Armoede zit in Vlaanderen vaak verborgen achter anonieme gevels. Toch is het een harde realiteit voor een op de tien gezinnen. Ik ben iemand/niemand vertelt het unieke verhaal van Emilie en haar gezin. Zij slaagt erin om alles, van bij haar geboorte tot vandaag, 31 jaar later, neer te laten schrijven in een roman over haar leven. Een leven in een generatie van armoede in onze welvaartsmaatschappij.
Dit boek was mooi om te lezen, maar ook niet fantastisch. Het was zeker niet spannend, maar toch kreeg je iedere keer weer het gevoel dat je verder moest lezen. Het boek ging wel over een heel interessant onderwerp. Het fascineerde me iedere keer weer, zeker als je weet dat dit allemaal echt gebeurd is. Het lijkt alsof het ver weg van huis gebeurt, maar niets is minder waar. Ik vind het toch een aanrader.
Dit jeugdboek geeft het pakkende en rauwe relaas weer van hoe het is om als kind, adolescent en volwassene op te groeien en te leven in zware armoede en agressiviteit. Het helpt je ook in te zien en beter te begrijpen waarom sommige adolescenten die in zulke omstandigheden opgroeien, zich op hun manier beschermen en zich bijgevolg vaak misdragen. Zeer vlot en meeslepende geschreven. Eigenlijk een te lezen boek voor iedereen, vandaar 4 sterren.
We lezen allemaal graag over het gezin Van Paemel maar niemand wil erin geboren worden. Toch speelt deze indringende biografische roman over generatiearmoede af in mijn eigen tijdvak en (in de weekends) in mijn eigen stad Aalst, tussen de louche cafés die plaats hebben geruimd voor het Keizershof en waarvan de King's de laatste overlevende is aan de Hopmarkt.
Vanuit het lezersoogpunt van de comfortabele middenklasse is het makkelijk om Emilie's povere schoolresultaten af te schuiven, maar hoeveel mensen kunnen als prille tiener de link leggen tussen degelijk onderwijs en het ontvluchten aan de schimmelende nestgeur? Het is een intriest bestaan als de frituur in Wieze het culinair hoogtepunt is en de eerste reis naar zee pas na de communie komt.
Het klinkt eigenlijk een beetje zoals in de generatie van mijn grootmoeder, toen de levensstandaard nog een pak lager lag in Vlaanderen. De mensen "waren wel gelukkiger" (al waren de Italianen de Marrokanen van hun tijd) en dat kan van Emilie niet gezegd worden. Haar geluksmomenten liggen telkens in tragedie vervat, want je ziet van mijlenver afkomen dat haar partnerkeuze haar terug omlaagsleurt in de "krabbenmand".... terwijl ze nochtans o.a. het karakter en een aanleg voor mode heeft waarmee ze iets van haar leven kan maken? Het hoge aantal zwangerschappen in een dergelijke instabiele gezinssituatie vind ik ook alarmerend.
Pakkend verhaal over armoede. Extra herkenbaar omdat het dichtbij huis is. Heel authentiek verhaal lijkt me. Zonder veel omwegen gebracht. Hopelijk gaat het hen ondertussen goed.
mooi relaas over armoede. Dit boek doet wel eens tweemaal nadenken over de oorzaken maar ook de gevolgen van een leven op de rand van de goot. En het hoeft niet altijd iemand zijn schuld te zijn.