What do you think?
Rate this book
The Poems of François Villon
This bilingual edition of the 15th-century poet's work incorporates recent scholarship.
270 pages, Paperback
First published January 1, 1459
47 people are currently reading
2178 people want to read
About the author
François Villon
475 books142 followersFrançois Villon (in modern French, pronounced [fʁɑ̃swa vijɔ̃]; in fifteenth-century French, [frɑnswɛ viˈlɔn]) (c. 1431 – after 5 January 1463) was a French poet, thief, and vagabond. He is perhaps best known for his Testaments and his Ballade des Pendus, written while in prison. The question "Mais où sont les neiges d'antan?", taken from the "Ballade des dames du temps jadis" and translated by Dante Gabriel Rossetti as "Where are the snows of yesteryear?", is one of the most famous lines of translated secular poetry in the English-speaking world.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 94 reviews
June 15, 2025
But... WHERE are the Snows of Yesteryear?!
Villon, Testament
This was a great read. It was written in the twilight of the Age of Chivalry, but Villon was anything but chivalrous!
No - for he was a most ignoble, indigent rapscallion...
So, at least, my "cute" little French teacher told me, in the languid but inauspicious summer of 1970. I was taking a French course-for-credit at Carleton U., and that sly appellation came from the beefy guy sitting next to me, a cop on bilingual brush-up.
But the young snob I was back then I took the young female prof at her word. And I respected her expertise. So the next day I checked this one out at the Uni Library, where I worked days cataloguing books.
The job was a lark of a gimme from my librarian Mom, through her best bud Millie, a broad-minded and brogue-talking Glaswegian.
Millie's only son had been my hockey-playing mate, Ricky, back when Ricky and my bro and I made up a hockey team of three on our gravel - and at the time snowy - street.
The poor guy among us who got the short straw as goalie would have to square off against slapsticked gravel showers along with the slush and our dangerous tennis ball.
Naturally, no one wanted to play in the net...
But now, it was ten years later - a summer evening before my French class. And I devoured The (short) Testament in one hour.
Where are the Snows of yesterday, Villon plaintively insisted? Where do our memories go?
Where was Ricky? Where was the hockey we loved? I was now a budding scholar, I thought in my green wisdom.
But those dreams would fly too - too soon - for do you remember I said that that summer was inauspicious?
In a coupla months, back at my alma mater, I would crack.
Another young psychiatric patient.
Soon the words Villon sang to me would seem like:
"And WHERE are not only all the Snows - but all the Joys that accompanied them, once upon a time?"
Kids, youth fades fast.
Take advantage of it NOW, " never trusting in all your golden tomorrows."
Villon, Testament
This was a great read. It was written in the twilight of the Age of Chivalry, but Villon was anything but chivalrous!
No - for he was a most ignoble, indigent rapscallion...
So, at least, my "cute" little French teacher told me, in the languid but inauspicious summer of 1970. I was taking a French course-for-credit at Carleton U., and that sly appellation came from the beefy guy sitting next to me, a cop on bilingual brush-up.
But the young snob I was back then I took the young female prof at her word. And I respected her expertise. So the next day I checked this one out at the Uni Library, where I worked days cataloguing books.
The job was a lark of a gimme from my librarian Mom, through her best bud Millie, a broad-minded and brogue-talking Glaswegian.
Millie's only son had been my hockey-playing mate, Ricky, back when Ricky and my bro and I made up a hockey team of three on our gravel - and at the time snowy - street.
The poor guy among us who got the short straw as goalie would have to square off against slapsticked gravel showers along with the slush and our dangerous tennis ball.
Naturally, no one wanted to play in the net...
But now, it was ten years later - a summer evening before my French class. And I devoured The (short) Testament in one hour.
Where are the Snows of yesterday, Villon plaintively insisted? Where do our memories go?
Where was Ricky? Where was the hockey we loved? I was now a budding scholar, I thought in my green wisdom.
But those dreams would fly too - too soon - for do you remember I said that that summer was inauspicious?
In a coupla months, back at my alma mater, I would crack.
Another young psychiatric patient.
Soon the words Villon sang to me would seem like:
"And WHERE are not only all the Snows - but all the Joys that accompanied them, once upon a time?"
Kids, youth fades fast.
Take advantage of it NOW, " never trusting in all your golden tomorrows."
November 19, 2013
Can't believe I haven't rated this one yet... Villon is Rimbaud and Baudelaire and Poe and Genet a half-millennium before those beloved brethren in sin. Villon is the bloodied words of God writ on the Satanic chasuble. Villon is the banished poet-murderer-thief haunting the interstices of a dead-lily hued Middle Ages. Villon is original sin. Villon wrote "Mais où sont les neiges d'antan?", one of the most famous lines of poetry ever penned. Villon is the snows of yesteryear- Villon is the shadow of existence- François des Loges, François de Montcorbier, Michel Mouton, fleeing Paris with gold stolen from the broken chapel, Villon's guilty tears stained the parchment with eternal bitter blood-testaments. Villon wanders the darkest regions of the vanished dream of the 15th century, finds his way into Rabelais, and vaults over into the land of death without a sound, a true ghost, only existing forever between the lines scrawled on time-harried pages, decayed and disbursed to become the fertile undersoil of all succeeding French literature.
June 2, 2013
translation by Galway Kinnell
There's a game I've always loved to play when looking at portraits: imagining people in other costumes and other eras. The aristocratic lady who in all her Watteau finery looks as if she'd be happiest manning a stall at the church bring-and-buy sale in a nice sensible jumper. Or how about a Roman toga instead of a suit for him? The gormless looking young noble who would suit casting as a mailroom boy; peasants with an air of confidence and leadership who look like they should be in charge and probably would be now.
Reading François Villon, then, is a real version of Portrait of the Bedsit Poet as a Fifteenth Century Man.
From 'The Legacy':
Near Christmas, the dead time
When wolves live on the wind
And men stick to their houses
Against the frost, close by the blaze
A desire came to me to break out
Of the prison of great love
That was breaking my heart...
[several pages later]
As soon as my mind was at rest
And my understanding had cleared
I tried to finish my task
But my ink was frozen
And I saw my candle had blown out
I couldn't have found any fire
So I fell asleep all muffled up
Unable to give it another ending
…
He has neither tent nor pavilion
That hasn't been left to a friend
All he has now is a bit of change
Which will soon be gone
I liked it from the first bits I read on Google Books, and - having previously contemplated reading Villon a few weeks ago on hearing he was the first of Verlaine's poètes maudits - I read all I could on there one day, after other things nudged me in this direction: posts about Osamu Dazai and then Rabelais. And then I ordered this edition. I've looked at several translations; this and Anthony Bonner's are my favourites, then David Georgi, and then Peter Dale's (the last I really didn't like; some of the rhymes made me cringe).
Villon's two major works are 'The Legacy' (1456) and 'The Testament' (1461) which use a popular late medieval verse form of making a satirical will. (A while ago there was an issue of McSweeney's in which modern poets wrote in archaic forms; I don't think this was among them but I would rather like to see a contemporary one done - though it obviously has far less traction in a century and hemisphere when the vast majority of people are healthy and long-lived than it did in the wake of the Black Death and the Hundred Years' War.) The poems do lose out a bit by having references to people Villon knew, records of whom have not survived in all cases, but the mocking tone still becomes evident from what is known and there is a real sense of wit and personality here. I think it probably does help to already know some medieval history, however. (And if you do, the sense of an artist projecting their own identity is absolutely stunning and quite unlike anything else before Montaigne.) The maturing of voice in the five years between these two long poems is incredibly striking: 'The Legacy' is simply by a clever, angry young man; 'The Testament' is far more wide-ranging and one feels the weight of the world on his shoulders. Sadly among the reasons for this were experiences of being imprisoned and tortured (for common crimes such as robbery rather than any elevated political or religious dissent). 'The Testament' is still in a way the same witty personality but with greater complexity and seriousness of thought, and blackly bitter where once he was more playful. Though in one section there is an imaginative, vituperative disgustingness which made me a little queasy and reminded me of some of Will Self's fiction. To a reader who was not an aficionado of late medieval European history, I think it's possible this long poem may pall at times; in the verses full of names - which I did not want to interrupt to constantly check notes - and some others, what kept it going for me was the atmosphere of time and place.
His shorter poems include a few semi-devotional verses probably written for patrons, but in most of the short works a grumpy, yet puckish insolence is still present. The final poems here are about execution and torture and give an insight I'd never seen before into how at least one medieval criminal viewed these. They are also very moving - though because of the distance in time I did not find them so upsetting as modern accounts.
I must say that older foreign texts, by dint of a good choice of translations, are are more accessible than native ones. I don't (though I'd like to be able to truthfully say I still did) sit down and casually read a bit of Chaucer or Langland for an hour when I really should be doing something else. But neither could I stoop to reading modernised versions. It's easy to get out of practice with stuff like Middle English and even when I was a student it required a lot of focus. This, by contrast, was very enjoyable to read.
Two other poems from this translation are here
There's a game I've always loved to play when looking at portraits: imagining people in other costumes and other eras. The aristocratic lady who in all her Watteau finery looks as if she'd be happiest manning a stall at the church bring-and-buy sale in a nice sensible jumper. Or how about a Roman toga instead of a suit for him? The gormless looking young noble who would suit casting as a mailroom boy; peasants with an air of confidence and leadership who look like they should be in charge and probably would be now.
Reading François Villon, then, is a real version of Portrait of the Bedsit Poet as a Fifteenth Century Man.
From 'The Legacy':
Near Christmas, the dead time
When wolves live on the wind
And men stick to their houses
Against the frost, close by the blaze
A desire came to me to break out
Of the prison of great love
That was breaking my heart...
[several pages later]
As soon as my mind was at rest
And my understanding had cleared
I tried to finish my task
But my ink was frozen
And I saw my candle had blown out
I couldn't have found any fire
So I fell asleep all muffled up
Unable to give it another ending
…
He has neither tent nor pavilion
That hasn't been left to a friend
All he has now is a bit of change
Which will soon be gone
I liked it from the first bits I read on Google Books, and - having previously contemplated reading Villon a few weeks ago on hearing he was the first of Verlaine's poètes maudits - I read all I could on there one day, after other things nudged me in this direction: posts about Osamu Dazai and then Rabelais. And then I ordered this edition. I've looked at several translations; this and Anthony Bonner's are my favourites, then David Georgi, and then Peter Dale's (the last I really didn't like; some of the rhymes made me cringe).
Villon's two major works are 'The Legacy' (1456) and 'The Testament' (1461) which use a popular late medieval verse form of making a satirical will. (A while ago there was an issue of McSweeney's in which modern poets wrote in archaic forms; I don't think this was among them but I would rather like to see a contemporary one done - though it obviously has far less traction in a century and hemisphere when the vast majority of people are healthy and long-lived than it did in the wake of the Black Death and the Hundred Years' War.) The poems do lose out a bit by having references to people Villon knew, records of whom have not survived in all cases, but the mocking tone still becomes evident from what is known and there is a real sense of wit and personality here. I think it probably does help to already know some medieval history, however. (And if you do, the sense of an artist projecting their own identity is absolutely stunning and quite unlike anything else before Montaigne.) The maturing of voice in the five years between these two long poems is incredibly striking: 'The Legacy' is simply by a clever, angry young man; 'The Testament' is far more wide-ranging and one feels the weight of the world on his shoulders. Sadly among the reasons for this were experiences of being imprisoned and tortured (for common crimes such as robbery rather than any elevated political or religious dissent). 'The Testament' is still in a way the same witty personality but with greater complexity and seriousness of thought, and blackly bitter where once he was more playful. Though in one section there is an imaginative, vituperative disgustingness which made me a little queasy and reminded me of some of Will Self's fiction. To a reader who was not an aficionado of late medieval European history, I think it's possible this long poem may pall at times; in the verses full of names - which I did not want to interrupt to constantly check notes - and some others, what kept it going for me was the atmosphere of time and place.
His shorter poems include a few semi-devotional verses probably written for patrons, but in most of the short works a grumpy, yet puckish insolence is still present. The final poems here are about execution and torture and give an insight I'd never seen before into how at least one medieval criminal viewed these. They are also very moving - though because of the distance in time I did not find them so upsetting as modern accounts.
I must say that older foreign texts, by dint of a good choice of translations, are are more accessible than native ones. I don't (though I'd like to be able to truthfully say I still did) sit down and casually read a bit of Chaucer or Langland for an hour when I really should be doing something else. But neither could I stoop to reading modernised versions. It's easy to get out of practice with stuff like Middle English and even when I was a student it required a lot of focus. This, by contrast, was very enjoyable to read.
Two other poems from this translation are here
September 25, 2022
"Si un día yo tuve para mi piadosos
esos dulces ojos, esos bellos gestos,
de un sabor que a mi me fue tan amargo,
y que me calaban por entero el pecho,
después se mostraron esquivos conmigo,
no hallándolos nunca cuando los buscaba."
Esta buena edición de Cátedra colecta la poesía de Villon empezando por el poemario "Legado" (Lais en francés antiguo), que en realidad es un antecedente a lo que vendría ser su más famosa "Testamentos" que ya reseñé. Se dice que esta última fue hecha a raíz del éxito de "Legado". Comparte pues, características muy similares. Ambos pretenden ser una serie de encargos o recomendaciones a las personas que conoció Villon. En "Legado" están muchos de los personajes que luego aparecerán en "Testamentos". Autoridades sobre todo eclesiásticas, políticas y judiciales. Son injuriadas de manera directa y además obscena. Burlándose de lo cornudos que son o insinuándoles los favores sexuales que buscan.
Luego viene los "Testamentos" que ya reseñé y es parte muy importante de su obra para acabar en "Poesía diversa" que reúne una serie de poemas de variada composición. Sus primeros trabajos pretenden ser algo moralizantes hablando del mal camino que no deben tomar los hombres (que al final él mismo lo toma); también destaca uno escrito a una princesa (María de Orleans), algunas baladas amorosas, un poco más parecidas a la moda del amor cortés de su tiempo, aunque son la minoría. Y luego está la famosa "Balada de los ahorcados" que según muchos es uno de los mejores poemas de su época. Siendo bastante corto nos habla un poco de la visión del propio Villon colgado por sus crímenes (cosa que hizo muy a menudo ya que recibió numerosas condenas) y su petición que los hombres recen por él en vez de condenarlo. La imagen tanática de sus huesos y carne pudriéndose es conmovedora hasta cierto punto. También me llamó una "Respuesta de la Fortuna" al propio autor quien suele quejarse en sus poemas de la injusticia y la pobreza. Y como ésta envilece al hombre al punto de no dejarlo amar.
En cuanto a la edición de Cátedra me gustó la introducción por supuesto y la comparación que se hacía con la poesía castellana medieval entre los cuales está el Arcipreste de Hita quien comparte características similares en algunos de sus poemas.
"Fortuna fui llamada por sabios desde antiguo,
a quien tú, François, llamas y gritas asesina,
tú, que eres un don nadie, sin importancia alguna.
A mejores que tú los mato en los yesares
mandándoles pobreza y trabajos muy duros.
¿Por vivir pobremente debes de mí quejarte?
Pues tú no eres el último, no debo complacerte.
Pon atención y mira la historia de mis hechos,
marcada por la muerte de tantos hombres nobles,
con respecto a los cuales apenas eres nada.
Modérate, François, y por ti a tus quejas.
Te aconsejo, Villon, que aceptes lo que venga!"
esos dulces ojos, esos bellos gestos,
de un sabor que a mi me fue tan amargo,
y que me calaban por entero el pecho,
después se mostraron esquivos conmigo,
no hallándolos nunca cuando los buscaba."
Esta buena edición de Cátedra colecta la poesía de Villon empezando por el poemario "Legado" (Lais en francés antiguo), que en realidad es un antecedente a lo que vendría ser su más famosa "Testamentos" que ya reseñé. Se dice que esta última fue hecha a raíz del éxito de "Legado". Comparte pues, características muy similares. Ambos pretenden ser una serie de encargos o recomendaciones a las personas que conoció Villon. En "Legado" están muchos de los personajes que luego aparecerán en "Testamentos". Autoridades sobre todo eclesiásticas, políticas y judiciales. Son injuriadas de manera directa y además obscena. Burlándose de lo cornudos que son o insinuándoles los favores sexuales que buscan.
Luego viene los "Testamentos" que ya reseñé y es parte muy importante de su obra para acabar en "Poesía diversa" que reúne una serie de poemas de variada composición. Sus primeros trabajos pretenden ser algo moralizantes hablando del mal camino que no deben tomar los hombres (que al final él mismo lo toma); también destaca uno escrito a una princesa (María de Orleans), algunas baladas amorosas, un poco más parecidas a la moda del amor cortés de su tiempo, aunque son la minoría. Y luego está la famosa "Balada de los ahorcados" que según muchos es uno de los mejores poemas de su época. Siendo bastante corto nos habla un poco de la visión del propio Villon colgado por sus crímenes (cosa que hizo muy a menudo ya que recibió numerosas condenas) y su petición que los hombres recen por él en vez de condenarlo. La imagen tanática de sus huesos y carne pudriéndose es conmovedora hasta cierto punto. También me llamó una "Respuesta de la Fortuna" al propio autor quien suele quejarse en sus poemas de la injusticia y la pobreza. Y como ésta envilece al hombre al punto de no dejarlo amar.
En cuanto a la edición de Cátedra me gustó la introducción por supuesto y la comparación que se hacía con la poesía castellana medieval entre los cuales está el Arcipreste de Hita quien comparte características similares en algunos de sus poemas.
"Fortuna fui llamada por sabios desde antiguo,
a quien tú, François, llamas y gritas asesina,
tú, que eres un don nadie, sin importancia alguna.
A mejores que tú los mato en los yesares
mandándoles pobreza y trabajos muy duros.
¿Por vivir pobremente debes de mí quejarte?
Pues tú no eres el último, no debo complacerte.
Pon atención y mira la historia de mis hechos,
marcada por la muerte de tantos hombres nobles,
con respecto a los cuales apenas eres nada.
Modérate, François, y por ti a tus quejas.
Te aconsejo, Villon, que aceptes lo que venga!"
June 8, 2025
https://youtu.be/RKNKjGjGNLM?si=PNUgw...
Villon peered into the bars, taverns, gutters, and prisons to give us his best lyrics. There is an authentic dread to some of his poems, prefiguring Baudelaire, Rimbaud, and so many poets from the modern era.
Villon peered into the bars, taverns, gutters, and prisons to give us his best lyrics. There is an authentic dread to some of his poems, prefiguring Baudelaire, Rimbaud, and so many poets from the modern era.
January 27, 2021
Fantastic! A fifteenth century French rogue and the poems are as fresh as the day they were written. This book has a permanent place on my shelf.
January 31, 2022
Αν πέσει ποτέ στα χέρια σας η κλασική μετάφραση του Σπύρου Σκιαδαρέση, με τα ωραία λαικά ελληνικά, θα έχετε την τύχη να απολαύσετε έναν κορυφαίο των αιώνων ποιητή, τον πρώτο καταραμένο, τον πρώιμο εκφραστή της ατομικής ποίησης (την εποχή που γεννιώταν κι ο Καπιταλισμός), τον τεράστιο γάλλο Φρανσουά Βιγιόν.
Ίσως τότε αφεθείτε να κλάψετε με αυτόν τον ληστή, αλήτη, εγκληματία, καταδικασμένο πόσες φορές σε εκτέλεση, άτυχο στον έρωτα και άσχημο, νεαρό φοιτητή Φρανσουά. Και το κλάμα είναι εύκολο (παραδόξως για ποίηση) όταν βλέπεις πως, σχεδόν 6 αιώνες μετά την εποχή του μεσαιωνικού αυτού τυχοδιώκτη, τα ποιήματα του είναι σαν να γράφτηκαν σήμερα ή σαν να περιμένουν μελλοντικές γενιές για να τα στιχουργήσουν. Γιατι τι άλλο από ακραία συγκινητικό είναι το ποίημα "Οι καημοί της όμορφης αρματοπουλήτρας"?
"Α, κόσμο τότες που έδιωξα, σωρό,
Για την αγάπη κάποιου κατεργάρη
Μορφωνιού -'αμυαλο ήμουν θηλυκό-
Που, αν τα ψευτόχαιδά μου άλλοι είχαν πάρει,
Του ερώτου μου αυτός τρύγησε τη χάρη.
Τον αγάπαα, τ' ορκίζομαι, τρελά!
Μ' αυτός να με χτυπάει το 'χε καμάρι
Και να μου τρώει τα όσα έβγαζα λεφτά."
Στο συγκλονιστικό αυτό ποίημα, πιο σύγχρονο από τα σύγχρονα, ο Βιγιον στον Μεσαίωνα κατάφερε όχι μόνο να πει την αληθινή ιστορία μιας γριάς αρματοπουλήτρας (τότε οι γυναίκες που εργάζονταν -χασάπισες, τσαγκαροπούλες, χασαποπούλες, κτλ- οι γυναίκες της εργατικής τάξης, δηλαδή, πούλαγαν και το κορμί τους), κακοποιημένης από τον άντρα της, ιερόδουλης και εργάτριας, που θρηνεί τα γηρατειά της, αλλά ώθησε τον Βιγιόν να πετύχει το μεγαλειώδες και απίθανο, να πετάξει δηλαδή εντελώς τον εαυτό του απέξω απ' την αφήγηση, να αφήσει εκείνη να πει την ιστορία της και να την συναισθανθεί με υπερσπάνιο τρόπο, ως αδικημένος και κατεστραμμένος από τη ζωή, με τρόπο που ούτε σύγχρονοι μας τον 21ο αιώνα δεν μπορούν. Και το ποίημα σου ζεσταίνει το μάγουλο.
Αλλά μόνο αυτό?
"Σ' εμέ τον πόρνο αρέσει η πόρνη. Οι δυο μαζί
Άξια ταιριάζουμε, σαν κώλος με βρακί",
λέει στην"Μπαλάντα της Χοντρο-Μαργκό", μιας από τις ελάχιστες γυναίκες που τον αγάπησαν, μιας σεξεργάτριας, της οποίας υπήρξε, για ένα διάστημα, ο προστάτης. Μα φανταστείτε έναν άντρα να κατατάσει τον εαυτό του όμοια με μια γυναίκα "κατωτάτου υποστάθμης". Στον Μεσαίωνα, την εποχή της παρακμής, της απόλυτης κυριαρχίας της Εκκλησίας και με αυτό, της υποκρισίας, των τεράστιων οργίων, της απόλυτης παράνοιας και τελικά του ατελείωτου γλεντιού και καρναβαλιού ήταν πιθανό, αλλά μόνο απο μια μεγαλοφυία. Γιατι, όπως θα αναδείκνυε και ο μαρξιστής Μιχαήλ Μπαχτίν στη μελέτη του για τον εξίσου Μεσαιωνικό Γαργαντούα, η πιο πηγαία μορφή λαικής τέχνης έχει ένα ακόρεστο καρναβαλικό στοιχείο. Και ο πάμφτωχος, ο γεννημένος στην απόλυτη ένδεια, Βιγιόν, εκφράζει ακριβώς αυτό, την λαική διάνοια, το μεγαλείο του χιούμορ, του αυτοσαρκασμού και του κυνισμού των κατώτερων τάξεων. Αυτό είναι ένας τεράστιος κοινωνιολογικός, ιστορικός και, φυσικά, καλλιτεχνικός θησαυρός, ένα πολύτιμο τιμαλφές των ανθρώπινων αιώνων. Η "Χοντρο-Μαργκό" του έμεινε στους αιώνες με έναν απερίγραπτα τρυφερό τρόπο, σε μια μοναδικά ανθρώπινη μπαλάντα, πιο σύγχρονη και πρόστυχη και σέξι από σημερινές.
Μαζί με τα απίστευτα ποιήματα ο μετφράστης δίνει πλούσιες και αναθεματισμένα ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ζωή στον Μεσαίωνα, για την κινηματογραφική ζωή του ίδιου του Βιγιόν. Πολλές φορές ο αναγνώστης θα γελάσει, σκεφτόμενος, ας πούμε, πως ο Βιγιόν είναι ο αιώνιος φοιτητής- εγκληματίας, πως στην εποχή του υπήρχε τεράστια σύγκρουση φοιτητών και αστυνομίας, πολλές φορές αιματηρή. Σαν σπούδαζες τότε λογιώσουνα κληρικός εκ προοιμίου και -ω του θαύματος- οι ίδιοι οι παπάδες ήταν οι πιο οργιαστικοί, οι πιο φαύλοι τύποι της εποχής. Πως να μην γίνει εηκληματίας κι ο Βιγιόν όταν έβλεπε τους μεγαλύτερους κλέφτες στη Δικαιοσύνη, πως όταν οι μεγαλύτεροι προδότες του έθνους ήταν οι ίδιοι οι φεουδάρχες ευγενείς που πουλούσαν συχνάκις τη Γαλλία στους Άγγλους, αλλά έπαιρναν συγχώρεση από τον Βασιλιά; Και ο Βιγιόν ένιωθε πιο καλά, ίσως, γνωρίζοντας πόσο πιο μεγάλα καθίκια από εκείνον υπήρχαν στην εξουσία και τους έκανε ένα τεράστιο δώρο: τους έκανε αιώνιος χλευάζοντας τους, με μια καυστική και ανελέητη σάτυρα που είναι μάθημα για κάθε έναν απο εμάς σήμερα για το πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάσης φύσεως αφεντικά, να αναγνωρίσουμε την απύθμενη γελοιότητα του, ενώ βλέπουμε και την απύθμενη τους κτηνωδία.
Το αριστούργημα είναι λίγο σαν λέξη.
Ίσως τότε αφεθείτε να κλάψετε με αυτόν τον ληστή, αλήτη, εγκληματία, καταδικασμένο πόσες φορές σε εκτέλεση, άτυχο στον έρωτα και άσχημο, νεαρό φοιτητή Φρανσουά. Και το κλάμα είναι εύκολο (παραδόξως για ποίηση) όταν βλέπεις πως, σχεδόν 6 αιώνες μετά την εποχή του μεσαιωνικού αυτού τυχοδιώκτη, τα ποιήματα του είναι σαν να γράφτηκαν σήμερα ή σαν να περιμένουν μελλοντικές γενιές για να τα στιχουργήσουν. Γιατι τι άλλο από ακραία συγκινητικό είναι το ποίημα "Οι καημοί της όμορφης αρματοπουλήτρας"?
"Α, κόσμο τότες που έδιωξα, σωρό,
Για την αγάπη κάποιου κατεργάρη
Μορφωνιού -'αμυαλο ήμουν θηλυκό-
Που, αν τα ψευτόχαιδά μου άλλοι είχαν πάρει,
Του ερώτου μου αυτός τρύγησε τη χάρη.
Τον αγάπαα, τ' ορκίζομαι, τρελά!
Μ' αυτός να με χτυπάει το 'χε καμάρι
Και να μου τρώει τα όσα έβγαζα λεφτά."
Στο συγκλονιστικό αυτό ποίημα, πιο σύγχρονο από τα σύγχρονα, ο Βιγιον στον Μεσαίωνα κατάφερε όχι μόνο να πει την αληθινή ιστορία μιας γριάς αρματοπουλήτρας (τότε οι γυναίκες που εργάζονταν -χασάπισες, τσαγκαροπούλες, χασαποπούλες, κτλ- οι γυναίκες της εργατικής τάξης, δηλαδή, πούλαγαν και το κορμί τους), κακοποιημένης από τον άντρα της, ιερόδουλης και εργάτριας, που θρηνεί τα γηρατειά της, αλλά ώθησε τον Βιγιόν να πετύχει το μεγαλειώδες και απίθανο, να πετάξει δηλαδή εντελώς τον εαυτό του απέξω απ' την αφήγηση, να αφήσει εκείνη να πει την ιστορία της και να την συναισθανθεί με υπερσπάνιο τρόπο, ως αδικημένος και κατεστραμμένος από τη ζωή, με τρόπο που ούτε σύγχρονοι μας τον 21ο αιώνα δεν μπορούν. Και το ποίημα σου ζεσταίνει το μάγουλο.
Αλλά μόνο αυτό?
"Σ' εμέ τον πόρνο αρέσει η πόρνη. Οι δυο μαζί
Άξια ταιριάζουμε, σαν κώλος με βρακί",
λέει στην"Μπαλάντα της Χοντρο-Μαργκό", μιας από τις ελάχιστες γυναίκες που τον αγάπησαν, μιας σεξεργάτριας, της οποίας υπήρξε, για ένα διάστημα, ο προστάτης. Μα φανταστείτε έναν άντρα να κατατάσει τον εαυτό του όμοια με μια γυναίκα "κατωτάτου υποστάθμης". Στον Μεσαίωνα, την εποχή της παρακμής, της απόλυτης κυριαρχίας της Εκκλησίας και με αυτό, της υποκρισίας, των τεράστιων οργίων, της απόλυτης παράνοιας και τελικά του ατελείωτου γλεντιού και καρναβαλιού ήταν πιθανό, αλλά μόνο απο μια μεγαλοφυία. Γιατι, όπως θα αναδείκνυε και ο μαρξιστής Μιχαήλ Μπαχτίν στη μελέτη του για τον εξίσου Μεσαιωνικό Γαργαντούα, η πιο πηγαία μορφή λαικής τέχνης έχει ένα ακόρεστο καρναβαλικό στοιχείο. Και ο πάμφτωχος, ο γεννημένος στην απόλυτη ένδεια, Βιγιόν, εκφράζει ακριβώς αυτό, την λαική διάνοια, το μεγαλείο του χιούμορ, του αυτοσαρκασμού και του κυνισμού των κατώτερων τάξεων. Αυτό είναι ένας τεράστιος κοινωνιολογικός, ιστορικός και, φυσικά, καλλιτεχνικός θησαυρός, ένα πολύτιμο τιμαλφές των ανθρώπινων αιώνων. Η "Χοντρο-Μαργκό" του έμεινε στους αιώνες με έναν απερίγραπτα τρυφερό τρόπο, σε μια μοναδικά ανθρώπινη μπαλάντα, πιο σύγχρονη και πρόστυχη και σέξι από σημερινές.
Μαζί με τα απίστευτα ποιήματα ο μετφράστης δίνει πλούσιες και αναθεματισμένα ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ζωή στον Μεσαίωνα, για την κινηματογραφική ζωή του ίδιου του Βιγιόν. Πολλές φορές ο αναγνώστης θα γελάσει, σκεφτόμενος, ας πούμε, πως ο Βιγιόν είναι ο αιώνιος φοιτητής- εγκληματίας, πως στην εποχή του υπήρχε τεράστια σύγκρουση φοιτητών και αστυνομίας, πολλές φορές αιματηρή. Σαν σπούδαζες τότε λογιώσουνα κληρικός εκ προοιμίου και -ω του θαύματος- οι ίδιοι οι παπάδες ήταν οι πιο οργιαστικοί, οι πιο φαύλοι τύποι της εποχής. Πως να μην γίνει εηκληματίας κι ο Βιγιόν όταν έβλεπε τους μεγαλύτερους κλέφτες στη Δικαιοσύνη, πως όταν οι μεγαλύτεροι προδότες του έθνους ήταν οι ίδιοι οι φεουδάρχες ευγενείς που πουλούσαν συχνάκις τη Γαλλία στους Άγγλους, αλλά έπαιρναν συγχώρεση από τον Βασιλιά; Και ο Βιγιόν ένιωθε πιο καλά, ίσως, γνωρίζοντας πόσο πιο μεγάλα καθίκια από εκείνον υπήρχαν στην εξουσία και τους έκανε ένα τεράστιο δώρο: τους έκανε αιώνιος χλευάζοντας τους, με μια καυστική και ανελέητη σάτυρα που είναι μάθημα για κάθε έναν απο εμάς σήμερα για το πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάσης φύσεως αφεντικά, να αναγνωρίσουμε την απύθμενη γελοιότητα του, ενώ βλέπουμε και την απύθμενη τους κτηνωδία.
Το αριστούργημα είναι λίγο σαν λέξη.
December 4, 2014
Treulosigkeit und Egoismus
Zu Villon bin ich über Klaus Kinskis Interpretation von Villon-Pastiche-Gedichten gekommen. Man mag über Kinski als Person denken was man will, seine Deklamationen sind atemberaubend. Leider hat sich nach der Lektüre des Originalwerks Villons für mich der Funke leider nicht übertragen lassen.
Im Gegensatz zu den blutschweren, erotischen und lebensnahen Zech-Nachdichtungen, die Kinski spricht, ist Villon ein etwas müder Gegenpart, dessen Gedichte starken Aufzählungscharakter haben und die sich sehr stark auf seine Umgebung und Zeitgeschichte beziehen. Seine Legate und Testament lesen sich tatsächlich wie notarielle Dokumente, denn der Seitenhieb, der vielleicht in ihnen versteckt ist, erschließt sich dem modernen Leser, oder zumindest aber mir, nicht. Seine Hauptthemen sind die Ungerechtigkeit, Treulosigkeit und Rücksichtslosigkeit der damaligen Gesellschaft, und die persönlichen Kränkungen und Demütigungen, die ihm widerfahren sind, denen er mit seinem Werk ein andauerndes Denkmal setzen will.
Ich bewerte diese Ausgabe trotzdem recht hoch, auch wenn mir das Werk Villons nicht übermäßig zusagt, denn die editoriale Aufbereitung ist hervorragend gelungen. Jede Doppelseite ist links mit französischem Original und rechts mit einer deutschen Übersetzung ausgestattet, dazu ein Umfangreiches Nachwort und ein Personen- und Ortsindex, der über die vielen angesprochenen Personen Auskunft gibt. Vorbildlich, und auch die Papierqualität und der Druck überzeugen: Ein sehr schön anzusehendes Taschenbuch.
Die deutsche Übersetzung ist für mich ein bisschen zwiespältig, und zwar aus dem einfachen Grund, dass sie mir besser gefällt als das französische Original. Im Original ist vieles sehr elliptisch gehalten, manchmal erschließt sich mir das Metrum nicht (wahrscheinlich aufgrund der unterschiedlichen Aussprache zum heutigen Französisch?) - im Gegensatz dazu eine sprachgewaltige, mitreißende deutsche Fassung, sehr flüssig und rund, und, wenn man textuell vergleicht, doch sehr nah am Original. Das Schicksal eines Übersetzers: entweder man wird kritisiert für schlechte Übersetzung, oder für (zu?) gute...
Immerhin hat Villon mir ein Gedicht geschenkt, das ich ungemein beeindruckend finde, und besonders in der letzten Strophe sprachlich wie emotional dicht ist wie kaum ein anderes Poem.
Zu Villon bin ich über Klaus Kinskis Interpretation von Villon-Pastiche-Gedichten gekommen. Man mag über Kinski als Person denken was man will, seine Deklamationen sind atemberaubend. Leider hat sich nach der Lektüre des Originalwerks Villons für mich der Funke leider nicht übertragen lassen.
Im Gegensatz zu den blutschweren, erotischen und lebensnahen Zech-Nachdichtungen, die Kinski spricht, ist Villon ein etwas müder Gegenpart, dessen Gedichte starken Aufzählungscharakter haben und die sich sehr stark auf seine Umgebung und Zeitgeschichte beziehen. Seine Legate und Testament lesen sich tatsächlich wie notarielle Dokumente, denn der Seitenhieb, der vielleicht in ihnen versteckt ist, erschließt sich dem modernen Leser, oder zumindest aber mir, nicht. Seine Hauptthemen sind die Ungerechtigkeit, Treulosigkeit und Rücksichtslosigkeit der damaligen Gesellschaft, und die persönlichen Kränkungen und Demütigungen, die ihm widerfahren sind, denen er mit seinem Werk ein andauerndes Denkmal setzen will.
Ich bewerte diese Ausgabe trotzdem recht hoch, auch wenn mir das Werk Villons nicht übermäßig zusagt, denn die editoriale Aufbereitung ist hervorragend gelungen. Jede Doppelseite ist links mit französischem Original und rechts mit einer deutschen Übersetzung ausgestattet, dazu ein Umfangreiches Nachwort und ein Personen- und Ortsindex, der über die vielen angesprochenen Personen Auskunft gibt. Vorbildlich, und auch die Papierqualität und der Druck überzeugen: Ein sehr schön anzusehendes Taschenbuch.
Die deutsche Übersetzung ist für mich ein bisschen zwiespältig, und zwar aus dem einfachen Grund, dass sie mir besser gefällt als das französische Original. Im Original ist vieles sehr elliptisch gehalten, manchmal erschließt sich mir das Metrum nicht (wahrscheinlich aufgrund der unterschiedlichen Aussprache zum heutigen Französisch?) - im Gegensatz dazu eine sprachgewaltige, mitreißende deutsche Fassung, sehr flüssig und rund, und, wenn man textuell vergleicht, doch sehr nah am Original. Das Schicksal eines Übersetzers: entweder man wird kritisiert für schlechte Übersetzung, oder für (zu?) gute...
Immerhin hat Villon mir ein Gedicht geschenkt, das ich ungemein beeindruckend finde, und besonders in der letzten Strophe sprachlich wie emotional dicht ist wie kaum ein anderes Poem.
Und sie, der einst ich treu ergeben
mit Herz und Sinn in Einfalt war,
bis dann hinfort mein ganzes Leben
zu Kummer ward und Schmerz sogar,
hätt sie zu Anfang gleich gesagt,
wie sie gesonnen, leider nein!
so hätte ich nicht lang gefragt,
aus ihrem Netz mich zu befrein.
Wovon auch mocht die Rede sein,
sie war zu lauschen stets bereit
und sagte weder ja noch nein,
sie litt es auch von Zeit zu Zeit,
dass ich ein wenig näher rückte,
und trieb so ihren Scherz mit mir,
und was ich sagte, sie entzückte,
sie machte mich zum Narren schier.
(...)
Die Liebe hat mich lang genarrt,
ich hab vor ihrer Tür getanzt.
Kein Mann ist je so schlau und hart,
wär er wie Silber fein gestanzt,
selbst Hemd und Wams gäb er noch her.
Doch keiner ward wie ich geprellt,
verspottet bin ich um so mehr:
ein abgeblitzter Liebesheld!
Drum schwör ich ab und fluch der Liebe,
in Glut und Blut verzehr sie sich.
Wenn sie auch in den Tod mich triebe,
sie schert sich keinen Deut um mich.
Die Fiedel leg ich auf die Bank,
ihr Buhlen, ich tanz aus der Reih,
wenn ich auch ehdem mit euch sang,
erklär ich jetzt: das ist vorbei.
(S. 85f)
June 30, 2014
These are straight translations and well done. We miss (it will forever be missed) those poems written in underworld slang, but we get from these translations the sense of a vibrant, rascally personae, a man with friends and grudges, a lyric and narrative poet stuffed with talent, eager to break normative constraints. Still, it would be crippling to read only this translation and not, beside it, the work of genius by Stephen Rodefer, translated under the pseudonym of Jean Calais: Villon and published (appropriately) by The Pick Pocket Series. It's a bit hard to find, but in print still and one of my favorite books in or out of translation.
October 21, 2007
I have about 12 different translations of Villon dating from the mid 19th century through the late 20th. This version by Kinnell is the best. He captures both the spirit and form of the master so well it's almost spooky.
For sheer fun though, my favorite is the free verse translation done by Anthony Bonner and published in 1960 by Bantam.
For sheer fun though, my favorite is the free verse translation done by Anthony Bonner and published in 1960 by Bantam.
February 6, 2024
Y aquellas [cabezas] que se inclinaban
unas hacia otras en la vida,
de las cuales unas reinaban
temidas y servidas por las otras,
allí las veo todas acabadas,
juntas y mezcladas en un montón.
Les han sido robadas las señorías;
no se llaman clérigo ni maestro.
unas hacia otras en la vida,
de las cuales unas reinaban
temidas y servidas por las otras,
allí las veo todas acabadas,
juntas y mezcladas en un montón.
Les han sido robadas las señorías;
no se llaman clérigo ni maestro.
Want to read
January 6, 2026Annotated Book in F. Scott Fitzgerald's College of One
August 31, 2019
Introduction
'THE LEGACY'
'THE TESTAMENT'
SHORTER POEMS
Notes
Selected Bibliography
December 2, 2011
Verity, are you ready to hear it?
In sickness alone is there joy
Life's true stories are tragedies
Louts are the only knights errant
Only in screeches are there melodies
Nor any cool heads but lovers.
-passage from Ballade (pg 169-171)
thank you, aaron.
In sickness alone is there joy
Life's true stories are tragedies
Louts are the only knights errant
Only in screeches are there melodies
Nor any cool heads but lovers.
-passage from Ballade (pg 169-171)
thank you, aaron.
July 13, 2007
i reread this continually
one of the most completely alive poets and poetries there is
one of the most completely alive poets and poetries there is
September 7, 2007
I've always liked the "superhero" writers (kafka, villon,Disraeli!), working a desk job by day, writing gold by night.
November 9, 2009
passion. humor. // don't piss off the king. if u do, make sure u have a poem good enough to pardon u before your hanging.
January 6, 2013
Excellent poetry.
September 21, 2024
Poems from the underbelly of medieval society. The stance towards death - resignation & defiance, sadness & anger - is excellent. The satire is great fun if at times obscure.
August 6, 2024
3.5 stars. (4 for the Lepper edition; 3 for the Kinnel edition) I much prefer the Lepper translation to the Kinnel translation. The Lepper version also has better endnotes and a more detailed critical afterword. As for Villon’s poetry: I enjoyed what I could understand, considering his fame rests in his complex wordplay, which is mostly lost in English translation, and his detailed allusions to contemporaries, which is lost on most people who weren’t alive in Paris in the 15th century. I also have a feeling much of his fame lies in his life as a criminal scoundrel/scholar, which Kinnel admits in his introduction. I also enjoyed the genre of satirical last testament, which is one that should be employed more often by poets in contemporary times.
October 13, 2022
Where are the snows of yesteryear?
November 16, 2010
La ballata degli impiccati, se vi piace De André. Il lascito, per entrare nel perverso esilarante ingranaggio Villon. Il testamento per raggiungere i vertici della lingua francese, appena nata e spinta ad una forzatura Joyciana della parola, densa come roccia nascosta da veli di senso. Una delizia da gustare in più letture.
January 15, 2014
I've read a number of renderings of Villon into English; this one is my favourite. This is apparently a reprint of the old St. Martin's Press edition from the 70's which is what I have. Villon's voice is absolutely distinct and Peter Dale seems to me to have done an excellent job of translating it.
August 12, 2016
Good company and help on "Mondays"!
June 17, 2015
"Enamorados, decid estos versos por él."
January 9, 2016
Enjoyable,
July 29, 2025
seems like fate to stumble upon françois villon while i read genet. what a marvelous poet.
BALLADE
I know flies in milk
I know the man by his clothes
I know fair weather from foul
I know the apple by the tree
I know the tree when I see the sap
I know when all is one
I know who labors and who loafs
I know everything but myself.
I know the coat by the collar
I know the monk by the cowl
I know the master by the servant
I know the nun by the veil
I know when a hustler rattles on
I know fools raised on whipped cream
I know the wine by the barrel
I know everything but myself.
I know the horse and the mule
I know their loads and their limits
I know Beatrice and Belle
I know the beads that count and add
I know nightmare and sleep
I know the Bohemians' error
I know the power of Rome
I know everything but myself.
Prince I know all things
I know the rosy-cheeked and the pale
I know death who devours all
I know everything but myself.
BALLADE
I know flies in milk
I know the man by his clothes
I know fair weather from foul
I know the apple by the tree
I know the tree when I see the sap
I know when all is one
I know who labors and who loafs
I know everything but myself.
I know the coat by the collar
I know the monk by the cowl
I know the master by the servant
I know the nun by the veil
I know when a hustler rattles on
I know fools raised on whipped cream
I know the wine by the barrel
I know everything but myself.
I know the horse and the mule
I know their loads and their limits
I know Beatrice and Belle
I know the beads that count and add
I know nightmare and sleep
I know the Bohemians' error
I know the power of Rome
I know everything but myself.
Prince I know all things
I know the rosy-cheeked and the pale
I know death who devours all
I know everything but myself.
January 15, 2023
Lo primero que me interesó de esta poesía es la vida del autor, creo que nunca había leído algo propiamente de los denominados como poetas malditos.
La temática sobre la brevedad de la vida y la imposibilidad de capturar o detener el paso del tiempo me resulta sumamente hermoso. Ser capaces de crear una poética partiendo desde este tópico es interesante y muy significativo.
Considero que Villon renovó la poesía de su tiempo, al darle una nueva vida de motivos heredados de la cultura medieval que él conocía a la perfección, por los que lo dotó con su propia y original personalidad.
La temática sobre la brevedad de la vida y la imposibilidad de capturar o detener el paso del tiempo me resulta sumamente hermoso. Ser capaces de crear una poética partiendo desde este tópico es interesante y muy significativo.
Considero que Villon renovó la poesía de su tiempo, al darle una nueva vida de motivos heredados de la cultura medieval que él conocía a la perfección, por los que lo dotó con su propia y original personalidad.
February 19, 2024
Diese Gedichte klingen nicht, als wären sie fast 600 Jahre alt, sondern bestechen durch Wortwitz, Lebhaftigkeit und sarkastischen Pragmatismus. Liebend gern würde ich die Originale lesen, denn die Übersetzung steht beim zeitgemäß formbewussten Dichter vor einem Dilemma: Hervorheben des Inhalts und der Stilmittel auf Kosten von Metrum und Reim oder vice-versa. Der Übersetzer dieser Ausgabe, Walther Küchler, hält sich an Reim und Metrum, aber dadurch geht ein großer Teil der bereits mit geringen Französischkenntnissen zu erspürenden Leichtfüßigkeit verloren.
March 22, 2022
Breve raccolta donatami dalla libraia dell'Einaudi di Bologna in occasione della giornata mondiale della poesia che mostra un paio di componimenti di Villon, uno dei più importanti poeti del Medioevo francese. E dopo averlo letto capisco proprio perché sia così: tra il serio ed il faceto, tra lo struggimento e l'ironia, Villon mostra una penna che vuole giocare e divertirsi con le parole e ci riesce benissimo. Peccato che la traduzione italiana un po' non dia quel gioco di suoni e di senso che Villon suda per creare.
Displaying 1 - 30 of 94 reviews