De blanke gave

by Ellen Deckwitz

In 'De blanke gave' word je ondergedompeld in een wereld waar het water oprukt, moeders hun kinderen op het droge slepen en geliefden verdwijnen. De IKEA loopt onder en de A2 verandert in een heel kalm, groot ‘op de tekentafel rust een atlas/ alvast atlantisblauw gekrast.’
Want wat kun je met een land waarin de krant niet meer is ‘dan een sudoku met wat foto’s eromheen’, en er achter iedere voordeur geheimen schuilgaan? Dat vraagt om antwoorden. Want ‘de doden groeien met je mee. We noemen het pas afgesloten/ als we er niet meer bij kunnen’. Een bundel vol heldere taal, ontroerende beelden en krachtige gedichten.

Genres: Poetry

52 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2015

About the author

Holds an MA in literary and cultural sciences. She has performed at Dutch festivals like Lowlands, the Nacht van de Poëzie, Poetry International, but also in Birmingham, Paris and Berlin.
She was the Dutch Slam Poetry Champion in 2009, is a member of the rock.poetry formation Asphalt Fairies, and during the European Championship of Football in 2012, she was on national Dutch radio as a football expert.
Her poems have been translated and published in English, German, French and Spanish.

Reviews

[Alicia]

Geen rating, want om eerlijk te zijn: ik snap er vrijwel niets van.

[Demi van Doorn · Rating 4 out of 5]

‘De vader zegt dat
de duivel hoeven draagt, en de wagen wiegt.’

‘Ik heb voor je gedanst
tot ik je ervan overtuigde
dat ik ongewapend was
en jij onbeschadigd.

…

Je zou vragen waarom blijf je voor me
dansen. Waarom blijf je toch dochter.

En dan zou ik zeggen dat ik het
godverdomme volhield.’

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Ik droomde van een visje. Een jongetje of een meisje, / maakte niet uit. /Zolang het ademde. /Het zou een prachtig staartje krijgen./ Uit visje
Review : In de bundel De blanke gave is een surreële wereld waarin het water oprukt, moeders hun kinderen op het droge slepen en geliefden verdwijnen, de essentie. De IKEA loopt onder en de A2 verandert in een heel kalm, groot kanaal. Daar komt dan in onze tijd de opwarmende aarde bij, plekken waar niets meer vloeit, de zee bruin is en de blauwe lucht verbannen. Ooit was het anders. Het land was een gondel voor de "drogen", 't water "hield je voor de sier" en moeders beklommen iedere zondagmorgen de rotsen "met kinderen met duct tape op hun ruggen geplakt".



Hoewel de gedichten een vrij apocalyptisch beeld van een ondergang schetsen, is ook genoeg ruimte voor sprookjesachtige en speelse momenten en ook concrete herinneringen die vaak geestig of diepgravend zijn. Toch blijkt het anekdotische zeker in de eerste afdelingen van de De blanke gave verder naar voren geschoven, en het talige naar achteren. De blanke gave is een bundel vol heldere taal, ontroerende beelden en krachtige gedichten, die zich niet makkelijk laten samen vatten. Dat hoeft ook niet want de gedichten staan op zichzelf en hebben genoeg te melden.



Ellen Deckwitz debuteerde in 2011 met De steen vreest mij en een jaar later verscheen Hoi feest. Beide gedichtenbundels waren eigenzinnig, technisch sterk en esthetisch fraai. Hoi feest lag in het verlengde van het debuut, maar De blanke gave verschilt sterk van het eerdere werk, terwijl de gedichten toch wel duidelijk Deckwitz-gedichten blijven. 

[Gijs Limonard · Rating 3 out of 5]

Prima collectie gedichten, technisch sterk waarbij her en der er de onderliggende gekunsteldheid doorschemert; echt sprankelen en vonken doen ze niet. Opvallend bovenmatig gebruik van zogenaamde halfrijm; dit werkt prettig en leest lekker weg.

[Gijs Grob · Rating 2 out of 5]

Bundel met nogal ongrijpbare gedichten. Ik proef vader-dochterrelaties, problemen met het krijgen van kinderen en - nogal uit de toon - klimaatverandering. Deckwitz schrijft mooie zinnen, maar als geheel stellen haar gedichten in deze bundel veelal teleur.

[Eline · Rating 4 out of 5]

Ik lees haar werk graag.

[Gladys · Rating 3 out of 5]

ze hoorden het huilen van de man, om te mogen huizen in hun hoofden en buiken.

[de vangsten · Rating 3 out of 5]

Tussen 3 en 4 sterren, maar dat maakt het niet minder waardevol. De kraamkamer van de oudere Ellen Deckwitz zeg maar.

[Ekmef · Rating 5 out of 5]

Prachtig! Ik las het in 1 adem uit! Zulke mooie zinnen. De mooiste zin is eigenlijk eentje die ik niet begrijp, over een mannetje dat bootjes vouwt van blauwe enveloppen. Ik zag hele visioenen over belastingadviseurs maar volgens mij ging het gedicht daar niet over. Toch een mooi beeld :).

[Niki Vervaeke · Rating 3 out of 5]

In het kader van de Poëzieweek nam ik dit mee uit de bib. Ik lees occasioneel wel eens wat poëzie maar bundels neem ik niet snel ter hand. Dat het uit 5 delen bestaat, kreeg ik langzaam aan door. Je leest dit ook best in stukjes en traag en opnieuw. Sommige gedichten vond ik heel mooi (Visje, Lek in de metalen regenjas, verhoudingen) maar het duurde een tijd voor ik het doorhad en ik moest zelfs, omdat ik twijfelde, recensies lezen. Ja het gaat over water of waterrampen, over een gezin of gezinnen, over dromen en willen en over langzaam ten onder gaan. Maar dan zo dat je, als je het openslaat en dat weet, de beelden snapt, de samenhang kan vatten.
Ik ga meer poëzie moeten lezen, denk ik. dit was alvast een begin.

http://www.literairnederland.nl/de-bl...

[Bert · Rating 3 out of 5]

***(*) De zee is nooit veraf. Toch hoor je haar maar zelden. Misschien is dit verlangen naar zee wat deze bundel zo boeiend maakt.

De taal ebt net iets te vaak weg. Maar daardoor borrelen dan weer mooie ideeën bloot.