه جنبه، جایگاه رنج در نظام فکری عیسی است که به مصلوب شدن در جلجتا ختم می شود. فرجام اعدام بوسیله ی صلیب نه به خاطر تصمیم رومیان یا قضا و قدر، بلکه به خواست شخصی خود عیسی بوده است. در کنار آرمان رنج، آزادی نیز یکی دیگر از محورهای اساسی فکری مسیح است که بواسطه ایمان متبلور می شود. از دیدگاه یاسپرس، اصلی ترین شخصیت تاریخ مذهب مسیحیت نه عیسی، بلکه پولس قدیس بوده است و میان عیسی تاریخی و عیسی عهد جدید، تفاوت های زیادی وجود دارد

این کتاب من حیث المجموع، کتاب جامع و مناسبی برای مسیح شناسی نیست، مطالب به اختصار تمام و گاها نامفهوم نوشته شده اند و مخاطب را سرگردان، در میان سطور کتاب تنها می گذارد. کتاب یک اشتباه فاحش در ترجمه هم دارد : در صفحه ی 32 کتاب بیان می شود که مسیح در هنگام آغاز بشارت، از یوحنا تعمید گرفت، در صورتی که طبق روایات عهد جدید، آن که عیسی را تعمید داد، یحیی تعمید دهنده، فرزند زکریا و الیزابت بود. مترجم محترم، آقای دکتر سمیعی به علت عدم آشنایی کافی با مسیحیت، نتوانسته میان یحیی تعمید دهنده( به انگلیسی: جان آو بابتیست) و یوحنای حواری(به انگلیسی: جان) تفاوتی قائل شود

[امیر لطیفی · Rating 4 out of 5]

صرفاً برای آشناییِ مقدماتی با عیسی و مسیحیت سراغِ این کتاب نروید. برای چنین هدفی کتبِ بهتری موجودند. یاسپرس فیلسوفی اصالتِ وجودی (اگزیستانسیالیست) است و از منظرِ مشخصِ فلسفه و عقایدش مسیح و معانیِ مستتر در زیستِ او را مختصراً شرح می‌دهد. پس هدفِ نویسنده صرفاً ارائه‌ی اطلاعاتِ زندگی‌نامه‌ای نیست. کتاب به جد خواندنی و گیراست.

عیسیِ یاسپرس زمینی است. عیسیِ تاریخی گویی تماماً از محبت پر نیست. یاسپرس معتقد است عیسیِ مسیحیت پس از مرگ از دلِ پولس رسول، مسیحیان و کلیسا زاده شد، آنها که مرگِ دردناکِ عیسی را مبدل کردند به قربانیِ مقدس برای بخششِ گناهانِ انسان. به باورِ یاسپرس عیسی در سودای صدورِ اصولِ مشخصی نبود و رنج را به هیچ گرفت چنان ایمان ورزید و زیست که هیچ کس نورزیده و نزیسته بود. زیست و مرگِ عیسی خود به تنهایی هم منحصر بود و نیازی به مسیحیت نداشت.

[Hosein Naseri · Rating 2 out of 5]

نیاز مبرم به ویراستاری و حروفچینی پروسه خواندن و حتی فهم را سخت کرد.
به هیچ عنوان برای شناخت مسیح کتاب مناسبی نیست. بیشتر یادداشت‌های اگزیستانسالیستی و توجیه‌های او درباره باورهای دینی‌اش بود.

[Moraldo · Rating 5 out of 5]

توی سربازی بودم که داشتم این کتاب رو می‌خوندم... درست روبه‌روی قرارگاه فرماندهی بودم که جمله‌ای رو دیدم که توش برای اولین بار این اصطلاح رو دیدم و تکون خوردم: «قیام وجودی»