Δεύτερη προβολή: Κείμενα για τον κινηματογράφο 1976-1989

by Χρήστος Βακαλόπουλος

Επειδή η ζωή γέμισε παραισθήσεις ο κινηματογράφος είναι απαραίτητος γιατί μας επιστρέφει στην εσωτερική ζωή και αποτελεί τον απόηχό της. Ο κόσμος είναι ντυμένος με εικόνες από τα γεννοφάσκια μας και ανάμεσα σε εμάς και την πραγματικότητα ξετυλίγεται μια αόρατη ταινία μέσα στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε ως φαντάσματα. Οι μεγάλες ταινίες παραμερίζουν αυτή την ταινία της ζωής μας που παρεμβάλλεται ανάμεσα στους εαυτούς μας και στην πραγματικότητα. Τότε εμφανίζονται τα πράγματα «ως έχουν» κι εμείς απέναντί τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα των ταινιών του Ρενουάρ, του Ντράγιερ, του Νίκολας Ραίη, του Μπρεσσόν, του Ταρκόφσκι, του Χίτσκοκ, του Αλέξη Δαμιανού, του Κένζι Μιζογκούσι, του Τζων Κασσαβέτη, του Ερίκ Ρομέρ, του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι.

Είμαστε όλοι κινηματογραφιστές κι επειδή φοβόμαστε δεν κάνουμε όλοι ταινίες. Αυτός ο φόβος όμως αποτελεί και σεβασμό για τις ταινίες αυτών που τόλμησαν, εκείνων που έγιναν τα μάτια μας και τα αυτιά μας. Αυτοί ρίχνουν τις γέφυρες με τη δημιουργία, τη ζωή, τον θάνατο, τους ανθρώπους, τον κόσμο. Ας κυκλοφορήσουμε λοιπόν άφοβα από ταινία σε ταινία.

298 pages, Paperback

First published January 1, 1990

About the author

Christos Vakalopoulos

Ο Χρήστος Βακαλόπουλος σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και κινηματογράφο στο Παρίσι. Εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα "Αυγή" (1975-1985) και στα περιοδικά "Σύγχρονος Κινηματογράφος" και "Αντί".

Έγραψε σενάρια για τους Νίκο Παναγιωτόπουλο και Σταύρο Τσιώλη κι ένα μυθιστόρημα κατά παραγγελίαν, το "Υπόθεση μπεστ σέλλερ" (1980). Ακολούθησαν "Οι πτυχιούχοι" (1984), οι "Νέες αθηναϊκές ιστορίες" (1989) και "Η γραμμή του ορίζοντος" (1991).

Ταινίες: "Βεράντες" (1984), "Θέατρο" (1986) και οι μεγάλου μήκους ταινίες "Όλγα Ρόμπαρντς" (1989) και "Παρακαλώ, γυναίκες μην κλαίτε" (1992, συν-σκηνοθεσία με τον Σταύρο Τσιώλη). Εργάστηκε, επίσης, ως ηθοποιός, παραγωγός και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών.

Σε ηλικία 37 ετών πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Ζωγραφου. Tην ίδια χρονιά, ο φίλος του Κωστής Παπαγιώργης, έγραψε στην μνήμη του το βιβλίο "Γεια σου, Ασημάκη".

Reviews

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Ο ιδρυτής της γαλλικής ταινιοθήκης Ανρί Λανγκλουά έλεγε ότι το μεγαλύτερο όπλο κατά του αναλφαβητισμού είναι ο κινηματογράφος, γιατί ο κινηματογράφος είναι η τέχνη των αναλφάβητων. Ένας αναλφάβητος μπορεί να κάνει κινηματογράφο. Και ένας αναλφάβητος έχει μεγάλη αξία γιατί, επειδή δεν ξέρει ούτε να διαβάζει ούτε να γράφει, σκέπτεται συνεχώς. Δεν του μένει τίποτε άλλο να κάνει. Ενώ αυτοί που διαβάζουν και γράφουν, πολλές φορές, παρασύρονται και απασχολούν όλη τους την ημέρα με το να καταφεύγουν στις εφημερίδες. Άρα ο κινηματογράφος ικανοποιεί ένα αίτημα που θα είχε διατυπωθεί πριν από τη γραφή. Είναι η πιο άμεση μορφή τέχνης. Και το
περίεργο είναι ότι η πιο άμεση μορφή τέχνης εμφανίζεται σε μια βιομηχανική κοινωνία. Δηλαδή χρειάζεται μηχανήματα για να υπάρξει. Είναι κάτι πολύ παράξενο που ισχύει όμως. Ίσως αυτό είναι και το μεγάλο μειονέκτημά του. Γιατί, για να κάνεις μια ταινία, πρέπει ν' αποσβέσεις τα χρήματα.[...]