Bello bello bello Lo sento così vicino mio fratello in cristo Girolamo detto Teofilo aka Merlin Cocai ❤️ Odia un botto gli sbirri, i gestori di bar e ristoranti, chi gli rompe i coglioni, (forse un po' troppo le donne),... Il lessico è veramente magnifico, spumeggiante, imprevedibile e terribilmente vivo. Il commento di Mario Chiesa è veramente misero, sarebbe stato interessante avere una vera edizione critica, soprattutto perché le parole derivate dal dialetto mantovano non le sa proprio. La storia non va male, i primi 10 libri mi sono sembrati molto superiori per trama e lingua rispetto agli altri (e anche senza saperlo si nota che l'ultima variante d'autore si interrompe all'ottavo); a volte sfocia in descrizioni tipo Marino tra i libri 10-20 e non è piacevole per noi contemporanei. Mi è piaciuto che la narrazione finisca senza effettivamente concludersi perché è veramente interessante e coerente rispetto alla poetica autoriale. Molto contento di averlo riscoperto, opera piena di perle😁😁😁
VI 115-121 — Potta meae matris, quam granda est ista facenda! Doh, Tognazze, precor, me lassa videre pochettum. Tam bellas tezas, tam bellos ipse casottos non vidi, postquam me matris panza cagavit. O quantum foenum stopiamque fenilibus istis gens logare potest pro grassas pascere vaccas! Quare plus tostum non me, Tognazze, menasti? —
---
XII 171-209 Cingar montonem comprum, praesente brigata, post modicum spatium per binas zaffat orecchias, buttat et in pelagum sospingens navis ab orlo. Res mira et fors fors ad credere dura brigatis: illico grex totus certatim saltat ab alto navigio in moiam, pecorella nec una remansit, quae non sbalzaret, quae non tommaret in undas. Totum lanigeris completur piscibus aequor, atque aliud pascunt agni quam gramen et herbas. Se sforzant illas revocando tenere Tesini, verum nil faciunt, indarnum quisque laborat, namque omnes pariter sgombrarunt denique navem. Tempore diluvi, super alta cacumina pisces lustrabant sylvas, perque ulmos perque pioppas errabant laeti, mirantes prata, fiores. Grex modo lanosus sub gurgite pascolat algas, contra suamque voiam mangiat, bibit atque negatur. Neptunus magnum quistavit alhora botinum, qui maraveiabat pegoras descendere tantas, de quibus et nymphis cortisque baronibus unam donavit coenam: mangiarunt omnia plenis ventribus affattum, gattisque dolentibus ossa, ossa polita nimis sub mensis esse gitata. Baldus de risu crepat schioppatque Lonardus atque alii rumpunt strepitosis pectora grignis. Cingar nil ridet, sed fingit habere dolorem, esseque disgratiam simulat quod aposta cadutum est. Praecipiti tutavia gregi succurrere fingit, at magis in pelagum tam dextriter urtat, ut ipsas esse suas giures pegoras, ita providus atque tam taccagnus usat bellos infingere garbos. Sed quia quaeque cadens nullo pecorella ritegno cantabat proprium miserando carmine «be be», hinc vicinam urbem nostri de nomine Bebbas dixerunt patres: Bebbas antiqua brigata, bebbensesque oras, populos et castra vocavit. Hi quondam veteres bello domuere Popozzas subque suo gentem Malgarae iure tenebant.
---
X 78-83 Respondet: — Sic sic miseros disgratia trattat. Sum desperatus, nec me cagasanguis amazzat. Namque fui quondam riccus, modo pauper ad ussos vix retrovo panem, vix vinum vixque menestram; desgratiaeque meae fuit unica causa ribaldus Cingar, cui possit cancar mangiare coradam!
L'ho dovuto leggere per un esame universitario, ma devo dire che è stato piuttosto divertente, seppur assurdo. Un grande classico che purtroppo non è conosciuto abbastanza!