گزیده گفتوگوهای فصلنامه پاریس ریویوو، طی سالیان، با نویسندگان قرن بیستم همچون: گراهام گرین، ترومن کاپوتی، ارنست همینگوی، کورت وونهگات، جیمز بالدوین، تونی ماریسون و... همراه با شرح حال و گزارش آثار ادبی هر نویسنده. از پشت جلد کتاب: هنگامي که کتاب يا داستاني در دست نوشتن دارم هر روز بامداد هرچه زودتر پس از روشن شدن هوا شروع به کار ميکنم. آن موقع کسي مزاحم نيست و هوا خنک يا سرد است و همينطور که مينويسم گرم ميشوم. آنچه را قبلاً نوشتهام ميخوانم و چون هميشه جايي قلم زمين ميگذارم که ميدانم بعدش چه ميشود، از همانجا ادامه ميدهم. مينويسم تا بهجايي ميرسم که هنوز رمقي باقي مانده است و ميدانم سپس چه اتفاق ميافتد. پس ميايستم و به زندگي ميپردازم تا روز بعد که دوباره به سراغش ميروم. براي مثال، اگر شش صبح دست به کار شدهام، ممکن است تا نيمروز ادامه دهم، يا پيش از نيمروز از نوشتن باز ايستم. وقتي دست از کار ميکشم بياندازه تهي، و درعينحال بياندازه پُر و سرشارم، مانند هنگامي که به دلبر خود عشق ميورزيد. اکنون هيچ چيز نميتواند بيازارد، هيچ چيز نميتواند رخ دهد، هيچ چيز مفهومي ندارد تا روز بعد که دوباره دست به کار شوم. انتظار تا روز بعد دشوار است... ارنست همينگوي
حسن کامشاد (زادهٔ چهارم تیر ۱۳۰۴ در اصفهان) مترجم و پژوهشگر ادبیات فارسی است. او استاد زبان فارسی در دانشگاه کمبریج و استاد مدعو در دانشگاه کالیفرنیا و از مسئولان شرکت ملی نفت ایران بود. مهمترین ترجمه کامشاد، تاریخ چیست اثر ه. ا. کار و مهمترین اثر تألیفی او پایهگذاران نثر جدید فارسی است. English page: https://www.goodreads.com/author/show...
چندتایی مصاحبه مفصل از طرف پاریس ریویو با نویسندههای معاصر که پا رو فراتر از سوالهای معمولی میذاره ـ به قول دکتروف درباره حقیقت اساسی حرف میزنه! کتاب خیلی لذتبخشیه. جالبه که نویسندهها بعد از مصاحبه هم جواباشون رو ویرایش کردند.
از سال بلو، تا اینجای اطّلاعمان، یک مصاحبه به فارسی درآمدهاست که بسیار هم مهمّ هست: مصاحبهٔ پاریس ریویو. پاریسریویو از جرایدي ست که طیی قرنِ ماضی با مصاحبههای «هنرِ داستان»اش مددِ شایاني رسانده است به پربارترشدنِ تاریخِ ادبیّات؛ بخشي که پر شده است از مصاحبه با طرازِاوّلترین قلمبهدستها: از فالکنر تا بلو. همینگوی آن حرفِ تاریخی را دربارهٔ نوشتن طیی همین مصاحبهاش زده است؛ اصلاً مصاحبهٔ فالکنرش را بخوانید تا بفهمید چی داریم مینویسیم. آنقدر هم خوب درآمدهبود برخيشان که تبدیل شد به یکجور سرمشق برای مصاحبه با بزرگان. دو نسخهٔ نسبتاً معتبر از چندتا از این مصاحبهها به فارسی هست. یکيش با عنوانِ «کارِ نویسنده» به قلمِ احمد اخوّت درآمدهاست به فارسی، یکيدیگر هم همین است، به قلمِ حسنِ کامشاد. مصاحبهٔ بلو توی مجموعهٔ کامشاد هست. البتّه، همهٔ نسخههای اصل، یعنی انگلیسی، هم روی سایتاش هست.
کتاب انسجام ندارد. بخشهای قابل توجهی درش هست که به هیچ وجه ربطی به داستان و نوشتن ندارد. عنوان جور در نمیآید با محتوا. هنر داستاننویسی ازش در نمیآید. با این حال، خودم دوست دارم پای حرفهای نویسندگان بنشینم. خوشم میآید از نوشتن و ادبیات حرف بزنند، بدون این که لزومن وارد حیطهی نظریه شوند. کتابی نیست که چیز جدیدی ارائه دهد، اما بیارزش هم نیست. برای خوانشی تند و روزنامهای بد نیست. اگر دوست دارید از نوشتن بخوانید توسط نویسندگان، گزینهی قابل قبولیست.