What do you think?
Noh: Classical Japanese Performing Art
Noh plays invite us to witness and experience the salvation of souls. The Japanese-born performing art, Noh combines dance, drama, music and poetry influenced by Zen philosophy. With a 600-year history, it is the world’s oldest performing art and designated an Intangible Cultural Heritage by UNESCO. Beautifully photographed with thirty Noh stories selected from among the few hundred stories still performed throughout Japan today, this volume pursues the subtle, profound aesthetics and visionary qualities of Noh.
280 pages, Paperback
First published October 12, 2010
About the author
Mutsuo Takahashi
47 books22 followersMutsuo Takahashi (高橋 睦郎) is one of the most prominent and prolific male poets, essayists, and writers of contemporary Japan, with more than three dozen collections of poetry, several works of prose, dozens books of essays, and several major literary prizes to his name. He is especially well known for his open writing about male homoeroticism. He currently lives in the seaside town of Zushi, several kilometers south of Yokohama, Japan.
Translations of five of Takahashi’s poems by Jeffrey Angles.
The PIP (Project for Innovative Poetry) Blog
After a bout of tuberculosis, Takahashi graduated from the Fukuoka University of Education, and in 1962 moved to Tokyo. For many years, he worked at an advertising company, but in the meantime, he wrote a good deal of poetry. His first book to receive national attention was Rose Tree, Fake Lovers (薔薇の木･にせの恋人たち, Bara no ki, nise no koibito-tachi?), an anthology published in 1964 that describes male-male erotic love in bold and direct language. A laudatory review from the critic Jun Etō appeared in the daily newspaper Asahi shimbun with Takahashi’s photograph—an unusual instance of a poet’s photograph included in the paper’s survey of literature.
About the same time, Takahashi sent the collection to the novelist Yukio Mishima who contacted him and offered to use his name to help promote Takahashi’s work. The two shared a close relationship and friendship that lasted until Mishima’s suicide in 1970. Other close friends Takahashi made about this time include Tatsuhiko Shibusawa who translated the Marquis de Sade into Japanese, the surreal poet Chimako Tada who shared Takahashi's interest in classical Greece, the poet Shigeo Washisu who was also interested in the classics and the existential ramifications of homoeroticism. With the latter two writers, Takahashi cooperated to create the literary journal The Symposium (饗宴, Kyōen?) named after Plato’s famous dialogue. This interest in eroticism and existentialism, in turn, is a reflection of a larger existential trend in the literature and culture of Japan during the 1960s and 1970s.
Homoeroticism remained an important them in his poetry written in free verse through the 1970s, including the long poem Ode (頌, Homeuta?), which the publisher Winston Leyland has called “the great gay poem of the 20th century.” Many of these early works have been translated into English by Hiroaki Sato and reprinted in the collection Partings at Dawn: An Anthology of Japanese Gay Literature.
About the same time, Takahashi started writing prose. In 1970, he published Twelve Views from the Distance about his early life and the novella The Sacred Promontory (聖なる岬, Sei naru misaki?) about his own erotic awakening. In 1972, he wrote A Legend of a Holy Place (聖所伝説, Seisho densetsu?), a surrealistic novella inspired by his own experiences during a forty-day trip to New York City in which Donald Richie led him through the gay, underground spots of the city.
In 1974, he released Zen’s Pilgrimage of Virtue (善の遍歴, Zen no henreki?), a homoerotic and often extremely humorous reworking of a legend of Sudhana found in the Buddhist classic Avatamsaka Sutra.
Translations of five of Takahashi’s poems by Jeffrey Angles.
The PIP (Project for Innovative Poetry) Blog
After a bout of tuberculosis, Takahashi graduated from the Fukuoka University of Education, and in 1962 moved to Tokyo. For many years, he worked at an advertising company, but in the meantime, he wrote a good deal of poetry. His first book to receive national attention was Rose Tree, Fake Lovers (薔薇の木･にせの恋人たち, Bara no ki, nise no koibito-tachi?), an anthology published in 1964 that describes male-male erotic love in bold and direct language. A laudatory review from the critic Jun Etō appeared in the daily newspaper Asahi shimbun with Takahashi’s photograph—an unusual instance of a poet’s photograph included in the paper’s survey of literature.
About the same time, Takahashi sent the collection to the novelist Yukio Mishima who contacted him and offered to use his name to help promote Takahashi’s work. The two shared a close relationship and friendship that lasted until Mishima’s suicide in 1970. Other close friends Takahashi made about this time include Tatsuhiko Shibusawa who translated the Marquis de Sade into Japanese, the surreal poet Chimako Tada who shared Takahashi's interest in classical Greece, the poet Shigeo Washisu who was also interested in the classics and the existential ramifications of homoeroticism. With the latter two writers, Takahashi cooperated to create the literary journal The Symposium (饗宴, Kyōen?) named after Plato’s famous dialogue. This interest in eroticism and existentialism, in turn, is a reflection of a larger existential trend in the literature and culture of Japan during the 1960s and 1970s.
Homoeroticism remained an important them in his poetry written in free verse through the 1970s, including the long poem Ode (頌, Homeuta?), which the publisher Winston Leyland has called “the great gay poem of the 20th century.” Many of these early works have been translated into English by Hiroaki Sato and reprinted in the collection Partings at Dawn: An Anthology of Japanese Gay Literature.
About the same time, Takahashi started writing prose. In 1970, he published Twelve Views from the Distance about his early life and the novella The Sacred Promontory (聖なる岬, Sei naru misaki?) about his own erotic awakening. In 1972, he wrote A Legend of a Holy Place (聖所伝説, Seisho densetsu?), a surrealistic novella inspired by his own experiences during a forty-day trip to New York City in which Donald Richie led him through the gay, underground spots of the city.
In 1974, he released Zen’s Pilgrimage of Virtue (善の遍歴, Zen no henreki?), a homoerotic and often extremely humorous reworking of a legend of Sudhana found in the Buddhist classic Avatamsaka Sutra.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
April 29, 2021
کتاب نو کتابی دربارهی نمایش کلاسیک نو (Noh) است. فرمی از نمایش که برای مردم ژاپن هم تا حدودی بیگانه است. کتاب زیر و بم نمایش و نمایشنامه را توضیح میدهد و سی نمایشنامهی مهم را به طور خلاصه بیان میکند. در انتها تصاویری از نمایشها و شخصیتها وجود دارد که درک نمایش نو را راحتتر میکند. این کتاب توسط مرتضی غفاری ترجمه شده و از نشر قطره به چاپ رسیده است.
September 13, 2024
کتاب خوبی بود برای یک آشنایی مفید و مختصر با «نمایش نو»!
نسبت به اونچه در کتاب «نمایش در ژاپن» بهرام بیضایی خوندم، یک سری مطالب اضافه تر هم داشت..
سی تا از نمایش نامه های «نو» هم،
فقط به قصد معرفی، به صورت خلاصه شده و کوتاه، توی کتاب ارائه شده ان!!
(کتاب توسط نشر قطره، به فارسی ترجمه و چاپ شده.)
نسبت به اونچه در کتاب «نمایش در ژاپن» بهرام بیضایی خوندم، یک سری مطالب اضافه تر هم داشت..
سی تا از نمایش نامه های «نو» هم،
فقط به قصد معرفی، به صورت خلاصه شده و کوتاه، توی کتاب ارائه شده ان!!
(کتاب توسط نشر قطره، به فارسی ترجمه و چاپ شده.)
May 27, 2026
تقریبا تابستان پارسال بود که با نمایش نو آشنا شدم. نمایشی که جوهرهی هنر ژاپن، به گفتهی مترجم، در آن جریان دارد. نمایش نو، نه تنها نمایانگر فرهنگ ژاپن، بلکه آئینی است که مخاطب را در مسیری معنوی قرار میدهد، مسیری که به تزکیه روح میانجامد.
این نمایش اعجاب انگیز، در اواخر قرن چهاردهم و اوایل قرن پانزدهم میلادی، توسط یک پدر و پسر به نام کان آمی کیوتسوگو و زآمی موتوکیو شکل گرفت.
فضای موجود در نمایش برآمده از آیینهای بودایی، ذن بودیسم و شینتو است چرا که محور اصلی نمایش بر حضور یک شیته، که به صورت یک روح یا یک موجود ماورائی روی صحنه ظاهر میشود، و واکی نقش مقابل شیته، که معمولا یک راهب یا مسافر است میچرخد. در این نمایشها راهب سعی میکند روح رنجور (شیته) و در عذاب را با خواندن سوترا( متون مذهبی و نیایش بودایی) به آرامش برساند.
نمایش نو از نظر من بسیار عجیب و پر از اسرار است. ماسکهای تا حدی ترسناک و شبیه چینی، که بنظر شکننده میآیند، موضوعات جالب توجه پیرامون نیروانا ( رهایی از چرخه مرگ و زندگی و رسیدن به آرامش ابدی ) و بودیسم و همچنین این مسئله که بازیگران نمایش نو مرد هستند، همه و همه، این نمایش را بسیار خاص میکند. شش قرن است که این نمایش روی صحنه میرود و همچنان پابرجاست و مخاطبان زیادی در سراسر دنیا دارد.
در کتاب ما با سرگذشت زآمی، کسی که نمایش نو را به حد اعلای خود رساند، شخصیتهای نمایش، نحوه برگزاری آن و سی داستان از نمایشنامههای نو آشنا میشنویم که نمایش موردعلاقهی من باشو بود. جالب نیست که بودیسم معتقد است گیاهان هم میتوانند به نیروانا برسند و روح درخت موزی بر راهبی ظاهر میشود و از او میخواهد برایش یک سوترا بخواند تا به آرامش برسد؟
خلاصه کتاب شما را به دنیایی جدید دعوت میکند، دنیایی که برای ما ایرانیها بسیار ناشناخته است.اینترنت که وصل شد، حتما ویدیوهای نمایش نو را در یوتیوب ببینید. در نوع خود بینظیر است.
این نمایش اعجاب انگیز، در اواخر قرن چهاردهم و اوایل قرن پانزدهم میلادی، توسط یک پدر و پسر به نام کان آمی کیوتسوگو و زآمی موتوکیو شکل گرفت.
فضای موجود در نمایش برآمده از آیینهای بودایی، ذن بودیسم و شینتو است چرا که محور اصلی نمایش بر حضور یک شیته، که به صورت یک روح یا یک موجود ماورائی روی صحنه ظاهر میشود، و واکی نقش مقابل شیته، که معمولا یک راهب یا مسافر است میچرخد. در این نمایشها راهب سعی میکند روح رنجور (شیته) و در عذاب را با خواندن سوترا( متون مذهبی و نیایش بودایی) به آرامش برساند.
نمایش نو از نظر من بسیار عجیب و پر از اسرار است. ماسکهای تا حدی ترسناک و شبیه چینی، که بنظر شکننده میآیند، موضوعات جالب توجه پیرامون نیروانا ( رهایی از چرخه مرگ و زندگی و رسیدن به آرامش ابدی ) و بودیسم و همچنین این مسئله که بازیگران نمایش نو مرد هستند، همه و همه، این نمایش را بسیار خاص میکند. شش قرن است که این نمایش روی صحنه میرود و همچنان پابرجاست و مخاطبان زیادی در سراسر دنیا دارد.
در کتاب ما با سرگذشت زآمی، کسی که نمایش نو را به حد اعلای خود رساند، شخصیتهای نمایش، نحوه برگزاری آن و سی داستان از نمایشنامههای نو آشنا میشنویم که نمایش موردعلاقهی من باشو بود. جالب نیست که بودیسم معتقد است گیاهان هم میتوانند به نیروانا برسند و روح درخت موزی بر راهبی ظاهر میشود و از او میخواهد برایش یک سوترا بخواند تا به آرامش برسد؟
خلاصه کتاب شما را به دنیایی جدید دعوت میکند، دنیایی که برای ما ایرانیها بسیار ناشناخته است.اینترنت که وصل شد، حتما ویدیوهای نمایش نو را در یوتیوب ببینید. در نوع خود بینظیر است.
August 5, 2013
A nice, albeit somewhat superficial, introduction to Nō. Photographs and illustrations are gorgeous. English and Japanese text side by side is a treat. Can be a nice primer for those, who are interested in this art form, although IMHO Royal Tyler's Japanese Nō Drama (Penguin Classics 1992) is perhaps not as pretty looking, but better structured.
January 3, 2014
Rare book in Japanese and English on Noh theatre. Many pictures. Fascinating.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews