What do you think?
Rate this book
Petra Delicado #6
Un bastimento carico di riso
L'assassinio di un barbone, anche se calza scarpe inspiegabilmente eleganti e costose, non è un evento che possa commuovere i commissariati di Barcellona, come di ogni parte del mondo. Il cadavere viene ritrovato sul limitare di un parco e la celebre coppia di investigatori di Barcellona, Petra Delicado e Fermin Garzón, si trova ad esplorare uno degli ambienti più emarginati della nostra società. Un viaggio attraverso un mondo oscuro, spesso brutale, imprevedibile e un po' folle che vive in parallelo al nostro mondo, cosiddetto "normale".
445 pages, Paperback
First published January 1, 2004
12 people are currently reading
249 people want to read
About the author
Alicia Giménez Bartlett
92 books327 followersAlicia Giménez Bartlett was born in Almansa, Spain, in 1951 and has lived in Barcelona since 1975. After the enormous success of her first novels, she decided to leave her work as a teacher of Spanish literature, to dedicate herself full-time to writing. In 1997, she was awarded the Feminino Lumen prize for the best female writer in Spain. She subsequently launched her Petra Delicado series, quickly making her into one of Spain’s most popular and loved crime writers.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 59 reviews
February 9, 2017
* 3,5 * Ένας άστεγος βρίσκεται νεκρος σ ένα παγκάκι του πάρκου Σιουδαδέλα και η επιθεωρητρια Πετρά Ντελικάδο αναλαμβάνει δράση. Η ιστορία του φόνου κυλά ωραία, και η εύρεση του δολοφόνου ξεδιπλώνεται μεθοδικά, χωρις όμως να σε κρατάει σε τρελή αγωνία. Πιο πολύ από όλα μπορώ να πω ότι απόλαυσα το καινουργιο αστυνομικό δίδυμο Ντελικάδο-Γκαρθόν, παρόλο που είχε το κλισέ της αστυνομικίνας-νταλικίερη και στην αρχή νομιζα οτι με ενοχλεί, τελικά τη συμπάθησα και γέλασα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Περιμένω και άλλα βιβλία με αυτό το δίδυμο!
March 16, 2017
Πολύ κακό για το τίποτα!
Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα και άλλο μπλα μπλα που απλά σε κουράζει. Περισσότερο διαβάζεις για τα προσωπικά των πρωταγωνιστών, παρά για την υπόθεση...μια υπόθεση, χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και που όπως εξελίχθηκε θα την έλυνε και ο πιο άχρηστος αστυνομικός του κόσμου! Ναι, καλά καταλάβατε, οι πρωταγωνιστές αδιάφοροι τελείως, δεν έχουν αυτό το κάτι που θα σε κάνει να τους βάλεις στο βάθρο των αγαπημένων σου.
Αγωνία;;; Ούτε για μικροδευτερόλεπτα! Απλά περιμένεις πότε θα βρεθεί ο επόμενος βολικός μάρτυρας για να βάλει τον αστυνόμο σαΐνι με τα σαΐνια του στον σωστό δρόμο, και όσο περιμένεις διαβάζεις για τα προσωπικά των ηρώων για άλλη μια φορά!
Για να μη πω, ότι ο τρόπος που μιλάνε οι ήρωες μεταξύ τους θυμίζει δεκαετία του '30 (νομίζω η συγγραφέας προσπάθησε να μιμηθεί τον Θαφόν εδώ, μόνο που ξέχασε ότι βρίσκεται μισό+ αιώνα μετά!), και μόνο γέλιο προκαλεί! Δηλαδή πραγματικά, θα είσαι συνεργάτης (αστυνομικός κιόλας) με κάποιον καμιά δεκαετία και θα του μιλάς στον πληθυντικό;;;
Τέλος πάντων, συμπέρασμα...κλαίω τα λεφτά μου για άλλη μια φορά! Αν είχε 5€ θα άξιζε, μόνο και μόνο επειδή η έκδοση είναι αρκετά καλή!
Βαθμολογία: 2/10
Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα και άλλο μπλα μπλα που απλά σε κουράζει. Περισσότερο διαβάζεις για τα προσωπικά των πρωταγωνιστών, παρά για την υπόθεση...μια υπόθεση, χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και που όπως εξελίχθηκε θα την έλυνε και ο πιο άχρηστος αστυνομικός του κόσμου! Ναι, καλά καταλάβατε, οι πρωταγωνιστές αδιάφοροι τελείως, δεν έχουν αυτό το κάτι που θα σε κάνει να τους βάλεις στο βάθρο των αγαπημένων σου.
Αγωνία;;; Ούτε για μικροδευτερόλεπτα! Απλά περιμένεις πότε θα βρεθεί ο επόμενος βολικός μάρτυρας για να βάλει τον αστυνόμο σαΐνι με τα σαΐνια του στον σωστό δρόμο, και όσο περιμένεις διαβάζεις για τα προσωπικά των ηρώων για άλλη μια φορά!
Για να μη πω, ότι ο τρόπος που μιλάνε οι ήρωες μεταξύ τους θυμίζει δεκαετία του '30 (νομίζω η συγγραφέας προσπάθησε να μιμηθεί τον Θαφόν εδώ, μόνο που ξέχασε ότι βρίσκεται μισό+ αιώνα μετά!), και μόνο γέλιο προκαλεί! Δηλαδή πραγματικά, θα είσαι συνεργάτης (αστυνομικός κιόλας) με κάποιον καμιά δεκαετία και θα του μιλάς στον πληθυντικό;;;
Τέλος πάντων, συμπέρασμα...κλαίω τα λεφτά μου για άλλη μια φορά! Αν είχε 5€ θα άξιζε, μόνο και μόνο επειδή η έκδοση είναι αρκετά καλή!
Βαθμολογία: 2/10
June 30, 2019
Η Πέτρα και ο Γκαρθόν καλούνται να επιλύσοουν με τους δικούς τους ρυθμούς (χαλαρά, η ζωή είναι ωραία) 2 φόνους αστέγων από σκίνχεντς . Δε θα πω τίποτα για το μυστήριο γιατί αυτό δεν ήταν παρά δευτεραγωνιστής μπροστά στο ντουέτο των ντετέκτιβς της ισπανικής αστυνομίας. Η Πέτρα με τα ερωτικά της ξεπετάγματα και ο Γκαρθόν στην υποδοχή και αποδοχή του γκέι γιου του σε συνδυασμό με τη στιχομυθία των δυο τους ήταν πολύ πιο φωτισμένα από το γρίφο των φόνων. Η συγγραφέας αγγίζει με ευαισθησία και συναίσθημα το κοινωνικό φαινόμενο των αστέγων και το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερο...
March 19, 2018
Sono a pag. 80, prima impressione: i dialoghi sono un po' troppo enfatizzati e moralistici. Quasi noiosi.
A pag. 250 ho smesso di leggere parola per parola perchè ne ero stufa. Dialoghi banali.
A pag. 250 ho smesso di leggere parola per parola perchè ne ero stufa. Dialoghi banali.
December 12, 2012
Anche in questo romanzo il simpatico ed ironico ispettore Petra Delicado ed il suo brontolone ed umano collega di lavoro Fermin continuano a farci divertire. Libro piacevole, trama ben congeniata, dialoghi divertenti e stringati ed assolutamente da non perdere lo scambio continuo di battute tra Petra e Fermin.
March 23, 2017
Τα λογοτεχνικά βιβλία που προέρχονται από λατινογενείς χώρες, αλλά και από την Ιταλία και την Ισπανία, είναι μυστήρια τρένα. Μοιάζουν να έχουν μία ολότελα δική τους αισθητική ταυτότητα, κάτι που τους προσδίδει ένα πολύ προσωπικό και ιδιαίτερο αφηγηματικό ύφος, το οποίο λογικό είναι να μην αρέσει σε όλους. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει πως ένα έργο της κατηγορίας αυτής, μπορεί να χαρακτηριστεί ως καλό ή κακό. Η απολυτότητα είναι στην πραγματικότητα μία έννοια πολύ σχετική, και το να την χρησιμοποιούμε προς υπεράσπιση των προσωπικών μας πιστεύω, είναι κάπως άτοπο. Εξού, λοιπόν, και δεν βρίσκομαι σε πολύ ξεκάθαρη θέση ως προς την τοποθέτησή μου σχετικά με το "Η σκοτεινή καρδιά της Βαρκελώνης", αφού μπορεί να μην ξετρελάθηκα μαζί της, αλλά από την άλλη δεν με άφησε και παγερά αδιάφορη ώστε να την προσπεράσω.
Στην καρδιά της πόλης της Βαρκελώνης, ένας άντρας αγνώστων στοιχείων βρίσκεται νεκρός σ' ένα παγκάκι. Η επιθεωρήτρια Πέτρα Ντελικάδο αναλαμβάνει να διερευνήσει τι οδήγησε στο θάνατο του άντρα, με όλα τα στοιχεία να οδηγούν στο συμπέρασμα πως ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από ομάδα σκίνχεντ. Η ιατροδικαστική έρευνα, όμως, έχει αντίθετη άποψη, με το θύμα να μην φέρει κανένα σημάδι κακοποίησης ή ξυλοδαρμού, παρά μονάχα ένα τραύμα από σφαίρα, το οποίο οδήγησε τελικά και στο θάνατό του. Τώρα, η Ντελικάδο, πρέπει να ανακαλύψει τι πραγματικά έχει συμβεί, και για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να περιπλανηθεί στις πιο σκοτεινές γωνιές της Βαρκελώνης, εκεί που στις σκιές κρύβεται η αλήθεια ενός κόσμου που δεν τολμάει να βγει στο φως.
Για το συγκεκριμένο βιβλίο είχα διαβάσει αρκετά διχασμένες κριτικές. Ορισμένες απ' αυτές εστίαζαν καθαρά στο λογοτεχνικό κομμάτι και σε ό,τι έχει να κάνει σχέση με την αφήγηση, ενώ κάποιες άλλες στην αστυνομική πλοκή και στο κατά πόσο ήταν ενδιαφέρουσα ή όχι. Πλέον, έχοντας γνώση του κειμένου, μπορώ να πω πως καταλαβαίνω και τις δύο πλευρές, μπορώ να εξηγήσω την συλλογιστική τους σκέψη, αλλά όσον αφορά εμένα, σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, θεωρώ πως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι η Bartlett έχει ένα πολύ συγκεκριμένο λογοτεχνικό ύφος, που υπηρετεί άψογα την ιδιαίτερη σχολή στην οποία και ανήκει, αλλά και στο ότι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν είναι ένα καθαρό, ατόφιο αστυνομικό έργο, αλλά μία κοινωνική κριτική που μεταφέρεται στον αναγνώστη μέσω μιας αστυνομικής πλοκής, έτσι ώστε να προσθέσει μια νότα δραματουργίας, τονίζοντας, παράλληλα, τις εγκληματικές πτυχές που μπορεί η πραγματικότητα να εσωκλείνει μέσα της.
Μπορεί στον πυρήνα της δράσης να βρίσκεται ένα έγκλημα, όμως αυτό φτάνει να λυθεί -στο τέλος- με τρόπο απλό και αβίαστο, αφού όλα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν σταδιακά στη θέση τους, με τις λύσεις να έρχονται την κατάλληλη στιγμή, προκειμένου να προχωρήσει η υπόθεση -ίσως, μάλιστα, υπερβολικά εύκολα, γεγονός που ενοχλεί κάποιες στιγμές. Δεδομένων όλων αυτών, λοιπόν, το βασικό μέλημα της συγγραφέως δεν είναι το να μας καθηλώσει με περιπετειώδη δράση, αλλά το να θίξει πράγματα που την προβληματίζουν, σε μία εποχή μάλιστα, που προβλήματα όπως η παράνομη μετανάστευση και η εγκληματικότητα που αυτή καλλιεργεί, σε πολλαπλά επίπεδα, καθώς και η έλλειψη κράτους πρόνοιας, γεγονός που οδηγεί στην ασυδοσία, δεν ήταν τόσο έντονα όσα σήμερα. Γιατί, οφείλουμε ν' αναφέρουμε, αν και το βιβλίο αυτό έφτασε φέτος στην Ελλάδα, πρωτοκυκλοφόρησε το 2004, κάτι που με κάνει να εκτιμώ το ότι η συγγραφέας έβλεπε πολύ πιο μακριά απ' όσα κάποιοι άλλοι, δεκατρία χρόνια πριν.
Εν κατακλείδι, το "Η σκοτεινή καρδιά της Βαρκελώνης" είναι περισσότερο ένα κοινωνικοπολιτικό δράμα χαρακτήρων, παρά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως στο σύνολό του δεν διαθέτει στοιχεία του δεύτερου. Απλά, αυτά, δεν είναι τόσο έντονα, τόσο ισχυρά, ή και τόσο ηχηρά αν θέλετε, που να μας κάνουν να το τοποθετήσουμε στην κορυφή των αστυνομικών μας προτιμήσεων. Η αφηγηματική ροή είναι ιδιαίτερα καλή, οι εξελίξεις σταθερές -αν και οι λύσεις έρχονται υπερβολικά εύκολα, σχεδόν ως εκ θαύματος-, η κεντρική μας ηρωίδα είναι κάπως κλισέ ως προς την σκιαγράφηση του χαρακτήρας της, ωστόσο κερδίζει την συμπάθειά σου και σε κάνει αρκετές φορές να γελάσεις, τα κοινωνικά ζητήματα που θέτονται είναι φλέγοντα και δημιουργούν ταύτιση των καιρών και προβληματισμούς, ενώ η σκοτεινή αυτή πλευρά της Βαρκελώνης αποτυπώνεται πολύ όμορφα στο χαρτί, ταξιδεύοντάς μας στα στενά ενός κόσμου που ακόμα κι αν βλέπουμε, παριστάνουμε ότι δεν υπάρχει, αλλά μας προκαλεί κάθε στιγμή να τον αντιμετωπίσουμε.
Στην καρδιά της πόλης της Βαρκελώνης, ένας άντρας αγνώστων στοιχείων βρίσκεται νεκρός σ' ένα παγκάκι. Η επιθεωρήτρια Πέτρα Ντελικάδο αναλαμβάνει να διερευνήσει τι οδήγησε στο θάνατο του άντρα, με όλα τα στοιχεία να οδηγούν στο συμπέρασμα πως ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από ομάδα σκίνχεντ. Η ιατροδικαστική έρευνα, όμως, έχει αντίθετη άποψη, με το θύμα να μην φέρει κανένα σημάδι κακοποίησης ή ξυλοδαρμού, παρά μονάχα ένα τραύμα από σφαίρα, το οποίο οδήγησε τελικά και στο θάνατό του. Τώρα, η Ντελικάδο, πρέπει να ανακαλύψει τι πραγματικά έχει συμβεί, και για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να περιπλανηθεί στις πιο σκοτεινές γωνιές της Βαρκελώνης, εκεί που στις σκιές κρύβεται η αλήθεια ενός κόσμου που δεν τολμάει να βγει στο φως.
Για το συγκεκριμένο βιβλίο είχα διαβάσει αρκετά διχασμένες κριτικές. Ορισμένες απ' αυτές εστίαζαν καθαρά στο λογοτεχνικό κομμάτι και σε ό,τι έχει να κάνει σχέση με την αφήγηση, ενώ κάποιες άλλες στην αστυνομική πλοκή και στο κατά πόσο ήταν ενδιαφέρουσα ή όχι. Πλέον, έχοντας γνώση του κειμένου, μπορώ να πω πως καταλαβαίνω και τις δύο πλευρές, μπορώ να εξηγήσω την συλλογιστική τους σκέψη, αλλά όσον αφορά εμένα, σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, θεωρώ πως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι η Bartlett έχει ένα πολύ συγκεκριμένο λογοτεχνικό ύφος, που υπηρετεί άψογα την ιδιαίτερη σχολή στην οποία και ανήκει, αλλά και στο ότι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν είναι ένα καθαρό, ατόφιο αστυνομικό έργο, αλλά μία κοινωνική κριτική που μεταφέρεται στον αναγνώστη μέσω μιας αστυνομικής πλοκής, έτσι ώστε να προσθέσει μια νότα δραματουργίας, τονίζοντας, παράλληλα, τις εγκληματικές πτυχές που μπορεί η πραγματικότητα να εσωκλείνει μέσα της.
Μπορεί στον πυρήνα της δράσης να βρίσκεται ένα έγκλημα, όμως αυτό φτάνει να λυθεί -στο τέλος- με τρόπο απλό και αβίαστο, αφού όλα τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν σταδιακά στη θέση τους, με τις λύσεις να έρχονται την κατάλληλη στιγμή, προκειμένου να προχωρήσει η υπόθεση -ίσως, μάλιστα, υπερβολικά εύκολα, γεγονός που ενοχλεί κάποιες στιγμές. Δεδομένων όλων αυτών, λοιπόν, το βασικό μέλημα της συγγραφέως δεν είναι το να μας καθηλώσει με περιπετειώδη δράση, αλλά το να θίξει πράγματα που την προβληματίζουν, σε μία εποχή μάλιστα, που προβλήματα όπως η παράνομη μετανάστευση και η εγκληματικότητα που αυτή καλλιεργεί, σε πολλαπλά επίπεδα, καθώς και η έλλειψη κράτους πρόνοιας, γεγονός που οδηγεί στην ασυδοσία, δεν ήταν τόσο έντονα όσα σήμερα. Γιατί, οφείλουμε ν' αναφέρουμε, αν και το βιβλίο αυτό έφτασε φέτος στην Ελλάδα, πρωτοκυκλοφόρησε το 2004, κάτι που με κάνει να εκτιμώ το ότι η συγγραφέας έβλεπε πολύ πιο μακριά απ' όσα κάποιοι άλλοι, δεκατρία χρόνια πριν.
Εν κατακλείδι, το "Η σκοτεινή καρδιά της Βαρκελώνης" είναι περισσότερο ένα κοινωνικοπολιτικό δράμα χαρακτήρων, παρά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως στο σύνολό του δεν διαθέτει στοιχεία του δεύτερου. Απλά, αυτά, δεν είναι τόσο έντονα, τόσο ισχυρά, ή και τόσο ηχηρά αν θέλετε, που να μας κάνουν να το τοποθετήσουμε στην κορυφή των αστυνομικών μας προτιμήσεων. Η αφηγηματική ροή είναι ιδιαίτερα καλή, οι εξελίξεις σταθερές -αν και οι λύσεις έρχονται υπερβολικά εύκολα, σχεδόν ως εκ θαύματος-, η κεντρική μας ηρωίδα είναι κάπως κλισέ ως προς την σκιαγράφηση του χαρακτήρας της, ωστόσο κερδίζει την συμπάθειά σου και σε κάνει αρκετές φορές να γελάσεις, τα κοινωνικά ζητήματα που θέτονται είναι φλέγοντα και δημιουργούν ταύτιση των καιρών και προβληματισμούς, ενώ η σκοτεινή αυτή πλευρά της Βαρκελώνης αποτυπώνεται πολύ όμορφα στο χαρτί, ταξιδεύοντάς μας στα στενά ενός κόσμου που ακόμα κι αν βλέπουμε, παριστάνουμε ότι δεν υπάρχει, αλλά μας προκαλεί κάθε στιγμή να τον αντιμετωπίσουμε.
October 29, 2024
Mi piace molto l’ispettrice Pedra Delicado che già nell’ossimoro del nome esprime quel suo carattere particolare, molto suscettibile e forte. Poi il suo rapporto con il suo vice Firmin offre sempre lo spunto a profonde riflessioni sull’ambiente e sulla società catalana nella quale agiscono. In questa avventura vengono affrontati argomenti e situazioni delicate e tristi, di valenza purtroppo comune anche in altre società. L’inchiesta comunque parte come sempre con un omicidio privo assolutamente di indizi e con i due protagonisti che vivono un momento in generale poco gioioso. Poi la scena si mette in movimento, si inseriscono nuovi personaggi, si cominciano a scoprire indizi, prove, responsabili. Ed emerge così un mondo senza valori e corrotto. Anche Pedra è alla ricerca di una sua stabilità.., magari anche di evasione!!... E non si finisce mai di conoscere le persone!!! 😊
Read
May 21, 2018Η Alicia Gimenez Bartlett θεωρείται η Νο 1 συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας στην Ισπανία και δικαίως θα πω καθώς μπορεί να ελίσσεται τόσο πολύ η γραφή της που εμένα προσωπικά με κέρδισε με την αμεσότητα και τη δεμένη της πλοκή. Πραγματικά δεν κατάλαβα πως περνούσαν οι σελίδες.
Το συγκεκριμένο βιβλίο πέρα από το αστυνομικό στυλ που το χαρακτηρίζει εστιάζει και στην προσωπική ζωή των ηρώων που έχει πλάσει η συγγραφέας και αυτό το στοιχείο είναι που το διαφοροποιεί από τα άλλα του είδους. Η καθημερινότητα τους ξεδιπλώνεται μπροστά μας μέσα από μια γλαφυρή και ολίγον κυνική γραφή για να μπορέσουμε να τους γνωρίσουμε καλύτερα και ίσως να ταυτιστούμε μαζί τους.
Η επιθεωρήτρια Πέτρα Ντελικάδο και ο συνεργάτης της υπαστυνόμος Φερμίν Γκαρθόν αναλαμβάνουν μια υπόθεση ενός άνδρα που βρέθηκε δολοφονημενός σε ένα παγκάκι στο πάρκο της Σιουδαδέλα στην Βαρκελώνη και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να φανερώνει την ταυτότητα του. Εκ πρώτης όψεως όλα δείχνουν οτι το θύμα ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από συμμορίες σκίνχεντ, όπως ανέφερε κι ένας αυτόπτης μάρτυρας. Στην ιατροδικαστική εξέταση όμως όλα αλλάζουν και αποκαλύπτεται οτι το θύμα φέρει τραύμα από σφαίρα.
Η Πέτρα και ο Φερμίν ξεκινούν μια αγωνιώδη περιήγηση σε ένα κόσμο σκοτεινό. Τον κόσμο των άνεργων, των άστεγων και των μεταναστών χωρίς χαρτιά και θα ανακαλύψουν οτι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Αυτός ο κόσμος ζει κρυμμένος στις σκιές, στο περιθώριο, με τον φόβο να τρυπώνει στις καρδιές των ανθρώπων που τον απαρτίζουν. Των κλοσάρ όπως τους χαρακτηρίζουν. Μάτια που δεν βλέπουν, αυτιά που δεν ακούν, γλώσσες που δεν λύνονται. Άνθρωποι που όταν τους μιλάς σε κοιτούν με βλέμμα κενό, που κουβαλούν όλα τους τα υπάρχοντα σε έναν μπόγο. Χρησιμοποιημένα καρότσια, χαρτόκουτα και πλαστικές σακούλες. Όσο φτωχός κι αν είναι κανείς πάντα υπάρχει κάτι να συσσωρεύσει. Άνθρωποι που κανείς δεν τους ρωτάει τη γνώμη τους, που τα βιώματα τους δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, που ο λόγος τους δεν μετράει πουθενά. Άνθρωποι που απλά τους προσπερνάμε στην καθημερινότητα μας χωρίς να στρέψουμε το κεφάλι, χωρίς να τους ρίξουμε μια ματιά.
"Η σκοτεινή καρδιά της Βαρκελώνης", όμως, δεν είναι από εκείνα τα βαριά αστυνομικά μυθιστορήματα με τις πολλές λεπτομέρειες που σε κάνουν να θες να προσπεράσεις στα γρήγορα κάποιες σελίδες τους. Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που τα έχει όλα. Μυστήριο, έγκλημα, διερεύνηση στοιχείων, κοινωνικές προεκτάσεις, ένα αχτύπητο αστυνομικό δίδυμο, κάτι από έρωτα αλλά και αρκετό χιούμορ! Απαραίτητο στοιχείο πιστεύω για το θέμα που πραγματεύεται γιατι παρόλο που ασχολείται με ένα βαθύ κοινωνικό ζήτημα η συγγραφέας καταφέρνει να διατηρήσει χαλαρή την αφήγηση της ιστορίας που έχει πλέξει δίνοντας παράλληλα τροφή για σκέψη στον αναγνώστη. Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε βάζουν να ψάξεις λίγο παραπάνω μέσα σου και να δεις ορισμένα πράγματα με άλλο μάτι.
Το συγκεκριμένο βιβλίο πέρα από το αστυνομικό στυλ που το χαρακτηρίζει εστιάζει και στην προσωπική ζωή των ηρώων που έχει πλάσει η συγγραφέας και αυτό το στοιχείο είναι που το διαφοροποιεί από τα άλλα του είδους. Η καθημερινότητα τους ξεδιπλώνεται μπροστά μας μέσα από μια γλαφυρή και ολίγον κυνική γραφή για να μπορέσουμε να τους γνωρίσουμε καλύτερα και ίσως να ταυτιστούμε μαζί τους.
Η επιθεωρήτρια Πέτρα Ντελικάδο και ο συνεργάτης της υπαστυνόμος Φερμίν Γκαρθόν αναλαμβάνουν μια υπόθεση ενός άνδρα που βρέθηκε δολοφονημενός σε ένα παγκάκι στο πάρκο της Σιουδαδέλα στην Βαρκελώνη και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να φανερώνει την ταυτότητα του. Εκ πρώτης όψεως όλα δείχνουν οτι το θύμα ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από συμμορίες σκίνχεντ, όπως ανέφερε κι ένας αυτόπτης μάρτυρας. Στην ιατροδικαστική εξέταση όμως όλα αλλάζουν και αποκαλύπτεται οτι το θύμα φέρει τραύμα από σφαίρα.
Η Πέτρα και ο Φερμίν ξεκινούν μια αγωνιώδη περιήγηση σε ένα κόσμο σκοτεινό. Τον κόσμο των άνεργων, των άστεγων και των μεταναστών χωρίς χαρτιά και θα ανακαλύψουν οτι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Αυτός ο κόσμος ζει κρυμμένος στις σκιές, στο περιθώριο, με τον φόβο να τρυπώνει στις καρδιές των ανθρώπων που τον απαρτίζουν. Των κλοσάρ όπως τους χαρακτηρίζουν. Μάτια που δεν βλέπουν, αυτιά που δεν ακούν, γλώσσες που δεν λύνονται. Άνθρωποι που όταν τους μιλάς σε κοιτούν με βλέμμα κενό, που κουβαλούν όλα τους τα υπάρχοντα σε έναν μπόγο. Χρησιμοποιημένα καρότσια, χαρτόκουτα και πλαστικές σακούλες. Όσο φτωχός κι αν είναι κανείς πάντα υπάρχει κάτι να συσσωρεύσει. Άνθρωποι που κανείς δεν τους ρωτάει τη γνώμη τους, που τα βιώματα τους δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, που ο λόγος τους δεν μετράει πουθενά. Άνθρωποι που απλά τους προσπερνάμε στην καθημερινότητα μας χωρίς να στρέψουμε το κεφάλι, χωρίς να τους ρίξουμε μια ματιά.
"Η σκοτεινή καρδιά της Βαρκελώνης", όμως, δεν είναι από εκείνα τα βαριά αστυνομικά μυθιστορήματα με τις πολλές λεπτομέρειες που σε κάνουν να θες να προσπεράσεις στα γρήγορα κάποιες σελίδες τους. Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που τα έχει όλα. Μυστήριο, έγκλημα, διερεύνηση στοιχείων, κοινωνικές προεκτάσεις, ένα αχτύπητο αστυνομικό δίδυμο, κάτι από έρωτα αλλά και αρκετό χιούμορ! Απαραίτητο στοιχείο πιστεύω για το θέμα που πραγματεύεται γιατι παρόλο που ασχολείται με ένα βαθύ κοινωνικό ζήτημα η συγγραφέας καταφέρνει να διατηρήσει χαλαρή την αφήγηση της ιστορίας που έχει πλέξει δίνοντας παράλληλα τροφή για σκέψη στον αναγνώστη. Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε βάζουν να ψάξεις λίγο παραπάνω μέσα σου και να δεις ορισμένα πράγματα με άλλο μάτι.
May 31, 2017
Ho letto questo sesto romanzo della serie di Petra Delicado qualche giorno dopo il precedente e mi è parso di notare, stranamente, una certa discontinuità nello stile narrativo.
Per giunta, la nostra ispettrice si perde in una relazione (poco) sentimentale e, senza la verve che le conosciamo, la trascina per quasi tutto il libro fino a... un epilogo a sorpresa.
Pochi i momenti spassosi, forse l'unico che mi ha fatto ridere davvero è l'incontro notturno a casa di Petra tra i due ospiti maschili.
L'ingresso di un nuovo personaggio, la giovane vigilessa Yolanda, non basta a compensare le mancanze di spessore degli altri già noti, poco più che semplici comparse nella festa a casa di Petra.
Gradevole l’ambientazione nell’amata Barcellona, con i suoi locali, il mercato, le ramblas, il barrio gotico… come anche gli angoli più degradati, popolati da una fauna umana che cerca solo di sopravvivere, giorno dopo giorno.
Giudizio complessivo: appena sufficiente.
P.S.: Ho notato che, nei riferimenti al denaro, si parla sia di euro che di pesetas, svista o... che altro?
Per giunta, la nostra ispettrice si perde in una relazione (poco) sentimentale e, senza la verve che le conosciamo, la trascina per quasi tutto il libro fino a... un epilogo a sorpresa.
Pochi i momenti spassosi, forse l'unico che mi ha fatto ridere davvero è l'incontro notturno a casa di Petra tra i due ospiti maschili.
L'ingresso di un nuovo personaggio, la giovane vigilessa Yolanda, non basta a compensare le mancanze di spessore degli altri già noti, poco più che semplici comparse nella festa a casa di Petra.
Gradevole l’ambientazione nell’amata Barcellona, con i suoi locali, il mercato, le ramblas, il barrio gotico… come anche gli angoli più degradati, popolati da una fauna umana che cerca solo di sopravvivere, giorno dopo giorno.
Giudizio complessivo: appena sufficiente.
P.S.: Ho notato che, nei riferimenti al denaro, si parla sia di euro che di pesetas, svista o... che altro?
September 19, 2018
Otra gran novela de Alicia Giménez Bartlet en la que se realiza una interesante crítica a la sociedad a partir de la trama en la que los vagabundos juegan un papel esencial y se plantea una interesante reflexión sobre las relaciones a partir de cierta edad, cuando Ricard, el idilio amoroso de Petra de este libro, le plantea irse a vivir juntos para evitar la soledad, lo que llevará a Petra a reflexionar sobre hasta que punto las personas mantienen relaciones por miedo a estar solos sin que un auténtico sentimiento de amor nazca entre ellas.
Los diálogos entre Petra y Fermín, el subinspector, siguen plagando la novela de momentos cargados de humor, ironía e inteligencia.
Los diálogos entre Petra y Fermín, el subinspector, siguen plagando la novela de momentos cargados de humor, ironía e inteligencia.
May 5, 2019
Un’indagine interessante, che tocca gli ambienti dei più poveri e della beneficenza. Sono rimasta colpita da tante riflessioni di Petra e, come sempre, ho trovato brillanti i dialoghi tra ispettore e vice. Ho apprezzato meno le vicende amorose della protagonista, un po’ inverosimili per i miei gusti.
June 20, 2024
No, no, no! Questa volta, purtroppo, non ci siamo.
Petra è antipatica fino all'inverosimile: il suo adorabile anticonformismo ed il suo convincente femminismo si trasformano qui in snobismo superficiale e convenzionale. Mancano gli effervescenti scambi di battute tra i due protagonisti, che, quando ci sono, sono piagnolosi e cattivi (anziché essere pungenti).
Il mistero sarebbe stato anche interessante, se solo avessi potuto avere più dettagli, anziché essere sommersa dalle vicende affettive di Petra (alle prese con il suo amante) e di Fermín (alle prese con il figlio). Per quanto adori Petra e Fermín, mi aspetto sempre che l'intrigo sia al centro della storia. Qui non è così. Peccato!
Petra è antipatica fino all'inverosimile: il suo adorabile anticonformismo ed il suo convincente femminismo si trasformano qui in snobismo superficiale e convenzionale. Mancano gli effervescenti scambi di battute tra i due protagonisti, che, quando ci sono, sono piagnolosi e cattivi (anziché essere pungenti).
Il mistero sarebbe stato anche interessante, se solo avessi potuto avere più dettagli, anziché essere sommersa dalle vicende affettive di Petra (alle prese con il suo amante) e di Fermín (alle prese con il figlio). Per quanto adori Petra e Fermín, mi aspetto sempre che l'intrigo sia al centro della storia. Qui non è così. Peccato!
February 25, 2022
Finalizada. Edición audiolibro. Sexta entrega de la saga de la inspectora Petra Delicado y el subinspector Fermín Garzón. En esta ocasión tocará investigar un asesinato entre los sintecho y todo lo que ello conlleva. Veremos gente que ayuda y otra que se aprovecha de la situación. Un calco de la sociedad. Avanzaremos en la amistad de Petra y Fermín. Para mi lo mejor de la saga. Ya sabéis que siempre valoraré alto esta saga. Nota 4/5. FIN.
March 31, 2024
Es una novela de crímenes, pero creo que no alcanza la fuerza y el impacto de otras obras de la autora. A lo largo de la historia, sentí un exceso de giros de trama que, en lugar de enriquecerla, la vuelven un tanto tediosa. Además, se tienen historias paralelas de los protagonistas que, desafortunadamente, no aportan significativamente a la trama principal.
Para mi la novela se queda corta en varios aspectos, incluso si se hubiese reducido su volumen en aproximadamente una tercera parte, el resultado final no hubiera sido afectado de manera significativa.
Esta vez no cumplió con mis expectativas.
Para mi la novela se queda corta en varios aspectos, incluso si se hubiese reducido su volumen en aproximadamente una tercera parte, el resultado final no hubiera sido afectado de manera significativa.
Esta vez no cumplió con mis expectativas.
August 7, 2017
sempre gradevoli gli scambi Petra-Fermin, trama gialla interessante (certamente meglio della precedente, quando ho capito il colpevole alla terza pagina circa) anche se talora ugualmente lacunosa (insomma, una volta che sai come si chiama il morto indaga sui parenti no? e amenità del genere). Ricard effettivamente un tantino ossessivo, anche se all'inizio mi era piaciuto.
globalmente piacevole, come tutti i libri della saga.
globalmente piacevole, come tutti i libri della saga.
December 21, 2024
Ho appena finito di leggere questo ennesimo libro della Gimenez-Bartlett ed ora lo posso affermare con certezza: le avventure dell’ispettore Petra Delicado creano dipendenza. Trame ben congegnate, protagonisti sempre credibili e una componente di umorismo che stempera le tragedie umane di cui si occupa la squadra omicidi. Per chi ama i polizieschi c’è tutto il necessario per passare alcune ore decisamente piacevoli. Cara Petra ci rivediamo presto sulle strade di Barcellona perché in fondo hai ragione tu: “niente da più pace che sedersi con un libro nel soggiorno di casa mia”.
June 5, 2024
This is a sixth book in the serie with inspector Petra Delicado. It is well written but I expected more as for the plot and mystery. However I will be reading next in the serie soon.
September 4, 2013
Otra entrega más de la saga Petra Delicado, tal vez la que menos me ha gustado por el momento. No es la historia en sí, que tal vez sea un poco inverosímil, pero que está bien traída y engancha como en el resto (un vagabundo aparece muerto, presuntamente a manos de una banda de skins, lo que da pie a la investigación que evoluciona de forma muy diferente). Creo que son un poco los personajes, Petra pierde parte de su habitual carisma en la relación en la que se ve envuelta durante el caso y luego aparece la tal Yolanda, una joven policía que me resulta un pelín forzada a veces.
En cualquier caso, es un libro entretenido que los seguidores de la serie no deberían perderse :)
En cualquier caso, es un libro entretenido que los seguidores de la serie no deberían perderse :)
February 15, 2017
Δεν θεωρώ ότι εντάσσεται στα καθαρά αστυνομικά μυθιστορήματα. Πραγματεύεται πολλά και διαφορετικά θέματα ταυτόχρονα, από την έλλειψη κοινωνικού κράτους και την παράνομη μετανάστευση μέχρι τις ερωτικές ιστορίες μιας σαραντάρας. Πολλά θέματα που ενδεχομένως αποσπούν τον αναγνώστη από το κεντρικό σκέλος της ιστορίας.
January 17, 2019
"Un barco cargado de arroz", σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Ένα πλοίο φορτωμένο μ θαε ρύζι". Αυτός είναι ο αρχικός τίτλος του βιβλίου της Αλίθια Γκιμένεθ Μπάρτλετ και για μένα, ο πιο ενδεικτικός αν και ομολογουμένως, καθόλου εμπορικός. Ξεκινώ με αυτή την παρατήρηση την άποψη μου γιατί, προσωπικά νιώθω ότι αδικείται η ιστορία με τον τίτλο που επέλεξε ο εκδοτικός. Όσοι έχετε διαβάσει ήδη το "καράβι" καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Στο προκείμενο τώρα... Αντίθετα με το πρώτο βιβλίο της Bartlett, που είχα διαβάσει, την Σκυλίσια μέρα, το οποίο ήταν ένα αμιγώς αστυνομικό έργο, Η σκοτεινή καρδιά της Βαρκελώνης συνδυάζει το νουάρ ύφος, με τις κοινωνικές προεκτάσεις και τις αισθηματικές/γκομενικές ανησυχίες της πρωταγωνίστριας, επιθεωρήτριας Πέτρα Ντελικάδο. Μάλιστα, στο θέμα αισθηματικά/γκομενικά ίσως και να το παράκανε η συγγραφέας, αφού παράλληλα με την αστυνομική έρευνα, βλέπουμε να εξελίσσονται και τα προσωπικά θέματα της ηρωίδας μας. Ωστόσο, τα ερωτικά μπλεξίματα και τα μπουρδουκλώματα της Πέτρα με τους μνηστήρες αλλά και τον συνεργάτη της Φερμίν Γκαρθόν, στάθηκαν φορές αφορμή, για να ξεχυλίσσει από μέσα μου ένα πηγαίο γέλιο, οπότε εν τέλει, δεν με ενοχλεί καθόλου αυτό το "πάντρεμα”.
Η Bartlett, όπως άλλωστε και όλοι οι συγγραφείς της Ισπανικής σχολής, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής. Τα κείμενα της μοιάζουν σαν να διαφαίνονται μέσα από λεπτή γάζα. Όπως φαίνεται δηλαδή, η σιλουέτα ενός ανθρώπου ο οποίος μας πλησιάζει μέσα από την ομίχλη. Είναι πολύ γοητευτικός αυτός ο τρόπος γραφής και γι'αυτό, η Ισπανική λογοτεχνία καθώς φυσικά κι ο κινηματογράφος, είναι τα πλέον αγαπημένα μου.
Θα πρέπει να πω επίσης ότι, η συγκεκριμένη συγγραφέας, χρησιμοποιεί πλουσιοπάροχα το χιούμορ της, σε όλες τις εκφάνσεις της ιστορίας. Άλλοτε λεπτό, σικάτο και καλοδουλεμένο κι άλλοτε -τις περισσότερες φορές- τραχύ και καταλυτικό. Πραγματικά, γέλασα πολύ διαβάζοντας το.
Γοητευτικός επίσης είναι ο τρόπος που χειρίζεται την γλώσσα η Alicia. Οι Ισπανοί γενικότερα στην καθημερινότητά τους, μιλάνε στον πληθυντικό ο ένας στον άλλο. Γενικότερα, αν κι είναι φωνακλούδικος λαός και έξω καρδιά, είναι πολυ ευγενικοί, είτε μιλούν με κάποιον άγνωστο, είτε με κάποιον συγγενή, φίλο ή συνεργάτη. Έτσι λοιπόν κι εδώ, βλέπουμε το δίδυμο Πετρα-Φερμίν, να μιλούν ευγενικά και στον πληθυντικό, προσφωνώντας πολλές φορές, ο ένας τον άλλο με το επώνυμο. Για εμάς που δεν το έχουμε στην καθημερινότητά μας αυτό, τόσο έντονα, ίσως κάποιες φορές να είναι κουραστικό. Προσωπικα, επειδή έχω διαβάσει πάρα πολύ ισπανική λογοτεχνια, το έχω συνηθίσει κι έτσι δε με εντυπωσιάζει.
Για να ολοκληρώσω η καρδιά της Βαρκελώνης μπορεί να κρύβει σκοτεινές κοιλότητες, στο σύνολο της όμως, είναι φωτεινή, χαρούμενη και διασκεδαστική. Τολμήστε ένα "ταξιδάκι".
Από μένα 8/10.
Καλές Αναγνώσεις!!!
ΥΓ. Κι ένας γρίφος, γραμμένος πλήρως ανορθόγραφα, ώστε να μπορέσετε εσείς να τον "διορθώσετε"...
"Ησπανη ησπανη, ησπανη γράφουν."
Τι να θέλει να πει το ποιητή;;; 😉
Διαβάστε περισσότερες απόψεις για βιβλία στο blog μου: https://aggelonpoliteia.blogspot.com/
Στο προκείμενο τώρα... Αντίθετα με το πρώτο βιβλίο της Bartlett, που είχα διαβάσει, την Σκυλίσια μέρα, το οποίο ήταν ένα αμιγώς αστυνομικό έργο, Η σκοτεινή καρδιά της Βαρκελώνης συνδυάζει το νουάρ ύφος, με τις κοινωνικές προεκτάσεις και τις αισθηματικές/γκομενικές ανησυχίες της πρωταγωνίστριας, επιθεωρήτριας Πέτρα Ντελικάδο. Μάλιστα, στο θέμα αισθηματικά/γκομενικά ίσως και να το παράκανε η συγγραφέας, αφού παράλληλα με την αστυνομική έρευνα, βλέπουμε να εξελίσσονται και τα προσωπικά θέματα της ηρωίδας μας. Ωστόσο, τα ερωτικά μπλεξίματα και τα μπουρδουκλώματα της Πέτρα με τους μνηστήρες αλλά και τον συνεργάτη της Φερμίν Γκαρθόν, στάθηκαν φορές αφορμή, για να ξεχυλίσσει από μέσα μου ένα πηγαίο γέλιο, οπότε εν τέλει, δεν με ενοχλεί καθόλου αυτό το "πάντρεμα”.
Η Bartlett, όπως άλλωστε και όλοι οι συγγραφείς της Ισπανικής σχολής, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής. Τα κείμενα της μοιάζουν σαν να διαφαίνονται μέσα από λεπτή γάζα. Όπως φαίνεται δηλαδή, η σιλουέτα ενός ανθρώπου ο οποίος μας πλησιάζει μέσα από την ομίχλη. Είναι πολύ γοητευτικός αυτός ο τρόπος γραφής και γι'αυτό, η Ισπανική λογοτεχνία καθώς φυσικά κι ο κινηματογράφος, είναι τα πλέον αγαπημένα μου.
Θα πρέπει να πω επίσης ότι, η συγκεκριμένη συγγραφέας, χρησιμοποιεί πλουσιοπάροχα το χιούμορ της, σε όλες τις εκφάνσεις της ιστορίας. Άλλοτε λεπτό, σικάτο και καλοδουλεμένο κι άλλοτε -τις περισσότερες φορές- τραχύ και καταλυτικό. Πραγματικά, γέλασα πολύ διαβάζοντας το.
Γοητευτικός επίσης είναι ο τρόπος που χειρίζεται την γλώσσα η Alicia. Οι Ισπανοί γενικότερα στην καθημερινότητά τους, μιλάνε στον πληθυντικό ο ένας στον άλλο. Γενικότερα, αν κι είναι φωνακλούδικος λαός και έξω καρδιά, είναι πολυ ευγενικοί, είτε μιλούν με κάποιον άγνωστο, είτε με κάποιον συγγενή, φίλο ή συνεργάτη. Έτσι λοιπόν κι εδώ, βλέπουμε το δίδυμο Πετρα-Φερμίν, να μιλούν ευγενικά και στον πληθυντικό, προσφωνώντας πολλές φορές, ο ένας τον άλλο με το επώνυμο. Για εμάς που δεν το έχουμε στην καθημερινότητά μας αυτό, τόσο έντονα, ίσως κάποιες φορές να είναι κουραστικό. Προσωπικα, επειδή έχω διαβάσει πάρα πολύ ισπανική λογοτεχνια, το έχω συνηθίσει κι έτσι δε με εντυπωσιάζει.
Για να ολοκληρώσω η καρδιά της Βαρκελώνης μπορεί να κρύβει σκοτεινές κοιλότητες, στο σύνολο της όμως, είναι φωτεινή, χαρούμενη και διασκεδαστική. Τολμήστε ένα "ταξιδάκι".
Από μένα 8/10.
Καλές Αναγνώσεις!!!
ΥΓ. Κι ένας γρίφος, γραμμένος πλήρως ανορθόγραφα, ώστε να μπορέσετε εσείς να τον "διορθώσετε"...
"Ησπανη ησπανη, ησπανη γράφουν."
Τι να θέλει να πει το ποιητή;;; 😉
Διαβάστε περισσότερες απόψεις για βιβλία στο blog μου: https://aggelonpoliteia.blogspot.com/
July 7, 2023
Mi barco cargado de arroz estaría formado por fiestas, naturaleza, amor y lecturas. No querría lecturas como esta, protagonizada por policías que se consideran superiores y desligada del territorio.
Superiores porque creen ser mejores que el resto, como cuando comentan "Todos los fracasados tienen sueños y los exitosos tienen aspiraciones". Personalmente, prefiero tener sueños y no entrar en ideas como las de los protagonistas: "los sueños que se han volatilizado, las frustraciones acumuladas, la indiferencia que va segregando nuestra mente para poder seguir viviendo sin un excesivo dolor."
Desligados del territorio porque viven a Barcelona y hablan de flamenco y restaurantes libaneses. Lo único que he encontrado ligado con esta ciudad son el nombre de las calles: València, Mallorca, Princesa, etc. Por lo tanto, creo que está mal contextualizado. Aunque no recomiendo este libro especialmente, dejo una frase que me ha parecido inspiradora: "¿Por qué todos consideramos que es más real lo feo que lo hermoso, lo visto que lo escrito, lo vivido que lo pensado?"
✏️ Llibre del club de lectura de Sant Llorenç d'Hortons.
Superiores porque creen ser mejores que el resto, como cuando comentan "Todos los fracasados tienen sueños y los exitosos tienen aspiraciones". Personalmente, prefiero tener sueños y no entrar en ideas como las de los protagonistas: "los sueños que se han volatilizado, las frustraciones acumuladas, la indiferencia que va segregando nuestra mente para poder seguir viviendo sin un excesivo dolor."
Desligados del territorio porque viven a Barcelona y hablan de flamenco y restaurantes libaneses. Lo único que he encontrado ligado con esta ciudad son el nombre de las calles: València, Mallorca, Princesa, etc. Por lo tanto, creo que está mal contextualizado. Aunque no recomiendo este libro especialmente, dejo una frase que me ha parecido inspiradora: "¿Por qué todos consideramos que es más real lo feo que lo hermoso, lo visto que lo escrito, lo vivido que lo pensado?"
✏️ Llibre del club de lectura de Sant Llorenç d'Hortons.
July 31, 2023
Un'indagine tra le persone senza fissa dimora, spesso prese di mira dagli skinhead, ma in questo caso molto più complessa. Petra ha una relazione con uno strano psichiatra che si occupa di alcuni di questi sfortunati, anche se per lei è molto dura dover rinunciare alla propria singletudine, mentre Fermin deve ospitare - con non poca riluttanza - il figlio che vive in America e che ha scoperto essere gay. Intanto alla squadra si aggiunge un nuovo acquisto, Yolanda Santos, una giovane vigilessa che li aiuta a trovare i luoghi in cui cercare i barboni della città per le indagini e che prende a modello Petra, decidendo di passare in forze alla polizia.
October 8, 2024
Sono arrivata alla conclusione che l'autrice sia molto più interessata alla vita sessuale della sua protagonista rispetto al caso di omicidi. Un paio di giorni dopo aver finito la lettura ricordo i continui soliloqui di Petra sull'ennesimo amante che non soddisfa le sue aspettative decisamente alte, ma le indagini del duo sono molto nebulose. A quanto pare, Fermìn svolge tutto il lavoro investigativo, mentre Petra passa da un bicchiere di vino all'altro, pensando alla possibilità di andare a convivere con uno conosciuto 5 minuti prima e riesce a capire il colpevole grazie alle indagini di qualcun altro, in questo frangente la Scientifica. Seriamente, ma lei in concreto, cosa fa?
May 14, 2021
Los libros de la Inspectora Delicado resultan entretenidos.
Creo que los disfruto porque los estoy escuchando en audiolibro y me encanta como lo hace la narradora.
Para mí, lo mejor de estos libros es la relación entre la inspectora y el subinspector y el humor en algunas escenas. En cuanto al misterio... son predecibles, pero, como digo, no es lo que más me atrae de estos libros.
Continuaré escuchando la saga
Creo que los disfruto porque los estoy escuchando en audiolibro y me encanta como lo hace la narradora.
Para mí, lo mejor de estos libros es la relación entre la inspectora y el subinspector y el humor en algunas escenas. En cuanto al misterio... son predecibles, pero, como digo, no es lo que más me atrae de estos libros.
Continuaré escuchando la saga
April 10, 2019
Yo soy fan de Petra Delicado, de sus contradicciones, de sus arranques de ira, de su pragmatismo. He leído todas las novelas de este personaje. Algunas me han gustado más que otras, pero nunca me decepciona, por lo que, si no conoces la serie, te recomiendo encarecidamente que le des una oportunidad, porque no te vas a arrepentir.
August 23, 2019
Vuelvo a leer a Petra Delicado y no se si es mi imaginación, o tengo falsos recuerdos de ella, pero me parece que está menos asilvestrada, es mucho más políticamente correcta, como si hubiera envejecido y su almohada fuera más blanda ahora. ¿Será también porque no me quito de la cabeza la imagen de Ana Belén?. En todo caso una buena lectura.
August 22, 2023
Aunque me costó un poco engancharme, me ha parecido una novela policíaca más que decente, sin un final demasiado sorprendente pero cuyo principal punto fuerte reside en la pareja protagonista y en su relación, aparte de algún personaje secundario más como Ricard, quien me hubiera gustado que acabara de modo diferente (aunque es cierto que al ser una saga quizás más adelante da un giro).
November 21, 2023
Yo ando bien enamorada de Petra y Garzon, son la coña! a que si!, pero sobretodo y ante todo estoy enamorada de Alica Gimenez esta mujer si es verdad que sabe escribir personajes a lo grande y sus historias son la pasada, aquí voy a por la séptima parte de esta saga porque yo me voy a leer todo lo que escriba esta mujer.
September 13, 2024
Ouf, mi ci è voluta un’infinità per finire questo libro! Forse non ero dello stato d’a uno giusto, forse ero distratta da altre letture ma questa storia mi è parsa troppo complessa. E poi la storia di Petra col suo psichiatra non ha avuto la stessa verve che storie precedenti. Ma, per fortuna, il nostro fedele Fermin Garzón è presente in tutto il suo splendore.
May 28, 2017
Περίμενα γεμάτη ενθουσιασμό να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο μιας και η Βαρκελώνη είναι η αγαπημένη μου πόλη… και τελικά…. Απογοήτευση!!!
Διάλογοι από μια άλλη εποχή όπου οι για τουλάχιστον 10 χρόνια συνεργάτες μιλούν μεταξύ τους στον πληθυντικό… Μια υπόθεση ενδιαφέρουσα, αλλά χωρίς το απαραίτητο μυστήριο και σασπένς, ώστε να προσθέτει λίγη αγωνία κι ανυπομονησία στον αναγνώστη…
Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου εστιάζει στην ερωτική ζωή της επιθεωρήτριας κι αυτό το κάνει φοβερά βαρετό για μένα!
Πραγματικά απογοητεύτηκα πολύ! Περίμενα να διαβάσω κάτι πολύ ενδιαφέρον, ίσως και με περισσότερες αναφορές στην μαγική Βαρκελώνη, γιατί ο τίτλος παραπέμπει εκεί… Νομίζω πως δυστυχώς έχασα τον χρόνο μου διαβάζοντας αυτό το βιβλίο!
Διάλογοι από μια άλλη εποχή όπου οι για τουλάχιστον 10 χρόνια συνεργάτες μιλούν μεταξύ τους στον πληθυντικό… Μια υπόθεση ενδιαφέρουσα, αλλά χωρίς το απαραίτητο μυστήριο και σασπένς, ώστε να προσθέτει λίγη αγωνία κι ανυπομονησία στον αναγνώστη…
Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου εστιάζει στην ερωτική ζωή της επιθεωρήτριας κι αυτό το κάνει φοβερά βαρετό για μένα!
Πραγματικά απογοητεύτηκα πολύ! Περίμενα να διαβάσω κάτι πολύ ενδιαφέρον, ίσως και με περισσότερες αναφορές στην μαγική Βαρκελώνη, γιατί ο τίτλος παραπέμπει εκεί… Νομίζω πως δυστυχώς έχασα τον χρόνο μου διαβάζοντας αυτό το βιβλίο!
Displaying 1 - 30 of 59 reviews