Na het lezen van Delpeut's andere werken, (Kleine filosofie van het fietsen & Pleidooi voor het Treuzelen) was ik zeer nieuwsgierig geraakt naar zijn Romans. De stijl van zijn column achtige filosofische reisverslagen en zijn heerlijk geschreven pleidooi- maakte dat ik erg uitkeek naar dit boek, ik was er van overtuigd dat een roman/fictie boek het zeer goed zou doen met zijn schrijfstijl en kennis van vele historische en ook culturele zaken.
Echter viel het boek mijn toch tegen, hoewel het intersant begint raakt het verhaal en/vertelling al gauw in een soort vertraging. het verhaal leek zich zelf zeer moeizaam voor te trekken en de taalkundigheid en stijl voelde nogal wat geforceerd, te gemaakt, te artificeel en onecht.
Dit makte het moeilijk om door het boek te komen, desondanks wilde ik niet opgeven en bleef ik het proberen om het boek uit te lezen. Dit was achteraf goed, vanaf pagina 111 hoofdstuk 'nieuwe ijstijd' werd het verhaal steeds spannender en ook leek de structuur van het boek steeds logischer te worden.
Elk hoofdstuk leek een kort verslag van wat zich eerder had afgespeeld en liep toe op een spannend gebeuren, twist of dergelijke maar een veel gevallen bleef een volledig verhaal uit het hoofdstuk eindige altijd weer met een ware cliffhanger die niet beantwoord werd met waar het verhaal gestopt was maar meer een verslag op later moment terug kijken naar wat de hoofdpersoon had meegemaakt of gedaan.
Uiteindelijk ervoer ik de vertel structuur als spannend en meeslepend en had soms een prettige doorlees tempo, de heerlijk gedetaileerd vertelde landschappen maakte het verhaal compleet.
Ook de plot wendingen waren verassend en spannend, toch vindt ik het jammer dat een groot deel van het boek een wat ander karakter lijkt te hebben of althans niet het zelfde opriep als het latere deel. Conclusie voor alsnog; Interessant verhaal, niet super sterk, en de iet wat te veel toeters en bellen erom voelen geforceerd en lijken er te zijn om het boek te vullen maar maken het helaas juist minder goed. Het boek was zeker ok maar voor mij persoonlijk niet zozeer goed.
Ik haalde veel meer plezier uit de eerder genoemde werken van Delpeut, een ding is zeker, in die werken zit Delpeut echt zelf, in alle diepste oprechtheid, en misschien mist deze Roman toch een beetje oprechte echtheid om de fictie krachtig te maken.
Des al niet te min, het concept, idee en plot in algeheel zou een mooie basis kunnen vormen voor een zeer boeiende fictie televisie serie waar de typische oud Hollandse landschappen meer dan tot hun recht komen als mede het leven van de katholieken in laat 1800.