Δεν ξέρω γιατί ο Μάκνο δεν αγαπήθηκε και έχει τόσο κακή βαθμολογία. Πρόκειται για ένα υπέροχο έργο.
Ο Μάκνο είναι ένας τριαντάχρονος πρώην ροκ σταρ, ηθοποιός, στη συνέχεια παρουσιαστής μιας πολιτικής εκπομπής, και όταν τον γνωρίζουμε είναι δικτάτορας και κυβερνάει μια χώρα διαλυμένη από τη διαφορά, η οποία δείχνει να τον λατρεύει. Δεν έχει καμία σχέση με έναν τυπικό δικτάτορα. Βρέθηκε στην εξουσία με τις αγνότερες προθέσεις, και δεν ξέρουμε λεπτομέρειες σχετικά με αυτό. Πρόκειται για έναν αξιολάτρευτο, πολύ καλλιεργημένο και μορφωμένο άνθρωπο, δεινό ρήτορα και εκ γενετής ηγέτη. Τον γνωρίζουμε όμως και σε προσωπικό επίπεδο, όπου αποδεικνύεται ένα άτομο αυτοκαταστροφικό, νάρκισσος και ανασφαλής, διαρκώς ανήσυχος και ανικανοποίητος. Η επιπολαιότητα, αλλά κυρίως η ανυπομονησία και η ειλικρίνειά του, που καθιστούν τους πολιτικούς ελιγμούς και την εφαρμογή πολιτικής στρατηγικής αδύνατα, τον φέρνουν σε τέλμα. Παρακολουθούμε την πτώση του που ίσως να είναι παράλληλα και λύτρωσή του.
Ο συγγραφέας τα αφηγείται όλα αυτά σε ένα άψογο τέμπο, κυρίως με δράση και διαλόγους, όπου τίποτα από όλα αυτά περί πολιτικής δεν καθίσταται βαρετό. Είναι μάστορας στο να μεταφέρει την ατμόσφαιρα και δεν είναι τυχαίο που έχει συνεργαστεί με τον Φελινι ως βοηθος σκηνοθετη. Οι ερωτικές του σκηνές είναι πολύ καλοφτιαγμένες, οι χαρακτήρες ζωντανοί και ξεχωριστοί.