Hoe is het om na een jarenlang verblijf in een zonnige Amerikaanse buitenwijk terug te keren naar Nederland? Opeens zit je weer zonder eekhoorntjes, Hand Sanitizer, Bottomless Coffee, lieve, gele schoolbussen, Pumpkin Pie, mormoonse kolonisten zonder wifi, zwembaden waar alles verboden is, Bake Sales, halloweenjurkjes voor honden, jaarkaarten voor Disney World, orthodontische hulp voor kleine knaagdieren en hertrouwen in Las Vegas. Dat is allemaal wel weer even wennen.
Maar in Nederland zijn wél kroketten. En je kunt er eindelijk weer eens gewoon lekker door een rood stoplicht lopen.
Toen Witteman bekendmaakte "noodgedwongen" naar de VS te verhuizen, verkneukelde ik me al bij de gedachte aan haar perceptie van de Amerikanen en haar belevenissen in die rijke buitenwijk van Washington. En wat een hilarische bundeling van haar VK-columns! Die weeïg trotse verhalen die veel moeders over hun koters opdissen blijven je bij Witteman gelukkig bespaard. In plaats daarvan bijvoorbeeld een prachtige beschrijving van haar bezoekjes aan ons Hollandse - oh betutteling en spruitjeslucht! - consultatiebureau.
Ook leuk is Wittemans optekening van de Amerikaanse inflatie, die zich niet alleen tot de dollar beperkt. Zo zijn Amerikaanse schoolrapporten ware juweeltjes - al helemaal voor Hollandse "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg" begrippen. De kinderen worden er stuk voor stuk bestempeld als 'uniquely gifted' en Wittemans vierjarige zoontje blijkt volgens zijn schoolrapport geen uitzondering. Een korte bloemlezing: "uniek, bijzonder kind, evenzeer geliefd door zijn leeftijdgenoten als door volwassenen! Zijn persoonlijkheid is een wonderbaarlijke combinatie van uitbundigheid, gevoeligheid, speelsheid en gevoel voor humor. L. is een zeer sociaal kind, een zorgzame, aandachtig luisterende vriend…iemand die onophoudelijk empathie en begrip toont voor zijn medemens! Hoewel hij over een vanzelfsprekend en natuurlijk leiderschap beschikt, stelt hij anderen eveneens genereus in staat activiteiten te ontplooien..etc." In het echt eist hij toch echt liever krijsend de afstandsbediening op en staart hij apatisch - met duim in de mond - naar de tv. Een doornormaal kind dus. En dan zijn er nog haar aanvaringen met The American Way of Life. Zoals je Europese vergeelde stompjes moeten ontbloten, terwijl je omringd bent door grijnzende rijen verblindend blikkerende witte facings: je moet maar durven. Om dan ook nog plaats te moeten nemen in de tandartsstoel bij een Bright Smile Clinic... Kortom, dikke pret.
Over het algemeen vind ik de columns van Sylvia Witteman wel aardig om te lezen, maar dan niet vaker dan een per week. Een heel boek is gewoon een overdosis waardoor het al snel niet meer leuk is. Maar dat is een probleem dat bij meer bundelingen van columns optreed, ik denk dat het alleen leuk blijft als je echt fan bent van een columnist.
Sylvia is meestal grappig en ik waardeer haar speelse taalgebruik. maar zelfs voor 2009 heeft ze erg gedateerd gedachtegoed en dropt ze iets te vaak een casual n-bomb
Een verzameling columns van Sylvia Witteman. Een deel spelen zich af in Nederland en een deel in de VS, waar zij en haar man en kinderen zijn gaan wonen. Bepaalde columns kwamen me bekend voor. Wellicht heb ik die al eens eerder gelezen. Ze beschrijft het gewone leven, wat leidt tot herkenbare situaties. Met veel humor vertelt ze ook over de verschillen tussen Nederland en de VS. Leuk om te lezen. Toch moet je ook niet teveel columns achter elkaar lezen. Dat is een beetje teveel van het goede.
Ik las al een paar columnbundels van Sylvia Witteman. Deze spant de kroon. Deze bundel speelt zich af in een periode dat ze in Amerika woonde, omdat haar echtgenoot daar correspondent was. Dat contrast is geestig.
Leuke bundel met verhalen. Deels uit Den Haag en deels uit Amerika. Kinderen zijn ergens tussen 4 en 10. Vertrouwde vrolijke, kritische observaties waarbij ze zichzelf, huisgenoot P en ook de kinderen niet spaart. Vaak zeer herkenbaar. Titel slaat op ervaringen in Amerika. Waar ze zich regelmatig verbaasde over zaken die ze tegenkwam (bv kleding, formaat drinkbekers, verjaardagsfeestjes, Haloweenkleding voor ouders enz enz.) en dan telkens toevoegt: ‘ik verzin dit niet’ .
Helaas maar de helft ofzo over Amerika en verder wat herhalingen. Ook de lengte van dit luisterboek was me iets te veel. Ik ga natuurlijk wel gewoon door met de andere boeken van Witteman.
I'm in the middle of this and enjoying it, having a bit of trouble with the erg vlotte stream of consciousness progression. Slow down baby. I don't blame her, the kids are still young. I didn't live in Bethesda, that was for hupple-de-pupps and foreigners with a lotta money, Hyattsville and downtown DC in bad neighborhoods was more my speed. I was born and raised in the area. My friend Karen who sent the book to me in the States wants to know if it is really like this nowadays in the States--Yes and No. Halloween in Medford, Oregon, is not quite so frightening, but we have a burgeoning meth and crack community that replaces it. I have some affinity with Sylvia--I like to crack wise and love to eat and cook, so what's not to like? Enjoying the fruitschaal concept, sort of like the library of forgotten books.
Tegenwoordig schrift Sylvia Witteman over alles te veel en te snel. Ze heeft een bepaalde toon van: ik ben die ik ben en ik doe wat ik doe en ik ben lekker normaal en toch bijzonder. Maar, eerlijk is eerlijk, in deze columns over leven in Amerika laat ze leuke en malle kanten van dat leven in een keurige buitenwijk zien. Ik heb me geamuseerd.
En una serie de artículos publicados en la prensa cada semana, la autora describe en tono humorístico las diferencias entre Holanda y su país de residencia: los Estados Unidos. Aventuras de una familia con tres hijos en un suburbio de Washington D.C. Con vida de expatriados.