สะพานแสงคำ

ตระกูลศุษิระ #4

by ปิยะพร ศักดิ์เกษม

จำปียืนต้นออกดอกพราว เคียงคู่กับโมกที่ทิ้งใบดอกลงเกลื่อนกล่นตรงกลางระหว่างจำปีกับนมแมว เป็นสะพานโค้งข้ามคูน้ำที่อุดมไปด้วยบัวหลากสี ตัวสะพานอยู่ในมุมซึ่งใกล้ตาคนมอง ราวสะพานมีลวดลายเป็นเถาไม้เลื้อยเกี่ยวพัน...ลวดลายนั้นดูสดใสอร่ามเรืองด้วยสีเหลืองจัดราวทองคำนพคุณ... แสงคำจัดจ้านจนข่มภาพแนวไม้อีกฝั่งให้มัวมน แนวไม้ร่มครึ้มซับซ้อนกลายเป็นเพียงภาพเงาเลือนราง...น่าจะมีพุ่มช้องนาง เถาการเวก บางช่วงก็เป็นใบใหญ่เขียวเข้มเป็นมันของกล้วยหลากชนิด... สะพานนั้นเคลื่อนเข้าใกล้...มันหมุนตัวเพื่อให้ปลายด้านหนึ่งเทียบที่แทบเท้า...พื้นห้องมันปลาบเป็นเงาวับกำลังจะหายไปกลายเป็นพื้นดินอุ่นๆชุ่มน้ำค้าง ความอยากรู้จนยากระงับเกิดขึ้น...อีกฟากหนึ่งของสะพานแสงคำ...ด้านหลังต้นไม้หลากพันธุ์รกทึบนั้นมีอะไรซุกซ่อนอยู่?

First published January 1, 2007

About the author

ปิยะพร ศักดิ์เกษม เป็นนามปากกาของ นันทพร ศานติเกษม
เป็นธิดาของ นายชวน สุนทรส และ นางช้อย (บุปผเวส) สุนทรส
คู่สมรสคือ นายปิยะศักดิ์ ศานติเกษม

ปิยะพร ศักดิ์เกษม เริ่มสนใจงานเขียนมาตั้งแต่วัยเด็ก โดยมีพื้นฐานจากการรักการอ่าน ได้รับการส่งเสริมจากบิดามารดา สนใจและรักหนังสือทุกประเภทโดยเฉพาะนวนิยายและวรรณคดี เมื่อเรียนจบจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2521 ได้ทดลองเขียนเรื่องสั้นส่งไปลงตามนิตยสารต่างๆ เช่น สกุลไทย ขวัญเรือน ดิฉัน...และได้รับการคัดเลือกให้ลงพิมพ์เรื่อยมา จนกระทั่งคุณสุภัทร สวัสดิรักษ์บรรณาธิการนิตยสารสกุลไทย เปิดรับนวนิยายของนักเขียนหน้าใหม่จึงได้ทดลองเขียนนวนิยายซึ่งเป็นงานที่ถนัดและสนใจมากที่สุดส่งไปทางไปรษณีย์ เมื่อนวนิยายเรื่องแรกคือเรื่อง "ตะวันทอแสง"ได้ลงพิมพ์ในปี พ.ศ. 2533 ก็ได้เขียนนวนิยายลงพิมพ์นิตยสารสกุลไทยและอื่นๆ มาตลอด

ปิยะพร ศักด์เกษม มีหลักในการทำงานเขียนนวนิยายว่า ต้องให้คุณธรรมความรู้ และให้แง่คิดกับชีวิต สอดแทรกอยู่ในความบันเทิงด้วย

Reviews

[Tharachaya · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องต่อจาก "รากนครา" ที่สนุกกว่า ได้อารมณ์อยากรู้เรื่องมากกว่า อ่านแล้ววางลง แต่อารมณ์จะค้างเติ่งแทน...
ตัวละครไม่ซับซ้อนมาก แต่ถ้าใครไม่ได้อ่านรากนครามาก่อน อ่านเรื่องนี้จบอาจจะอยากอ่านเล่มนั้นด้วย...ส่วนตัวชอบพระ-นาง เล่มนี้มากกว่า อาจจะเพราะนิสัยและความคิดตัวละครด้วยที่เหมือนคนสมัยปัจจุบัน ถูกจริตกว่าคนยุค 2426-2454

ปล.เรื่องนี้มีบทบามของ พิมลพัทธ์ กับ อริณ จากเรือนศิรามาค่อนข้างมาก...อ่านจนจะวนอยู่ในตระกูลนี้เลยเชียว ^^

[Rada Chalapipat · Rating 5 out of 5]

ภาคต่อของรากนคราและเรือนศิรา เป็นเรื่องราวข้ามกาลเวลาเพื่อำปค้นพบตัวตนและเหตุการณ์ในอดีตสมัยตั้งแต่ร.5เสด็จประพาสยุโรปครั้งแรกจนสิ้นรัชกาลของพระองค์ เป็นยุคการเปลี่ยนแปลงการเมืองการปกครองที่สำคัญของล้านนาทั้งเชียงใหม่และเชียงพระคำ ภาพสะพานแสงคำโดยศิลปินลูกครึ่งอังกฤษฝรั่งเศสในคุ้มจักรคำเป็นตัวกลางในการเชื่อมกาลเวลาให้เมษารินได้ล่วงรู้อดีตความเป็นมาของความขัดแย้งระหว่างสายสกุลจาก 2ธิดาของเจ้าจักรคำผู้ครองนครเชียงพระคำคนสุดท้ายที่คนโต คือ เจ้าสร้อยจันทร์มีแม่เป็นคนเชียงคำ แต่คำประพาฬมีแม่เป็นคนสยาม สลับฉากกับความคิดต่างในเบื้องต้นในการปรับปรุงคุ้มจักรคำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ระหว่าง เจ้าจันทร์แจ่มฟ้าหลานยายของเจ้าสร้อยจันทร์และพิมลพัทธ์เชื้อสายของเจ้าคำประพาฬและเจ้าภูแก้ว

ความวุ่นวายที่เชียงพระคำกลายเป็นเรื่องความหึงสาพยาบาทตามมาด้วยการฉกชิงผลประโยชน์แล้วก็เกือบจะกลายเป็นการพยายามเรียกร้องอำนาจการปกครองให้คนพื้นเมือง.....

ในเมื่อต่างคนต่างแสวงหาผลประโยชน์จึงไม่มีใครถูกไม่มีใครผิด มีแต่ผู้ชนะกับผู้แพ้เท่านั้น....

[P. N. · Rating 5 out of 5]

ในบรรดานิยายของปิยะพรทั้งหมด เล่มนี้คือเรื่องแรกที่ได้อ่าน(เมื่อตอนอายุ15) และหลังจากอ่านจบ ก็ชอบมาก จนต้องไปไล่หาเรื่องเก่าๆมาอ่านจนเกือบครบทุกเรื่องเลย และเรื่องที่ออกหลังจากนั้นก็ตามมาตลอด
สะพานแสงคำเป็นเรื่องที่เราชอบมาก มากกกกกกกก
ชอบธีมของเรื่อง ชอบนิสัยตัวละคร ทั้งนางเอก พระเอก คุณภาก็อุ่นละมุน คุณเมก็เย็นได้ใจ ชอบบบบบ
ชอบบรรยากาศครั้งแรกที่พระนางเจอกัน ชอบบรรยากาศทุกครั้งที่พระนางอยู่ด้วยกัน มันอุ่นๆ ละมุนๆ ยังไงไม่รู้ คิดแล้วเขิน
ชอบการตัดสินใจของตัวละครทุกตัวในตอนจบ มันดีไปหมดเลย
เป็นเรื่องที่หยิบมาอ่านซ้ำได้ตลอด อ่านจนเยินไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่ซื้อใหม่ เพราะชอบฉบับที่ตีพิมพ์กับพิมพ์คำมากที่สุด ปกสวย ขนาดพอดีมือ ฉบับพิมพ์ใหม่มันล้นมือ 5555555